Click here to load reader

Eit vintereventyr

  • View
    225

  • Download
    1

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Jan Roar Leikvolls debutroman.

Text of Eit vintereventyr

  • jan roar leikvoll

    Eit vintereventyr. Roman. Samlaget 2008Fiolinane. Roman. Samlaget 2010

    4

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 4

  • Jan Roar Leikvoll

    Eit vintereventyr

    Roman

    Det Norske SamlagetOslo 2010

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 5

  • 2008 Det Norske Samlagetwww.samlaget.no

    Omslag: Reaktor Design

    Printed in SwedenBoka er sett i Samlaget medAdobe GaramondScandBook AB, Falun 2008

    ISBN 978-82-521-7630-8

    2. utgva

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 6

  • Allt r mitt och allt skall tagas ifrn mig. Innom kort skallallting tagas ifrn mig. Trden, molnen, marken dr jaggr. Jag skall vandra ensam utan spr.

    Pr Lagerkvist

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 7

  • Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 8

  • til irina

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 9

  • Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 10

  • D eg stod opp, var det heilt mrkt, og frst d eg stod vedporten og vakta flgjet som kom etter ha reist heile natta,slo dagen sprekker aust p himmelen, end om sola aldrikom over det hge gittergjerdet p denne tida av ret. Detvar kaldt, berre nokre gradar meir enn om natta, kulda lgstille og urrleg som frostryk over ei nesten tilfrosen elvlike fr sola stod opp, men det fanst inga elv her. Leirenvar lagd i eit skk i eit elles ope landskap, og kulda vart lig-gande i ro. D eg frst kom hit, var eg sikker p at deiansvarlege hadde bygd leiren med vilje i akkurat dette sk-ket, for plage oss arbeidarar med kulde, stikke i oss froststore delar av ret. Men eg tok feil. Ein arbeidde hardare ikulde, men viktigast av alt, hadde Hans ofte sagt, var atkulde heldt sjukdom meir under kontroll enn varme, einvart ikkje s lett smitta av alle dei som kom hit og vartgjorde om til snauskallar og ofte pdrog seg alskens sjuk-domar. No som eg hadde arbeidd her lenge, eg visste ikkjekor lenge, forstod eg kor godt det var at nokon tenkte formeg.

    Likevel fanst det ein stad med varme. Utanfor dei tostore forbrenningsomnane der daude og anna avfall vartbrent og forvandla til sot og stv. Omnane likna to smfab-rikkar med kvar si hge, rustne pipe som ruva mot den vel-dige himmelen, og nr sjansen bydde seg, la eg rutene mineforbi der, tusla sakte p utsida av veggane og kjende p var-

    11

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 11

  • men som lukta brent kjt og fekk halsen min til alltid kjennast sr og trr. Nr det var vindstille, lg ryken somein graktig dis over leiren og stengde det lge solskinet ute.Dei som ikkje hadde arbeidd her s lenge som eg og Hans,kunne stundom brekke seg, dei hadde framleis ikkje ventseg til luktene i leiren. Nokon sa at her fanst ingen andrefargar og lukter enn daude og rte, men for meg fanst herlike mange lukter som i ei eng, like mange fargar og varia-sjonar. Det kom an p korleis ein sg det. Luktene, ellerstanken, som dei kalla det, plaga meg ikkje lenger, mengjorde meg trygg trass i den alltid sre halsen, eg pusta haninn og kjende at ogs i dag var alt som det var i gr, eg pustahan ut og visste at ingenting hadde endra seg.

    Nr eg ein gong iblant stod der i varmen fr omnane,flgde eg den grsvarte ryken med auga, sg han sive utav dei hge pipene og vidare mot den mektige austhim-melen, om det var morgon, eller bli ein del av det storemrkret, om det var kveld. Iblant kjende eg att nokre avlika som lg utanfor p kjerrer eller i haugar og venta p bli brende, ikkje minst om dei hadde vore ei stund i lei-ren fr dei bukka under. Dei hadde kanskje vore med peit arbeidsoppdrag saman med meg og Hans, eller eghadde av ein eller annan grunn bite meg merke i dei, ogsjlv etter ha vore her s lenge, eg kunne som sagt ikkjegjere greie for nr eg kom hit, det var umuleg skiljedagane fr kvarandre, var det framleis underleg kjenneatt nokre av dei stive lika. Det gjorde meg ikkje trist elleruroleg, det var berre noko underleg over det, ein av deimange tinga det ikkje fanst nokon forklarande ord for.Det var berre slik, at det fanst andlet, hender og fter,auge eller berre ei stemme, som eg aldri klarte glyme.

    12

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 12

  • Den mrke himmelen slo store sprekker, og ei raud skiveskar seg gjennom det tette beltet av frost og ryk,gjennom dei tjukke hinnene, og det var for meg like vak-kert kvar gong eg sg det. Sola varma ikkje mykje pdenne tida av ret, likevel la ein liten lunk seg nestenumerkeleg p andletet mitt, der eg vende meg halvt motden stigande gasskula med mysande auge og sg mnstrasom tok til leve under augnelokka. Ei lita stund tenkteeg meg til stadar eg hadde eller aldri hadde vore p, kan-skje dei heller ikkje fanst, eller til minne om noko somkanskje aldri hadde hendt.

    Eg sg ofte mot sola p denne mten, det var minblindeleik, for nr eg opna auga, var eg for ei lita stundblinda. Alt eg sg, vart flekkete av dansande gasskuler, eghumra av kulene som dansa p alt eg vende auga mot.Hans, som stod like bortanfor, fekk gasskuler p uni-forma si og i dei smale auga sine, p dei store markertehendene og dei svarte lrstvlane. Gasskuler p det langeflgjet som gjekk forbi meg i ein keisam rytme inn por-ten, eit nytt lass med sjukdom, som Hans kalla det, eitflgje som ikkje sg p meg, men heller ikkje p nokoanna, dei var berre fter som trdde og trdde i den gjr-mete, opptrakka vegen inn i leiren med ein surklande,jamn rytme. Andleta sg ut som dei sov, dei mtte vereein annan stad, kanskje der dei var d dei vart henta, eller

    13

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 13

  • i minne berre dei visste om. Nokre hadde fine klede,andre arbeidsklede, mange kom gande i nattklede medberre ei kpe eller ein frakk over seg. Dei fleste ftenegjekk i sko som ikkje var laga for desse vegane. Gjrmarann inn over skokantane, gjorde ftene skitne og kalde,fekk dei til surkle. Sjukdomen kledde seg alltid fint ogtrudde han var betre enn oss, hadde Hans ofte sagt.Gasskuler i auga deira, fekk dei brtt til lyse, gjordekleda og skoa fine att, gasskuler i det lange hret p eikvinne og p ryggen av ein mann med altfor lut hald-ning, som Hans bad rette seg opp, og som flgde Hanssin ordre. Den strste kula av dei alle svirra att og framp andletet til ei anna kvinne, nesten berre ei jente, eitstykke bak i flgjet, ho bar ein gut p armen. Kula dansalitt p henne fr ho bleikna, blindeleiken var over, kulenetapte lys som stjernene om morgonen, og eg var tilbake iden sviande lufta.

    Eg opna auga heilt og sg p den vesle guten p armentil jenta, han hadde ein finger i munnen og sg rundt segmed store auge. Born hadde store auge, levande andlet.Dei gymde ikkje alt bak eit stivt andlet, slik vi vaksneofte gjorde. Andletet sov ikkje. Eg sg p ho jenta medguten p armen, sg symptoma p sjukdomen, den somHans hadde sagt at dei alle utan unntak hadde, og at egaldri mtte sj dei som noko anna enn sjukdom. D villeeg aldri klare noko som helst, d hadde eg tapt og deivunne. Slikt sa Hans. Eg lurte p om det var difor gutenhadde strre auge enn andre gutar, eg kjende eit eller annafor dette vesle barnet, sjukdomen trekte meg til seg, sjlvom born nesten alltid var uskuldige og nesten ikkje kunneskuldast for noko, for nesten ingenting var deira feil.

    14

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 14

  • Jenta merka at eg hadde ftt auge p guten, ho sg pmeg, og auga hennar vart altfor store, sjlv om eg sgauge som dette kvar dag, vente eg meg aldri til dei. Alledei redde auga, som enten gjorde dei hysteriske elleroverdrive rolege, dei berre trakka omkring og sansa ikkjenoko som helst, ikkje ulikt svevngjengarar. Det mtte fin-nast ein svevn som ikkje var den svevnen eg sov mellomdagane, men heller ikkje daude, men ein svevn berre sjukefann fram til. Kanskje drymde dei sine heilt eigne drau-mar der i den framande svevnen, i eit draumeland berredei kjende til, som eg og Hans ikkje hadde tilgang til.Ein stad dei kunne vere sjlv om ftene trdde omkringi leirsuppa, sjlv om auga kvar dag sg ting dei aldri frhadde sett, yra hyrde lydar som dei aldri fr haddehyrt, sjlv om dei mtte vere her i den stinkande lufta, iden sterke kulda, p denne staden der ingen av dei tidle-gare hadde vore.

    Jenta klemde den vesle guten mot dei nye brysta sine,bevegde munnen og sa noko, men det kom ingen lyd,berre frostryk. Dei hadde ftt klr beskjed om at seienoko ikkje var lov, men likevel sa jenta noko til meg medmunnen og dei store auga sine. Auga og yra fekk andle-tet hennar til verke trekanta, sjlv dei vakraste av alleenda opp med trekanta eller ovale andlet, ikkje ulikt einvase i ein brei ettermiddagsbelyst vindaugskarm, ein heiltannan stad, ei anna tid. Men eg sg forbi dei tause orda,sg gjennom dei, dei fanst ikkje for meg. Hans haddesagt at det var lett la seg lokke av dei store, bedandeauga, av dei lydlause orda, av alle faktene dei prvde segp. Dei saug seg mot meg, kvervelstraum, kvervelvind,mrke myrhl i djupe skogar som eg visste var farlege,

    15

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 15

  • men som eg likevel vart dradd mot, ei lyst til g vidare,prvande p mine fter. Alt eg gjorde for eit glimt inn iei anna verd, for vite at det fanst noko anna, at eg ikkjevar heilt aleine.

    Det var vanskeleg seie kvifor eg bestemde meg for ta den vesle guten fr jenta, det var berre eg og Hans somstod ved porten akkurat d, og Hans kom aldri til seienoko som helst. Men det var ei lengsle i meg som ville hadenne guten, og eg klarte ikkje seie lengsla imot.Hjartet mitt var varmt og mjukt, blautt og vtt, det surk laetter kjenne eit anna hjarte nr seg. Atter var eg einsom brydde meg om andre, atter var det mine hendersom strekte seg fram for ta imot. Jenta gjentok dei lyd-lause orda mens ho sg p meg, men ho kunne ikkjeflykte eller p nokon som helst mte bryte ut av flgjet,for guten si skuld og for flgjet si skuld kunne ho ikkjelegge p sprang. Eg strekte armane ut og greip rundtguten i det same dei passerte, kjende at jenta heldt att idet eg skulle lfte han til meg. Heldt igjen s lenge hokunne, samstundes som ho mtte vite at det var forbode stanse, og at eg kom til st der eg hadde ftt beskjedom st. Eg kom ikkje til flytte p meg, sjlv om hoheldt igjen heilt til Hans hevde handa si, noko jenta sgmed dei store auga sine, som fekk med seg alt, hesteauge,og etter eit kraftig rykk fr mi side stod eg att med guteni armane mine.

    Ho fortsette kviskre fram lydlause ord til meg der hogjekk vidare med hovudet vridd bakover. Det var best ikkje svare dei sjuke, dei visste likevel ikkje kva dei sa, vis-ste ikkje sitt eige beste. Kom tilbake, d, og hent guten,tenkte eg, men d var alt tapt, d var det kveld, d var det

    16

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 16

  • omnen, og eg var sikker p at ho allereie hadde sett dmep det under den lange reisa hit og lrt av kva som hendenr ein eller annan skulle blande seg inn med kloke tankarog tre fram som den fornuftige, den modige, den utvaldesom skulle redde sitt eige folk og si eiga slekt, sine brr ogsstrer, sine sm born. Men jenta hadde forsttt at detikkje nytta, difor berre desse lydlause orda lenge etter atguten var i armane mine, ord mine yre ikkje sa vidare tilmeg. Ho begynte ikkje med snare rrsler, vifta og fektaikkje med armar og bein eller laga overdrivne grimasar idet litt opphovna, fortvilte andletet. Berre desse stille orda,munnen ein liten orm i andletet mens ho framleis snuddeseg der ho stampa vidare i gjrma inn mot sjlve leiren, hoheldt fleire gonger p snuble og gli, heilt til ho fekk eitvelmeint slag fr Hans i bakhovudet.

    Guten lfta den kalde handa si og sa eit eller anna,peikte mot jenta. Eg greip den tynne armen og hjelptehan vinke.

    Sj, der gjekk ho. Eg vinka meir, strekte armen hans ut og hyrde at

    Hans lo av det eg gjorde, og det fekk meg til gjere deteit par gonger til, slik at Hans lo end meir, og dei sistevinka gjorde eg for Hans, der han stod i den stinkandelufta, utan at han forstod at det var meint berre for han.Jenta snudde seg berre ein gong iblant til den vesle vin-kande guten utan lenger vinke tilbake. Eg trudde ikkjeguten forstod noko som helst av det som hende, egtrudde ikkje han forstod kvifor ho ikkje vinka attendemeir, for han forskte ikkje lenger strekke dei kortearmane sine etter henne. Han la berre det vesle nedkjltehovudet mot hjartet mitt.

    17

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 17

  • Hans kneip den vesle guten i kinnet. Guten var beskje-den og la seg atter mot bringa og halsen min, det veslegutehjartet kitla sjlv om eg framleis hadde mykje kledep meg.

    Du har ikkje lang tid, sa Hans og smilte.Det lukta av munnen og det gule belegget over ten-

    nene hans. Munnane vre lukta likt. Leppene hans varsom mine, trre og sprokne. Vi hosta og harka opp slim.Hans tok til g med lange skritt etter flgjet som altslepte p ftene, gjrma var tung og vanskeleg g i. Detvart med eitt underleg stille der eg stod aleine att medguten, berre den opptrakka vegen rapte her og der etteralle fotstega. Gjrma var for djup til at guten kunne g ihenne, det ville ta for lang tid. Eg bar han under armentil mursteinsblokka der eg og Hans delte rom, sg megheile tida omkring, det var sjlvsagt ikkje lov hjelpe deisjuke, sjlv ikkje smgutar, same kor mjuke dei var, ogsame kor godt dei lukta, for born hadde dette som vaksnep eit tidspunkt mista, kroppen lukta alltid godt og kjen-dest mjuk og rein, huda var ikkje sliten eller gulaktig ogsvrt sjeldan plaga av utvekstar og infeksjonar.

    Eg var meir nervs enn eg trudde eg skulle vere, reglarvar til for flgjast, og no hadde eg brote opptil fleiresjlv om dagen s vidt var komen i gang. I denne delenav leiren var det den trillrunde oppsynsmannen som be -

    18

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 18

  • stemde alt, og eg unngjekk han alltid s godt som egkunne. Oppsynsmannen og hans menn ville helst be -handle alle som var mindre enn dei, p ein brutal mte,og difor heldt eg meg unna dei, dei ville ha oss under sinefter, ned i den surklande gjrma. Eg og Hans var alt -mulegmenn som sprang fr det eine til det andre og gjordeulike ting vi fekk beskjed om gjere, men no mens egheilt aleine smsprang mot mursteinsblokka med guten iarmane mine, visste eg ikkje kva eg hadde tatt p meg,for no som flgjet var borte og eg var aleine med guten,kom ei redsle over meg. Eg visste ikkje kva eg hadde gjorteller kasta meg ut i, eg tenkte meg ikkje om, noko fekkmeg til glyme meg heilt bort, lengsla vart for sterk. Egkunne kaste guten fr meg, lempe han i ei av dei storelatrinene slik eg visste nokre av dei andre arbeidaranehadde gjort med andre born nr redsla brtt hadde komeover dei, eller nr dei hadde flgt lengsla si og ftt hennetil stilne.

    Nei, det kunne eg ikkje. Eg kunne sette han ned pbakken og springe fr han, han ville likevel aldri klare finne meg att, og om nokon skulle sprje han ut, villehan aldri greie gjere greie for seg. Eg kunne kaste han idet straumfrande gjerdet, slik fleire av snauskallanegjorde i si fortviling, som igjen fekk straumen til kopleseg ut for ein augneblink og oss arbeidarar til le.

    Det vesle straumbrotet var eit lyspunkt for dei fleste. Nei, eg klarte det ikkje, ikkje med eit barn, i alle hve

    ikkje med ein liten gut. Eg lista meg opp trappene i mursteinsblokka med

    guten under armen, det var aldri nokon her p dennetida av dagen, det var snart morgonappell. Eg opna dra

    19

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 19

  • og steig inn i det vesle rommet eg og Hans delte. Firemurveggar. To jernsenger. Eit lite bord og ein stol. Eit litenattbord mellom sengene. Det lukta svevn, og lufta varvarm sidan eg hadde vore s lenge ute i kulda.

    Varmare, sa eg.Eg sette guten ned p senga. Det var ein god gut,

    grein ikkje, rrte seg ikkje, sg seg berre rundt i rommetog var glad for at eg hjelpte han. Han hadde underlegeklede p seg, s annleis enn dei kleda eg hadde som gut,sjlv om eg eigentleg ikkje kunne hugse s godt mineeigne klede. Fargane fekk meg til tenke p skogen egsg fr vindauget, og ikkje minst lyset, slik det skeinmellom trea om kvelden, himmelen over.

    S fin og liten. Eg kitla guten litt under den kalde haka, kaldt gute-

    feitt mot fingertuppane mine. Han sg p meg, nikka ogforskte seie noko, peikte ut i rommet, og eg spurdekva han meinte. Han gjentok det same, det var ikkje lett vere eit lite barn, dei var for sm til at nokon kunne for-st dei, dei var fastlste i seg sjlv.

    Eg fann ein liten blyantspiss p nattbordet mellomsenga mi og Hans si, nattbordet vi begge delte, ei skuffekvar. Eg drog fram eit lite stykke papir fr nattbordskuffatil Hans, det var sjeldan eg kikka der, men det vart vanske -legare og vanskelegare la vere. Men no hadde eg det travelt og inga tid til kikke. Eg stakk blyanten bort ihanda til guten, og han greip han med framleis kaldefingrar. Eg sg korleis dei sm, mjuke fingrane tviheldtrundt blyanten og tok til rable p papiret eg hadde bytttil meg mot nokre eple.

    Eg gav arka til Hans fordi eg ville glede han. Om

    20

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 20

  • kveldane skreiv han stundom brev til si Merle, eg likte sj nr Hans skreiv breva sine i lyset fr stllampen, forhendene hans var framleis vakre. Eg las aldri kva Hansskreiv, mens eg lg p senga og sg p han. Eg likte deikvite arka som fyltest med ord, sjlv om ingen av ordavar for meg.

    Sjlv skreiv eg aldri. Kva skulle d eg skrive, kva ordskulle eg finne fram til, som skulle seie alt det eg hadde seie?

    Eg drog skoa av guten, han kikka opp fr arket. Egvarma dei sm ftene i hendene mine, la munnen motdei og tenkte dei var kald frukt, vintereple som eg snustep fr eg togg i dei. Eg strauk dei klamme ftene ogkjende at dei vart varmare, la dei atter mot leppene mine,og det var ikkje lenger vintereple, men solvarme prer.Kjensla av ha guten sin fot i munnen. Kvel meg berreno, tenkte eg, berre kvel meg bort fr alt dette.

    21

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 21

  • Ei skarp stemme fr hgtalaranlegget kvepte meg og fekkmeg til dra foten fort ut av munnen, sjlv om eghyrde stemma kvar dag. Eg hadde ikkje noko mot denmetalliske stemma, ho var som eit ur som sa kva eg skullegjere, men no visste eg at eg hadde vore ulydig, og det varsom om den metalliske stemma visste det ogs, som omdet fanst auge p innsida av dei gr hgtalarane somstakk ut over heile leiren. Eg reiste meg raskt opp og stodrak i ryggen framfor senga. Guten sg forskrekka p meg,men eg gjorde ei stram rrsle med handa som sa at hanmtte berre teikne vidare, rska litt meir papir ut frskuffa og la det ved sida av han p senga.

    Dei strenge rrslene mine skremde han litt. Eg sg mildt p han mens eg bevegde meg mot dra

    og nynna ein roleg melodi fr ein song som mor mi oftesong d eg sjlv berre var eit hjelpelaust og freistandebarn. Han varte ikkje lenge, det var berre nokre taktar frhan gjentok seg, melodien var melankolsk.

    22

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 22

  • Ftene mine sprang nesten lydlaust i korridoren, nedtrappa og ut i kulda. Same kor kaldt det var, klarte ikkjekulda p dagtid fryse til dei mest brukte vegane der ftertrdde og trdde, att og fram, heile dagen. Kulda knakaomkring meg i alt anna, med det same eg kom heilt ut,gjorde ho vondt. Frostlydar fr dei slakke straumleidning-ane fr bygg til bygg, fr ein halvrten plankestabel, eitrusta oljefat med frose vatn, og eit eller anna i nrleiken,eg visste ikkje kva, sprakk. Skrika fr tselfuglane somsamla seg ved likstablane utanfor omnane, ndde langt iden halvlyse vintermorgonen. Kulda forsterka alt, kvarteit steg, kvart eit fjernt raut fr dei sjuke, kvar ein skallesom kom under ein stvel eller ein kolbe.

    Eg sprang fort, kroppen min fauk gjennom denfrosne lufta, opp og ned til ei stemme brlte og fekk megtil fyke end hgare opp i lufta. Eg lt som eg berregjorde eit hopp, klovna meg, tull og fanteri, dum ogenkel, eg var den som alltid tulla, og den underlege man-nen dei kalla dama fordi eg kunne bevege meg s fint.Stemma brlte om kvar eg hadde vore, det var ikkje eiukjend stemme, men stemma til den trillrunde oppsyns-mannen.

    Eg sa ikkje noko, snurra berre raskt rundt p einehlen og peikte mot det skitnaste hlet p kroppen, ogoppsynsmannen lo gass og ryk ut i den kalde lufta. Eg

    23

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 23

  • skar ein grimase, gjorde auga store, bygde baken utoverog peikte ein gong til med forakt mot det skitnaste hletp kroppen, den eklaste plassen av dei alle, verre enn allelatrinene til saman, eg laga sprutelydar med munnen, ogoppsynsmannen skratta og klappa seg p den storemagen. Eg klovna meg og spratt omkring mens eg peikteend meir, flaksa med armane med baken bygd ut menseg laga meir sprutelydar med munnen, heilt til oppsyns-mannen bad meg ta meg saman og pelle meg bort til deiandre, eg var sein nok til appellen som det var. Eg varglad for at han lt meg springe vidare, at det ikkje vankadask eller slag.

    Eg peikte med forakt fordi oppsynsmannen skulle truat ogs eg syntest det var det skitnaste hlet p kroppen,verre enn alle latrinene til saman. Men det var ikkje denskitnaste staden, det var berre slik at eg mtte vise at detvar det, slik at dei skulle le og nikke seg einige og ikkjeskjne at eg syntest det var den finaste staden som fanst,at der inne budde den finaste kjrleiken, ein himmel nrskylaget brtt opna seg i ein fin sirkel over ei klvereng imotlys og sende ut dei finaste oppsparte gasskulene.

    24

    Eit vintereventyr (pocket) ferdig.qxd:Eit vintereventyr-ferdig.qxd 30-04-10 07:44 Side 24