All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.
...

Than Thar Set Nite

by 22chat22

on

Report

Category:

Documents

Download: 30

Comment: 0

1,077,368

views

Comments

Description

Download Than Thar Set Nite

Transcript

http://achittatkatho.net   အခန္း (၁) နိဒါန္း သို႕မဟုတ္ အပိုင္းအစမ်ား သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အပိုင္း (က) ဒီတေခါက္ ခရီးသြားတာ ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ၾကားရသည့္ သတင္းေတြထဲမႇာအထူးဆန္းဆံုး သတင္းက ၀ဏၰရႇိန္ တို႕ လင္မယားကြဲ သြား ၾကျပီဆိုသည့္ သတင္းျဖစ္သည္။ လင္မယား ႏႇစ္ေယာက္လံုး ႏႇင့္ ရင္းႏႇီးေသာ အေၾကာင္း သိ တေယာက္အေနျဖင့္ေျပာရလ်င္ ထိုသတင္းလံုး၀ ျဖစ္ႏိုင္ဘြယ္ရာ မရႇိပါ။ သို႕ေသာ္ တကယ္ ျဖစ္ေနသည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ နႇစ္လ ေက်ာ္သံုးလေလာက္က သူတို႕သားေလး ႏႇစ္ႏႇစ္ျပည့္ ေမြးေန႕လုပ္၍ ေကာင္းထက္လင္း ေရာက္ခဲ႕ ေသးသည္။သူမ်ားေတြ လို လက္ေဆာင္မပါဘဲ ခပ္တည္တည္ ႏႇင့္သြားစားတာကို ကေလးက သိသည္ထင္၏။ ခ်ီခိုင္းျပီး သူ႕ေပၚကမဆင္းေတာ့။ သူတို႕ လင္မယားက တျပံဳးျပံဳး ႏႇင့္ေနာက္တခါ ထပ္ျပီးမဂၤလာေဆာင္သလို ဧည့္သည္ေတြကို လိုက္ဧည့္ခံေနခ်ိန္မႇာ ေကာင္းထက္လင္း ကေတာ့ ကေလးတေယာက္ႏႇင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ႕ရသည္။ ဘာအက္ေၾကာင္းမႇ အရိပ္အေယာင္မျမင္ခဲ႕ရ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူတို႕လင္မယားႏႇင့္ မေတြ႕ျဖစ္သေလာက္ပင္။ဖုန္းေတာ့ တခါႏႇစ္ခါ ေျပာ ျဖစ္သည္။ ထူးထူးျခားျခား ဘာသံမႇ မၾကားရ ဘာျဖစ္ၾကေလသနည္း။ခ်က္ခ်င္း သြားေမး ဖို႕ကလည္းခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနသည္။ လူရင္းေတြလို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ဒါမ်ိဳးဆိုတာ ဘယ္လို ေမးရမည္ေကာင္းထက္လင္း မသိ။ လူနာသတင္းေမးတာမ်ိဳး ႏႇင့္လည္းမတူ။ အရင္ဆံုး ဖုန္း ဆက္ၾကည့္ရန္အၾကံရျပီး ၀ဏၰရႇိန္တို႕ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ ေတာ့ ဖုန္းကိုင္သူမရႇိ။ အလုပ္ခ်ိန္ျဖစ္ ေန၍လားမသိပါ။ ညေနရံုးဆင္းေတာ့မႇဖုန္းထပ္ေခၚမေနေတာ့ဘဲသူတို႕အိမ္ဖက္တခါထဲတန္းထြက္လာခဲ႕သည္။ ၀ဏၰရႇိန္ ေတာ့ရႇိႏိုင္သည္။ သူတို့လင္မယားက ၀ဏၰရႇိန္၏ မိခင္အိမ္မႇာေနတာဆိုေတာ့ လင္မယားကြဲလ်င္ ေဆြဇင္က ထြက္သြားရမည့္သေဘာရႇိ၏။ ၀ဏၰရႇိန္ ကို ေကာင္းထက္လင္း ရန္ကုန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မႇာပင္သိကြၽမ္းခဲ႕သည္။ တရင္းတႏႇီးေတာ့ မဟုတ္။အဲဒီတုန္းက သူက ေက်ာင္းတက္ေနဆဲရႇိေသးသည္။ညီ၀မ္းကြဲ တေယာက္၏ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ http://achittatkatho.net    Page 1  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တၾကိမ္ႏႇစ္ၾကိမ္ စကားေျပာခဲ႕ဖူးသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ ရပ္ကြက္ထဲ ကိုေျပာင္းေနျဖစ္ သည္။ ေျပာင္း လာတုန္း က ၀ဏၰရႇိန္ ဒီမႇာ ရႇိမႇန္း သိေတာင္မသိခဲ႕။ ေရာက္ခါစ ေယာင္လည္လည္ႏႇင့္ လဘက္ရည္ ဆိုင္မႇာ သြားထိုင္သည္။ ဒီဆုင္မႇာ အျမဲထိုင္ေလ႕ ရႇိေသာ ၀ဏၰရႇိန္ က ေကာင္းထက္လင္း ကိုျမင္ျပီးလာ ႏုတ္ဆက္ ိ စကားေျပာ ရာမႇ ျပန္ေတြ႕ျပီး သူ႕သူငယ္ခ်င္း ရပ္ကြက္ထဲက ခ်ာတိတ္ေတြ ႏႇင့္ပါ အေပါင္းအသင္းျဖစ္သြား၏။ သူတို႕ ရပ္ကြက္ထဲကို ေျပာင္းသြားခ်ိန္မႇာ ၀ဏၰရႇိန္ ေက်ာင္းျပီးသြားျပီး ဘာလုပ္ရ မႇန္းမ သိျဖစ္ေနခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ စကား စပ္မိရာက သူ႕ကို ေကာင္းထက္လင္း လုပ္ေနေသာ ကုမၸဏီမႇာ အလုပ္သြင္းေပးလိုက္သည္။ ဌာန မတူေပမယ့္ အလုပ္သြား အလုပ္ ျပန္ တူ တူ သြားၾကရင္း အရမ္းရင္း ႏႇီးသြားၾကသည္။သူ့ အေမ အန္တီနန္း ႏႇင့္ပါေကာင္း ထက္ လင္း ရင္းႏႇီးသြားျပီး သူတို႕အိမ္၀င္ထြက္စားေသာက္ ေနျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္က ၀ဏၰရည္းစားက ေဆြဇင္မဟုတ္။ သူႏႇင့္ေက်ာင္းေနဖက္ ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္ မေလး တေယာက္ ျဖစ္သည္။ ေကာင္းထက္လင္း ႏႇင့္လည္းခင္ပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ လိုကေနဘယ္လုျိ ဖစ္သည္ မသိျပတ္သြား၏။ဘာေၾကာင့္လဲဟု ေမးေသာ အခါ ဒီလိုပါပဲ ကိုလင္း ရယ္လို႕ သူက မေရမရာ ေျဖသည္။ ေကာင္မေလးကလဲ စကၤာပူ မႇာေက်ာင္းတက္ဖို႕ ထြက္သြားသည္။ ေကာင္းထက္လင္း အထင္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႕ကိစၥ ေၾကာင့္ သူတို႕ ျပတ္ၾကတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အေမတခုသားတခု ဆိုေတာ့ မိခင္ကိုထားျပီး ႏိုင္ငံျခားသြားအ လုပ္လုပ္ဖို႕ သူမ်ားေတြလို သေဘၤာ လိုက္ဖို႕ ေတြမစဥ္းစားလို႕ ၀ဏၰရႇိန္ေျပာဖူးသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ႏႇင့္ ၀ဏၰရႇိန္ အလုပ္တူတူ ေလးငါးလ ေလာက္ပဲလုပ္လိုက္ရပါသည္။ ေကာင္းထက္လင္း က ေနာက္အလုပ္တခု ေျပာင္းဖို႕ျဖစ္ လာ၏။ ၀ဏၰရႇိန္ ကေတာ့ က်န္ခဲ႕သည္။ အလုပ္ဆင္းရတာလည္း တလမ္းစီျဖစ္သြားေသာ အခါ အရင္လိုတူတူ မသြားမျပန္ျဖစ္ေတာ့ ေပမယ့္ညတိုင္းလဘက္ရည္ ဆိုင္တူတူထိုင္ ျဖစ္ၾကသည္။ ၀ဏၰရႇိန္ တေယာက္ထဲ အလုပ္ သြားရင္းျပန္ရင္း မႇတ္တိုင္မႇာေကာင္မေလး တေယာက္ႏႇင့္ မ်က္မႇန္းတန္းမိသည္။ ထို ေကာင္ မေလးက ေဆြဇင္လတ္ ျဖစ္သည္။စစခ်င္းေတာ့ မႇတ္တိုင္မႇာ ကားေစာင့္ရင္း အမႇတ္တ မဲ႕လိုေတြ့ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ တမင္ေစာင့္ကာ ေတြ့ၾကသည့္အဆင့္ေရာက္လာ၏။ ေဆြဇင္ႏႇင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကျပီး ေနာက္ ၀ဏၰရႇိန္ က ေကာင္းထက္လင္း ႏႇင့္မိတ္ ဆက္ေပး၏။ေဆြဇင္ က ခင္မင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ http://achittatkatho.net    Page 2  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မိန္းမေခ်ာေလး တေယာက္ျဖစ္သလို ၀ဏၰရႇိန္ ႏႇင့္လည္း ေရႇ့သြားေနာက္လိုက္ညီပါသည္။၀ဏၰရႇိန္ က ေကာင္းထက္လင္းကို ေဆြဇင္ ႏွင့္ ေတြ႕ ေပးခ်ိန္ မွာ မ်က္ႏွာ ပူစရာ အေၾကာင္း တခု ျဖစ္ခဲ႕ေသး၏။ ေဆြဇင္က နားလည္မႈ ရွိလို႕ သာေတာ္ေတာ့ သည္။ ဒီလို သာမဟုတ္ လွ်င္ ေကာင္းထက္လင္း ရွက္လို႕ ေနတတ္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ ေဆြဇင္ ႏွင့္ ရည္းစားမျဖစ္ ခင္ကထဲက ေကာင္းထက္လင္း ကို ေဆြဇင္ ႏွင့္ ေတြ႕ ေပးမည္ ဟု ဆိုခဲ႕၏။ ေကာင္းထက္လင္းက လည္း “ေနပါဦး ကြာ ေသခ်ာမွ မိတ္ဆက္ေပးပါ၊ ေတာ္ၾကာက်ရင္ မင္းေကာင္မေလးက ငါ့ကို ၾကိဳက္သြားရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ” ဟု ေနာက္ဖူးသည္။ ဒါကို ေက်းဇူးရွင္ က ေဆြဇင့္ ကို သြားေျပာ ျပသည္။ သူတို႕ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကျပီးေနာက္ မိတ္ဆက္ ေပးေသာ အခါ တြင္လည္း မေမ႕ မေလ်ာ့ ဒီ အေၾကာင္းကို ျပန္ေဖၚ၏။ ေကာင္းထက္လင္း ရွက္လိုက္သည္ မွာ ဆိုဖြယ္ မရွိပါ။ေဆြ ဇင္ က အျပံဳးတ၀က္ ႏွင့္ ေကာင္းထက္လင္း ကိုၾကည့္ ရင္း “ဟုတ္တယ္ ေမာင္ရဲ႕ ေမာင္ကံ ေကာင္းသြားတာ၊ ကိုလင္း နဲ႕သာ အရင္ ေတြ႕ ရင္ ေမာင့္ ကို လွည့္ၾကည့္ မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး” ဟု ရယ္ စရာ ျပန္လုပ္ျပီး ေကာင္းထက္လင္း စိတ္ေျပ ေအာင္ ေျပာေပးခဲ႕သည္။ ေကာင္းထက္လင္း ထက္ ငါးႏွစ္ နီးပါးမွ် ငယ္မည့္ ၀ဏၰရႇိန္ ႏွင့္ ေဆြဇင္က ေကာင္းထက္လင္း ကို အကိုအရင္းအခ်ာ ပမာ သေဘာထားခဲ႕ပါသည္။ ခ်စ္သူ တို႕ သဘာ၀ ေလွ်ာက္သြား ၾကခ်ိန္ေတြ မွာေတာင္ ေကာင္းထက္လင္း ကို အတူလိုက္ဖို႕ အျမဲေခၚတတ္ၾကသလို ေကာင္း ထက္္ လင္း က လည္း အျမဲလို ျငင္းေနရသည္။ ေဆြဇင့္ကို ျမင္ကထဲက အန္တီနန္း စိတ္တိုင္းက်မည့္ မိန္းကေလး ဆိုတာ ေကာင္းထက္လင္း သိခဲ႕သည္။ သူထင္သည့္ အတိုင္း အန္တီနန္းက ေဆြဇင့္ ကို အလြန္ခ်စ္သြားခဲ႕သည္။ ျမန္ ျမန္ လက္ထပ္ၾကဖို႕ အန္တီနန္းကပင္ စျပီးတြန္းအားေပးခဲ႕၏။ http://achittatkatho.net    Page 3  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူတို႕ခ်စ္သူသက္တန္း တႏႇစ္မျပည့္တျပည့္မႇာပင္ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ေဆြဇင္က တျခား မိန္းကေလး ေတြ ႏႇင့္မတူ။ ဟိုလိုလက္ထပ္ရ မည္။ဒီလိုလုပ္ေပးရမည္ဟု ဘာမႇမေျပာ။ ျဖစ္ႏိုင္ ရင္ မဂၤလာပြဲ ေတာင္မလုပ္ခ်င္ပါ။ ရံုးတက္လက္မႇတ္ထိုး ျပီး တရား၀င္အၾကင္လင္မယား ျဖစ္ လ်င္ေတာ္ပါျပီဟု ဆိုလာေသာေၾကာင့္ အားလံုး အံ့ၾသရသည္။ ေဆြဇင္ကရန္ကုန္ မႇာ ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္း မရႇိေသာေၾကာင့္ သူတို႕ လက္မႇတ္ ထိုးေသာအခါ ေကာင္းထက္လင္းက က ေဆြဇင့္ဖက္ကသက္ေသ အျဖစ္လက္မႇတ္ထိုးေပးခဲ႕ရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ၀ဏၰရႇိန္ ႏွင့္ ေဆြဇင္လတ္ ဇာတ္လမ္းတြင္ ေကာင္းထက္လည္း ၏ ေနရာက အေရးပါ သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ခုေတာ့ သူတို႕လမ္းခြဲၾက ေလျပီ။ အိမ္တံခါးကို ေခါက္လိုက္ေတာ့ ၀ဏၰရႇိန္ တံခါးလာဖြင့္ ေပးသည္။ ဧည့္ခန္းထဲက ဖ်ာတခ်ပ္ ေပၚမွာ ကေလးငယ္က အိပ္ေပ်ာ္ ေနျပီး အန္တီ နန္းကို ေတာ့ မေတြ႕ရပါ။ က်ဴရွင္ က ျပန္ မလာေသးတာျဖစ္ႏိုင္သည္။ “ဘာျဖစ္ၾကတာလဲကြာ” ခရီးေရာက္ မဆိုက္ပင္ ေကာင္းထက္လင္း ေျပာလိုက္မိသည္။ “ဒီလိုပါပဲ အကိုရယ္လို႕ ေတာ့ မေျပာနဲ႕ ေနာ္” ၀ဏၰရႇိန္ ပါးစပ္ မဟမွီ ၾကိဳ ပိတ္လို္က္ေတာ့ သက္ျပင္းခ်သည္။ “ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုလင္း ကို ေျပာျပခ်င္ေနတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ အကိုရယ္၊ ခန ေနရင္ ေမေမ ျပန္လာေတာ့မယ္၊ အဲဒီေတာ့ မွ အျပင္မွာ ေအးေအး ေဆးေဆး စကားသြားေျပာ ၾကတာေပါ့” ၀ဏၰရႇိန္ အက်င့္က ဒီလိုပင္ အေရးတၾကီး အေၾကာင္း ကိစၥ ေျပာခ်င္လွ်င္ အိမ္မွာ ေျပာေလ႕ မရွိ။ အနည္းဆံုး လဘက္ရည္ဆိုင္ေခၚသြားျပီး ေျပာတတ္သည္။ “အန္တီနန္း ျပန္လာလို႕ ငါ့ကို ေျပာရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ” “အာ …. အကို ကလဲ၊ အကိုမွ ဘာမွ မသိတာၾကီးကို၊ ေမေမ ေတာင္ ေရေရ ရာရာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာ မထားဘူး၊ ကိုလင္း ကိုျမင္ရင္ ေမေမ http://achittatkatho.net    Page 4  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    လဲ၀မ္းသာမွာ ကိုလင္း တေယာက္ရွိရင္ ေကာင္း မွာ ပဲလို႕ ေန႕တိုင္း ေျပာေနတာ” သားျဖစ္သူထံမွ အေၾကာင္း ေရေရရာရာ မသိရလို႕ ေကာင္းထက္လင္း ကို အန္တီ နန္း ေမွ်ာ္ျခင္း ျဖစ္ ႏိုင္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္း လို အကိုလို ျဖစ္ေသာ ေကာင္းထက္လင္းကို ေတာ့ ၀ဏၰရႇိန္ ရွိန္ က အေၾကာင္းစံု ေျပာျပလိမ္႕မည္ ဟု အန္တီ နန္းက်ိန္းေသ ေပါက္တြက္ေပမည္။ ေကာင္းထက္လင္း ထင္သည့္ အတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။ အန္တီနန္း က ျပန္ေရာက္တာ ႏွင့္ ျခင္း ေတာင္း ေလး ခ်ျပီး ေကာင္းထက္လင္း ကို ေနာက္ေဖးဖက္ ဆြဲေခၚ သြား၏။ “ကၽြန္ေတာ္လဲ ခုမွ ေရာက္တာ အန္တီ၊ ဘာမွ မသိေသးဘူး” “အင္းပါကြယ္၊ ဒီေကာင္က အန္တီ႕ကို လည္း ဘာမွ မေျပာဘူး၊ ေဆြဇင္ကလည္း ဘာမွ ေျပာမသြားဘူး၊ မရွိေတာ့ ဘူးဆိုမွ အန္တီလဲသိရတာ” “ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္ပါဦးမယ္ အန္တီရယ္၊” “နည္းနည္းပါးပါး ေဖ်ာင္းဖ်ပါဦးကြယ္၊ မင္းကိုေတာ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုးကခ်စ္ၾကတယ္၊ မင္းေျပာရင္ ရခ်င္ရႏိုင္မယ္” “ဟုတ္ကဲ႔ပါအန္တီ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူတို႕ကို မကြဲေစခ်င္ပါဘူး” အန္တီနန္း မ်က္ႏွာ မွာ မ်က္ရည္ေတြ ေ၀႕၀ိုင္းလာ၏။ “သူတို႕က လူၾကီးေတြပါ၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဘာလုပ္လုပ္၊ ၾကားထဲက အန္တီ႔ ေျမးေလး ငဲ႕ၾကဖို႕ေကာင္းတာေပါ့၊ ခုကေလးက အန္တီ နဲ႕ လာအိပ္ရွာ တယ္၊ ဟို အေကာင္ကေတာ့ ညဖက္ဆို မီးတထိန္ထိန္ နဲ႕ ဘာလုပ္ေနမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး ကြယ္” “ဟုတ္ကဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားပါမယ္ အန္တ၊ ဒီေကာင့္ ကို အျပင္ေခၚ သြားျပီး ီ အစ္ၾကည့္ပါမယ္” “ေအးေအး သြားသြား” အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ ကေလးကို အန္တီနန္းလက္ အပ္ျပီး ေကာင္းထက္လင္း ႏွင့္ ၀ဏၰရႇိန္ အျပင္ထြက္လာၾကသည္။ http://achittatkatho.net    Page 5  http://achittatkatho.net   “အကို ဘာေသာက္မလဲ၊ အျပင္းလားအေပ်ာ့လား” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ၀ဏၰရႇိန္ ကေမးသည္။ သူေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္ေနမႇန္း ရိပ္မိေသာ ေကာင္းထက္လင္း က အရက္ေသာက္တာကို တားျမစ္မေနေတာ့ပါ။ “အေပ်ာ့ပဲ ေသာက္ၾကတာေပါ့ကြာ” “အကို အေပ်ာ့ေသာက္ခ်င္ေသာက္ေလ၊ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အျပင္းပဲ ကိုင္မယ္” “မင္းကလဲကြာ မိန္းမနဲ႕ ကြဲလို႕ အရက္ေသာက္တယ္ ဆိုတာ လူၾကားလို႕ မေကာင္းပါဘူး” “ဘာျဖစ္ျဖစ္ အကိုရာ စိတ္ညစ္တာေတာ့ မခံႏိုင္ဘူး၊ ဒါမႇ ညဖက္လဲ အိပ္လို႕ ေပ်ာ္မယ္” ေကာင္းထက္လင္းလက္ေလ်ာ့လိုက္သည္။ “ကဲပါကြာ ငါလဲ အျပင္းပဲ ေသာက္ပါေတာ့မယ္၊” ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ၀ဏၰရိႇန္က ၀ီစကီ မႇာလိုက္သည္။ အျမည္းေတြ မေရာက္ခင္ အရက္က အရင္ေရာက္လာ၏။၀ဏၰရႇိန္က ခပ္သြက္သြက္ပင္ ခြက္ေတြထဲကို ငႇဲ႕ေပးသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ကေတာ့ စီးကရက္ ေသာက္ရင္း သူ႕ကို အကဲခတ္ေနမိသည္။ “ေျဖးေျဖးေပါ့ကြာ၊ အျမည္းေတြေတာင္မရေသးဘူး” ေကာင္းထက္လင္း ေျပာေသာ္လည္း ၀ဏၰရႇိန္က သူ႕ခြက္ကို ေရ အနည္းငယ္ေရာျပီး တက်ိဳက္ထဲ ေမာ့ခ်ပစ္လိုက္သည္။ “ကို လင္းေစာင့္ခ်င္ေစာင့္ ေလ၊ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး” “ရပါတယ္ငါက ေအးေေအးေဆးေဆးပါ၊ ဒါေပမယ့္ ေသာက္တာလဲ ေသာက္၊ ငါသိခ်င္တာလဲ ေျပာျပဦး” “အကိုဘာသိခ်င္တာလဲ” “မင္းတို႕ ကိစၥ ေပါ့ကြ” “ေျပာပါမယ္ ေျပာခ်င္လြန္းလို႕ ေခၚလာတာပါ” ၀ဏၰရႇိန္ ေနာက္တခြက္ထပ္ေမာ့လိုက္ျပန္သည္။ ဒီ လိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ျမင္ရေတာ့ ေကာင္း ထက္ လင္း စိတ္ မခ်မ္းသာပါ http://achittatkatho.net    Page 6  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “မင္းတို႕ ႏႇစ္ေယာက္ လက္ထပ္ျဖစ္ေအာင္တိုက္တြန္းခဲ႕တာမ်ား မႇားသြားျပီလားကြာ” “အကို မမႇားပါဘူး၊ မႇားတာက ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏႇစ္ေယာက္ပါ” “ႏႇစ္ေယာက္လံုးမႇားတယ္၊ဟုတ္လား” “ေျပာရင္လည္း အကိုက အကို႕ ညီမဖက္ကလိုက္မလား မသိဘူး၊ အဓိက ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေပါ့ဗ်ာဒါေပမယ္႕ ခုီလိုျဖစ္ရတာကလဲ ကိုလင္း ညီမ စနက္မကင္းဘူး” လံုး၀ မေသာက္ရေသးေသာ ေကာင္းထက္လင္း မူးခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ စိတ္ရႈပ္ရႈပ္ျဖင့္ သူလည္း လက္ထဲက ခြက္ကို ေမာ့ခ်လိုက္မိ၏။ “ဟုတ္တယ္၊ အခု အကိုလဲ ေသာက္ျပီ၊ ကြၽန္ေတာယ္ ေျပာခ်င္တာလည္း ဒီ သေဘာမ်ိဳးပါ၊ ကြၽန္ေတာ္ပဲ တေယာက္ထဲ ေသာက္ တေယာက္ထဲ ေျပာေနသလိုျဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။” ေကာင္းထက္လင္း ဘာမႇ ခြန္းတံု႕ မျပန္ေတာ့ဘဲ ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ သူ႕ဖက္က ေလာေနရန္ မလိုပါ။ ၀ဏၰရႇိန္ ရင္ဖြင့္လာသည္ကို ေစာင့္ရန္သာလို ေတာ့သည္။ ၀ဏၰရႇိန္ ေနာက္တခြက္ ထပ္ငႇဲ႕ေနစဥ္ စားပြဲထိုးက စားစရာ ေတြလာခ်၍ စကားခနရပ္သြားၾကသည္။ “ကြၽန္ေတာ္ တျခားမိန္းမတေယာက္နဲ႕ ပတ္သက္ခဲ့မိတယ္ ကိုလင္း” ျဖစ္ႏိုင္ေျခတခု ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီေလာက္ အထိေကာင္းထက္လင္း ေမ်ာ္လင့္ မထားမိခဲ႕ပါ။ “ျဖစ္ရေလကြာ၊ ဘယ္က မိန္းမလဲ” “ရံုးကပါပဲ၊ အကိုေတာ့သိမႇာ မဟုတ္ဘူး ေနာက္မႇ ၀င္လာတာ၊ ကြၽန္ေတာ္လဲ ထိန္းပါတယ္၊ ေရႇာင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ …. မရဘူးျဖစ္သြားတယ္ ကိုလင္းရယ္” ခုတိုင္းဆိုလ်င္ ေဆြဇင့္ အလြန္ လို႕ ေျပာရန္ မရႇိေတာ့ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ေကာင္းထက္လင္း က “ေဆြဇင္က ဒါကို သိသြားတယ္ေပါ့” “ဟုတ္တယ္ သိတာမႇ ခေရေစ႕တြင္းက် ကိုသိတာ၊ ေျပာရင္ အကို ယံုမႇာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္ သြားတယ္၊ ဘာလုပ္ တယ္ ၊ ေကာင္မေလး ဘာအ၀တ္အစား၀တ္ထားတယ္ ဆိုတာက အစ သိေနတာ၊ကုုန္ကုန္ ေျပာမယ္ဗ်ာ ဟိုတေယာက္ အတြင္း ခံ အေရာင္ကို ေတာင္ ကြက္တိ http://achittatkatho.net    Page 7  http://achittatkatho.net   ေျပာတာ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အရက္ ရႇိန္ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘဲ ေကာင္းထက္လင္း ေခါင္းေတြ ရီေ၀လာသည္။ “၀ဏၰရွိန္ အစက ေျပာကြာ၊ ငါမေသာက္ပဲနဲ႕ မူးလာျပီ” “ဒါဆိုလဲ ေသာက္ ကြၽန္ေတာ္ လဲေသာက္မယ္၊ ျပီးရင္ အစကကို ေျပာျပမယ္” ၀ဏၰရႇိန္ အျမည္းစားသည္ အရက္ကို ထပ္ငႇဲ႕ေသာက္သည္။ ေကာင္းထက္လင္းလည္း ဒုတိယေျမာက္ ခြက္ကို ေသာက္ရင္း ၀ဏၰရႇိန္ ေျပာလာ မည္ကို ေစာင့္ ေမ်ာ္ေနမိ၏။ “ဒီလို အကိုရာ၊ မရိုမေသ ေတြလဲပါမယ္၊ အကို႕ကို မေလးစားတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒါေတြပါ ထည့္ေျပာမႇ ရႇင္းမႇာမို႕ပါ” “ေအးပါကြာ ငါနားလည္ပါတယ္၊ အေရးၾကီးတာ က မင္းတို႕ ျဖစ္ခဲ႕သမွ်သိဖို႕ပဲ၊ ဒါမႇလည္း ငါတတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီေပးႏိုင္မႇာ” ၀ဏၰရႇိန္ မ်က္ႏႇာမႇာ ထူးဆန္းသည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြ ေပၚလာသည္။ “အင္းေလ၊ အကို ၀င္လာရင္ေတာ့ ရမလားပဲ” “ငါ အတတ္ႏိုင္ဆံုးၾကိဳးစားေပးမယ္ကြာ ဟုတ္ျပီလား အျဖစ္မႇန္သာ ေျပာျပ” “ဒီလို အကိုရယ္ အရႇက္မရႇိတဲ႕ မ်က္ႏႇာနဲ႕ ေျပာရရင္ေတာ့ ေဆြဇင္နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ၾကားမႇာ လင္မယား ကိစၥ မရႇိတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ၊ အဲဒါက လည္း အကို႕ ညီမ က စိတ္မ၀င္ စား ေတာ့လို႕ ျငင္းေနလို႕” ေကာင္းထက္လင္း ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ “ကြၽန္ေတာ္ေခ်ာ့တယ္ ေခ်ာက္တယ္ မရဘူး၊ အကို႕ညီမက ေခါင္းမာတယ္၊ အတင္းကာေရာ ၾကီးလဲ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ခဲ႕ရတာ ၾကာျပီ၊ ကိုလင္း စဥ္းစား ၾကည့္ေပါ့၊ အိမ္ ေထာင္သည္ ေယာက္်ားတေယာက္ အေနနဲ႕ ကိုယ့္ မိန္းမနဲ႕ လင္မယား လိုေနခ်င္တာ ကၽြန္ ေတာ္ http://achittatkatho.net    Page 8  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မလြန္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ ဒီကိစၥတခုပဲ သူပ်က္ကြက္တာပါ တျခား၀တၲရားေတြ ေတာ့ လံုး၀ မပ်က္ ကြက္ပါဘူး၊ ေနာက္ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း တဏႇာရူး မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ ဖာသိ ဖာသာပဲ ထားလိုက္ေတာ့တယ္” “ငါၾကားဖူးတာကေတာ့ မိန္းမေတြ ဟာ သားသမီး ရျပီးေနာက္က်ရင္ သူတို႕ စိတ္ထဲမႇာ ကေလးပဲ ရႇိေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ စိတ္ကုန္တတ္တယ္ လို႕ ေျပာၾကတာပဲကြ” “မဟုတ္ဘူး အကို ကေလး ေမြးျပီးစကေတာင္ ဒီလို မဟုတ္ဘူး၊ ေမြးျပီးလို႕ ေလးဆယ့္ ငါးရက္ျပည့္ ေတာ့သူ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါပဲ။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ကိုးလ တႏႇစ္ေလာက္က မႇ ျဖစ္ သြားတာ” ကိုယ္တိုင္က အိမ္ေထာင္သည္ မဟုတ္သျဖင့္ ေကာင္းထက္လင္း ဘာကို ေ၀ဖန္ရမႇန္း မသိေတာ့ပါ။ ၀ဏၰရႇိန္ ဆက္ ေျပာလာတာကိုပဲ ေစာင့္ နားေထာင္ရေတာ့သည္။ “အမႇန္ ေျပာရရင္ အကိုရယ္ ေဆြဇင္နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္က သမီးရည္းစားဘ၀ မႇာထဲက ခုလိုကိစၥ ေတြရွိခဲ႕ ျပီး သား၊ ပထမဆံုး အၾကိမ္တုန္းကေတာင္ သူဒီေလာက္မျငင္းခဲ႕ဘူး” ဒါကိုေတာ့ ေကာင္းထက္လင္း အလြန္အံ့ၾသမိပါသည္။ ခုလို ေခတ္ၾကီး က သမီးရည္း စားေတြၾကားမႇာ လိင္ကိစၥ က သိပ္မဆန္းၾကယ္ေတာ့သည္ မႇန္ေသာ္လည္း ေဆြဇင့္လို စည္းကမ္းရႇိ သည့္ မိန္းကေလးက ခ်စ္သူဘ၀ မႇာနယ္ေက်ာ္ျခင္းကို ခြင့္ျပဳလိမ္႕မည္ မဟုတ္ဟု ေကာင္းထက္လင္း ထင္ထားခဲ႕သည္။ “အကိုနဲ႕ စမိတ္ဆက္ မေပးခင္ထဲက ျပီးျပီးသား” “ငါနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတုန္းက မင္းတို႕ ရည္းစားျဖစ္ခါစပဲ ရႇိေသးတယ္ေလ” “ဟုတ္တယ္၊ ဒီအဆင့္ ကို ခပ္ျမန္ျမန္ေရာက္သြားလို႕ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္ အံ့ၾသေနတာ၊ဒါေေပမယ့္ တကယ္ေျပာတာပါ ကိုလင္း၊ ဒီလို လိုက္ေလ်ာခဲ႕တဲ႕ အတြက္သူ႕ကို လံုး၀ အထင္မေသးခဲ႕ပါဘူး၊ ပိုေတာင္ ခ်စ္သြားပါ ေသးတယ္” “ကဲပါ ထားေတာ့၊ ဟိုတေယာက္ အေၾကာင္းဆက္ပါဦး” ၀ဏၰရွိန္ စဥ္းစားသလို ျငိမ္ေနသည္။ အျမည္းစားလိုက္၊ အရက္ေမာ့လိုက္ လုပ္ေနေသး၏။ ေကာင္းထက္လင္း စိတ္ရွည္စြာပင္ စီးကရက္ ဖြာရင္း http://achittatkatho.net    Page 9  http://achittatkatho.net   ထိုင္ေစာင့္ ေနလိုက္ပါသည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “အတိုခ်ံဳးရရင္ အကိုရယ္၊ ေကာင္မေလးက အပ်ိဳ မဟုတ္ပါဘူး တခုလပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ ေထာင္သည္ မွန္းလဲ သူသိတယ္၊ သိသိနဲ႕ကို တိုးလာ တာ၊ ေဆြဇင့္ ေၾကာင့္ ငတ္ေနတဲ႕ ကၽြန္ ေတာ္လဲ မေရွာင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး” ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္ ႏွင့္ ဆက္ရက္ေတာင္ပံက်ိဳး ဇာတ္လမ္းလို႕သာ ဆိုရေတာ့မည္။ သို႕ ေသာ္ ဒီဇာတ္လမ္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲက မေကာင္းသည္ မွာ လက္ေတြ႕ပင္ျဖစ္သည္။ “ေဆြဇင္က မင္းကို အေၾကာင္းတခုခု နဲ႕ စိတ္ကြက္တာဆိုလည္း ခန ေပါ့ကြာ၊ ေရရွည္ကို ၾကည့္ရမွာေပါ့၊ ေဆြဇင့္ ကို စိတ္ကုန္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ကေလးက ရွိေသးတယ္” “မေရွာင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲျဖစ္ၾကျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတယ္ကိုလင္း၊ သူက ရတယ္တဲ႕။ ေဆြဇင့္ကိုလည္း မိန္းမသားခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္တဲ႕၊ သူ႕ေၾကာင့္လင္မယား မကြဲေစရပါဘူးလို႕ ကတိေပးတယ္” တကယ့္ကို ေစတနာရွင္မေလးပါေပ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ေစတနာေတြက ေ၀ဒနာ ျဖစ္ခဲ႕ရသည္။ “တပတ္တခါ ႏွစ္ခါ ေလာက္ေတြ႕ျဖစ္တယ္၊ ေတြ႕ရင္လည္း လူထဲသူထဲ မသြားပါဘူး၊ တည္းခိုခန္းလို မ်ိဳးသြားၾကတယ္” ေဖါက္ျပန္ပါသည္ ဆိုမွ လူသိရွင္ၾကားေလွ်ာက္သြားခ်င္ေသသလားဟု စိတ္အခ်ဥ္ ေပါက္မိေသာ္လည္း ၀ဏၰရွိန္ ကို အခုအခ်ိန္မွာ စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ မေပးခ်င္ေသာ ေၾကာင့္ ေကာင္းထက္လင္း ႏႈတ္ ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ “အလုပ္ထဲက လူေတြေတာင္ မသိၾကဘူး၊ ရံုးမွာ ဆိုရင္ ခပ္မွန္မွန္ ပဲ ေနၾကတာပါ” “ကဲ၊ ဟုတ္ပါျပီကြာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေဆြဇင္က ဘယ္လိုသိလို႕ ဘယ္လို ျပသနာ စရတာလဲ” ၀ဏၰရွိန္ စဥ္းစားေနျပန္သည္။ စဥ္းစားတာလည္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မည္ အရက္ေသာက္ဖို႕ အခ်ိန္ယူေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ သူ႕ထံက စကားထြက္အလာကို ေစာင့္ရင္း ေကာင္းထက္လင္းလည္း ကိုယ့္ခြက္ကို ကိုယ္ရွင္းျပီး ထပ္ငွဲ႕လိုက္ရသည္။ “အဲဒီေန႕က နဲနဲ စကားမ်ားတယ္၊ ဘာရယ္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး စကားေျပာရင္း တေယာက္တ ခြန္းေျပာ မိတာ ေလးေလာက္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ က လည္း ၾကမၼာငင္တာလား မသိဘူး၊ သူူကၽြန္ေတာ့္ ကို ခြင့္မျပဳတဲ႕ ကိစၥ ထည့္ေျပာလိုက္မိတယ္၊ သူက ၾကည္ျပာ့ဆီ သြားပါလား တဲ႕၊” တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ အဓိက က်ေသာ ေနရာသို႕ေရာက္ေတာ့မည္ ဆိုတာ ရိပ္စားမိျပီး ေကာင္းထက္လင္း ကိုယ္ကို ခပ္မတ္မတ္ျပင္ထိုင္လိုက္ျပီး http://achittatkatho.net    Page 10  http://achittatkatho.net   ဂရုစိုက္ ၍ နားေထာင္ေနမိသည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ၾကည္ျပာ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တြဲေနတဲ႕ ေကာင္မေလးေလ၊ သူက ေျပာလာေတာ့ ကၽြန္ ေတာ္ လည္း အစပိုင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ဇြတ္ခံျငင္းတာေပါ့၊ ေနာက္ေတာ့ သူေျပာျပတာေတြက အရမ္းကို အေသးစိတ္က်လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ေတာင္ေၾကာက္လာတယ္၊ ဘာမွ ကို ျပန္မေျပာ ႏိုင္ေတာ့ဘူး” “မင္းအခု နေျပာသလို အတြင္းခံက အစေပါ့ ဟုတ္လား” ၀ဏၰရွိန္ မ်က္ႏွာ နီေန၏။ အရက္ေၾကာင့္လား အရွက္ေၾကာင့္ လားဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္း ထက္လင္း မေ၀ခြဲတတ္ပါ။ “ၾကည္ျပာ့ … ဒီ … အေပၚအေပၚ … ေလးကို ေမႊးတယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ယူနမ္းဖူးတယ္ အကို၊ အေပၚက ဟာပါ၊ ေအာက္က ဟာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒါကို ေဆြဇင္က နမ္းတဲ႕ အ ေၾကာင္း အျပင္ အေရာင္ကိုပါေျပာတာ” ေကာင္းထက္လင္း ဘာကိုမွ မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့။ သို႕ေသာ္ ေခါင္းထဲ ကို အေတြးတခု ၀င္လာ ေသာေၾကာင့္ “မင္းေကာင္မေလး ၾကည္ျပာက၊ မင္းတို႕ အိမ္ေထာင္ေရးမထိခိုက္ေစရ ပါဘူးလို႕ ေျပာေပမယ့္ တဖက္လွည့္နဲ႕ ေဆြဇင့္ကို ဒီအေၾကာင္းေတြ သိသြားေအာင္လုပ္တာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား” ၀ဏၰရွိန္က ေခါင္းကို ခါရင္း “အကို ေတြးသလို ကၽြန္ေတာ္လဲ ေတြးမိလို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ေမးတယ္၊ ၾကည္ျပာက မဟုတ္ ရပါဘူး လို႕ က်ိမ္တြယ္ေျပာတယ္၊ ေဆြဇင့္ကို ေမးေတာ့ သူ႕ကို ၾကည္ျပာေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊သူဘယ္လို သိတယ္ ဆိုတာေျပာဖို႕ အေၾကာင္း မရွိဘူးတဲ႕၊ အေရးၾကီးတာကအျဖစ္မွန္ ဖို႕ ပဲ တဲ႕” “ဟုတ္ျပီ၊ မင္းအေၾကာင္းေတြ ေပၚသြားေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္လဲ၊ မင္းလဲျငင္းမရေတာ့ ဘူးဆို ေတာ့” “ဒါေတြ အားလံုး သူျငင္းခဲ႕တာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ ဆိုျပီး၊ အကိုရာ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရမ္း ရမ္းျပီးေတာ့ သူ႕ကို အတင္း … အတင္းၾကံဖို႕ လုပ္မိတယ္၊ အဲဒီေတာ့ အကိုရာ………………” ၀ဏၰရွိန္ တံု႕ဆိုင္းသြားျပန္သည္။ လက္ထဲက ခြက္လြတ္ကို ငူငူၾကီး ၾကည့္ေန၏။ ေကာင္းထက္လင္းက အလိုက္တသိႏွင့္ အရက္ငွဲ႕ ေပးလိုက္သည္။ “ေရေရာ ဦးမလား” “ရတယ္ ျပီးမွ ေသာက္မယ္” ၀ဏၰရွိန္ အရက္ကို ဒီအတိုင္းေမာ့ခ်လိုက္ျပီးမွ ေရေသာက္သည္။ “အဲဒီမွာ အကိုရယ္… ကန္ေတာ့ပါရဲ႕… သူ႕ထမိန္ ကၽြန္ေတာ္ဆြဲလွန္လိုက္ေတာ့ ေအာက္ပိုင္း တခုလံုး၊ ဟိုဒင္း .. ေပါင္ရင္းဖက္ နဲ႕ ဆီးစပ္ မွာေရာ၊ http://achittatkatho.net    Page 11  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူ႕ မိန္းမ.. မိန္းမ .. အဲဒါ တ၀ိုက္မွာ ေရာ ဒါဏ္ရာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ” မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စကားေၾကာင့္ ေကာင္းထက္လင္း မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ ၀ဏၰရွိန္ အရမ္းမူးေနျပီလားဟုလည္း ေသခ်ာစြာေစာေက်ာမိ၏။ ၀ဏၰရွိန္ မူးေနျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သိပ္ျပီးရုပ္ ပ်က္ ဆင္းပ်က္မူးေနတာ မ်ိဳးမဟုတ္သျဖင့္ “ဒါဏ္ရာ ေတြ၊ ဘယ္လို ဒါဏ္ရာေတြလဲ” “ဆူးခၽြန္ နဲ႕ ထိုးထားသလိုမ်ိဳး၊ ေနာက္ အခၽြန္နဲ႕ ကုပ္ျခစ္ထားသလို ေတြလဲပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ဒါဏ္ရာေတြ ဆို လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ေတြ၊ ေသြးေစး ေတြေတာင္ မေျခာက္ေသးဘူး” “ဟုတ္ရဲ႕လားကြာ၊ ငါေတာ့ နားမလည္ ႏိုင္ေတာ့ဘူး” “ကၽြန္ေတာ္ မရူးေသးပါဘူး ကိုလင္းရာ၊ အခုလဲ လူမွန္းမသိမူးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ၾကံဳ ခဲ႕တာကို ေျပာတာပါ” “ကဲပါ ထားေတာ့၊ မင္းဆက္လုပ္ျဖစ္ေသးလား” “ဘယ္လုပ္ျဖစ္ေတာ့ မွာလဲ၊ သူ႕ကို ဘာျဖစ္တာလဲ အတင္းေမးေတာ့ တာေပါ့၊ သူ႕အသက္ အေသခံမယ္ မေျပာဘူးတဲ႕” ဒီတခါ အရက္ကို ေရမေရာ ဆိုဒါ မေရာဘဲ ေမာ့ခ်လိုက္မိသူက ေကာင္းထက္လင္း ျဖစ္သည္။ “ဟုတ္တယ္၊ အကို ေသာက္၊ ဒါေတြသိရင္ အကိုလဲ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားမယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္” “မင္းငါ့ကို ေနာက္ေနတာ မ်ားလားကြာ” “မေနာက္ပါဘူး၊ အကိုရာ၊ ဆက္နားေထာင္ ေျပာျပမယ္” ေကာင္းထက္လင္း အရက္ထပ္ငွဲ႕လိုက္သည္။ “ေနာက္ေတာ့ သူအခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ နဲ႕ျပန္မလာဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္လို႕ လိုက္သြားေတာ့ ၀ရန္တာမွာ ထြက္ထိုင္ ေနတယ္။ ျပန္ေခၚတာ မလိုက္ဘူး၊ ေမေမ ႏိုးသြား မယ္ ဆိုေတာ့ မွ လိုက္လာတယ္၊ အထဲေရာက္ေတာ့ လည္း ကုတင္ေပၚမွာ ဒူႏွစ္လံုးပိုက္ျပီး ထိုင္ေနတယ္။ တညလံုး မအိပ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလဲ စကားမေျပာဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘယ္အိပ္လို႕ ရေတာ့မလဲ၊ မနက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္ သူနဲ႕ ကြာရွင္းေပးပါ တဲ႕” “မင္းက ဘာျပန္ေျပာလိုက္လဲ” “စဥ္းစားပါဦးလို႕၊ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က အမွားေတြ အတြက္ေတာင္းပန္တယ္၊ ေနာက္မျဖစ္ေစရ ပါဘူး လို႕ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္ က အလုပ္သြားလိုက္ တယ္။ ျပန္လာေတာ့ ကိုလင္း ညီမ က ကြာ ရွင္းစာခ်ဳပ္ေတြ ေတာင္ ျပင္ဆင္ျပီးေနျပီ။ သူ႕ လက္မွတ္ေတာင္ ထိုးထားျပီးျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့ကို လည္း ငိုျပီးေတာင္းပန္တယ္ လက္မွတ္ထိုးေပးပါတဲ႕၊ ထိုးမေပးရင္း ၀ရန္တာ က ခုန္ခ်လိုက္ ေတာ့မယ္တဲ႕၊ ညကထဲက ခုန္ခ်ဖို႕ စဥ္းစားေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္လာလို႕ ခုန္မခ်ျဖစ္ http://achittatkatho.net    Page 12  http://achittatkatho.net   လိုက္ဘူးတဲ႕” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ၀ဏၰရွိန္ အသံက တျဖည္းျဖည္း ဆို႕နင့္ေၾကကြဲလာသည္။ ေကာင္းထက္လင္း လည္းၾကားျဖတ္ မေျပာေတာ့ဘဲ အသာနားေထာင္ေနမိသည္။ “သားေလးကို ေထာက္ပါဆိုတာေတာင္ မရဘူး၊ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ လက္မွတ္ထိုးေပး လိုက္တယ္။ သားေလးကို နမ္းတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ စာခ်ဳပ္တေစာင္ယူျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားေတာ့တာပဲ၊ ဘာမွ မယူဘူး၊ အ၀တ္တထည္ကိုယ္တခု နဲ႕ ထြက္သြားတာ” မူလက သမရိုးက် လင္မယားခ်င္းကေတာက္ကဆ ျဖစ္မႈ ေလာက္လို႕သာထင္ထား မိေသာေကာင္းထက္လင္း ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ျပဳရမည္ မသိေတာ့။ ၀ဏၰရွိန္ က အရက္ေတြထပ္ ေသာက္ေနစဥ္ ဦးေႏွာက္ကုိ အလုပ္ေပးျပီး ေျပရာ ေျပေၾကာင္း နည္းလမ္းတခုကို ရွာေနမိ သည္။ ေကာင္းထက္လင္း သတိရမိလိုက္တာတခုရွိသည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ လပိုင္းေတြက ေဆြဇင္ ဖုန္း ခနခန ဆက္သည္။ အထူးသျဖင့္ အခုတေခါက္ ေကာင္းထက္လင္း ခရီးမသြားခင္ရက္ေတြကျဖစ္သည္။ ဘာမွေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မေျပာပါ။ မာေၾကာင္းသာေၾကာင္း ႏွင့္ သူတို႔ဆီလာ လည္ဖို႕ ေလာက္သာေျပာသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အခုျပန္ေတြးၾကည့္ လိုက္ေသာ အခါေဆြဇင့္ မွာ ေကာင္းထက္လင္း ကို ေျပာဆို တိုင္ပင္စရာ အေၾကာင္းတခုတေလ ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္သည္လို႕ ထင္မိ၏။ အဲဒီတုန္းက ေဆြဇင္သာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ႏွင့္ ၀ဏၰရွိန္ ၏ ျပင္ပဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပတိုင္ပင္ခဲ႕ လွ်င္ ခုလိုအေျခအထိ မဆိုက္ေအာင္ ၾကိဳတင္ညွိႏိႈင္းဖ်န္ေျဖေပးလို႕ အခ်ိန္ မွီလွ်င္ မွီ ႏိုင္ေသး၏။ အခုေတာ့ အေျခအေန ေတြကေတာ္ေတာ္ ေလးကို လြန္သြားခဲ႕ ေလျပီ။ “မင္း ေဆြဇင္႔ ကိုျပန္ေခၚဖို႕ လိုက္မရွာ ဘူးလား” “ရွာတာေပါ့ အကိုရယ္၊ ရံုးက ခြင့္ယူျပီးေတာ့ ကိုရွာတာ၊ ဘယ္မွာ မွ မေတြ႕ဘူး။ ေမေမ လဲ သူနီးစပ္သေလာက္ လိုက္စံုစမ္းေနတာပဲ၊ ဘာသတင္း မွ မရဘူး” “မင္းတို႕ လက္ထပ္တုန္းကေတြ႕တဲ႕ သူ႕ အမ ဆိုတာေရာ၊ ခပ္ပိန္ပိန္ နဲ႕ေလ” “မမျမတ္လား” “ေအး … ေဆြဇင္က အဲလိုေခၚတယ္ေလ၊ သူ႕အိမ္မလိုက္ဘူးလား” “သူက ရန္ကုန္မွာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕လက္ထပ္ျပီး ဘာမွမၾကာဘူး အရင္က သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ငွားေနတဲ႕ အိမ္ကိုျပန္အပ္ျပီး ထြက္ သြားတယ္ ေျပာတာပဲ” “ဘယ္ကိုလဲ” “အဲဒါကို ေဆြဇင္ေတာင္ မသိဘူးတဲ႕၊ ေနာက္ျပီးသူတို႕က တကယ္ ညီအမ ေတာ္တာမဟုတ္ ဘူး၊ ညီအမလို ခင္ၾကျပီးတူတူ ေနၾကလို႕ သူ႕ http://achittatkatho.net    Page 13  http://achittatkatho.net   အမ ပါလို႕ ေဆြဇင္က ေျပာတာ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ၀ဏၰရွိန္ တို႕ အိမ္မွာ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးေတာ့ ေရာက္လာသည့္ ေဆြဇင့္၏ တဦးတည္း ေသာ ေဆြမ်ိဳး အျဖစ္ ျမတ္ဆိုေသာ မိန္းမကို ေကာင္း ထက္လင္း မွတ္မိေနသည္။ က်န္သည့္ ေဆြဇင့္ဧည့္သည္ေတြက အဲဒီတုန္းက ေဆြဇင္ အလုပ္လပ္ေနသည့္ ု ကုမၸဏီ က ၀န္ထမ္းေတြ ျဖစ္ သည္။ ျမတ္ဆိုေသာ မိန္းမ ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေကာင္းထက္လင္း စိတ္မွာျဖစ္ခဲ႕ရတာ တခုကိုလည္း ျပန္သတိရသည္။ ျမတ္သည္ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းေသာ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေကာင္းထက္လင္း စိတ္ထဲတြင္သူမ ကို ေရာဂါေ၀ဒနာ တခုခုခံစားေနရသည္ဟု ထင္မိသည္။ အျပင္ပန္း အမူအရာ အရ က်န္းက်န္း မာမာ ဖ်ပ္ဖ်ပ္လတ္ လတ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္ မွန္းမသိ စိတ္က ထိုအတိုင္းထင္ ေနသည္။ “ငါလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားျပီး ေဆြဇင့္ သတင္းစံုစမ္းေပးပါမယ္ကြာ၊ ငါေတြ႔ခဲ႕ရင္လည္း ရေအာင္ ေဖ်ာင္းျဖ ျပီး ျပန္ေခၚခဲ႕ပါမယ္” ေကာင္းထက္လင္း လည္း ဒီေလာက္သာေျပာတတ္ေတာ့သည္။ ၀ဏၰရွိန္ ကေတာ့ သိပ္ျပီးေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ထားပံု မေပၚပါ။ “အကို႕ ညီမ စိတ္က ထူးဆန္းတယ္ ကိုလင္းရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္က သူနဲ႕ လင္မယား ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပိုသိတယ္။ သူမလာခ်င္ရင္ အကိုက ဘယ္လိုေတာင္းပန္ေတာင္း ပန္ရမွာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ အကို႕ ကို ဘယ္ေလာက္ခင္တယ္ ဆိုတာ အကိုလဲသိ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ သိတယ္။ ဒါ ေပမယ့္ ဒီေနရာ မွာေတာ့ အကို႕စကားနားေထာင္လိမ္႕ မယ္လို႕ တထစ္ခ် ေျပာလို႕ မရဘူး” ေရေရ ရာရာ အေျဖမရဘဲ အရက္ဆိုင္က ထထြက္လာခ်ိန္ မွာ ညကိုးနာရီေက်ာ္ သြားေလျပီ။သူ႕အိမ္မွာလိုက္ အိပ္ဖို႕ ၀ဏၰရွိန္ ေခၚတာကို ညင္းျပီး ေကာင္းထက္လင္း ျပန္ခဲ႕သည္။ အရမ္းမူးေနသည့္ ၀ဏၰရွိန္ ကို အိမ္ေအာက္ေလွခါး၀ အထိလိုက္ပို႕ေပးလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ ျပန္ဖို႕ တကၠစီ ရလို ရျငား လမ္းေပၚမွာ ၾကည့္ရင္း ေကာင္းထက္လင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနမိ၏။ ေကာင္းထက္လင္း ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ တကၠစီ အလြတ္ႏွင့္ မတိုးဘဲ လူပါလာျပီးသားေတြ ႏွင့္ တိုးသည္။ အၾကံဳလိုက္ဖို႕ကလည္း လမ္းေက်ာ မသင့္တာေတြ ခ်ည္းျဖစ္ေန၏။ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္း ေျခေညာင္းလာမွ တေနရာမွာရပ္ျပီးကားတား ေတာ့ အဆင္မေျပျပန္ပါ။ တခ်ိဳ႕ကား ေတြက အလြတ္လာသည့္ တိုင္ေအာင္ ရပ္မေပးတာ ႏွင့္ ၾကံဳရျပန္သည္။ဒီလို ႏွင့္နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာသြား၏။ “ကားငွား မလို႕လားဟင္” ဆည္းလည္း လို အသံေလး နွင့္ အတူ သင္းပ်ံ႕ေသာ ေမႊးရနံ႕ တခုပါရလိုက္၏။ http://achittatkatho.net    Page 14  http://achittatkatho.net   “ဟုတ္ကဲ႕” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိန္းကေလးတေယာက္။ လွလွပပ ေက်ာ့ေက်ာ့ ေမာ့ေမာ့ ေလးပင္။ ခုလိုအခ်ိန္ အခုလိုေနရာ ႏွင့္ သူမ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္သလိုလို ရွိသည္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ သူမကို သိသလိုလို ေကာင္းထက္လင္း စိတ္မာထင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ရွိသေလာက္ အလင္းေရာင္ ွ တြင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိသည္။ သူမေလး ကလည္း ျပန္ၾကည့္သည္။ “ငါ့ ႏွယ္ေနာ္” ေကာင္းထက္လင္း စိတ္ထဲကက်ိတ္ေရရြတ္ လိုက္မိသည္။ ေကာင္းထက္လင္း သူမကို သိသ လိုလို ရွိသည္မွာ သိကၽြမ္းဖူးေသာေၾကာင့္ မဟုတ္။ နာမည္ေက်ာ္ရုပ္ရွင္မင္းသမီး တဦး ႏွင့္ အ ေတာ္ေလး ကိုဆင္တူေသာ ေၾကာင့္ ျမင္ဖူးသည္ ထင္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ မင္းသမီး ညဖက္ၾကီး ကားပ်က္လို႕ ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ လူခ်င္းဆင္တာသာျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။ “ေဟ႕ … အဲဒီမွာ ေစ်းမတည့္ရင္လည္း ဒီဖက္ကို လာေဟ႕” ေအာ္ေျပာလိုက္သံေၾကာင့္ အသံလာရာ ဆီလွမ္းၾကည့္ လိုက္ရာ လမ္းေဘးဓါတ္မီးတိုင္ ေအာက္ မွာရပ္ေနသူ ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ရသည္။ ေကာင္မေလး မ်က္ႏွာပ်က္ျပီး တဖက္ သို႕လွည့္သြားသည္။ ညငွက္မ ကေလးပါလား ဟု သိလိုက္ရခ်ိန္ မွာေတာ့ သူမကို ၾကည့္ျပီး ေကာင္း ထက္လင္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ ျဖစ္ရသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာင္မေလးက ပလက္ေဖာင္းစပ္သို႕ ေျပးျပီး တကၠစီ တစီးကို တားလိုက္ သည္။ လမ္း မကို ေက်ာေပးထားသလိုျဖစ္ေနေသာ ေကာင္းထက္လင္း က ကားလာတာ ကို မျမင္လိုက္ေပ။ ဒီတစီး ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းထိုးရပ္ေပး၏။ “ဘယ္သြားမွာလဲ” ကားသမားက ေကာင္မေလး ကို ေမးသည္။ ေကာင္းထက္လင္းကလည္း အနားကို ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္သျဖင့္ သြားမည့္ ေနရာကုိ ၀င္ေျပာလိုက္မိသည္။ “ေက်ာက္ေျမာင္း” မထင္မွတ္ပါဘဲ ႏွစ္ေယာက္လံုး တျပိဳင္ထဲ အသံထြက္သြားသည္။ လမ္းၾကံဳ ေနမႈ အတြက္ေကာင္းထက္လင္း အံ႔ၾသေနမိဆဲ ေကာင္မေလးက ေနာက္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ “လာေလ” ေယာင္ကမ္းကမ္းျဖင့္ ေကာင္းထက္လင္း ၀င္ထိုင္လိုက္ အျပီးတြင္ေကာင္မေလးက တံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္သည္။ တဖက္ကပတ္တက္ မည္ဟု ထင္မိေသာ္လည္း ပလက္ေဖါင္းေပၚ ျပန္တက္သြားသည္။ “မလိုက္ဘူးလား” မေနႏိုင္ေတာ့ လို႕ေကာင္းထက္လင္းလွမ္းေမး မိသည္။ http://achittatkatho.net    Page 15  http://achittatkatho.net   “မလိုက္ပါဘူး၊ အကို႕ကို ကားတားေပးတာပါ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ေကာင္းထက္လင္း ပိုျပီး အံ႔ၾသေစမည့္ အေျဖကို ေပးျပီး ေကာင္မေလး ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူမ ဦးတည္ရာ ဓါတ္တိုင္ေအာက္တြင္ ေစာေစာ ကလူ ႏွစ္ေယာက္ရွိေနဆဲ၊ သူမ ကလည္း သူတို႕ ရွိရာသို႕ တည့္တည့္ သြားေနသည္။ “ေမာင္းလို႕ ရျပီလားညီေလး” “ရတယ္ အကိုေမာင္း ေမာင္း” ေကာင္းထက္လင္း ျပန္ေျဖသံက နားမလည္ႏိုင္စရာ စိတ္ညစ္ညဴးမႈ ေတြ စြန္းေပေန၏။ ကားစထြက္လာျပီး ေနာက္ထပ္ ဂီယာ တခ်က္အေျပာင္း တြင္ ခုန ေကာင္မေလး ရွိရာ ဓါတ္တိုင္ေဘးသို႕ေရာက္လာ၏။ ကားသမားက ဂီယာထပ္ေျပာင္းဖို႕ လီဗာကို ထပ္ဖိနင္းလိုက္ ေသာ အခါ ဓါတ္တိုင္ ႏွင့္ ေကာင္မေလး လည္းေနာက္မွာ ရိပ္ကနဲ က်န္ခဲ႕ေတာ့သည္။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxx ၀ဏၰရႇိန္ ကိုတတ္စြမ္းသေလာက္ကူညီပါမည္ဟု ကတိေပးခဲ႕ေသာ္လည္း တကယ္တန္းက် ေတာ့ သိပ္ျပီးမလြယ္ကူလွပါ။ ေကာင္းထက္လင္း အေနျဖင့္ ေဆြဇင့္ ကို ၀ဏၰရႇိန္၏ ရည္းစား ေနာက္ေတာ့ ဇနီး အေနျဖင့္သာ သိခဲ႕သည္။ သူမႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ေရေရ ရာရာ သိတာ သိပ္ မရွိ၍ ဘယ္မွာ ဘယ္လိုရွာျပီးေဖ်ာင္းဖ်ေပးရမည္ မွန္း မသိတာက ခက္ေနသည္။ သြားရင္း လာရင္းမ်ား ေတြ႕ေလမလားဟု မ်က္စိဖြင့္ နားစြင့္ ထားတာ မ်ိဳးပဲ လုပ္ႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ၀ဏၰရႇိန္ ဆီ ဖုန္းဆက္ျပီးအက်ိဳး အေၾကာင္းေမးဖို႕ ရာကိုပင္ ေကာင္းထက္လင္း ၀န္ေလး ေနမိသည္။ ခရီးက ျပန္လာျပီး ေတာ့ သြား သည့္ ေနာက္ပိုင္း ၀ဏၰရႇိန္ ဆီလည္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ သို႕ေသာ္ တရက္ေတာ့ သြားသင့္သည့္ ကိစၥရွိလာ၏။ အန္တီနန္း ႏွင့္ေတြ႕ဖို႕ ျဖစ္သည္။ ေကာင္းထက္လင္း ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ဘြဲ႕လြန္ဆက္တက္ဖို႕ အတြက္ ပညာသင္ေထာက္ပံ႕ေၾကး ေလွ်ာက္ထားသည့္ ကိစၥ အဆင္ေျပသြား၏။ ေကာင္းထက္လင္း ဒီလို အဆင္ေျပသြားတာ အန္တီနန္းေက်းဇူး မကင္းပါ။ အဂၤလိပ္စာ ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အန္တီနန္းက အမ်ားၾကီးသင္ျပကူညီ ေပးခဲ႕သည္။ ဒါေၾကာင့္ အန္တီနန္းကို သတင္းေကာင္း ေျပာျပခ်င္သည္။ အန္တီနန္း စိတ္ညစ္ေနခ်ိန္ မွာ ေကာင္းထက္လင္း အတြက္ ၀မ္းသာစရာ ေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္လက္ေပါ႕ပါးမႈ ရသြားႏိုင္သည္။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း http://achittatkatho.net    Page 16  http://achittatkatho.net   ေကာင္းထက္လင္း အတြက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ထားျပီး ကိုယ္ဖိရင္ဖိ သင္ျပေပး ခဲ႕သည္မဟုတ္ပါလား။ ထို႕ေၾကာင့္ အန္တီနန္း ႏွင့္ စကားေျပာရန္၊ တဖက္က ၀ဏၰရႇိန္ အေျခအေန ကိုလည္း စံု စမ္း ရန္ ရံုးဆင္းတာ ႏွင့္ တန္းထြက္လာခဲ႕ရာ ဟိုေရာက္ ေတာ့ ေသာ့ခေလာက္ၾကီး ႏႇင့္တိုးသည္။ အျပင္သြားၾကတာဆိုလ်င္ျပန္လာႏိုင္ေသာေၾကာင့္လမ္းထိပ္ကထိုင္ေနက်ဆိုင္မႇာထိုင္ေစာင့္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ညေနခင္းေပမယ့္ လဘက္ရည္ဆိုင္ထဲမႇာလူရႇင္းေနသည္။ အသိအကြၽမ္းလည္းတေယာက္မႇမေတြ႕။ ေကာင္းထက္လင္း ထိုင္ျပီး ေတာ္ေတာ္ ေလးၾကာမႇ ဆိုင္ရႇင္ကိုထြန္းေအး ေကာင္တာကေနထလာသည္။ကိုထြန္း ေအးကိုျမင္ေတာ့ ေကာင္းထက္ လင္း ၀မ္းသာသြားသည္။ သူက ဒီရပ္ကြက္သားျဖစ္သည့္ အျပင္ လဘက္ရည္ဆိုင္ဖြင့္ထားေတာ့သူ႕ဆီက သတင္းစံုလင္ရႏိုင္သည္။ 'ကိုလင္း တေယာက္ထဲလား' 'ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ၀ဏၰတို႕ဆီလာတာ၊ အိမ္ေသာ့ခတ္ထားလို႕' ခံုတလံုးဆြဲျပီးကိုထြန္းေအး ေဘးမႇာ၀င္ထိုင္သည္။ '၀ဏၰရႇိန္က သူ႕မိန္းမ လိုက္ေခၚတယ္ၾကားတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ပိတ္ထားတာ ေနမႇာ' 'အန္တီနန္းေရာ၊' 'က်ဴရႇင္ေပါ့၊ ကေလးကိုေတာ့ သူတို႕နႇစ္အိမ္ေက်ာ္က မမီးမီး ၾကည့္ေပးထားတယ္ေျပာတာပဲ' 'လိုက္ေခၚတယ္ဆိုတာ ဘယ္ကိုလိုက္တာလဲ' 'အဲဒါေတာ့ မသိဘူးဗ်၊ ကြၽန္ေတာ္လဲ သူမ်ားေျပာတာၾကားတာ' ၀ဏၰရႇိန္ ကလိုက္ေခၚသည္ဆိုသည့္ အတြက္နည္းနည္း စိတ္ေအးသြားသည္။ ေဆြဇင္ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ၀ဏၰရႇိန္ သတင္းအစအန တခုခု ရသြားပံု ရသည္။ ေကာင္းထက္လင္း သိသေလာက္ ေဆြဇင္က တေကာင္ၾကြက္၊ ရန္ကုန္မႇာ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္မရႇိ။ တခါ ျမင္ဖူး ေသာ မမျမတ္ ဆိုသည့္ အမ်ိဳး သမီး အျပင္ အျခားသူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြရွိေကာင္းလည္း ရႇိႏိုင္သည္။ ေဆြဇင္သူမ ဇာတိ ကိုမ်ားျပန္သြားသလား ေတြးလိုက္မိသည္။ မိဘေတြ မရႇိေတာ့ေသာ္ လည္း ေဆြမ်ိဳးေတြေတာ့ရႇိႏိုင္ေသး၏။ ဒါေပမယ့္ ေဆြမ်ိဳး ေတြ နႇင့္ပတ္သက္ျပီး ေဆြဇင့္စိတ္မႇာ အ ၾကိတ္ အခဲတခုခု ရႇိပံုရသည္။ စကားစပ္လို႕ပင္မေျပာဖူး။ သူႏႇင့္အရမ္းခင္ေသာ မသင္း ဆို သည့္ သူငယ ္ခ်င္း တေယာက္အေၾကာင္းသာ ေျပာဖူးသည္။ ေျပာဖူးတာကလည္း ေကာင္း ထက္ လင္း ႏႇင့္ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ေအာင္သြယ္ေပးခ်င္ေၾကာင္း ခနခန ေနာက္တတ္တာမ်ိဳး ျဖစ္ သည္။ http://achittatkatho.net    Page 17  http://achittatkatho.net   'ကိုလင္း ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္တာျပန္သြားဦးမယ္' 'ရတယ္ ..ကိုထြန္းေအး သြားသြား' 'ေအးေဆးပဲ မဟုတ္လား' သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  'ကြၽန္ေတာ္ ထိုင္လိုက္ဦးမယ္၊ ၀ဏၰမလာေသးလဲ အန္တီနန္း ျပန္လာရင္ဒီလမ္းကလာမႇာပဲ၊ ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္' အလုပ္ရႇိေသာ ကိုထြန္းေအးက သူ႕ေကာင္တာဆီ ျပန္သြားေတာ့ ေကာင္းထက္လင္း တေယာက္ထဲက်န္ခဲ႕သည္။ တေယာက္ထဲဟို ေငးဒီေငး လုပ္ေနရင္း ေခါင္းထဲကို ၀ဏၰရႇိန္ ႏွင့္ ေဆြဇင္ လို႕ အမ်ားကေခၚၾကေသာ ေဆြဇင္လတ္ အေၾကာင္းေတြ ေခါင္းထဲ၀င္လာသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ဒီအပိုင္းမွာေနစဥ္က ညေနဖက္ဆို ေဆြဇင္က ၀ဏၰရႇိန္ ႏႇင့္ လဘက္ရည္ ဆိုင္ လိုက္လိုက္လာတတ္၏။ ေန႕တိုင္းေတာ့မဟုတ္။ တပါတ္ သံုးေလးရက္ ေလာက္ေတာ့ လိုက္ လာသည္။ တူတူထိုင္ျဖစ္ၾကသူေတြထဲမႇာ ေဆြဇင္ အခင္မင္ဆံုးက ေကာင္းထက္လင္း ျဖစ္သည္။ ၀ဏၰရႇိန္ လည္းေကာင္းထက္လင္း ကိုခင္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူခင္တာထက္ ေဆြဇင္က ေကာင္းထက္လင္းကို ပိုခင္၏။ ေကာင္းထက္လင္း ကို စကားေျပာေတာ့မည္ဆိုလ်င္အက်ႌလက္ေမာင္းစ ကိုဆြဲျပီးေျပာတတ္ သည့္ အက်င့္ရႇိသည္။ သူ ပိုျပီးစကားထဲမႇာ စိတ္ပါ လာေလ အတင္းဆြဲျပီးေျပာေလလုပ္တတ္ သည္။ တီရႇပ္၀တ္ထားသည့္ အခါေတြဆို အက်ႌရြဲ႕ေစာင္းသြား တတ္သည္။ အေၾကာင္းမသိ သူေတြက ေကာင္းထက္လင္း ႏွင့္ ေဆြဇင္ ကို ရုပ္ခ်င္းဆင္တယ္ ေမာင္ႏႇမလား ေမးတတ္ သည္။ဒီလို အေမးခံရလ်င္ ေဆြဇင္က သိပ္သေဘာက်၏။ ေဆြဇင္က စိတ္မာသည္။ သတၲိလည္းေကာင္းသည္။ ၀ဏၰရႇိန္ လိုမဟုတ္။ ေဆြဇင္၏ သတၲိ ႏႇင့္ ပတ္သက္ျပီး အားလံုးၾသခ်ယူရေသာ အျဖစ္ အပ်က္တခုရႇိခဲ႕ဖူးသည္။ ေယာက္်ားေဖာင္စီး မိန္းမ မီးေနဆိုသည့္ အတိုင္း မိန္းမေတြ မီးဖြားျခင္းသည္ ေတာ္ေတာ္ေလးေၾကာက္ရြံ႕ စိုးရိမ္စရာ ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ေဆြဇဌင္က ေတာ့ အိမ္မႇာဘယ္သူမႇ မရႇိခိုက္ ကေလးကို တေယာက္ထဲ ေမြးခဲ႕သည္။ အဲဒီတုန္းက အိမ္မႇာလူတေယာက္မႇ မရႇိပါ။ အန္တီနန္း ေက်ာင္းသြားေနသလို ၀ဏၰရႇိန္ ကလည္း အလုပ္သြားေနသည္။ ေမြးရက္ထက္ေစာျပီး ဗိုက္နာလာေသာ အခါ ၀ဏၰရႇိန္ ဆီ ေဆြဇင္ဖုန္းဆက္သည္။ ၀ဏၰရႇိန္ က အလုပ္တြင္ မရႇိ။ အျပင္သို႕ ကိစၥ တခုျဖင့္သြားေနသည္။ ျပန္လာလ်င္ေျပာလိုက္ရန္ မႇာျပီး အန္တီနန္းဆီသို႕ ဆက္ျပန္ရာ တိုက္ဆိုင္စြာပင္ အန္တီနန္းကလည္း အစည္းေ၀း ခန္းထဲေရာက္ေနသည္။ ဖုန္းလက္ခံေသာ ဆရာမက ေဆြဇင့္ကို ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနရန္ အားေပးျပီး အန္တီနန္းကို သြားေျပာဖို႕လုပ္ေသာ္လည္း လူၾကီး ေရာက္ေန ၍ သူ႕ခမ်ာ လည္း ရုတ္တရက္ ၀င္မေျပာရဲ။ ေနာက္ဆံုးမတတ္သာ ပဲ အရဲစြန္႕၀င္ေျပာေတာ့ မႇ အန္တီနန္းလည္း လူၾကီးကို ခြင့္ေတာင္းျပီး အိမ္သို႕ ကားငႇားျပီး ျပန္ေျပးလာရာ မမႇီေတာ့ ေဆြဇင္က ေမြးျပီးေနေလျပီ။ http://achittatkatho.net    Page 18  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    'ကိုလင္း တူက ဇြတ္တရြက္ပဲ၊ အတင္းကို ခုန္ေပါက္ထြက္လာတာေလ' ေကာင္းထက္လင္း သတင္းေမးေရာက္ေတာ့ ေဆြဇင္က မ်က္ႏႇာ နီနီေလး ျဖင့္ဆိုသည္။ ေဆြဇင္က အဲဒီလို ေဆြဇင္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထားေကာင္းေသာ္လည္း ေပ်ာ့ညံ့သလို ရႇိေသာ ၀ဏၰရႇိန္ႏႇင့္ စိတ္မာေသာေဆြဇင္တို႕ အတြဲကိုလိုက္ဖက္ သည္ဟု ေျပာရမလား၊ မလိုက္ဖက္ဟု ေျပာရမလား ေကာင္းထက္လင္း ေ၀ခြဲလို႕ မရႏိုင္ပါ။ ခုေတာ့ ေဆြဇင္ ဘယ္ဆီေရာက္ေလျပီ မသိ။ လိုက္ေခၚ ေသာ ၀ဏၰရႇိန္ ႏွင့္ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ ျမိဳက္ ေတြ႔ပါေစ။ စိတ္ေျပျပီး ျပန္လိုက္လာပါေစ လို႕ သာ ေကာင္းထက္လင္း ဆုေတာင္းရ ေတာ့ သည္။ ၀ဏၰရႇိန္ ေျပာေသာ သူမ ကိုယ္ေပၚက ဒါဏ္ရာေတြ အေၾကာင္းကလည္း ေတြးရခက္သည္။ေကာင္းထက္လင္း ဥာဏ္မွီ သေလာက္ေတြးၾကည့္ရာ လူမျမင္ႏိုင္ေသာ၊ ေနရာ ေတြဆို သျဖင့္ ေဆြဇင္ ကိုယ့္ဖာသာလုပ္ေသာ ဒါဏ္ရာေတြ ျဖစ္ဖို႕ မ်ားသည္။ ၀ဏၰရႇိန္ ၏ ေဖာက္ျပန္ေသာ ဇာတ္လမ္းကို တေနရာရာ မွ သိျပီးေနာက္တြင္ ဘယ္သူ႕ကို မွ ဖြင့္ မေျပာဘဲ တေယာက္ထဲ ၾကိတ္ခံရင္း စိတ္ထြက္ေပါက္ျဖစ္ ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွိပ္စက္တာ မ်ားလားဟု ေကာင္း ထက္ လင္းယူဆမိသည္။ ေဆြဇင္၏ စိတ္ဓါတ္ကလည္း တမ်ိဳးပင္။ သူမ်ားႏွင့္ မတူေသာ အေတြးအေခၚ ရွိသူျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းထက္လင္း အရင္ထဲက ကိုယ့္ဖာသာ မွတ္ခ်က္ျပဳထား ခဲ႕မိသည္။ အေတာ္ေလး ေမွာင္ရီပ်ိဳး မွ အန္တီနန္း ျပန္လာတာ ကိုျမင္ရ၏။ ေကာင္းထက္လင္း ဆိုင္ထဲကေျပးထြက္ျပီး အန္တီနန္း ျခင္းေတာင္းကို ကူဆြဲကာ အိမ္ထိျပန္လိုက္လာခဲ႔၏။ “ခ်က္ျပဳတ္ျပီး မွ ကေလးသြားေခၚ ေတာ့မယ္ကြယ္၊ ကိုလင္းလဲ အိမ္မွာပဲ ထမင္းစားသြား” “ကၽြန္ေတာ္ စားျပီးျပီ အန္တီ” မစားရေသးေပမယ့္ သူ႕ေၾကာင့္ အန္တီနန္း ၀န္မပိုေစရန္ ေကာင္းထက္လင္း ညာေျပာ လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူပညာသင္ဆု ရသည့္ အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ၾကိဳတင္ထင္ထားသည့္ အတိုင္း အန္တီနန္း အလြန္၀မ္းသာသြားသည္။ ဆရာမည္သည္ တပည့္၏ ေအာင္ျမင္မႈ အတြက္ ဂုဏ္ယူရန္ အျမဲအသင့္ျဖစ္ေနၾကသူ ေတြမဟုတ္ပါလား။ “အေစာၾကီးထဲက ကိုလင္း အဆင္ေျပမယ္ ဆိုတာ အန္တီသိပါတယ္၊ ကိုလင္းက သာ ကိုယ့္ ဟာကိုယ္ စိတ္ငယ္ေနတာ၊ ဘယ္ေတာ့ သြားျဖစ္မွာလဲ၊ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္က ရျပီးသားဆို ေတာ့ပိုက္ဆံကိစၥ အဆင္ေျပတာ နဲ႕တက္ရံုပဲ မဟုတ္လား” “ေနာက္သံုးေလးလ ေတာ့ လိုေသးတယ္အန္တီ၊ ၀ဏၰရႇိန္ ကိစၥ ဘာထူးေသးလဲ” “မထူးေသးပါဘူး ကိုလင္းရယ္၊ ျပန္လာမွ သိေတာ့မွာပဲ” ျပံဳးရႊင္ေနေသာ အန္တီနန္းမ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္းညိဳးက်သြား၍ ေကာင္းထက္လင္း ထပ္မေမး ျဖစ္ ေတာ့ပါ။ အန္တီနန္းကို အိမ္ထဲထိလိုက္ပို႕ ေပးျပီး ျပန္လာခဲ႕သည္။ ကိုထြန္းေအးဆိုင္ တ ေခါက္ျပန္၀င္ျပီး အကယ္၍ ၀ဏၰရႇိန္ ျပန္လာလို႕ ကိုထြန္းေအး ဆိုင္ေရာက္ခဲ႕ လွ်င္ ေကာင္း http://achittatkatho.net    Page 19  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ထက္လင္း လာသြားေၾကာင္း ႏွင့္ သူ႕ဆီဖုန္းဆက္ရန္ လည္းမွာသြားေၾကာင္း ေျပာျပေပးဖို႕ မွာခဲ႕သည္။ အစက အန္တီနန္း ကိုမွာခဲ႕ မလို႕ပင္။ သို႕ေသာ္ အန္တီနန္း မ်က္ႏွာ မေကာင္း တာ ျမင္ရသည့္ အတြက္ မမွာရက္ေတာ့။ အျပန္လမ္းမွာ ကားမစီးခင္ ဟိုတရက္က ေကာင္မေလး ကိုေတြ႔ မလား ၾကည့္မိေသးသည္။ ဒီေန႕ ေတာ့ေစာေနေသးလို႕ ျဖစ္ပံုရသည္။ လမ္းမွာ မေတြ႕ရပါ။ ေကာင္းထက္လင္း လည္း ဘတ္စ္ကားေတြ ရွိေနေသးသည့္ အတြက္ တကၠစီ မစီးေတာ့ဘဲ လိုင္းကား ႏွင့္ျပန္ခဲ႕သည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ကိုထြန္းေအး က ေကာင္းထက္လင္း မွာခဲ႕သည့္ အတိုင္းတာ၀န္ေက်ပါသည္။ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေနေတာ့ ၀ဏၰရႇိန္ ဖုန္းဆက္လာ၏။ “ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ျပီ ကိုလင္း” “ေအး ေအး၊ ငါလဲ စိတ္ပူေနတာ၊ အဆင္ေျပသလားကြ” “ဘယ္လို ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး ကိုလင္းရယ္” “ေဆြဇင္နဲ႕ ေတြ႕လား” “မေတြ႕ဘူး၊ အကို…၊ ကၽြန္ေတာ္ ကိုလင္းရံုးကို လာခဲ႕မယ္၊ ရံုးဆင္းခ်ိန္လဲ နီးျပီ၊ အကို အားလား၊” “အားပါတယ္၊ လာခဲ႕ေလ” “အကို႕ကို အေရးတၾကီး တိုင္ပင္စရာ ရွိလို႕၊ ဒါပဲေနာ္” ၀ဏၰရႇိန္ ဖုန္းခ်သြားေတာ့ ေကာင္းထက္လင္း စဥ္းစားရျပန္သည္။ ေဆြဇင့္ ကို မေတြ႕ခဲ႕ဖူးဆိုေတာ့ အေျခအေန က မေကာင္းပါ။ အေၾကာင္းစံုကိုေတာ့ ၀ဏၰရႇိန္ လာမွပဲ ေမးရေပေတာ့မည္။ ေကာင္းထက္လင္း စားပြဲမွာ ပစၥည္း ေတြသိမ္းေနစဥ္ ၀ဏၰရႇိန္ ေရာက္လာသည္။ ခါတိုင္း လာေနက်ဆိုေတာ့ ေကာင္းထက္လင္း ဆီ တန္း၀င္လာသည္။ “ခန ထိုင္ဦး၊ ငါလဲ အခုပဲ ထြက္လာေတာ့ မလို႕” စားပြဲ ေရွ႕က ကုလားထိုင္မွာ ၀ဏၰရႇိန္ ၀င္ထိုင္သည္။ သူ႕မ်က္ႏွာက ညိႈးခ်ံဳးက်ေနျပီး ရက္ပိုင္း ေလးအတြင္းမွာပင္ ဆယ္နွစ္စာေလာက္ အိုစာသြားသလို ရွိသည္။အက်ိဳး အေၾကာင္း ေမးလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း တျခားသူေတြပါ ရံုးခန္းထဲမွာ ရွိေန၍ ေကာင္းထက္လင္း သိမ္းစရာ ရွိတာ ခပ္ျမန္ျမန္သိမ္း ျပီး ရံုးဆင္းခဲ႕သည္။ “ကဲ … ဒီေန႕ ေရာ ဘယ္ဆိုင္လဲ” ၀ဏၰရႇိန္ ႏြမ္းလ်စြာ ျပံဳးသည္။ “လဘက္ရည္ဆိုင္ပဲ သြားၾကတာေပါ႕ ကိုလင္းရာ၊ အကို က အရက္ေသာက္ခ်င္လို႕လား” “မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါကလဲ မင္းမ်ားေသာက္ခ်င္မလားလို႕ ေမးတာပါ” “မေသာက္ေတာ့ ပါဘူး” http://achittatkatho.net    Page 20  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေကာင္းထက္လင္း ႏွင့္ ၀ဏၰရႇိန္ အနီးအနားက လူရွင္းေသာ လဘက္ရည္ဆိုင္ တဆိုင္ထဲ ၀င္လိုက္ၾကသည္။ စားပြဲမွာထိုင္မိၾကသည္ႏွင့္ “အကို ေက်ာင္းသြားတက္ဖို႕ အဆင္ေျပသြားျပီဆို” “အင္း” “ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒါမ်ိဳးသြားခ်င္လိုက္တာ၊ ဒီမွာ စိတ္ရႈပ္စရာ ေတြမ်ားလြန္းလို႕ ေအးေအး ေဆးေဆး လြတ္ရာကၽြတ္ရာ မွာ တႏွစ္ ႏွစ္နွစ္ သြားေနလိုက္ခ်င္တယ္” “ဒါဆို အန္တီနန္း ကေလးတေယာက္နဲ႕ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ မွာေပါ့ကြ” “ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ အကို႕လို တေယာက္ထဲပဲ ေကာင္းပါတယ္ အကိုရာ၊ မိန္းမ လဲ ယူမေန ပါနဲ႔ ေတာ့ သိပ္စိတ္ရႈပ္စရာ ေကာင္းတယ္” လတ္တေလာ သူ၏ အေျခအေနေပၚမူတည္ ျပီးေပးလာေသာမွတ္ခ်က္စကားကို ေကာင္းထက္ လင္း ျပန္လွန္ျငင္းခုန္ မေနေတာ့ပါ။ တခ်ိန္က သူႏွင္႔ ေဆြဇင္ အဆင္ေျပေနတုန္း ကေတာ့ ေကာင္း ထက္လင္းကို အိမ္ေထာင္ ျမန္ျမန္ျပဳဖို႕ ၀ဏၰရႇိန္ အတင္းတိုက္တြန္းခဲ႕သည္။ “ကၽြန္ေတာ္ အခုရူးခ်င္ေနတယ္ သိလား ကိုလင္း” “အင္း …. လုပ္ပါဦး မင္းေဆြဇင္တို႕ ဆီလိုက္သြားတဲ႕ အေၾကာင္းေလး” ၀ဏၰရႇိန္ ကစဥ္းစားေနသလို ႏွင့္ စားပြဲေပၚက ေရေႏြးၾကမ္း ပန္းကန္လံုးေတြ ထဲသို႕ ေရေႏြး ေတြ လိုက္ငွဲ႕ထည့္ေနသည္။ အရင္က ေဆြဇင္ပါ လွ်င္ ေဆြဇင္က ဒီလို လုပ္ေပးတတ္သည္။ “ကၽြန္ေတာ္သူ႕ အိမ္အထိေရာက္ခဲ႕တယ္၊ သူ႕ မိဖေတြပါ ေတြ႕ခဲ႕တယ္” ေကာင္းထက္လင္း နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ သူသိသေလာက္ (ေဆြဇင့္ အေျပာအရ ဆိုလွ်င္) ေဆြဇင္ ငယ္စဥ္က ပင္မိဖ ေတြဆံုးပါး သြားျပီဟု သိရသည္။ “ေမြးစား အေဖအေမ လား” “မဟုတ္ဘူး၊ အရင္းေတြ” “ဒါဆို မိဖေတြ မရွိေတာ့ ဘူးဆိုတာ ေဆြဇင္ ညာတာေပါ့” “အဲဒီလို ေျပာရ မလိုပဲ” ေဆြဇင္ကို ဒီလို လိမ္ညာမည့္ မိန္းကေလး တေယာက္ဟု ေကာင္းထက္လင္း မယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ “မင္း အိမ္မွား သလားကြာ” “မမွားပါဘူး၊ အကိုရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ မွာေဆြဇင့္ မွတ္ပံုတင္ရွိပါတယ္၊ ေဆြဇင္ ထြက္သြားေတာ့ က်န္ခဲ႕တာ။ အဲဒီထဲက လိပ္စာအတိုင္း လိုက္သြား http://achittatkatho.net    Page 21  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေတာ့ အေဖနာမည္၊ အေမ နာမည္ ၊ လိပ္စာ အားလံုး ကြက္တိပဲ၊ ကိုလင္း နဲ႕ သူေပးစားမယ္ ဆိုတဲ႕ မသင္းေတာင္ အဲဒီအိမ္ မွာ ေတြ႕ခဲ႕ေသး တယ္၊ ေဘာ္ဒီေတာင့္ ေတာင့္ နဲ႕ ခပ္ေခ်ာေခ်ာပဲ” “ေအးပါ၊ ထားပါေတာ့ မင္း ကိစၥ ပဲဆက္ပါဦး” ၀ဏၰရႇိန္ ျငိမ္သြားျပန္သည္။ သူ႕ အက်င္႔ က ဒီလိုပင္ တခုခု အေရးၾကီးတာ ေျပာေတာ့မယ္ ဆို လွ်င္ အရွိန္ယူတတ္၏။ ဒါကို ေဆြဇင္ ကေတာ့ ပဲမ်ားတာ ဟု ေျပာဖူးသည္။ “ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲ၀င္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေဆြဇင့္ေယာက္်ားပါ ဆိုေတာ့ အားလံုး မ်က္လံုး ျပဴး ကုန္ၾကတယ္” “ဒါကေတာ့ ေဆြဇင္ အိမ္ေထာင္က်တာ သူတို႕ မသိၾကလို႕ ျဖစ္မွာေပါ့” ၀ဏၰရႇိန္ မ်က္ႏွာ မွာ နားလည္ရခက္ေသာ အရိပ္အေယာင္တခု ေပၚလာသည္။ “သူတို႕ ျပဴးျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲျပဴး ရေတာ့တာပဲ၊ ဆံုးသြားတာ ၾကာျပီဆိုတဲ႕ ေဆြဇင့္ အေဖ နဲ႕ အေမ ကို အရွင္လတ္လတ္ ၾကီးေတြ႔ ရတာကိုး” ေကာင္းထက္လင္း ဆိုလွ်င္လည္း ဒီလိုပဲ အံ့ၾသမိမည္ပင္။ ၀ဏၰရႇိန္က ေရေႏြးၾကမ္း တခြက္ကိုဂြပ္ကနဲ ေမာ့ခ်လိုက္ရင္း “အကို … ကၽြန္ေတာ့္ ကိုၾကည့္ပါဦး” “ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “အရူးနဲ႕ မ်ားတူေနလားလို႕” “ေပါက္ေပါက္ရွာရွာကြာ” “မတူလဲ ကၽြန္ေတာ္က ရူးခ်င္ေနတာ၊” “ငါ့ ညီ၊ မင္း စိတ္ေအးေအး ထား၊ မင္း ဘာေတြ ေတြ႕ခဲ႕တယ္၊ ျဖစ္ခဲ႕တယ္ ဆိုတာ ငါ့ ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပဟုတ္ျပီလား” “ရွင္း မွာ၊ ရွင္းမွာ၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မွာေျပာျပစရာ ကိုလင္းတေယာက္ပဲ ရွိတယ္၊ ေမေမ႕ ကိုေတာင္ ေျပာျပလို႕ မျဖစ္ဘူး” ေကာင္းထက္လင္း အကဲခတ္မိသေလာက္ ၀ဏၰရႇိန္ စိတ္လႈပ္ရွား ေနျခင္းသာ ရွိသည္။ သူေျပာ သလို ရူးေနသည့္ပံုမေပါက္ပါ။ “ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ ေသတာၾကာျပီ ဆိုတဲ႕ ေဆြဇင့္ရဲ႕ အေဖ ဦးခင္ေမာင္လတ္ နဲ႕ ေဆြဇင့္ အေမ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ ကို အရွင္လတ္ လတ္ၾကီးေတြ႕ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေဆြဇင့္ ေယာက္်ားပါ ဆိုေတာ့ သူတို႕က လက္မခံၾကာဘူး၊ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ က ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ေဆြ ဇင္ရယ္၊ သားေလးရယ္ ရိုတ္ထားတဲ႕ ပံု ထုတ္ျပတယ္။ သူတို႕ကပံုထဲက ကေလးမ က သူတို႕ သမီး ေဆြဇင္လတ္ မဟုတ္ဘူးတဲ႕” “ဟာ …….မင္းေနာက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္” “ေနာက္စရာလား အကိုရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္း ကို မသိဘူး ျဖစ္သြားတယ္၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ သူတို႕ http://achittatkatho.net    Page 22  http://achittatkatho.net   သမီး ေဆြဇင္လတ္ ဆိုတာက သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  လြန္ခဲ႕တဲ႕ ေလးငါး ႏွစ္ေလာက္ထဲက ျမစ္ထဲ မွာကုတို႕ ေလွနစ္လို႕ ေသသြားျပီတဲ႕” ၀ဏၰရႇိန္ ကို ေကာင္းထက္လင္း စာနာစြာၾကည့္မိသည္။ သူေတာင္ ခုၾကားရသည့္ စကားေတြ ေၾကာင့္ မယံုၾကည္ ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရေသးလွ်င္ ကာယကံရွင္ ၀ဏၰရႇိန္ ဆိုလွ်င္ ဘယ္လို ေနမည္နည္း။ ရူးမသြားတာ ကံေကာင္းပါ၏။ “ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေသသြားတဲ႕ ေဆြဇင္လတ္ ပံုထုတ္ျပတယ္၊ ေဆြဇင္နဲ႕ လံုးလံုးကို မတူဘူး၊ သူက ေဆြဇင့္ လို မလွဘူး” “ဒါဆိုရင္ မင္းနဲ႕ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ႕တာ တျခား ေဆြဇင္ ေပါ့” “ဒါေၾကာင့္ ကၽြနေတာ္ ရူးေတာ့မယ္လို႕ ကိုလင္းကိုေျပာတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မွတ္ပံုတင္ ထဲက ပံုက်ေတာ့ သူတို႔ ္ သမီးပံုဟုတ္တယ္တဲ႕” “မင္းက အစတုန္းက မသိဘူးလား” “သူငါးတန္း ေျခာက္တန္းေလာက္က ပံုနဲ႕ အခုပံု မတူတာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ သိမလဲ ကိုလင္းရာ၊ အဲဒီပံုမွာက ကေလးေလး ရွိေသးတာ” “ေအး ..ဟုတ္တယ္၊ ငါေတာင္ရူးခ်င္လာျပီ” ႏွစ္ေယာက္လံုးတိတ္ဆိတ္ သြားၾကသည္။ ေကာင္းထက္လင္း က စီးကရက္ထုတ္ျပီး မီး ညွိလိုက္ေသာ အခါ “ကိုလင္း ကၽြန္ေတာ့္လဲ တလိပ္ေပး” “ဟ … မင္း ေသာက္တတ္တာလဲ မဟုတဘဲနဲ႕” ္ “စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဖြာၾကည့္ ခ်င္လို႔ပါ အကိုရာ” ၀ဏၰရႇိန္ စိတ္ခ်မ္းသာ ေစရန္ စီးကရက္တလိပ္ ေပးလိုက္ျပီး မီးျခစ္ပါျခစ္ ေပးလိုက္သည္။ “မင္း သူတို႕ ပါတ္၀န္းက်င္ မွာေကာ စံုစမ္းခဲ႕ေသးလား” “ေမးတာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္က တေယာက္ထဲသြားတာ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီက တပ္ရင္းမွာ တာ၀န္ က်ေနတဲ႕ ေမေမ႕ တပည့္ ဗိုလ္မႈးတေယာက္ နဲ႕တူတူသြားတာ၊ သူလဲ ၀ိုင္းစံုစမ္း ေပးတယ္၊ ေဆြဇင့္ အိမ္က ေျပာလိုက္တာ အမွန္ပဲ” ေအးစက္ ေနေသာ လဘက္ရည္ ကိုေမာ့လိုက္၊ စီးကရက္ ဖြာလိုက္လုပ္ရင္း ေကာင္းထက္ လင္း ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးေနမိသည္။ ခုတိုင္း ဆိုလွ်င္ သူတို႕က ေဆြဇင္လတ္ ဟု သိ ခဲ႕ ေသာ မိန္းကေလးသည္ ေဆြဇင္လတ္ မဟုတ္ပါ။ ကြယ္လြန္ျပီးေသာ လူတေယာက္၏ နာမည္ ကို အေၾကာင္းတခုခု ေၾကာင့္ ခံယူထားသူ တေယာက္သာ ျဖစ္ေတာ့မည္။ သို႕ေသာ္ ေဆြဇင္ဟု သူသိခဲ႕ေသာ မိန္းကေလး သည္ လိမ္ညာ လွည့္ ဖ်ားတတ္သူတေယာက္ဟု ေကာင္းထက္လင္း စိတ္မွာ ထင္ၾကည့္လို႕ လံုး၀ မရေပ။ http://achittatkatho.net    Page 23  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “ငါ တခု စဥ္းစားမိတယ္။ နာမည္ ကို တျခားတေယာက္က ယူသံုးဦးေတာ့ ဒီလူဟာ တစိမ္း မဟုတ္ရဘူး၊ သူက ေဆြဇင္လတ္ နာမည္ နဲ႕ ပတ္ သက္တဲ႕ အေၾကာင္းအခ်က္ ေတြသိေနတယ္ေလ” ၀ဏၰရႇိန္ ေခါင္းညိတ္သည္။ “ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီလိုပဲ ေတြးမိတယ္၊ ဟို မသင္း ဆိုတဲ႕ အမက သေဘာေကာင္းတယ္ဗ်။ ကိုလင္း လိုပဲ၊ သူကလည္း ဒီအတိုင္း ေတြးမိလို႕ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ျပန္ေတာ့ ေနာက္က လိုက္လာျပီး သူ႕အိမ္လိုက္ခဲ႕ဖို႕ ေခၚတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႕လဲ လိုက္သြားတာေပါ့” “ေတာ္ ေသးတာေပါ့ ကူညီမယ့္ သူရွိလု႕” ိ “ကၽြန္ေတာ့္ ဆီက ေဆြဇင့္ ဓါတ္ပံု ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္ ျပီးေတာ့၊ သူျမင္ဖူးတယ္ လို႕ထင္တယ္ တဲ႕၊ ေနာက္ သူ႕ဆီမွာ သိမ္းထားတဲ႕ ဓါတ္ပံု အယ္လ္ဘမ္ၾကီး ထုတ္ျပီး ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူတို႕ ျမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္း ေတြ အုပ္စုလိုက္ ပံုေတြေရာ၊ တေယာက္ ခ်င္း ေတြေရာ ထုတ္ျပီး ရွာၾကည့္ၾကတာ တေယာက္မွ မတူဘူး” “ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဆန္းတယ္ကြ” “ဟုတ္တယ္၊ အဲဒီ အမ လဲ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းေျခာက္သြားတယ္၊ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ၾကည့္တာ ပါတဲ႕၊ သူနဲ႕ ေဆြဇင္က အိမ္နီးနားခ်င္း လည္းျဖစ္၊ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ လဲ တူတူ ဆိုေတာ့ ေဆြဇင့္ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္း ဆိုတာ သူမသိတာ မရွိဘူးတဲ႕” “ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လို ဇာတ္လမ္းျပီးသြားလဲ” “မသင္းက ကၽြန္ေတာ္ ယူသြားတဲ႕ ဓါတ္ပံု ယူထားလိုက္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ လိပ္စာနဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ ေတြလဲ ယူထားလိုက္တယ္၊ တခုခု သူျပန္သတိရရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထူးျခားတာ ေတြ႕ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းၾကားမယ္တဲ႕” “လမ္းစ မေပ်ာက္ေသးဘူးေပါ့ကြာ၊ မင္းမိန္းမ က ေဆြဇင္လတ္ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ျပန္ေတြ႕ခ်င္လဲ ေတြ႕ ႏိုင္တာေပါ့” “မသင္း ကလဲ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နဲ႕ ကူညီတာ၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဒီမ်က္ ႏွာကို တေနရာရာ မွာ ျမင္ဖူးတာ ေသခ်ာတယ္တဲ႕” စကားဆံုးေတာ့ ၀ဏၰရႇိန္ ေမာသြားဟန္ ျဖင့္ ေရေႏြးၾကမ္း ငွဲ႕ေသာက္ ေနသည္။ “၀ဏၰ” “ဗ်ာ” “ငါ အခုေန မင္းမိန္းမကို လမ္းမွာ ေတြ႕ရင္ ဘာေျပာမယ္ ထင္လဲ” “မသိဘူးေလ အကိုရဲ႕” “နင္ဘယ္သူလဲ လို႕ အရင္ဆံုးေမးမယ္” http://achittatkatho.net    Page 24  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ၀ဏၰရႇိန္ ခပ္တိုးတိုးေလးရယ္သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕ရယ္ သံက ေခ်ာက္ကပ္ကပ္ ႏိုင္လွ၏။ “ဟုတ္တယ္ အကို ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလဲ ဒီအတိုင္းပဲ ေမးရေတာ့ မွာပဲ” ေကာင္းထက္လင္း ဆိုင္ အျပင္ဖက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေန၀င္ ခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ ေလးကို ရင့္အိုသြားေလျပီ။ ၾကည့္ ေနရင္းပင္ အေမွာင္က ပိုပိုျပီး သိပ္သည္း ေလးနက္ လာ၏။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx အပိုင္း (ခ) ညေနကထဲက စခဲ႕ေသာ မိုးက သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာေနသည္။ ည ကိုးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးေသာ္လည္း သည္း လြန္းေသာ မိုးေၾကာင့္ လမ္းေတြ ေပၚတြငရွင္းလင္း တိတ္ဆိတ္ ေန သည္။ အားလံုး ေႏြး ေထြးေသာ အိမ္ထဲမွာသာ ္ ရွိေနၾက၏။ တျမိဳ႕လံုးတိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ေနသလို ျမိဳ႕စြန္ရပ္ကြက္ကေလးသည္ လည္း အေမွာင္ထု ေအာက္က မိုးစက္ေတြထဲတြင္ လံုး၀ လႈပ္ရွားမႈ မရွိ။ မိုးအဆက္မျပတ္ ရြာေနသည့္ အျပင္ တ ခ်က္တခ်က္ တြင္ေလကလည္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုက္လာေသာ ေၾကာင့္ ယိမ္းထိုး လႈပ္ရွားေန ေသာ သစ္ပင္မ်ားကို လွ်ပ္ေရာင္ျပက္ လိုက္ခ်ိန္တြင္သာျမင္ရသည္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ အ ေမွာင္ ထုကသာၾကီးစိုးထား၏။ လွ်ပ္ေရာင္ တခ်က္၀င္းသြားခ်ိန္တြင္ အိမ္တအိမ္၏ ျခံတံခါးတိုင္ တြင္ခ်ိတ္ဆြဲ ထားေသာ ပလပ္စတစ္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလး ေပၚမွ စာကို ထင္ ထင္ရွားရွားျမင္ ႏိုင္၏။ ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ပါ အိမ္ ရွင္၏ အမည္နာမ ကိုေဖၚျပထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ “ေဒါက္တာ ေကာင္းထက္လင္း” အိမ္က ရပ္ကြက၏ အေန အထားႏွင့္ သိပ္ျပီးမေလွ်ာ္လွေသာ ဥေရာပ ပံု တထပ္တိုက္ကေလးျဖစ္သည္။ ္ မွန္ျပတင္းေပါက္ မ်ားကို လိုက္ကာ ထူထူ ခ်ထားသျဖင့္ အတြင္းက အလင္းေရာင္ ကို ေထာင့္နားေလး မ်ားမွာသာ တစြန္းတစ ေတြ႕ရသည္။ဖြဲ႕စည္းပံု ရိုးရွင္းေသာ အတြင္းဖက္တြင္ အခန္းက်ယ္တခု ရွိ၏။ အ၀င္၀ဖက္နား တြင္ ဆက္တီတစံုခ်ထား ျပီး က်န္ေနရာ မ်ားတြင္ၾကမ္းေပၚ ျပန္႕က်ဲေနေသာ စာအုပ္ပံု မ်ားသာရွိသည္။ ထိုစာ အုပ္ပံုမ်ား၏ အလည္တြင္ ပက္လက္ကုလားထိုင္တလံုး ရွိျပီး အသက္သံုးဆယ္ ေက်ာ္ ခန္႔ ရွိမည့္ အသားျဖဴျဖဴ လူရြယ္ တေယာက္စာ ထိုင္ဖတ္ေနသည္။ ေဘးမွာ ခံုပုေလး တလံုး ရွိျပီး ေရေႏြးဓါတ္ဗူး၊ ခြက္တလံုး ႏွင့္ ေဆးလိပ္ခြက္ တင္ထားသည္။ မိုးေအးေအး တြင္ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္း စာဖတ္ေနေသာ လူရြယ္၏ ဟန္သည္ ေအးေအး လူလူ ရွိလွသည္။ http://achittatkatho.net    Page 25  http://achittatkatho.net   စာကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ ေနျပီး သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  တခါတရံ လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားသည့္ မွင္ ေရာင္စံု ပါသည့္ ေဘာပင္ျဖင့္ စာေၾကာင္းေတြကို မ်ဥ္းတားသည့္ အခါတားသည္။ မွင္ေရာင္ ေျပာင္းျပီး ေဘးမွာ မွတ္သားသည့္ အခါ မွတ္ သားသည္။ ခဏၾကာေတာ့ လူရြယ္ကစာအုပ္ကို ေဘးသို႕ ခ်လိုက္ျပီး ေရေႏြးၾကမ္းတခြက္ ငွဲ႕ေသာက္ သည္။ ေရေႏြး ေသာက္ျပီးေနာက္ ဦးေခါင္း ကို ဟိုသည္ ခ်ိဳးကာ အေညာင္းေျဖျပီး အိတ္ထဲကစီးကရက္ တလိပ္ကို ထုတ္ယူမီးညွိေနစဥ္ လူရြယ္၏ ကိုယ္လံုးဆတ္ကနဲ မတ္သြားျပီးေနာက္ ေဆးလိပ္ႏွင့္ မီးျခစ္ ကို ေဘးခ်ျပီး ထိုင္ေနရာ မွ ထရပ္လိုက္သည္။ နားကို အိမ္ျပင္ဖက္ သို႕စြင့္ ထား၏။ မိုးသံေတြၾကား မွာ ျခံ၀ဖက္ ဆီက လူသံတခုက သူ႕နား သို႕ တိုး၀င္လာသည္။ “ဆရာ …. ဆရာ …. ဆရာ ရွိပါသလားခင္ဗ်ာ” လူရြယ္က အိမ္ေရွ႕ ျခံ၀ မီးတိုင္ခလုပ္ကို ဖြင့္လိုက္ျပီး ျခံ၀ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ေရေတြရြဲေနသည့္ လူတေယာက္ျခံ၀မွာ ရပ္ေနသည္။ ထီးလည္း မပါ။ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ပိုက္ရင္း ရပ္ေန၏။ ေတာ္ေတာ္ ခ်မ္းေနပံုလဲရသည္။မိုးသည္းထန္ေနသည့္ ၾကားမွ ေရာက္လာျခင္းက အေၾကာင္းတစံုတရာ ရွိမည္ဟု ေတြးမိေသာလူရြယ္ က အိမ္ထဲျပန္၀င္ ျပီးထီးတလက္ ယူကာ အျပင္သို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္။ ျခံ၀ တြင္ရပ္ေနသူမွာ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခန္႕ ရွိမည့္ လူငယ္တေယာက္ ျဖစ္သည္။ “ဘာကိစၥ ရွိလို႕လဲ” “ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမ ဗိုက္နာေနလို႕ပါဆရာ၊” “ဗ်ာ” “ဟိုဒင္း ကေလးေမြးဖို႕ပါ” လူရြယ္သေဘာေပါက္သြားပါသည္။ “ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ၀န္ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်” “ဟုတ္ကဲ႕ အဲဒါဆိုလည္း ဆရာ နဲ႕ ေတြ႕ပါရေစ အကိုၾကီးရယ္၊” “ဘယ္ဆရာ ကိုေျပာတာလဲ” “ေဒါက္တာ ေကာင္းထက္လင္း ကိုပါ” ထိုအခ်ိန္တြင္ လွ်ပ္ေရာင္လက္လိုက္သျဖင့္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလး က ထင္ရွားစြာ ေပၚလာျပန္ သည္။ “ေကာင္းထက္လင္း ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ ဒါေပယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ မဟုတ္ပါဘူး” “ဒါဆို … ဟိုဟို” စိတ္ပ်က္ျခင္း၊ နားမလည္ ႏိုင္ျခင္းေတြကို လူငယ္ေလး မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ ေကာင္းထက္လင္း ျမင္လိုက္ရသည္။ http://achittatkatho.net    Page 26  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ခုလို အေရးၾကီး ေနသည့္ အခ်ိန္မွာ သူဘယ္လို ေဒါက္တာ အမ်ိဳးအစား ပါဟု ရွင္းျပေနလို႕လည္း အခိ်န္ ကုန္တာ အဖတ္တင္မည္။ သူ႕ထံသို႕ အားကိုးတၾကီး ေရာက္လာသူ ကိုလည္း အားနာ မိေသာေၾကာင့္ “ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကူညီပါ့မယ္၊ ခင္ဗ်ားလဲ ရႊဲေနျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကားနဲ႕ ဆရာ၀န္ဆီ လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ဟုတ္လား၊ ခနေစာင့္” ေကာင္းထက္လင္း အိမ္ဖက္ျပန္ေျပးလာျပီး အိမ္တံခါးကို ပိတ္လိုက္သည္။ အိမ္ေဘး အဖီ ထဲက သူ႕ကားစုတ္ေလးကို ေမာင္းထုတ္လာခဲ႕သည္။ ဃၾကီးနံပါတ္တပ္ ေရွးေဟာင္းကား ေလးက ခုလိုမိုးေအးေအး မွာ တခ်က္ထဲစက္ႏိုး သြားတာကိုသူအံ့ၾသမိ၏။ ျခံတံခါးကို ေကာင္း ထက္လင္း ဖြင့္ သည္ ကိုလူငယ္ ကေၾကာင္ၾကည့္ေန၏။ ကားေပၚျပန္တက္ျပီး ျခံျပင္ကို ေမာင္း ထြက္လာေတာ့ လူငယ္ေလးက ကပ်ာကသီတံခါးကို ေျပးပိတ္သည္။ “ျမန္ျမန္လာ” လူငယ္ေလး ကားထဲေရာက္ခ်ိန္တြင္ “ခင္ဗ်ားသိတဲ႕ ဆရာ၀န္ဘယ္မာ ရွိေသးလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဧည့္သည္ဗ်၊ ဘယ္ကို ပို႕ေပးရ မလဲ” ွ “ျမိဳ႕ထဲဖက္မွာေတာ့ ေဆးခန္းေတြ ရွိတယ္ အကိုၾကီး၊ ဒါေပမယ့္ ခုေလာက္ဆို ပိတ္ျပီထင္ တယ္” “ေဆးရံုကေရာ ဘယ္မွာလဲ၊” “ေဆးရံုက ျမိဳ႕ဟိုဖက္ထိပ္မွာ” ေကာင္းထက္လင္း စဥ္းစားသည္။ ေဆးရံုမွာေတာ့ ဆရာ၀န္ ရွိေပမည္။ မရွိလၽွင္လည္း ကၽြမ္းက်င္ေသာ သူနာျပဳ ဆရာမမ်ားရွိသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕က အိမ္လိုက္ျပီး ေမြးေပး ဖို႕က မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ “ခင္ဗ်ား အိမ္က ဘယ္မွာလဲ” “ေခ်ာင္း ေကြ႕ မွာပါ အကိုၾကီး” အဲဒီဖက္ကို ေတာ့ ေကာင္းထက္လင္း သိသည္။ ျမိဳ႕ ႏွင့္ ထိစပ္ေနေသာ ရြာကေလးျဖစ္၏။ ေကာင္းထက္လင္း အိမ္မွဆိုလွ်င္ သိပ္မေ၀းလွ၊ ေဆးရံုထက္စာလွ်င္ ပိုနီးသည္။ “ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားနာမည္ ဘယ္လိုေခၚတုန္း” “ေမာင္ေမာင္ေထြးပါ” “ဟုတ္ျပီ ကိုေမာင္ေမာင္ ေထြးကၽြန္ေတာ္ ေျပာမယ္၊ ခင္ဗ်ားအိမ္က သိပ္မေ၀းဘူး၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကားနဲ႕ ခင္ဗ်ားမိန္းမ ကို သြားျပန္ေခၚ ျပီး ေဆးရံု ပို႔မယ္၊ ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ကသြားပင့္လို႕ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး” “အကိုၾကီး အဆင္ေျပသလို လုပ္ပါ၊ ခုလို ကူညီတာလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္” “ရပါတယ္ဗ်ာ၊ အခက္အခဲ ေတြ႕ေနတဲ႕ သူကုိ မကူညီလို႕ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ” ေမာင္ေမာင္ေထြး အိမ္က သိပ္မေ၀းလွ ဟု ဆိုေသာ္လည္း ဆယ့္ငါး မိနစ္ ေလာက္ေမာင္းရသည္။ သူတို႕ေနတာကလည္း ေခ်ာင္းႏွင့္ နီးျပီး အစြန္အဖ်ားက်လွသည္။ ကံေကာင္းသည္ ဆိုႏိုင္ပါသည္။ http://achittatkatho.net    Page 27  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေမာင္းလာရင္း မိုးက တျဖည္းျဖည္းစဲ သြား၏။ ေမာင္ေမာင္ေထြးတို႕ အိမ္ေရွ႕ နားေရာက္ခ်ိန္ တြင္ မိုး တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ကေလးသာ က်ေတာ့သည္။ အိမ္ေရွ႕ထိေတာ့ကား၀င္လို႕ မရ၊ ပန္းပင္ေတြ စိုက္ထားေသာ ပန္းအိုး ေတြေၾကာင့္ လူသြားလမ္းေလး ေလာက္သာ ေနရာရွိသည္။ ကားရပ္လိုက္သည္ ႏွင့္ ေမာင္ေမာင္ေထြးက ခုန္ခ်လိုက္ျပီး “မိႏြယ္ေရ၊ မိႏြယ္ေရ ေဆးရံုသြားၾကမယ္ေဟ႕” မိန္းမ ကိုလွမ္းေခၚရင္း အိမ္ဖက္ဆီသို႕ ေျပးသည္။ ေကာင္းထက္လင္း က စက္ကို မရပ္ဘဲလမ္းကေလးကို သူတို႕လာလွ်င္ ျမင္ႏိုင္ေစရန္ ေရွ႕မီးၾကီး ေတြ ထိုးေပးထားလိုက္ ျပီးေနာက္လိုအပ္လွ်င္လည္း ကူညီႏိုင္ရန္ ကားေပၚကဆင္း ျပီးအိမ္ဖက္သို႕ လိုက္လာခဲ႕သည္။ ေကာင္းထက္လင္း မီးထိုးေပးထားသည့္ တိုင္ စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ေလာၾကီးေနေသာ ေမာင္ေမာင္ေထြးက ပန္အိုးတလံုးကို ခလုပ္၀င္တိုက္ျပီး ဒလိမ္႕ေခါက္ေကြး လဲက်သြားသည္။ “ကိုယ့္ဆရာ ေျဖးေျဖး၊ ေျဖးေျဖး၊ ေတာ္ၾကာ ခင္ဗ်ားပါ ေဆးရံုတက္ေနရဦးမယ္” ေကာင္းထက္လင္း ေျပးသြားျပီး ေမာင္ေမာင္ေထြးကို ထူလိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္ တြင္ အိမ္တံခါး၀ တြင္လူရိပ္တခုလိုလို ျမင္လိုက္ရျပီး ေပ်ာက္ သြားသည္။ “မိႏြယ္၊ ဘယ္လိုေနေသးလဲ” ေမာင္ေမာင္ေထြးက လူးလဲထျပီး အိမ္ဖက္သို႕ ခပ္သုတ္သုတ္ ေျပးျပန္သည္။ ေကာင္းထက္ လင္း လည္းေနာက္ကေန ထပ္ခ်ပ္လိုက္ပါသြား၏။ အိမ္ေရွ႕ခန္း တြင္ဘက္ထရီ မီးေခ်ာင္းေလး တေခ်ာင္း လင္းေနျပီး လူသူတိတ္ဆိတ္ ေန၏။ေမာင္ေမာင္ေထြးကေတာ့ သူ႔ မိန္းမ ကို တေၾကာ္ေၾကာ္ ေခၚရင္း အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလိုလို ျပန္ထြက္လာသည္။ “အခန္းထဲမွာ မရွိဘူး၊ ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ မသိဘူး” ခုနက လူရိပ္လိုလို ျမင္လိုက္ရေသာ ေကာင္းထက္လင္း က အိမ္ထဲတြင္ မ်က္လံုးကစားၾကည့္လိုက္ရာ ဘုရားစင္ေရွ႕ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ခ်ထားေသာ အထုပ္ျဖဴျဖဴ ေလးတခုကို ျမင္လိုက္ရ၍ ဘာရယ္မဟုတ္ ေျပးၾကည့္လိုက္မိသည္။ အႏွီးျဖင့္ ထုပ္ထားေသာ ေမြးကင္းစ ကေလး ငယ္ေလး ျဖစ္ေန၏။ “ကိုေမာင္ေမာင္ေထြးေရ ဒီမွာ ကေလးေလးဗ်” ကေယာင္ကတန္းျဖင့္ ေမာင္ေမာင္ေထြး ေျပးလာျပီး ကေလးကို ေကာက္မလိုက္ရာ ကေလး လန္႕ျပီး ထငိုေတာ့သည္။ “မိႏြယ္ ေမြးေတာင္ျပီးသြား ျပီ နင္က ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ဟ” http://achittatkatho.net    Page 28  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကေလးကို အငိုတိတ္လို တိတ္ျငားတလႈပ္လႈပ္ ႏွင့္ ေခ်ာ့ရင္း ေမာင္ေမာင္ေထြးက အိမ္ထဲ တြင္လိုက္ရွာေနသည္။ ေသြးႏုသားႏု မွာ တစံုတရာျဖစ္ျပီး လဲေနသလား ဟု စိုးရိမ္စိတ္၀င္သြား မိ ေသာ ေကာင္းထက္လင္း လည္း သူနဲ႕ အတူရွာမိ၏။သံုးပင္ႏွစ္ခန္း အိမ္ကေလးက က်ဥ္းပါသည္။ လူတေယာက္လဲက်ေနလွ်င္ လည္း ေတြ႕ ရန္မခက္ပါ။ ေသြးပူေနေသာ ေမာင္ေမာင္ေထြးက သတိမျပဳ မိေသာ္လည္း ေနာက္ေဖးက တံခါးပြင့္ ေနသည္ကို ေကာင္းထက္လင္း သတိျပဳလိုက္မိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပြင့္ေနေသာ တံခါးဆီသို႕ေျပးလာခဲ႕သည္။ ေမာင္ေမာင္ေထြးလဲ ကေလးပိုက္ျပီး ေနာက္က လိုက္လာသည္။ ေနာက္ေဖးတံခါး ကေန အျပင္ကိုထြက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ တေ၀ါေ၀ါ အသံေတြၾကားရ၏။ “ဘာသံေတြတုန္းဗ်” “ေခ်ာင္းေရ စီးတာေလ၊ ေနာက္ဖက္မွာက ေခ်ာင္း” ေမာင္ေမာင္ေထြးစကားေၾကာင့္ ေကာင္းထက္လင္း ေခ်ာင္းဖက္သို႕ လွမ္းအၾကည့္တြင္ အျဖဴေရာင္ အရိပ္တခုကို ျမင္လိုက္ရသည္။ သူအခုနက တံခါး၀တြင္ ျမင္လိုက္ရသည္က လည္း ဒီလိုအရိပ္ပင္။ “ဟိုမွာ … ဟိုမွာ” ေမာင္ေမာင္ေထြးလဲ ျမင္သြား၏။ ထိုအခ်ိန္မွာ ပင္အျဖဴေရာင္ အရိပ္က လြင့္ကနဲ ေပ်ာက္သြား၏။ “မိႏြယ္ေရ၊ နင္ဘာလုပ္တာလဲ” အရိပ္ျမင္လိုက္ရာ ဆီသို႕ ေမာင္ေမာင္ေထြး ႏွင့္ အတူ ေကာင္းထက္လင္း ပါေျပးသြားၾက သည္။ ကေလးေပြ႕ထားေသာ ေမာင္ေမာင္ေထြးက ေနာက္မွာ က်န္ခဲ႕ျပီး ေကာင္းထက္ လင္းေရွ႕ေရာက္သြား၏။ “အကိုၾကီး ေရွ႕က ေခ်ာင္းေနာ္” ေမာင္ေမာင္ေထြး သတိေပးလိုက္သလို ေ၀ါေ၀ါ ဆူညံေနေသာ ေရသံေၾကာင့္ ေကာင္းထက္ လင္း ေျခလွမ္းေတြတံု႕ျပီး ရပ္လိုက္မိသည္။ ေစာေစာက သူတို႕ လူရိပ္ကေလး ျမင္ခဲ႕ ရေသာေနရာသည္ ေခ်ာင္းကမ္းပါး ျဖစ္လို႕ေန၏။ “မိုက္လွ ေခ်လားမိႏြယ္ရယ္” မခ်ိတင္ကဲ ေျပာရင္း ေမာင္ေမာင္ေထြး က ေခ်ာင္းထဲသို႕ သူပါ ခုန္ခ်လိုက္ေတာ့ မလိုလုပ္ျပီးမွ ကေလးက ေအာ္ငိုလိုက္ျပန္ေသာ ေၾကာင့္ ကေလးကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း ကမ္းပါးမွာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ အေမွာင္ထုထဲမွာ ေခ်ာင္းေရေဖြးေဖြး ကို ရိုးတိုးရိပ္တိတ္သာ ျမင္ရသည္။ တေ၀ါေ၀ါ ႏွင့္ အရွိန္ ျပင္းစြာ စီးဆင္းေနေသာ ေရသံကိုသာပီပီသသ က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားေနရသည္။ “ကိုေမာင္ေမာင္ ေထြး၊ ကေလး ေဘးျဖစ္မယ္ဗ်ာ၊ အိမ္ျပန္ရေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕မ်က္ ေစ႕ မွားတာလဲျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာပါ” ေမာင္ေမာင္ေထြးကို ဆြဲထူရင္း ေကာင္းထက္လင္း ေျပာလိုက္သည္။ “ဟုတ္မယ္ အကို၊ ညေနက မိႏြယ္၀တ္ထားတာ အျဖဴ မဟုတ္ဘူး၊ အညိဳ ကြက္ကေလး ၀တ္ထားတာ” သူ႕ကိုယ္သူ စိတ္ေျဖသလား၊ေကာင္းထက္လင္း စကားကိုပဲ လက္ခံလိုက္ေလသလား မသိရေသာ္လည္း http://achittatkatho.net    Page 29  http://achittatkatho.net   ေမာင္ေမာင္ေထြး အိမ္ဖက္သို႕ ျပန္လိုက္လာသည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ခင္ဗ်ားတို႕ အိမ္နီးနားခ်င္း ေတြ ႏိႈးျပီး အကူအညီေတာင္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ” “အကိုၾကီး လဲ ဆြမ္းခံရင္း ငွက္သင့္ေနျပီ” “ရပါတယ္ဗ်ာ၊ ဒီလို ကူညီရတာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ဘာမွ အပန္းမၾကီးပါဘူး” အိမ္နီးနားခ်င္း ေတြကို ႏိႈးရန္ မလိုေတာ့ပါ။ ေမာင္ေမာင္ေထြး ေအာ္သံေတြ ေၾကာင့္ ေျပးလာၾကေသာ အိမ္နီးခ်င္း တခ်ိဳ႕က အိမ္ေရွ႕တြင္ေရာက္ ႏွင့္ေနၾကေလျပီ။ျမန္မာတို႕၏ ခင္မင္ဖြယ္ေက်းလက္ဓေလ႕ကို ေကာင္းထက္လင္းခ်က္ခ်င္္း သတိျပဳမိလိုက္ သည္။ ေမာင္ေမာင္ေထြး ႏႇင့္ ေကာင္းထက္လင္း အိမ္ေရႇ႕ေရာက္သည္ ႏႇင့္ ေရာက္ေန ႏႇင့္ေသာ လူစုထဲမႇ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတေယာက္ ထြက္လာျပီး ေမာင္ေမာင္ ေထြးလက္က ကေလးကို လႊဲေျပာင္းယူလိုက္သည္။ ငိုေနေသာ ကေလးကို ေခ်ာ့ရင္း အိမ္ေပၚတက္သြား၏။ သူ႕ေနာက္ ေနာက္ထပ္မိန္းမ ႏႇစ္ေယာက္ပါလိုက္ သြားၾကသည္။ က်န္ေနရစ္ေသာ ေယာက္်ားၾကီးသံုးေလး ေယာက္ခန္႕ကို ေမာင္ေမာင္ေထြးက အက်ိဳးအ ေၾကာင္း ရႇင္းျပေနစဥ္မႇာ ေကာင္းထက္လင္းလည္းဘာ လုပ္ရမႇန္းမသိ၍ ဒီတိုင္းရပ္ေနမိသည္။ အေၾကာင္းစံု သိျပီးသြားသည့္ေနာက္ အိမ္ေပၚက ျပန္ဆင္းလာေသာ မိန္းမတေယာက္ ႏႇင့္ေယာက္်ားတေယာက္က ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္သြား ၾကသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ကားစက္မသတ္ရေသးတာကို သတိရျပီး ကားဆီ အသြားတြင္ ေမာင္ေမာင္ေမာင္ေထြး ေျပးလိုက္လာသည္။ 'အကိုၾကီးျပန္ေတာ့ မလို႕လား' 'မျပန္ေသးပါဘူး စက္ရပ္မလို႕' ေကာင္းထက္လင္းစက္ရပ္ျပီး မီးပိတ္ကာ လူအုပ္ဆီျပန္လာခဲ႕၏။ မၾကာမႇီပင္ ခုနထြက္ သြား ၾကသူ ႏႇစ္ေယာက္၏ သတင္းေပးမႈ ေၾကာင့္ ထင္သည္လက္ႏႇိပ္ဓါတ္မီးေတြ တ၀င္း၀င္း ႏႇင့္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္လာၾကသည္။ ၾကိဳတင္ေရာက္ ေနႏႇင့္ သူမ်ားထဲမႇ အသက္ၾကီးၾကီး အဖိုးၾကီးတေယာက္က သူတို႕ကို စီမံခန္႕ခြဲျပီး ေမာင္ေမာင္ေထြးဇနီးကို ရႇာေဖြဖို႕ ျပင္ၾကသည္။ ရႇာမယ့္သူေတြ ထြက္သြားေတာ့မႇ အဖိုးၾကီးကေကာင္းထက္လင္း ဆီ ေလွ်ာက္လာ၏။ 'လာပါ၊ အိမ္ေပၚမႇာ ထိုင္ေနပါဦး ဆရာေလး' အေျခအေန ကိုသိခ်င္ေသာၾကာင့္ ေစာင့္ေနခ်င္သည့္ ေကာင္းထက္လင္းလည္း အဖိုးအို ႏႇင့္ အတူ အိမ္ေပၚ တက္လာခဲ႕သည္။ အိမ္ေရႇ႕ခန္းမႇာ ငူငူၾကီး ထိုင္ေနေသာ ေမာင္ေထြးသာရႇိ သည္။ အခန္းထဲဖက္မႇာေတာ့ မိန္းမေတြ ႏႇင့္ ကေလး အသံၾကားရသည္။ 'ကေလးက ေယာက္်ားေလးလား မိန္းကေလးလားေမာင္ေထြး' အဘိုးၾကီးက ေမးလိုက္ေတာ့မႇ ေမာင္ေမာင္ေထြးလည္း အိပ္မက္က လန္႕ ႏိုးသလို ျဖစ္သြားျပီး 'ဟုတ္ပါရဲ႕ အဘရာ၊ ကြၽန္ေတာ္ေမ႕ေနတာ၊ ကေလးက ဘာေလးတုန္းၾကီးေတာ္ေရ' http://achittatkatho.net    Page 30  http://achittatkatho.net   'မိန္းကေလးဟဲ႕၊နင္က ဒါေတာင္ မသိဘူးလား' အတြင္းခန္းထဲက မိန္းမတေယာက္ကျပန္ေျဖသည္။ 'မိႏြယ္လိုပဲ ႏႇာတံေပၚေပၚေလးနဲ႕၊ နင္နဲ႕ မတူဘူး' ေနာက္ထပ္တသံပါၾကားရသည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  'ေဟ႕ေမာင္ေထြး၊ ဧည့္သည္ဖို႕ အၾကမ္းအိုးေလးဘာေလး ခ်ေလကြာ၊ စိတ္ေအးေအးထား၊ ဟိုေကာင္ေတြ ရသမ်လူစု ျပီး ဒီနားတ၀ိုက္ေတာနင္း ရႇာလိမ႕မယ္၊ ဒီဆရာေလး လဲအား နာမိပါရဲ႕' ္ 'မဟုတ္တာအဘရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္လဲ ၾကံဳၾကိဳက္လို႕ ကူညီျဖစ္တာပါ' 'ေမာင္ေထြး အေမ မခင္စိန္ကလည္း သူ႕အမ်ိဳးနာေရးကိုညအိပ္သြားေနတယ္ေလ၊ မိႏြယ္ေလး ေမြးဖို႕ကလဲ လိုေသးတယ္ ေျပာၾကလို႕၊သူကလဲ စိတ္ခ်လက္ခ်သြား၊ တို႕မ်ားေတြလဲ ေပါ့ မိၾကတာ၊ ေမာင္ေထြးကလည္း ဆရာ၀န္ပင့္သြားမယ္ ဆိုလဲ အနီးအနား အသံျပဳသြားတာ မဟုတ္ဘူး' 'ေအာ္တယ္ အဘရဲ႕၊ မိုးသံေလသံ နဲ႕ မၾကားၾကတာျဖစ္မယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ ကိုယ့္ေဇာနဲ႕ ကိုယ္ဆိုေတာ့ တန္းသုတ္ ေတာ့တာ' ေရေႏြးၾကမ္းအိုးလာခ်ေပးရင္း ေမာင္ေမာင္ေထြးက ၀င္ေျပာသည္။ ခုခ်ိန္မႇာေတာ့ သူ႕စိတ္သူ ထိန္း ႏိုင္သြားပံုရသည္။ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ျပန္ျဖစ္လာ၏။ထိုအခ်ိန္မႇာ ေမာင္ေထြးလက္ထဲက ကေလးကို အရင္ဆံုးလာေပြ႕ယူသြားေသာ မိန္းမၾကီး အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာသည္။ 'အဆင္ေျပသြားပါျပီ ကေလးကေတာ့၊ အေခ်ာေလး ေမာင္ေထြးေရ၊ မိႏြယ္နဲ႕ ခြၽပ္စြပ္ပဲ၊ မင္းအားရႇိေသးရင္ေတာ့ ခ်က္ၾကိဳး ေျမသြားျမဳပ္လိုက္ ပါကြယ္' 'ဟုတ္ကဲ႕' ေမာင္ေထြးခ်က္ခ်င္းထျပီးအခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ 'ဦးေလးလႇ၊ဘယ္လိုထင္သလဲ' ေမာင္ေထြး အတြင္းဖက္ေပ်ာက္သြားေတာ့မႇ မိန္းမၾကီးက အဖိုးၾကီးကို ေမးသည္။ 'ငါလဲ မထင္တတ္ဘူးဟဲ႕၊ ဒီဆရာေလးကို ေမးၾကည့္ပါလား၊ သူက ေမာင္ေထြးနဲ႕ အတူ လာ တာ ဆိုေတာ့' 'ေမာင္ေထြးဆရာ၀န္နဲ႕ မႇားေခၚလာတယ္ဆိုတာလား' 'ဟုတ္ကဲ႕ခင္ဗ်၊ ကြၽန္ေတာ္က ကားနဲ႕ ေဆးရံုပို႕ေပးမယ္ ဆိုျပီးကူညီဖို႕လိုက္လာတာ၊ ဒီေရာက္ေတာ့ လူေပ်ာက္မႈ နဲ႕တိုးေနတယ္' 'ေခ်ာင္းစပ္မႇာ လူရိပ္ျမင္တယ္ဆို' 'လူရိပ္လိုလိုေတာ့ ေတြ႕တယ္ခင္ဗ်၊ ေမႇာင္ကလဲ တအားေမႇာင္ေနေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲေတာ့ မဟုတ္ဘူး' ထိုအရိပ္ကို သူတို႕၀င္လာစဥ္က အိမ္၀မႇာေတြ႕သည့္ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္ မႇန္းမသိ ေကာင္းထက္လင္းထည့္မေျပာမိပါ။ http://achittatkatho.net    Page 31  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    'သူေျပာသြားတဲ႕ အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ မခင္စိန္က မနက္ျဖန္ညေန ေလာက္ျပန္ေရာက္မယ္ မႇန္းတာပဲ' 'အင္း ... ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကေလးအေမျဖစ္ျဖစ္၊ မိခင္စိန္ ျဖစ္ျဖစ္ ျပန္မလာေသးခင္ နင္ေနေပး လိုက္ဟာ' 'ေနေပးမႇာပါ ဦးေလးလႇရယ္၊တရုပ္မ ကိုေတာင္မႇာထားေသးတယ္၊ကေလးႏို႕လာတိုက္ေပးဖို႕၊” မိန္းမၾကီးက ေကာင္းထက္လင္းဖက္ကို မ်က္လံုးတခ်က္ေစြၾကည့္ရင္း “တေယာက္ထဲ လဲျဖစ္၊ မိုးေတြေလေတြၾကား မွာ သားဦး ေမြးရတာဆိုေတာ့ ေသြးလန္႕ျပီး စိတ္ေဖါက္သြားတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာစိုးတယ္ ဦးေလးလွေရ” “ညည္းက ေခ်ာင္းထဲ စိတ္ေဖါက္ျပီးခုန္ခ်သြားတယ္ ထင္လို႕လား” “ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ေတြးၾကည့္တာ ပါဦးေလးလွရယ္” “ရပ္ကြက္ရံုးမွာ သတင္းပို႕ ထားရင္ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္” ေကာင္းထက္လင္း အၾကံေပးလိုက္ေတာ့ အဖိုးအိုကျပံဳးသည္။ “ဦးေလး လွက ေက်းရြာဥကၠဌေလ” မိန္းမၾကီးက၀င္ေျဖသည္။ “ဟာ …ဒါဆိုရင္ အဆင္ေျပတာေပါ့” “ေခ်ာင္းထဲ မဆင္းရင္ေတာ့ ေတြ႔ေလာက္ပါတယ္ ဦးေလး လွရယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ မီးဖြားထားတာ ေသြးလန္႔ျပီး ေလွ်ာက္ေျပးဦးေတာ့ ေ၀းေ၀း ေျပးဖို႕ အားမရွိပါဘူး” ဒီလိုပဲျဖစ္ေစဖို႕ ေကာင္းထက္လင္း ဆုေတာင္းပါသည္။ သို႕ေသာ္ အိမ္၀မွာျမင္သည့္ လူရိပ္ႏွင့္ေခ်ာင္းစပ္မွာ ျမင္ရသည့္လူရိပ္ တူတူလို႕ သူ႕စိတ္မွာ ထင္ေနမိေသာ အခါ ေမာင္ေမာင္ေထြးႏွင့္ ကေလးငယ္အတြက္ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရသည္။ ေကာင္းထက္လင္းတို႕ စကားေကာင္းေနၾကစဥ္ ေမာင္ေမာင္ေထြးျပန္ေရာက္လာသည္။ “ဟဲ႕ ေမာင္ေထြး ကေလးၾကည့္ခဲ႔ျပီးျပီလား” “ၾကည့္ျပီးျပီ ၾကီးေတာ္၊ ဒီမွာလဲ ဦးေလးလွ တို႕ရွိေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ အျပင္ထြက္ၾကည့္ခ်င္တယ္” “ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္လဲ လိုက္မယ္ေလ၊” ထိုင္ေစာင့္ေနရတာကို စိတ္မရွည္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနေသာ ေကာင္းထက္လင္း လည္း တက္ၾကြစြာ ထိုင္ရာကထလိုက္မိသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ မွာပင္ မိုးက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ျပန္က်လာ၏။ “ေနပါဦးေမာင္ေထြးရာ၊ ဒီဆရာေလးလဲ မိုးမိပါမယ္၊ မိုးက ျပန္သည္းမလား မဆိုႏိုင္ဘူး” “ကၽြန္ေတာ္ ဒီတိုင္းထိုင္မေနခ်င္ဘူး ၾကီးေတာ္ ရဲ႕” ေျပာေနၾကစဥ္ မွာပင္ မိုးကျပန္သည္းလာ၏။ လိုက္ရွာေသာ အဖြဲ႕ေတြလည္း တဖြဲဖြဲ ျပန္ေရာက္လာသည္္။ မိုးစိုေနသည္ကို အေၾကာင္းျပျပီး အထဲ သို႕ မ၀င္ၾက။ ဦးေလးလွ ဆို ေသာရြာလူၾကီးက ေအာက္ဆင္းျပီး စကားေျပာသည္။ ခနေနေတာ့ http://achittatkatho.net    Page 32  http://achittatkatho.net   မိုးသည္းသည္းမွာ သူတို႕ေတြ ျပန္ထြက္သြားၾက သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ျပန္၏။ေမာင္ ေမာင္ေထြးက ဗီရိုတလံုးဖက္သို႕ ထသြားျပီး ဓါတ္ပံုေလး တပံုယူလာကာ ေကာင္းထက္ လင္းကိုျပသည္။ “အဲဒါမိႏြယ္ေလ” ေကာင္းထက္လင္း ဘက္ထရီမီး မွိန္မွိန္ ေအာက္မွာ ဓါတ္ပံုေလးကို ၾကည့္ေနစဥ္ ေမာင္ ေမာင္ေထြးထိုင္ေနရာ မွ သုတ္ကနဲထျပီး အိမ္ေအာက္သို႕ဆင္းသြားသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ႏွင့္ လူၾကီးႏွစ္ေယာက္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိခ်ိန္ မွာပင္ ေမာင္ေထြး အေမွာင္ထု ထဲသို႕ တိုး၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ “မိႏြယ္ေရ၊ မိႏြယ္ေရ” ေမွာင္ႏွင့္ မည္းမည္း မိုးရြာၾကီးထဲမွာ အေဆာင္းမပါ မီးမပါဘဲ ထြက္သြားရွာေသာ ေမာင္ေမာင္ေထြးအသံက အိမ္ဖက္ဆီသို႕ လြင့္ထြက္လာေသာ အခါ အိမ္ေပၚမွာ ရွိေနသူမ်ား သက္ျပင္းကိုသာခ်မိၾကေတာ့သည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ညက ညည့္နက္မႇ အိပ္ရေသာေၾကာင့္ ေကာင္းထက္လင္း ႏိုးလာခ်ိန္မႇာ မနက္ရႇစ္နာရီေက်ာ္ ေနေလျပီ။ အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးျခင္း ေကာင္းထက္ လင္း အရင္ဆံုးသတိရမိသည္မႇာ ေမာင္ေမာင္ ေထြး ၏ အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္မေလးကို ျပန္ေတြ႕မေတြ႕သိခ်င္ေနမိ၏။ ထို႕ေနာက္ သတိရမိသည္က ရဲအရာ ရႇိကို ျမင့္ေဆြ ျဖစ္သည္။ ျခံ၀က ေဒါက္တာေကာင္းထက္လင္း ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကို လာတပ္ေပးသြားသည္မႇာ ကိုျမင့္ေဆြ ျဖစ္၏။ လူေပ်ာက္မႈ ဆိုလ်င္ရဲ အေရးပိုင္သည္ျဖစ္ရာ အကယ္၍သာ ညတုန္းက ေမာင္ေမာင္ေထြးတို႕ လူေပ်ာက္တိုင္ခဲ႕လ်င္ ကိုျမင့္ေဆြဆီက သ တင္းအစအန ရႏိုင္သည္။ေရခ်ိဳး အ၀တ္ အစားလဲ ျပီး ေနာက္ သိပ္မေ၀းလႇေသာရဲစခန္းဖက္ဆီသို႕ လမ္းေလ်ာက္ထြက္လာခဲ႕သည္။ မိုးတိတ္ ေနျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း တိမ္ေတြကေတာ့ အံု႕မိႈင္းေနေသး၏။ ေနရာင္ ကိုပင္ေကာင္း ေကာင္း မျမင္ရေသးပါ။ ဟိုေရာက္ ေတာ့မႇ ကိုျမင့္ေဆြကို ေခၚျပီး မနက္စာတခုခု သြားစားဖို႕ ေကာင္းထင္လင္း စိတ္ကူးထား၏။ ကိုျမင့္ေဆြကို ရဲစခန္း၀င္းအတြင္းရႇိသူ႕ အိမ္မႇာပင္ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေတြ႕သည္။ ယူနီေဖါင္း အျပည့္ အစံု၀တ္ထားျပီး အလုပ္ဆင္းဖို႕ ျပင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ကိုျမင့္ေဆြက ယူနီေဖါင္းသာ၀တ္မထားလ်င္ ရဲအရာရႇိႏႇင့္ လံုး၀မတူပါ။ အသားညိဳညိဳ လူကခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္ ႏႇင့္ အညာသား ဆန္ပြဲစား၊ ဆီပြဲစားၾကီး ပံုေပါက္သည္။ ကိုျမင့္ေဆြက ေကာင္းထက္လင္း၏ မိဘမ်ားႏႇင့္ တရပ္ထဲ http://achittatkatho.net    Page 33  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တနယ္ထဲသားျဖစ္သည္။ ေဆြလိုမ်ိဳးလိုလည္း ခင္မင္ၾက၏။ ဒီျမိဳ႕ေလး မႇာ ေကာင္းထက္လင္း အိမ္၀ယ္ျဖစ္တာကလည္း ကိုျမင့္ေဆြ ေၾကာင့္ပင္။ အလုပ္ကိစၥ ျဖင့္လာရင္း ဒီမႇာတာ၀န္က်ေနေသာ ကိုျမင့္ေဆြ နႇင့္ ျပန္ဆံုျဖစ္ျပီး ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ေနလိုေသာအခါ လာေနႏိုင္ရန္ ကိုျမင့္ေဆြ တိုက္တြန္းခ်က္အရ ယခုအိမ္ေလးကို ၀ယ္ျဖစ္သည္။ သူေနေသာ စခန္းႏႇင့္ လည္း မလႇမ္းမကမ္း မႇာရႇိ၍ ေကာင္းထက္လင္း တျခားမႇာ ေနေနခ်ိန္မ်ားတြင္ကိုျမင့္ေဆြက ေစာင့္ေရႇာက္ေပးထားသည္။ ေကာင္းထက္လင္း ေအးေအးေဆးေဆး စာေရးစာဖတ္လုပ္လို၍ အခုတေခါက္ေရာက္လာ ျပီးရက္ရႇညၾ္ ကာေနမည္ လုပ္ေသာ အခါ ေကာင္းထက္ လင္း ဘယ္သူဘယ္၀ါမႇန္းသိေစရန္ဟု နာမည္ဆိုင္းဘုတ္ လုပ္ျပီးလာတပ္ေပးသြားရာ မႇ ေမာင္ေမာင္ေထြးက ဆရာ၀န္ထင္ျပီးလာေခၚသည့္ အျဖစ္ သို႕ ေရာက္ခဲ႕သည္။ 'ေဒါက္တာၾကီး၊ ထမင္းစားျပီးျပီလား' 'လာျပန္ျပီဒီေဒါက္တာ၊ မစားရေသးဘူးဗ်'ေကာင္းထက္လင္းက ကိုယ္႕အဓိပၸါယ္ႏႇင့္ကိုယ္ ေျပာသည္ကို ကိုျမင့္ေဆြနားမလည္ေသာ္ လည္း တဟဲဟဲ ရယ္ရင္း 'ကိုယ္ အလုပ္သြားေတာ့မလို႕၊ မၾကာဘူး အေျခအေနၾကည့္ ျပီးျပန္လာခဲ႕မယ္၊ မနက္စာ ဒီမႇာပဲစား' အိမ္ေရႇ႕မႇာကစားေနေသာ သူ႕သားႏႇစ္ေယာက္ကို လႇမ္းေခၚျပီး ေကာင္းထက္လင္း အတြက္ မုန္႕၀ယ္ခိုင္းလိုက္သည္။ 'မိန္းမေရ၊ ကိုလင္း အတြက္ေကာိဖီေဖ်ာ္ေဟ႕၊ ခနေလးပဲ ကိုလင္း ျပန္လာခဲ႕မယ္' 'ကိုျမင့္ေဆြ ခင္ဗ်ား စခန္းေရာက္ရင္ ညတုန္းက လူေပ်ာက္တိုင္တာ ရႇိမရႇိေမးေပးပါဗ်ာ၊ ရႇိရင္လည္း အေျခအေန သိခ်င္တယ္” 'ဘာျဖစ္လို႕လဲဗ်' 'ေနာက္မႇ ေျပာျပမယ္၊ အဲဒါေမးခဲ႕၊ ဟိုဖက္ေခ်ာင္းေကြ႕ဖက္က အမႈ' 'အားလားလား အဆန္းပါလား၊ လက္စေသတ္ေတာ့ ေဒါက္တာၾကီး ဒီကို စာေရးဖို႕လာတာ မဟုတ္ဘဲ စံုေထာက္လာလုပ္တာ ကိုး' 'အဲဒါ သာေမးခဲ႕ပါ ကိုျမင့္ေဆြရယ္' ကိုျမင့္ေဆြ သြားျပီးေနာက္ ေကာင္းထက္လင္းကို စကားလာထိုင္ေျပာေသာ ကိုျမင့္ေဆြမိန္းမ ကို အေၾကာင္းစံုေျပာျပ လိုက္ သည္။ 'အဲဒါ ခင္ဗ်ား လူၾကီးတရားခံဗ်' 'ဟုတ္ပါရဲ႕ကိုလင္းရယ္၊ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္မထားရင္ ဆရာ၀န္ပင့္လာမႇာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုလင္းပံု ကလည္း ဆရာ၀န္လို႕ ေျပာရင္ယံု ေလာက္တာကိုး၊ ဟုတ္တယ္၊ ရႇင့္လူၾကီးကိုေကာင္းေကာင္း ေကာပစ္လိုက္' http://achittatkatho.net    Page 34  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကိုျမင့္ေဆြ မိန္းမကလည္း ေျမႇာက္ေပးသည္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေက်ာ္ေလာက္ၾကာေသာ အခါ ကိုျမင့္ေဆြ ျပန္ေရာက္လာသည္။ 'ဟုတ္တယ္ ကိုလင္းေရ၊ မနက္ေလးနာရီေလာက္က ေခ်ာင္းေကြ႕ ဥကၠဌ ဦးလႇေမာင္ၾကီးတို႕ လာတိုင္သြားတာတဲ႕၊ ေကာင္မေလး နာမည္က ႏြယ္ႏြယ္၀င္းတဲ႕၊ ဒါထက္ကိုလင္း က ဘာလို႕ သိေနတာလဲ' 'ရႇင့္ေၾကာင့္ေပါ့' 'ဟ ..မိန္းမကလဲ၊ ငါနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ' ေကာင္းထက္လင္း ေနာက္တၾကိမ္ ရႇင္းရျပန္သည္။ 'ဒီလိုလား .............ဟားဟာ.....ဟား.....ဟား' မ်က္စိႏႇစ္လံုးပိတ္သြားေအာင္ ကိုျမင္ေဆြ သေဘာက်စြာရယ္ေတာ့သည္။ 'ကိုယ္က ဒီေလာက္အထိျဖစ္မယ္ မႇန္းမသိလို႕ပါ' 'ေကာင္မေလးကို ေတြ႕ျပီလား' 'မထူးေသးဘူးကိုလင္း၊ ကိုယ့္ဆီက ခ်ာတိတ္ႏႇစ္ေကာင္ ကိုေခ်ာင္းရိုးတေလ်ာက္လႊတ္ထား တယ္၊ တျခားေနရာေတြလဲ လိုက္ခိုင္း ထားတယ္၊ စိတ္ခ်ပါ ကိုလင္းအမႈဆိုေတာ့ ကိုယ္လႊဲယူ လိုက္မယ္ေျပာထားတယ္' 'ေကာင္မေလး ကေခ်ာလား' ကိုျမင့္ေဆြ မိန္းမက ၀င္ေမးသည္။ 'သနားကမားေလးပါပဲ' ညတုန္းက ေမာင္ေမာင္ေထြး ေကာင္းထက္လင္းကို ႏြယ္ႏြယ္၀င္း ဓါတ္ပံုျပသည္။ႏႇာတံေပၚေပၚ မ်က္လံုးမ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္း ႏႇင့္ၾကည့္ေကာင္း ေသာ မိန္းကေလး တေယာက္ပင္ျဖစ္ ပါသည္။ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား ႏႇင့္လည္းသင့္တင့္ျပီး ခင္ခင္မင္မင္ ရႇိသည္၊ မလိုမုန္းထားသူမရႇိႏိုင္ဟုလည္း ေက်းရြာလူၾကီးက အခိုင္အမာဆို၏။ 'ကြၽန္မေတာ့ ေကာင္ေလးကို မသကၤာဘူး၊ ကိုလင္းက လူရိပ္ေတြ႕တယ္ ဆိုလို႕သာ' မိန္းမလုပ္သူ၏ မႇတ္ခ်က္ကို ကိုျမင့္ေဆြက လက္မခံပါ။ 'မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ၊ ေန႕ေစ႕လေစ႕ နဲ႕ ေမြးလုလု မိန္းမကို ဘယ္ေယာက္်ားက အႏၲရယ္ေပး မႇာလဲ၊ ဒီလိုစိတ္သာေပါက္ရတန္းဆိုရင္ ငါမင္းကို ႏႇစ္ခါ ေလာက္ သတ္ျပီးေနျပီ' 'ရႇင္ေနာ္ ကိုလင္း ရႇိေနလို႕ မရႇိလို႕ကေတာ့ ကြၽန္မအေၾကာင္း ျပလိုက္မယ္' 'ေနာက္တာပါ မိန္းမရယ္၊ ငါဘယ္လုပ္ရက္ပါ့မလဲ၊ ကဲ ကိုလင္း ကိုယ္အခု ေခ်ာင္းေကြ႕ကို သြားမလို႕ သတင္းေမးလိုက္ဦးမလား' အေျခအေန သိခ်င္သျဖင့္ ေကာင္းထက္လင္းလိုက္သြားသည္။ ကိုျမင့္ေဆြ ေမာင္းေသာ ဂ်စ္ကားျဖင့္ http://achittatkatho.net    Page 35  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သြားၾကသည္။ ကိုျမင့္ေဆြ တပည့္ သံုးေလးေယာက္လည္းပါလာ၏။အိမ္ေပၚ မႇာ စကားေျပာဖို႕ မတက္ခင္ ကိုျမင့္ေဆြက သူ႕တပည့္ေတြကို ျခံ၀င္းအတြင္းေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္စစ္ေဆးခိုင္းသည္။ 'ေျမၾကီးေတြဘာေတြတူးဆြထားတာ ေျခရာလက္ရာ ပ်က္တာ ေတြ႕ရင္ ငါ့ကိုလာေျပာ' ကိုျမင့္ေဆြ အျပဳအမူကို ေကာင္းထက္လင္း စိတ္၀င္စားသြားသည္။ 'ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုျမင့္ေဆြ' 'မႇတ္ထား လူပ်ိဳၾကီး၊ တခါတေလ မိန္းမေတြ ေျပာတာလုပ္ၾကည့္ရင္ အက်ိဳးရႇိတတ္တယ္ဗ်' 'ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေမာင္ေထြး အဲဒီလို အခ်ိန္မရပါဘူးဗ် ာ၊ ကႊန္ေတာ္ တို႕ေရာက္ေတာ့ ကေလးက အခ်င္းတန္းလန္းနဲ႕ ေလာေလာ လတ္လတ္ၾကီး' 'လိုလိုမယ္မယ္ေပါ့ကိုလင္းရယ္၊ လာအေပၚတက္ၾကရေအာင္' ေကာင္းထက္လင္းျပန္ေရာက္လာျခင္းကို အားလံုးအံ့ၾသေနၾကသည္။ ရဲအရာ ရႇိတေယာက္ လည္း ပါလာသျဖင့္ ပ်ာပ်ာသလဲၾကိဳဆိုၾက၏။ အိမ္ေပၚမႇာ ေနရာယူျပီးေနာက္ ကိုျမင့္ေဆြ လုပ္ငန္းစသည္။ ေမာင္ေမာင္ေထြးကို သိလိုတာေတြေမး၏။ ေရာက္ေနေသာ အိမ္နီးခ်င္း ေတြကိုလည္းေမးသည္။ ေျပာျပခ်က္ေတြ အားလံုးကိုလည္း မႇတ္စု စာအုပ္ျဖင့္ေရးမႇတ္ထား၏။ ေနာက္ဆံုးေကာင္းထက္လင္းကိုပါ ေမးသည္။ မနက္က သူ႕ အိမ္မႇာေျပာျပျပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း သက္ေသတေယာက္ျဖစ္ေနေသာ ေကာင္းထက္လင္းကို တရား၀င္ေမးျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သူေမးလိုရာ ေမးျပီးေနာက္ ကိုျမင့္ေဆြ ထိုင္ရာမႇ ထလိုက္သည္။ 'ကဲ ...ညီေလး၊ အကိုတို႕လဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုးၾကိဳးစားေပမယ္၊ မင္းတို႕ဖက္ကလဲ တခုခုထူးျခား ရင္ ခ်က္ခ်င္း လာေျပာ ဟုတ္လား' ထို႕ေနာက္ ေကာင္းထက္လင္းဖက္လႇည့္ျပီး 'ကိုလင္း ေနခဲ႕ ဦးမလား' 'ျပန္လိုက္ခဲ႕မယ္ေလ' ကိုျမင့္ေဆြက ျပန္အထြက္မႇာ ေနာက္ေဖး ထြက္ေပါက္ကိုသြားၾကည့္ေသး၏။ 'ကြၽန္ေတာ္ တို႕တက္လာေတာ့ ဒီတံခါးက ပြင့္ေနတယ္' 'ေသခ်ာပါတယ္၊ ဒီကပဲ ထြက္သြားတာ၊ လာဗ်ာ ေခ်ာင္းဖက္ကို သြားရေအာင္' ညတုန္းကေသေသခ်ာခ်ာ မျမင္ခဲ႕ရေသာ ေခ်ာင္းကို အခုမႇ ေကာင္းထက္လင္း ျမင္ရသည္။ သိပ္မက်ယ္ေသာ္လည္း ေရစီးသန္၏။ 'မိုးတိတ္ေပမယ့္ ေတာင္က်ေရေတြက ရႇိတုန္းပဲေလ' ေကာင္းထက္လင္း၏ အေတြးကို သိေနသလို ကိုျမင့္ေဆြလႇည့္ေျပာသည္။ 'ညတုန္းကဆို ဒီထက္ပိုစီးတာေပါ့၊ တေ၀ါေ၀ါနဲ႕ ဆူေနတာပဲ' အတူလိုက္ပါလာေသာ အိမ္နီးခ်င္းတေယာက္က ၀င္ေထာက္သည္။ ကိုျမင့္ေဆြက သူ႕လူေတြ ေခၚျပီး အိအ္ေနာက္ေဖးကေန ေခ်ာင္းဆီလာရာ http://achittatkatho.net    Page 36  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    လမ္းကို တစံုတရာ ထူးျခားမႈ ရလိုရျငား ရႇာခိုင္းသည္။ ျမက္ပင္ျခံဳပင္ေတြၾကားမႇ မိန္းမစီးဖိနပ္ေလး တဖက္ရသည္။ 'အဲဒါ မိႏြယ္ဖိနပ္' တုန္ရီအက္ကြဲေသာ အသံျဖင့္ေမာင္ေမာင္ေထြးေျပာလိုက္သည္။ အားလံုးအိမ္ဖက္သို႕ ျပန္ လာၾကရင္း တံခါး၀က ေျခနင္းခံု ေလးေဘးမႇာ က်န္ဖိနပ္တဖက္ကို ေတြ႕၏။ကိုျမင့္ေဆြ ကေတာ့ ေခါင္းတျငိမ္႕ျငိမ့္လုပ္ေနသည္။ဘာမႇေတာ့ မႇတ္ခ်က္မေပး။ 'ေခ်ာင္းထဲပါသြားတာ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ေနျပီဗ်' အျပန္ ကားေပၚမႇာ ေမာင္ေမာင္ေထြးဆီက ေတာင္းယူလာေသာ ႏြယ္ႏြယ္၀င္း၏ ဓါတ္ပံုေလး ကိုၾကည့္ရင္း ကိုျမင့္ေဆြ ေျပာသည္။အျပန္မႇာ ကိုျမင့္ေဆြကကားကို သူကိုယ္တိုင္မေမာင္းဘဲ သူ႕လူတေယာက္ကို ေမာင္းခိုင္းသည္။ 'ေခ်ာင္းဖက္ကို အလန့္တၾကားေျပးတဲ႕ သေဘာပဲ၊ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ေတာ့ မေတြးတတ္ဘူး' 'ခင္ဗ်ားဘယ္လိုေတြးလဲ ကိုျမင့္ေဆြ' 'ကိုလင္းေျပာပံုအရဆိုရင္ ေမာင္ေမာင္ေထြးေခ်ာ္လဲတဲ႕ အခ်ိန္မႇာ အိမ္ေရႇ႕ခန္းမႇာ ေကာင္မ ေလး ရႇိေန ႏိုင္ေသးတယ္၊ ျပီးေတာ့မႇ ေျပးတာ၊ အလန္႕တၾကားနဲ႕ ဆိုေတာ့ ဖိနပ္တဖက္ပဲ စြပ္သြား ႏိုင္တယ္၊ လမ္းက်ေတာ့မႇ ပါသြားတဲ႕ တဖက္ပါခြၽတ္ပစ္ခဲ႕တာ' ကားထဲမႇာ အသံတိတ္သြားသည္။ ကားေပၚပါလာသူအားလံုး အေတြးထဲနစ္ေနၾကသည္။ ခန ေနေတာ့ ကိုျမင့္ေဆြက ရုတ္တရက္ထျပီး ေကာင္းထက္လင္း ေပါင္ကို ဖ်န္းကနဲ ရိုတ္လိုက္ သည္။ 'ဘာတုန္းဗ် လန့္လိုက္တာ' 'ေကာင္မေလး ဘာလို႕ေျပးတာသိျပီဗ်' 'ဘာျဖစ္လို႕လဲ' 'သူ႕ေယာက္်ား ကိုျမင္လို႕ ေျပးတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုလင္းကိုျမင္လို႕ ေျပးတာျဖစ္မယ္' 'ေပါက္ေပါက္ရႇာရႇာဗ်ာ၊ ကြၽန္ေတာ္က ေကာင္မေလးကို ျမင္ေတာင္ျမင္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး' 'ေနာက္တာပါ ကိုလင္းရာ၊ ကိုရီးယားမႇာ မင္းသားသြားလုပ္လို႕ရတဲ႕ ရုပ္ရည္ကို ဘယ္ေကာင္မေလးက လန့္မႇာလဲ' 'ဟုတ္ျပီဗ်ာ၊ ဒါဆိုလဲ ေန႕လည္စာ ေကြၽးမယ္၊ ' 'ဒါဆိုလဲ အိမ္က မိန္းမကိုပါ ဒီအတိုင္း ေျပာခိုင္းရမယ္၊ ဟဲ...ဟဲ' ကိုျမင့္ေဆြ ႏႇင့္ ေနလည္စာ စားဖို႕ ခ်ိန္းဆိုျပီး ေကာင္းထက္လင္း အိမ္ျပန္လာခဲ႕သည္။ အိမ္မႇာ ဖတ္စရာ ရႇိတာဖတ္ေရးစရာ ရႇိတာ ေရးလုပ္ေန ေသာ္လည္း ေမာင္ေမာင္ေထြးတို့ မိသားစု အ ေၾကာင္း ေခါင္းထဲ ေရာက္ေရာက္လာ ျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္မတြင္ပါ။ ေနာက္သံုးေလးရက္လည္း ထိုအတိုင္းပင္ စိတ္သိပ္မရႊင္။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ႏြယ္ႏြယ္၀င္း ႏႇင့္ပတ္သက္ျပီး http://achittatkatho.net    Page 37  http://achittatkatho.net   ဘာမႇ လည္း ထပ္မၾကားရ၏ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ညေနညေန ဆိုလ်င္ ကားေမာင္းျပီး ေကာင္း ထက္လင္း သတင္းေမးဖို႕ ေန႕တိုင္းေရာက္သည္။ ေမာင္ေမာင္ေထြးလည္း စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ ေက်ျဖစ္ျပီး လူရုပ္မေပၚေတာ့ပါ။ ခရီးလြန္ေနေသာ မိခင္ျပန္ေရာက္လာလို႕ သာ သူ႕အ တြက္ နည္းနည္းခံသာ၏။ တပတ္ေက်ာ္သည့္ တိုင္ေအာင္ အေျခအေနမထူးျခားပါ။ အားလံုးမ၀ံ႕မရဲ ယူဆထားၾကသလို ေခ်ာင္းေရထဲ ေမ်ာပါသြားသည္ ဆိုရေအာင္ကလည္း ေအာက္ဖက္ဘယ္ေနရာကမွ မိန္းမ အေလာင္းတခု ေမ်ာပါလာေၾကာင္းသတင္းမၾကားရ။ သို႕ေသာ္ ေမာင္ေမာင္ေထြး၏ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚခင္စိန္ကေတာ့ ေခၽြးမျဖစ္သူ ေသဆံုးသြားျပီဟု အခိုင္အမာဆိုသည္။ အနီးအနားတ၀ိုက္ တြင္ လည္း ႏြယ္ႏြယ္၀င္းကို ရိုးတိုးရိတ္တိတ္ ျမင္ၾကရသေယာင္ေယာင္ သတင္းေတြလည္း ထြက္လာ၏။ အဆံုးအျဖတ္ မေစာဖို႕ ေကာင္းထက္ လင္းက ေဒၚခင္စိန္ကို အၾကံေပးေသာ အခါ “ဆရာေလးရယ္၊ အေဒၚ နတ္ေမးျပီးပါျပီ၊ ဆိုင္ရာ ပိုင္ရာ ဆရာေတြနဲ႕ လည္း စစ္ေဆး ျပီးသြားျပီ။ မိႏြယ္ ဒီေလာကမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး” ေကာင္းထက္လင္း ေခါင္းကုပ္ရံု အျပင္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။ အတင္းေဖ်ာင္းဖ်ရေအာင္ ကလည္း သူတို႕ နွင့္ ေကာင္းထက္လင္းက ခုမွသိၾက သူေတြ။ ေမာင္ေမာင္ေထြးကို ကူညီရာမွတႏြယ္ငင္တစင္ပါျပီး ဒီအေၾကာင္းေတြ နွင့္ပတ္သက္ရသည္ဆိုေတာ့ ဆန္႕က်င္ျပီးေျပာမေန ေတာ့ပါ။ ေမာင္ေမာင္ေထြးကေတာ့ ခ်ိဳသည္ခါးသည္ တခြန္း မွ ေ၀ဖန္ခ်က္မေပး။ အနီးတ၀ိုက္တြင္ ေတြ႕လိုေတြ႔ျငား လိုက္ၾကည့္သည္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္လွ်င္ သူ႕သမီးေလး နားမွာ ပဲ ေနေနတတ္၏။ စကားလည္း အလြန္နည္းေနသည္။ “ညက မိႏြယ္ကို အိပ္မက္မက္တယ္၊ သူသြားပါရေစေတာ့ အေမတဲ႕” တရက္မွာေတာ့ ဒီလိုေျပာျပီးေဒၚခင္စိန္ က ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးဖို႕ျပင္ေတာ့သည္။ မသြားဘူးဆံုးျဖတ္လိုက္ေသးေသာ္လည္း ေနာက္မွ စိတ္ ေျပာင္းျပီး ေကာင္းထက္လင္း ကိုျမင့္ေဆြ ႏွင့္အတူ ဆြမ္းေကၽြးသို႕ သြားသည္။ မၾကာခင္ ေကာင္းထက္လင္း လည္းျပန္ရေတာ့ မည္ျဖစ္၍ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တာေၾကာင့္လည္းပါသည္။ မျပန္ခင္တရက္မွာေတာ့ ကေလး အတြက္ လိုအပ္ေသာ ႏို႕မႈန္႕ ၊ အႏွီးပိတ္ စသည္မ်ား ၀ယ္ျပီးသြားပို႕ရင္း ေမာင္ေမာင္ေထြးတို႕သားအမိ၊ http://achittatkatho.net    Page 38  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သားအဖ ေတြကို ႏႈတ္ဆက္သည္။ ေဒၚခင္စိန္႕ ရင္ခြင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကေလးငယ္ကို ၾကည့္ျပီး ေကာင္းထက္လင္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ရပါ။ ကေလး ငယ္၏ မိခင္ အေၾကာင္းတစံုတရာ တိုက္ဆိုင္ရင္ျဖင့္ ေဘးမသီရန္မခ ျပန္လာႏိုင္ပါေစေၾကာင္းသာၾကိတ္ျပီးဆုေတာင္း ေပးခဲ႕ရသည္။ “ကိုယ္ အမႈကိုေတာ့ မပိတ္ေသးဘူး၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ေတာ့ လုပ္ၾကည့္ပါဦးမယ္” ေကာင္းထက္လင္း ျပန္မည့္ေန႕က လာႏႈတ္ဆက္ရင္း ကိုျမင့္ေဆြကလည္း အားေပးသည္။ ကိုျမင့္ေဆြတို႕ မိသားစုကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျပီးကားကို ေမာင္းလာရာ ျမိဳ႕ အထြက္ေက်ာ္ ေက်ာ္ေလး တြင္ ႏြယႏြယ္၀င္း ဆင္းခဲ႕သည္ဟု ္ ဆိုႏိုင္ေသာ ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ရ၏။ မိုးသည္းေန႕ေတြ ေက်ာ္ခဲ႕ျပီျဖစ္ရာ ေခ်ာင္းေရက တံတားေအာက္တြင္ တျငိမ္႔ျငိမ္႕ အသာအရာစီး ဆင္း ေနေလသည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx အပိုင္း (ဂ) အစိမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ ဂ်စ္ကားကေလးက သစ္ပင္ၾကီးတပင္၏ အရိပ္ေအာက္သို႕ တိုး၀င္ရပ္နားလိုက္သည္။ သစ္ပင္၏ တဖက္လမ္းေဘး လဘက္ရည္ဆိုင္ ထဲတြင္ထိုင္ေနသည့္ လူငယ္တေယာက္ က ဂ်စ္ကားကို ျမင္လိုက္ေသာ အခါ သူ႕ေဘးတြင္ ဂ်ာနယ္ဖတ္ေနသူ ေနာက္ တေယာက္ကို လက္ႏွင့္ ကုပ္လိုက္ရင္း “ဟို မွာ ဦးေက်ာ္ဒင္ၾကီး” “ဟုတ္တယ္ဟ၊ ဒါဆို ေဘးက သူ႕မိန္းမျဖစ္မယ္၊ ေဟ႕ေကာင္ေတြ ….” ေနာက္မွ ျမင္သူ လူငယ္က မလွမ္းမကမ္း ၀ိုင္းတြင္ က်ားထိုးေနေသာ လူတအုပ္ကို လွမ္း အသံ ျပဳလိုက္သည္။ “ဘာလဲကြ” “ဒီဖက္ကို ျမန္ျမန္လာ ဟိုမွာ ဦးေက်ာ္ဒင္ၾကီး သူ႕မိန္းမ ပါလာတယ္” “ဟုတ္လား” က်ားထိုးေနသူ ႏွစ္ေယာက္ေရာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသူေတြပါ ဒေရာေသာပါး ေျပးလာၾကသည္။ ဂ်စ္ကားေပၚမွ ဦးေက်ာ္ဒင္ဆိုသူ အသားလတ္လတ္ တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ ႏွင့္ အသက္ငါး ဆယ္ ေက်ာ္ ခန္႕ရွိသူတေယာက္ ဆင္းလာျပီး http://achittatkatho.net    Page 39  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တဖက္ျခမ္းမွ မိန္းမတေယာက္ က ဦးေက်ာ္ဒင္ ရွိရာဖက္သို႕ ေလွ်ာက္လာသည္။ျခင္းေတာင္းေလးဆြဲျပီး ဦးေက်ာ္ဒင္နားသို႔ေရာက္လာေသာ အမ်ိဳးသမီးကိုျမင္ေသာအခါ လဘက္ ရည္ ဆိုင္ထဲက ၾကည့္ေနသူေတြပါးစပ္ အေဟာင္းသားျဖစ္သြားသည္။ “အားပါးပါး” “ရွယ္ၾကီးဟ” “အကိတ္ၾကီးကြာ” အားရပါးရ ေထာပနာျပဳသံေတြ သူတို႔ပါးစပ္က ထြက္က်လာၾကသည္။ အမ်ိဳးသမီးက အသက္ သံုးဆယ္ ေက်ာ္ေလာက္ရွိမည္။ အရပ္အေမာင္းက ဦးေက်ာ္ဒင္ နီးပါး ျမင့္မားျပီး လံုးၾကီးေပါက္ လွ မိန္းမေခ်ာ တေယာက္ျဖစ္သည္။ ရုပ္ရည္ ထက္ သူမ၏ ဖြံ႕ထြားလွပ ေသာကိုယ္ေနဟန္ထားက ထင္ထင္လင္းလင္း ေပၚေနသည္။ ေယာက္်ားသားတို႕ တပ္မက္ၾကရာ ျဖစ္ေသာ ေပါင္ တံ၊ တင္ႏွင့္ ရင္သားတို႕ဖြဲ႕စည္းပံုက အနွစ္အသားျပည့္လြန္းလွသည္။ “သတၱိခဲမၾကီး၊ သူရဲေကာင္းမၾကီး၊ ေလးစားတယ္ဗ်ာ” ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေနတတ္ပံုရေသာ ေကာင္ေလးတေယာက္က တရုပ္လူမ်ိဳးမ်ား လုပ္သလိုလက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္၍ ဂါရ၀ လွမ္းျပဳသည္။ “ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မမ အတြက္ရင္ေလး မိပါတယ္ဗ်ာ” ေနာက္တေယာက္ကလည္း ရင္ဘတ္ကို ထုရင္းဆို၏။ “ဒီလူၾကီး ရွာတတ္လိုက္တာ၊ ငါေတာ့ မနာလိုဘူးကြာ” တေယာက္တေပါက္ေျပာသံေတြ ကို ဟိုစံုတြဲၾကားရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုေနၾကမည္ မသိပါ။ အခုေတာ့ မၾကားၾကသည့္ အတြက္ လမ္းကိုကူးျပီး တဖက္မွာ ရွိသည့္ ေစ်း အတြင္းသို႕ ေအးေအး လူလူ ၀င္သြားၾကသည္။ “ဒီအတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအမၾကီး မလြယ္ဘူး၊ လူေတြေျပာၾကတာကဟုတ္ေကာဟုတ္ရဲ႕ လားကြာ” တေယာက္က ေတြးေတြးဆဆ ျဖင့္ ဆိုသည္။ “ဟုတ္ပါတယ္ကြာ၊ ဟိုတေယာက္ကြာ စင္တင္မွာ ဆိုဖူးတယ္ဆိုတဲ႕ ေကာင္မေလးက ဇာနည့္က ိ ုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာလိုက္တာ” “ဘယ္ဇာနည္လဲ” “အေရွ႕ ပိုင္းကကြာ၊ နားကို တဖက္ငါးေပါက္ ေဖါက္ထားတဲ႕ ေကာင္” “သိျပီ၊ သိျပီ သူ႕ အကို ဒီတီ နဲ႕ ကြမ္းယာဆိုင္ ၀င္က်ံဳးတဲ႕ ေကာင္မဟုတ္လား” “အင္း ေကာင္မေလး ေျပာတာ မယံုလို႕ ဇာနည္က ဓါတ္မီးနဲ႕ ေတာင္ထိုးၾကည့္ခဲ႕ ေသးတယ္၊တကယ္ကို ကြဲေနတာတဲ႕၊ ေကာင္မေလး တလေလာက္ လမ္းေၾကာင္း မေလွ်ာက္ ႏိုင္ဘူးျဖစ္သြားတယ္” http://achittatkatho.net    Page 40  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူတို႕ ျမိဳ႕က လူတေယာက္မဟုတ္လွ်င္ သူတို႕ ဘာအေၾကာင္း ေျပာေနသည္ကိုလည္း ေကာင္း ဘာအတြက္ ဦးေက်ာ္ဒင္ နွင့္ သူ႕မိန္းမ ကိုစိတ္၀င္စား ေနၾကသည္ကိုလည္း ေကာင္းနားလည္ရန္ခက္ပါမည္။ တကယ္တန္းဆိုလွ်င္ ဦးေက်ာ္ဒင္လည္း ဒီအရပ္သားမဟုတ္ပါ။ ေရာက္လာျပီး အေျခခ် သည္မွာ အခုေျပာေနၾကသည့္ လူငယ္ေလးမ်ား၏ တသက္ခန္႔ ရွိေန၍ ဒီျမိဳ႕သား လိုျဖစ္ေနပါျပီ။ ဦးေက်ာ္ဒင္က ျမိဳ႕စြန္တြင္ ျခံက်ယ္ၾကီး တျခံပိုင္ျပီးတပည့္လက္သား ေတြ နွင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြး ျမဴ ေရးေတြလုပ္သည္။ လူ႕ကန္႕လန္႕လူ႕ဂြစာ ဟု သမုတ္သက သမုတ္ၾကေသာ္လည္း လုပ္ငန္းကေတာ့ ူ အေတာ္ေအာင္ျမင္၏။ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနႏိုင္သည္။ အရင္က ဦးေက်ာ္ဒင္ကို လူငယ္ေတြ စိတ္၀င္စားစရာ အေၾကာင္း မရွိခဲ႕ ေသာ္လည္း ဦးေက်ာ္ဒင္၏ ဇနီးသည္ ႏွလံုးေရာ ဂါ ျဖင့္ကြယ္လြန္ ျပီး ေနာက္တြင္ လူငယ္ေတြ စိတ္၀င္စားဖို႕ ျဖစ္လာ၏။ ဇနီးသည္ မရွိသည့္ေနာက္ သန္တုန္းျမန္တုန္း ရွိေသးသည့္ ဦးေက်ာ္ဒင္က သူ၏ အလို ဆႏၵ ကို ေၾကးၾကီး မိန္းကေလးေတြ ျဖင့္ျဖည့္ဆည္း ဖို႕ၾကံသည္။ ထိုအခ်ိန္ မွာပင္ ဦးေက်ာ္ဒင္နာမည္ ၾကီးဖို႕ ျဖစ္လာ၏။ ဦးေက်ာ္ဒင္၏ ေယာက္်ားအဂၤါ အစိတ္အပိုင္းက အလြန္ပင္ၾကီးမား ရွည္လ်ားလွသည္ဟုဆို သည္။ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႕ၾကံဳခဲ႕ျပီး အခက္ေတြ႕ခဲ႕ရ ေသာ မိန္းကေလးတေယာက္က သူႏွင့္ရင္းႏွီးသည့္ ေဖါက္သည္လူငယ္ တေယာက္ကို ေျပာျပရာမွ ထိုသတင္း တျဖည္းျဖည္း ပ်ံ႕ပြားသြား ရသည္။ လူငယ္ေတြကလည္း ဒါမ်ိဳးဆို စိတ္၀င္စားတတ္သည္မဟုတ္ပါလား။ အစပိုင္း က ေကာလဟာလအေန ႏွင့္သာ ရွိခဲ႕ေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းခိုင္လံုလာသည္။ အေတြ႕အၾကံဳရင့္ ေၾကးစား မ်ားသည္ပင္ ဦးေက်ာ္ဒင္ ဆီ ေနာက္တခါ မလိုက္၀ံ႕သည္မ်ားရွိလာေသာ အခါ ဦးေက်ာ္ဒင္၏ ပစၥည္း အေၾကာင္း က တရား၀င္ အမွန္ျဖစ္လာသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဦးေက်ာ္ဒင္ကလည္း ဒီျမိဳ႕ မွာ မက်က္စားေတာ့။ ဂ်စ္ကားေလးတစီး ျဖင့္ ဟိုျမိဳ႕ဒီျမိဳ႕ေလွ်ာက္သြားရင္း သာကဲေတာ့သည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ရက္ပိုင္းကမွ ဦးေက်ာ္ဒင္ ခရီးထြက္ရာက အျပန္ မိန္းမတေယာက္ကို လက္ထပ္ျပီးေခၚလာေၾကာင္း ျခံအလုပ္သမားေတြကတဆင့္ သိၾကရေသာ အခါ လူငယ္ေတြက ဦးေက်ာ္ဒင္ ၏ ေနာက္မိန္းမကို စိတ္၀င္တစားရွိၾကသည္။ ဦးေက်ာ္ဒင္၏ ပစၥည္းကို မေၾကာက္မရြံ႕ ႏွင့္ ဦးေက်ာ္ဒင္ကို လက္ထပ္ရဲေသာ မိန္းမသည္ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဟု သိလိုၾကသည္။ အခုလက္ ေတြ႕ ျမင္ၾကရေသာ အခါ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မိန္းမေခ်ာတေယာက္ ျဖစ္ေန ၍ လဘက္ရည္ ဆိုင္ထဲမွ ေနျပီးရင္ထု မနာ http://achittatkatho.net    Page 41  http://achittatkatho.net   ျဖစ္ေနၾကရသည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “အဓိက ကေတာ့ ပိုက္ဆံပဲကြ၊ ေရသာ ရွိလို႕ကေတာ့ မိန္းမေတြက ေသခ်င္ေသ ခံမွာပဲ” က်ား၀ိုင္း တြင္ျပန္ထိုင္ရင္း တေယာက္က မွတ္ခ်က္ခ်သည္။ မျပီးေသးေသာ က်ားပြဲကို ျပန္ဆက္ၾကေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ စိတ္မပါၾကေတာ့ပါ။ ေစ်း၀င္ေပါက္ ဖက္ကုိ ေခါင္းတေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ ႏွင့္လုပ္ေနၾကသည္။ “လာျပီ၊ လာျပီ” လမ္းေဘး နား၀ိုင္းမွ အသံထြကလာေသာ အခါ အားလံုးသြားၾကည့္မိၾကျပန္ပါသည္။ “ငါေတာ့ တကယ္ ႏွေမ်ာတယ္ကြာ” ဦးေက်ာ္ဒင္ႏွင့္တြဲ လာေသာ အမ်ိဳးသမီးကို ၾကည့္ရင္း တေယာက္ကဆို၏။ “ေအးေနာ္၊ အိစက္ ေနမွာပဲ၊ ငါေတာ့ ေနရာခ်င္းသာလဲ လိုက္ခ်င္တယ္” “ဦးေက်ာ္ဒင္ ဟာၾကီး ေတြ႔ျပီးမွေတာ့ မင္းပစၥည္းလက္သန္းေလာက္ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မလားကြ၊ ေမာင္ေလးရယ္ ေခါင္းသာထိုးထည့္ လိုက္ပါလို႕ ေျပာမွာေပါ့” ၀ါးကနဲ ရယ္သံေတြ ဆူသြားသည္။ ရယ္သံေတြကို ၾကားလိုက္ရေသာ ဦးေက်ာ္ဒင္က မ်က္ေမွာင္ကုပ္ျပီး လဘက္ရည္ဆိုင္ဖက္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ဘာမွ မသိသလိုပင္ မ်က္လႊာခ်ထား၏။သူ႕ကို ေလွာင္ေနၾကသည္ဟု ထင္သြားပံုရေသာ ဦးေက်ာ္ဒင္က ကားကို အရွိန္ျပင္းျပင္း ႏွင့္ ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးေမာင္း သြားရာ လဘက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕ မွာ သစ္ရြက္ေၾကြေတြ အမိႈက္ ေတြ ပလူပ်ံ၀ဲလို႕ က်န္ရစ္ခဲ႕ေလေတာ့၏။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx အခန္း(၂) ကမ ၻာရဲ႕ ေန႕ အပိုင္း(က) ဦးေလး၏ ျခံကို ျခံက်ယ္ၾကီးတျခံ ျဖစ္လိမ္႔မည္ဟု ၾကိဳသိထားေသာ္လည္း ဒီေလာက္က်ယ္ လိမ္႕မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မထားမိပါ။ လမ္းမွာဆိုက္ကားဆရာက အထဲအထိလိုက္ ပို႕ေပး ရမလားဟု ေမးစဥ္က လက္မခံခဲ႔ အခုေတာ့ အထဲေရာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး၀င္ရသည္။ ျခံ၏ အလယ္ဗဟိုေလာက္တြင္ရွိေသာ တိုက္ခံအိမ္ၾကီး ကို ျခံ၀မွၾကည့္လွ်င္ ခပ္ေသးေသး အိမ္ငယ္တလံုး ပမာသာျမင္ရ၏။လမ္းတဖက္ တခ်က္တြင္ သီးပင္စားပင္ေတြ အျပည့္ရွိေနသည္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စိုက္ခင္းေတြ ကလည္း တေမွ်ာ္တေခၚ ႏွင့္ ဦးေလး လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ ေနမွန္းသိသာသည္။ စိုက္ခင္းေတြထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ကို တခ်က္ေလာက္သာ လွမ္းၾကည့္ၾကျပီး စိတ္၀င္စားဟန္ မျပဘဲ သူတို႕အလုပ္သာဆက္လုပ္ေနၾက၏။ http://achittatkatho.net    Page 42  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    လက္ဆြဲအိတ္ကေလးသာ ပါသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဟန္ပန္ကလည္း ခရီးေ၀းကလာသည့္ သူတ ေယာက္ ႏွင့္ မတူပါ။ သာမန္ဧည့္သည္တေယာက္ အသြင္သာရွိေပလိမ္႕မည္။လမ္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆံုမိသည့္ လူတေယာက္ကသာ စူစမ္းသည့္အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္သည္။ ေျမၾကီးေတြ ေပ က်ံေနျပီး ေတာင္းတလံုးထမ္းထားသူသည္ ဦးေလး၏ အလုပ္သမားတေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ေသာ ေၾကာင့္ “ကၽြန္ေတာ္ ဦးေက်ာ္ဒင္ နဲ႕ ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါ” “အိမ္ထဲကိုသာလိုက္သြား ျခံထဲက ျပန္တက္သြားတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး” “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်” ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပံဳးႏွင့္တံု႕ျပန္ျပီးထြက္သြားသည္။ အိမ္ဖက္ဆီသို႕ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ဦးေလး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မေတြ႔တာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ စဥ္းစားေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယ ႏွစ္ အေမ ကြယ္လြန္စဥ္က ဦးေလး ႏွင့္ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ႕သည္။ ဒါဆိုလွ်င္ ဆယ့္ ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေနေပျပီ။ အေမ၏ အေဖတူအေမ ကြဲ ေမာင္ငယ္ျဖစ္ ေသာဦးေလး ဦးေက်ာ္ဒင္သည္ ကမ ၻာေျမေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ့္၏ အနီးစပ္ဆံုးေဆြ မ်ိဳးျဖစ္ သည္။ အေမႏွင့္ ဦးေလးတို႕၏ အကိုၾကီး ကၽြန္ေတာ့ ဘဘ ကြယ္လြန္ခဲ႕သည္မွာလည္း ၾကာခဲ႕ေလျပီ။ အိမ္ၾကီး၏ ပံုစံ က ၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ ေရွးေဟာင္းအိမ္ၾကီးဆိုတာသိသာသည္။ သို႕ေသာ္ လည္းေအာက္ထပ္က ေဆးေရာင္ျဖဴျဖဴေတြက သစ္လြင္ေနျပီး အေပၚထပ္သစ္သား ေတြက လည္း ေရနံ၀ျပီး နက္ေမွာင္ေျပာင္လက္ေန၏။ ဦးေလးေသေသခ်ာခ်ာ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းထား ပံုရသည္။ အိမ္တံခါးက ပြင့္ေန၍ အထဲကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ အ၀င္၀ အခန္းတြင္နံရံကိုကပ္ခ်ထားေသာခံုတန္းလ်ားရွညတခုမွ အပ ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနသည္။ ္ ပံုမွန္ အတိုင္းဆိုလွ်င္ ထိုအခန္းက ဧည့္ခန္းျဖစ္ရေပမည္။ လူရိပ္လူေယာင္လည္း မေတြ႕ရ တအိမ္လံုးျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ လို႕ေန၏။ တံခါး၀ မွာဖိနပ္ခၽြတ္ျပီး အတြင္းသို႕ လွမ္း၀င္လိုက္ရင္း ေဆြထဲမ်ိဳးထဲ တြင္ လူ႕ဂြစာ ဟု အသိမ်ားသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလးသည္ ဧည့္ခန္းကို အိမ္၀င္၀င္ခ်င္းမွာ မထားဘဲ တျခား တေနရာရာ မွာထားခ်င္ထားႏိုင္ေၾကာင္းေတြး မိသည္။ ဦးေလးကို ေခၚျပီးအသံေပးဖို႕ လုပ္ေနဆဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ ဦးေလး အသံၾကားလိုက္ရ သည္။ ဘာေျပာလိုက္မန္းသဲသဲ ကြဲကြဲ မၾကား လိုက္ရေသာ ဦးေလး၏ စကားေျပာသံက အေပၚထပ္ကိုတက္ေသာ ွ ေလွခါးၾကီး၏ ေနာက္ဖက္မွ ထြက္ေပၚလာသည္။ ဦးေလး ေလွခါးေနာက္ တြင္ ရွိမည္ထင္ျပီး ေလွခါးဖက္သို႕ သြားေတာ့မွ ဦးေလးအသံကို သဲသဲကြဲကြဲထပ္ၾကားလိုက္ ရသည္။ “နင္က ေစတနာရွိလို႕ မွမဟုတ္တာ နင္သက္သာ ေအာင္ တံေတြးဆြတ္ေနတာပဲ” အေပၚထပ္မေရာက္မွီ တဆစ္ခ်ိဳးသြားသည့္ ေလွခါးေနာက္ဖက္တြင္ အခန္းတခန္းရွိသည္။ ထိုအခန္းထဲက ဦးေလး အသံထြက္လာ၏။ တံခါးပိတ္မထားပဲ လိုက္ကာတခုသာ ကာထားသည့္အခန္းထဲသို႕ လိုက္ကာ ၾကားမွ အမွတ္တမဲ႕ လွမ္းၾကည့္ရင္း ျမင္လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းက ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြကိုရပ္တန္႕သြားေစျပီးပါးစပ္အေဟာင္းသား ႏွင့္ အံ႕ၾသထိတ္လန္႕သြားရသည္။ http://achittatkatho.net    Page 43  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အခန္းအလည္နားေလာက္မႇာဦးေလးရပ္ေန၏။ဖ်ာတခ်ပ္သာခင္းထားေသာ အခန္းထဲတြင္ အျခားပရိေဘာဂ ဘာတခုမႇမရႇိရႇင္းလင္းေနသည္။ ဦးေလးက ကြၽန္ေတာ္ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏႇစ္ မ်ားစြာကျမင္ဖူးခဲ႕သလိုပင္ျဖစ္သည္။ ထူးျခားေသာေျပာင္းလဲမႈ မရႇိ။ အရင္ကထက္ရုပ္ရည္ အနည္း ငယ္ရင့္ေရာ္သြားျခင္းသာ ရႇိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို အံံ့ၾသတၾကီးျဖစ္သြားေစျခင္းက ဦး ေလး ကိုယ္ေအာက္ပိုင္းတြင္ အ၀တ္ဗလာျဖစ္ေန ေသာေၾကာင့္ပင္။ ဦးေလးေရႇ႕ မႇာမိန္းမ တ ေယာက္ဒူးေထာက္ထိုင္ေနသည္။ ျပည့္ျပည့္တင္းတင္း ႏႇင့္ လံုးၾကီးေပါက္လႇ မိန္းမတေယာက္ ျဖစ္ျပီး နက္ေမႇာင္ရႇည္လ်ားေသာဆံပင္ေတြ ရႇိသည္။ ဦးေလး၏ ဇနီးပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သူမက ဦးေလး၏ ၾကီးထြားရႇည္လ်ားလြန္းလႇေသာ တန္ ဆာၾကီးကိုသူမ၏ ပါးစပ္ထဲသို႕ မဆန္႕မျပဲအတင္းထိုးသြင္းေန၏။ ျမင္ရေသာျမင္ကြင္းက လူၾကီးလူေကာင္းစိတ္ရႇိသူတေယာက္အေနႏႇင့္ ဆက္လက္ၾကည့္ရန္မသင့္ေတာ္ေသာ ျမင္ ကြင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ေျခေရႊ႕လို႕မရပါ။ ဒီေလာက္ၾကီးမားေသာ ပစၥည္းကို အေနာက္တိုင္းက အျပာကားေတြ၊ အျပာစာအုပ္ ထဲမႇာပင္ျမင္ရခဲပါသည္။ ဦးေလး၏လိင္တံ တခုလံုးလည္း တံေတြးလို႕ ထင္ရတာေတြႏႇင့္စိုရႊဲလို႕ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္အခုနက ၾကားလိုက္ ေသာဦးေလး စကားက ဒါကိုဆိုလိုျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္။ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အိမ္ထဲမႇာ တံခါးေတာင္မပိတ္ဘဲ ဒီလိုလြတ္လပ္စြာ ေနၾကျခင္းကို ကြၽန္ေတာ္အံ့ၾသမိပါသည္။ ''ရျပီလား'' ဦးေလး အေမးကို ေခါင္းခါျပသည္။ ေဘးတေစာင္းျမင္ရသေလာက္ ဆိုလ်င္ ဦးေလး၏ဇနီး ကို မိန္းမေခ်ာတေယာက္ဟုဆိုႏိုင္သည္။ သူမ၏ျပည့္ျဖိဳးေတာင့္တင္းေသာ ကိုယ္လံုးအလႇႏႇင့္ ေပါင္းစပ္ လိုက္ မည္ဆိုလ်င္ ဖိုသတၱ၀ါတိုင္း ရင္ခုန္တပ္မက္ၾကမည့္ မိန္းမတေယာက္ ျဖစ္ မႇာအလြန္ေသခ်ာ၏။ ''ဒီေလာက္ဆိုရပါျပီ၊ နင္ကလဲ မခံဖူးတာက်ေနတာပဲ'' ေျပာရင္းဆိုရင္း ဦးေလးက ေနာက္ကိုဆုတ္လိုက္ျပီး သူ႕ပစၥည္းကို သူ႕မိန္းမပါးစပ္ထဲက ဆြဲ ထုတ္လိုက္၏။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္တံေတြးေတြ ဆြတ္ထားသည္မသိ ၾကမ္းျပင္ေပၚအထိ အရည္ေတြ ေတာက္ေတာက္က်ေနသည္။ ''ကဲ'' တင္းမာျပီး ေလးဆယ့္ငါးဒီကရီ ေလာက္အေပၚသို႕ေထာင္ထြက္ေနသာ ပစၥည္းၾကီးကို လက္ တြင္ ဆရင္း ဦးေလးက ေျပာလိုက္ရာ သူ႕မိန္းမကအလိုက္သိစြာပင္ဖ်ာေပၚလႇဲခ်လိုက္၏။ သူမ၏ ထမိန္ကိုပါ အေပၚသို႕လႇန္တင္ေပးထားလိုက္ရာ ၀ါ၀င္းစိုေျပသေလာက္ တင္းမို႕ ကာေဖါင္းကားေနေသာ သူမ၏ မျမင္အပ္ေသာအရာ ကိုကြၽန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ လိုက္ရသည္။ လက္ဆြဲအိတ္ကိုင္းကို တင္းၾကပ္စြာ ကြၽန္ေတာ္ဆုတ္ကိုင္လိုက္မိသည္။ အသက္ကိုပင္၀ေအာင္မရႈရဲဘဲ ကြၽန္ေတာ္လည္း ရင္ေတြတဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနသည္။ျဖစ္သင့္ သည္ မႇာ ကြၽန္ေတာ္ဒီေနရာက အလ်င္အျမန္ခြာသြားဖို့ျဖစ္သည္။ http://achittatkatho.net    Page 44  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ဆက္ျပီးေစာင့္ၾကည့္ ေန လ်င္ လူ႕က်င့္၀တ္ကိုခ်ိဳးေဖာက္ျခင္းျဖစ္ေပေတာ့မည္။ သို႕ေသာ္ကြၽန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ ေတြမလႈပ္ႏိုင္ပါ။ မႇန္ရာကို ၀န္ခံရလ်င္ ဦးေလး၏ ၾကီးထြားလြန္းေသာ ပစၥည္းၾကီးကသူ႕မိန္းမ၏ ကိုယ္တြင္းသို႕ မည္သို႕မည္ပံုထိုးေဖါက္၀င္ေရာက္မည္ျမင္ကြင္း ကို ၾကည့္လိုစိတ္ျဖစ္ေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ေအာင့္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနစဥ္မႇာပင္ ဦးေလးက သူ႕မိန္းမ ေပါင္ၾကားအတြင္းသို႕ ဒူးေထာက္၀င္လိုက္သည္။ သူ႕မိန္းမ၏တုတ္ခိုင္ေသာ ေပါင္တံၾကီးေတြလည္း ေဘးဖက္သို႕ ေျမာက္ကားတက္လာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အတြင္းက်က်ျမင္ကြငးကို ကြၽန္ေတာ္မျမင္ႏိုင္ေတာ့ ္ ျပည့္တင္းေသာ ေပါင္တံၾကီးက ကြယ္သြားသည္။ ''အား.... ကြၽတ္..ကြၽတ္...ကြၽတ္'' နာက်ဥ္စြာေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ ဦးေလး သူ႕ဟာၾကီးကို ထိုးသြင္းလိုက္မႇန္းကြၽန္ေတာ္ သိ လိုက္ရသည္။ ဦးေလးက တအိအိႏႇင့္ခပ္ျဖည္းျဖည္းျခင္း ဖိသြင္းေနခ်ိန္မႇာ သူ႕မိန္းမ ေပါင္ တံ ေတြေဘးသို႕ ပိုပိုျပီးကားတက္လာသည္။ ''ေအာင္မယ္ေလး ...ေသပါျပီ'' ေရႇ႕ကိုခပ္ျဖည္းျဖည္း ဖိသြင္းေနရာမႇ ေနာက္ကိုျပန္ဆြဲျပီး ခပ္ဆတ္ဆတ္ဖိထိုးသြင္းလိုက္ရာ သူ့မိန္းမဆီက မခ်ိမဆန့္ေအာ္သံထြက္လာသည္။ ''အကိုၾကီး ...ျဖည္းျဖည္းလုပ္ပါ'' မိန္းမ က ကန့္ကြက္သလိုေျပာလာတာကို ဦးေလး လံုး၀အမႈမထားပဲ ဆက္လုပ္ေနသည္။ အခုနအခ်က္ေလာက္ေတာ့ မျပင္းထန္ေတာ့ေသာ္လည္း သူ႕မိန္းမ ထြန္႕ထြန္႕ လူးျပီး ေအာ္ ညည္းေနသည္ကို ကြၽန္ေတာ္စိတ္မခ်မ္းသာစြာျမင္ရသည္။ မ်က္စိကို စံုမႇိတ္ထားသလို ေဘး မႇာက်ေနသည့္ သူမ၏လက္သီးဆုတ္ကလည္း ပိုျပီးတင္းက်ပ္လာ၏။ ကြၽန္ေတာ္ဆက္ၾကည့္ေနလို႕ မသင့္ေတာ့ပါ။ ဖိုမသဘာ၀ ဆက္ဆံျခင္းတြင္ ဒီလို အေနအ ထားမ်ိဳးျဖင့္ စစ္မႇန္ေသာအရသာ ကိုရႏိုင္ပါမည္လားဟု ေတြးရင္းကြၽန္ေတာ္ေျခေဖါ႕နင္းကာ အိမ္ျပင္ကိုျပန္ထြက္လာခဲ႕သည္။ဦးေလး မိန္းမ၏နာက်င္စြာေအာ္လိုက္သံေတြကကြၽန္ေတာ့္ ေနာက္ကေနကပ္လိုက္ပါလာသလို ခံစားရသည္။ အိမ္အျပင္ ဆင္၀င္ၾကီး၏ တဖက္ျခမ္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္ အလာတုန္းက သတိမထားခဲ႕မိေသာ ခံုတန္းလ်ားရႇည္တခုကိုျမင္ရသျဖင့္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။အိမ္ထဲမႇာျမင္ခဲ႕သည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ စိတ္လည္းအေတာ္ေလးလႈပ္ရႇားေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အသက္အရြယ္ အေတြ႕အၾကံဳ ႏႇင့္ဒီေလာက္ကိစၥ ေလးျမင္ရရံုျဖင့္စိတ္လႈပ္ရႇားရန္မလိုပါ။ သို႕ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ျမင္ခဲ႕ရသည္က လင္မယားႏႇစ္ ေယာက္၏ စိတ္တူကိုယ္တူ သာယာေသာ အခ်စ္ပြဲ မဟုတ္။ မျငင္းမဆန္ အလိုတူပါသည္ဟု ဆိုရသည့္တိုင္ေအာင္ ျပင္းျပေသာေ၀ဒနာခံစားေနရသည့္ ဦးေလး၏ ဇနီးကို သနားေနမိသည္။ လြယ္လြယ္ေျပာၾကတတ္သလို၀ဋ္ေၾကြးလို႕ ေျပာရမည္လား ကြၽန္ေတာ္မေ၀ခြဲ တတ္ပါ။စိတ္ျငိမ္သြားေအာင္ စီးကရက္တလိပ္ထုတ္ဖြာရိႈက္ရင္း ဦးေလး အေၾကာင္းေတြ ေတြးေနမိသည္။ http://achittatkatho.net    Page 45  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကိုလိုနီေခတ္က ဘုရားထူးခံ မင္းစိုးရာဇာတေယာက္ျဖစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္၏ အဘိုးသည္ မိန္း မေတြ အမ်ားၾကီးယူခဲ႕၏။ ဦးေလးက ေနာက္ဆံုးယူခဲ႕ေသာ ဇနီးမႇ ေမြးသူျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ အေမ ကေတာ့အဖိုး၏ ဒုတိယလားတတိယ လားကြၽန္ေတာ္ေသခ်ာစြာမသိေသာ ဇနီးမႇ ေမြးဖြားခဲ႕ပါ၏။ အဘိုးမႇာမိန္းမေတြ မ်ားေသာ္လည္း အေမ တို့မႇာေမာင္ႏႇမ မ်ားမ်ား မရႇိပါ။ အဘိုး၏ အျခားဇနီးတေယာက္ မႇာ ကေလးငယ္ႏႇစ္ေယာက္ ႏႇင့္အတူ စစ္အတြင္း ကဗံုးေတြ က်ဲခ်ိန္မႇာေသဆံုးခဲ႕သည္။ အျခားကေလးတေယာက္ကေတာ့ ငယ္စဥ္ကပင္ ေရာဂါႏႇင့္ ဆံုးပါးခဲ႕ပါသည္။ ဦးေလးကိုေတာ့ လြတ္လပ္ျပီးေခတ္ တြင္ မႇ ေမြးခဲ႕သည္။ ဦးေလးကို ေမြးေတာ့ အဘိုးက ပင္စင္ယူခါနီးျဖစ္ေနေပျပီ။ အေမေတာင္ အထက္တန္းေက်ာင္းသူျဖစ္ေနျပီး အေမတို႕ အ ကိုၾကီးက ဘြဲ႕ရျပီးအရာရႇိေပါက္စေလး ျဖစ္ေနပါျပီ။ ထိုေၾကာင့္ အေမ တို႕မႇာ ေမာင္ႏႇမ သံုးေယာက္ ရွိသည္လို႕သာ ကြၽန္ေတာ္သိမႇတ္ခဲ႕ရသည္။ ဦးေလး ငယ္ငယ္ကထဲက အလြန္ဆိုးသည္။ သူအရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ အဘိုးကလည္း အိုမင္းမစြမ္းရႇိေနျပီျဖစ္ရာ ဦးေလးကိုမ ထိန္းခ်ဳပ္ ႏိုင္ ေတာ့။ ဦးေလး ေလာက တြင္ေၾကာက္ေသာ သူ တေယာက္သာရႇိသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္သိသည္။ ငယ္စဥ္က အတန္းပိုင္ဆရာျဖစ္ခဲ႕ဖူးသလို ေနာက္ေတာ့ သူ၏ေယာက္ဖျဖစ္လာသည့္ ကြၽန္ေတာ့္အေဖ ပင္တည္း။ အေဖ့ကိုေတာ့ ဦးေလးဘာေၾကာင့္မႇန္းမသိ အလြန္ေၾကာက္၏။ အရမ္းလည္းခင္မင္ေလး စား သည္။ အေဖ ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ႏိုင္ငံျခားမႇာ ေရာက္ေနသည္။ ျပန္လာဖို႕လည္းမလြယ္ကူ။ အေဖ့ အေလာင္းေျမက်ဖို႕ မႇသည္ အျခားကိစၥ မ်ားစြာကို ဦးေလး ေရာက္လာ ျပီးေဆာင္ ရြက္ေပးသြားသည္။ သူ႕လိုေယာက္်ားၾကီးက ကေလးငယ္တေယာက္လိုခ်ံဳးပြဲခ်ငိုေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ က်န္တဲ႕ေဆြမ်ိဳးေတြ က ေျပာျပၾကသည္။ ''ကြၽန္ေတာ္မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ဘယ္သူဆံုးမေတာ့မႇာလဲ'' ဟုေျပာေျပာျပီး ငိုသည္ဆို၏။ ရက္လည္ေသာ ေန့တြင္လည္း အေဖ့သက္ေစ႕ သံဃာေတာ္ေတြပင့္ကာဆြမ္းေကြၽးျပီး အေဖ႕ကိုရည္စူးကာ အၾကီးအက်ယ္လႈဒါန္းေပးခဲ႕သည္။ ဂရုစိုက္ရမည့္သူ မရႇိေတာ့ေသာ ဦးေလး အရင္ထက္ပိုျပီးဆိုးေကာင္းဆိုး ေနေပေတာ့မည္။အ ခုကြၽန္ေတာ္ေရာက္လာသည္ မႇာလည္း ထိုကူညီ မႈ ေတြအတြက္ဦးေလးကို ေက်းဇူးစကား ဆို ရန္ႏႇင့္ အနီးစပ္ ဆံုးသာက်န္ေနေတာ့သည့္ ဦးေလးတေယာက္ႏႇင့္ အဆက္အသြယ္မ ျပတ္ သင့္ ဟုယူဆျပီးေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ အမႇန္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္သင့္သည္မႇာ ၾကာ ပါျပီ။ အေဖ ဆံုးျပီး ခုနစ္လရႇစ္လေလာက္မႇာ ကြၽန္ ေတာ္ျပန္ေရာက္လာေသး၏။ ဒါေပမယ့္ ဦးေလးဆီ မေရာက္ျဖစ္။ ေနာက္ပိုင္း ႏႇစ္ခါသံုးခါ ျပန္လာျဖစ္ေသးေသာ္လည္း အေၾကာင္း မသင့္လု့ိ မေရာက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလာဖို႕အားမထုတ္တာေၾကာင့္လည္းပါပါသည္။ ''အကိုေလးက ဘာကိစၥ ရႇိလို႕လဲ'' http://achittatkatho.net    Page 46  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေရႇ႕တည့္တည့္ကရပ္ျပီးေမးလိုက္သည့္အသံေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ အေတြးစေတြရပ္သြား သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ေရႇ႕မႇာ အ၀တ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ႏႇင့္လူငယ္တေယာက္ရပ္ေနသည္။ ကိုယ္ေပၚမႇာ ေျမၾကီးေတြရႊ႕ံေစး ေတြကပ္ေနသည္။ ဦးေလး၏ အလုပ္သမားတေယာက္ ပင္ျဖစ္ရမည္။ ''ဦးေက်ာ္ဒင္နဲ႕ပါ'' ''ေခၚမၾကည့္ဘူးလား'' ကြၽန္ေတာ္ဘာျပန္ေျဖရမႇန္းမသိပါ။ ''ေခၚၾကည့္တယ္၊ အထဲက အသံမၾကားလို႕ထိုင္ေနတာ'' မုသားသံုးျပီးေျဖလိုက္ရင္းကြၽန္ေတာ္အျပင္မႇာထိုင္ေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာေနျပီလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေရႇ႕မႇာ စီးက ရက္တိုေတြျပန္႕က်ဲေနျပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေတာ့ၾကာသြားျပီထင္မိပါသည္။ ''ကြၽန္ေတာ္ေခၚေပးမယ္'' လူငယ္ေလးက အိမ္၀မႇာသြားရပ္လိုက္သည္။ သူအိမ္ထဲ၀င္သြား၍္ ဦးေလးတို႕ကိစၥ မျပီး ေသး လ်င္ေတြ႕သြားမႇာ ကြၽန္ေတာ္စိုးရိမ္မိသည္။ ေတာ္ေသး၏ ေကာင္ေလးက အိမ္ထဲမ၀င္ပါ။ အ၀ကသာလႇမ္းေအာ္၏။ ''ဆရာၾကီး၊ ဆရာၾကီး ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္၊ ဆရာၾကီးေရ၊ ဆရာၾကီ'' အိမ္ထဲကေတာ္ေတာ္ ႏႇင့္အသံထြက္မလာပါ။ ေကာင္ေလးက ထပ္ေခၚသည္။ ''ဆရာၾကီး ဒီမႇာ ဆရာၾကီးနဲ႕ေတြ႕ဖို႕ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္ ဆရာၾကီး'' ဒီတခါေတာ့ အိမ္အတြင္းဖက္မႇ အသံျပန္ထြက္လာသည္။ ''ငါ့ လခြီးထဲမႇပဲ မင္းအေမလင္မို႕လို႕ ဒီေလာက္ေအာ္ေနရတာလဲ၊ ငါနားမကန္းဘူးကြ မင္းစေခၚကထဲက ငါၾကားတယ္'' ေကာင္ေလးကို ဆူပူေမာင္းမဲသံႏင့္အတူ ဦးေလး အျပင္ထြက္လာသည္။ ဟာေ၀ယံရႇပ္ ကိုၾကယ္သီးမတပ္ဘဲ ွ စြပ္ထားျပီး ပုဆိုးကလည္းခပ္တိုတိုႏႇင့္ဖရိုဖရဲျဖစ္ ေနသည္။ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မႇတ္မထင္ ဦးေလးေပါင္ၾကားကိုလႇမ္းၾကည့္မိသည္။ဖုဖုေဖါင္းေဖါင္းမေတြ႕ရ ၾကည့္ရသည္မႇာ ဦးေလးကိစၥ ျပီးသြားျပီထင္သည္။ ''ဘယ္မႇာလဲ မင္းဧည့္သည္'' အဆူခံလိုက္ရသျဖင့္မ်က္စိမ်က္ႏႇာပ်က္ေနေသာေကာင္ေလးက ကြၽန္ေတာ့္ ကိုလက္ညိဳး ထိုးျပလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ရာမႇထျပီး သူတို႔ဆီလႇမ္းသြားလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ကိုစူးစမ္းသလို မ်က္ေမႇာင္ကုပ္ၾကည့္ေနေသာဦးေလး မ်က္လံုးေတြ၀င္းလက္သြားသည္။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ အိမ္ေပၚက အေျပးတပိုင္းဆင္းခ်လာ၏။ ''လင္းလင္း ....လင္းလင္း မဟုတ္လား'' အနားေရာက္သည္ႏႇင့္ သူ၏သန္မာေသာလက္ေတြျဖင့္ကြၽန္ေတာ့္ပုခံုးကို ဆြဲကိုင္လႈပ္ရမ္း၏။ ''ထြားလာလိုက္တာ တကယ့္ကိုလူၾကီးျဖစ္ေနျပီ'' http://achittatkatho.net    Page 47  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အားလံုးက ကိုလင္း ဟုေခၚတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို “လင္းလင္္း” ဟု ကေလးတေယာက္ပမာေခၚတတ္သူမွာ အေမ ႏွင့္ဦးေလး သာရွိ၏။ ကြၽန္ေတာ့္ပုခံုးကို ဖက္ျပီးအိမ္ထဲသို႕ ေခၚလာ သည္။ဦးေလး ကြၽန္ေတာ္ေရာက္လာသည့္ အတြက္အရမ္း၀မ္းသာေနေၾကာင္း သိသာသည္။ ''ၾကိဳျပီးဖုန္းဆက္ေရာေပါ့ကြာ၊ ဦးေလးလာၾကိဳမႇာေပါ့'' ''ဖုန္းနံပါတ္မႇ မသိတာဦးေလးရဲ႕'' ''အင္းကြဟုတ္သားပဲ၊ ငါကလဲ ရန္ကုန္ကလူေတြ ေသာက္ျမင္ကပ္တာနဲ႕ ဘာမႇအဆက္ အသြယ္မလုပ္ဘူး၊ ေအးပါကြာအေရးၾကီးတာက ေရာက္လာဖို႕ပဲ'' အိမ္ထဲသို႕၀င္၀င္ျခင္းညာဖက္တြင္ တံခါးၾကီးတခ်ပ္ရႇိသည္။ ထိုတံခါးကိုဖြင့္၀င္လိုက္မႇ ဧည့္ခန္းကိုျမင္ရသည္။ သားနားသပ္ရပ္ျပီး အဆင့္ အတန္းရႇိေသာ အခန္းတခန္းျဖစ္ပါသည္။ေစာေစာတုန္း က ဒီတံခါးကို ကၽြန္ေတာ္ သတိမထားလိုက္မိပါ။ ''ထိုင္ဦး လင္းလင္း'' ဆိုဖာေပၚမႇာကြၽန္ေတာ့္ကိုထိုင္ခိုင္းျပီး ဦးေလးတံခါး၀သို႕ျပန္ေလ်ာက္သြားကာ ''ခင္ျမရင္ ... ေဟး ...ခင္ျမရင္လာဦး ေဟ႕'' ''လာျပီ..လာျပီ'' အျပင္ဖက္ျပန္ထူးသံၾကားရေတာ့မႇ ဦးေလးကြၽန္ေတာ့္ေဘးမႇာ လာျပန္ထိုင္သည္။ ''ေအးေအး ေဆးေဆး လာတာမဟုတ္လား'' ''ဟုတ္ကဲ႕'' ''အလုပ္ကိစၥ အေရးၾကီးတာမရႇိရင္ ေပ်ာ္သေလာက္ေန၊ တသက္လံုးေနရင္ငါက ပိုၾကိဳက္ တယ္'' ''သိပ္အၾကာၾကီးေတာ့ မရဘူး ဦးေလးရဲ႕၊ သံုးေလးရက္ေပါ့'' ကြၽန္ေတာ္ၾကာၾကာမေနဟု ဆိုသည့္အတြက္ ဦးေလးသိပ္သေဘာက်ဟန္မတူပါ။ ေဘးမႇာခ်ထားသည့္ လက္ဆြဲအိတ္ေသးေသးကိုၾကည့္ျပီး ကြၽန္ေတာ့္အစီအစဥ္ကို သေဘာေပါက္ သြား ပံုရသည္။ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ခါစေလာက္ မ်က္ႏႇာ မရႊင္ေတာ့။ ''ႏိုင္ငံျခားျပန္သြားရမႇာလား'' ''ဟုတ္ကဲ႕'' ''ၾကာမႇာလား'' ''သံုးေလးလပါ'' ''ဒါဆိုလဲ ျပန္ေရာက္ရင္ တေခါက္လာဦးကြာ၊ အဲဒီက်ရင္ၾကာၾကာေန ဟုတ္လား'' ''ဟုတ္ကဲ႕ပါ'' ဦးေလး စိတ္ေက်နပ္ေအာင္အေျဖေပးလုိက္ရေပမယ့္ ဒီလိုေနရာမႇာကြၽန္ေတာ္ ၾကာၾကာ ေနႏိုင္ပါမည္လားက မေသခ်ာပါ။ထိုအခ်ိန္တြင္ အခန္းတံခါးပြင့္သြားျပီး မိန္းမတေယာက္၀င္လာသည္။ ေစာေစာက ဦးေလးႏႇင့္ http://achittatkatho.net    Page 48  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အတူကြၽန္ေတာ္ျမင္ခဲ႕ရသည့္ မိန္းမပင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ ေတာ့္ကိုျမင္ေသာ အခါေျခလႇမ္းတံု႕သြားသည္။ ခုနကလို မဟုတ္ဘဲသပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း သူမ၏ မ်က္ႏႇာက ေသြးမရႇိ သ လိုျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္လည္း လႇပေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ''ဒါဦးေလး ဇနီး ခင္ျမရင္တဲ႕၊ ခင္ျမရင္ ဒါငါ့တူ လင္းလင္း'' ဦးေလး ႏႇင့္ပတ္သက္ေသာ အေဒၚျဖစ္ရာ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ေလးစားသမႈျဖင့္ ထိုင္ရာ မႇထရပ္လိုက္ျပီး ''ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းထက္လင္းပါခင္ဗ်၊ ဦးေလးကေတာ့ လင္းလင္း လို႕ေခၚပါတယ္'' ကြၽန္ေတာ့္ အျပဳအမူေၾကာင့္ မခင္ျမရင္ မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္သြားပံုရသည္။ ရိႈးတိုးရႇမ္းတန္းျဖင့္ ''ဟုတ္...ဟုတ္ကဲ႕'' ''လင္းလင္း ... အေဒၚလို႕ေတာ့သြားမေခၚနဲ႕ေနာ္ မင္းနဲ႕အသက္ခ်င္းသိပ္ကြာမႇာ မဟုတ္ဘူး'' ဦးေလးေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ မခင္ျမရင္ႏႇင့္ ကြၽန္ေတာ္က ရြယ္တူေလာက္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ''ဒါေပမယ့္ သူက ၀ါၾကီးတယ္ေလ ဦးေလးရဲ႕'' ရႇက္ကိုးရႇက္ကန္းျဖစ္ေနေသာ မခင္ျမရင္ အေနမခက္ေစရန္ကြၽန္ေတာ္၀င္ေျပာလုိက္ရသည္။ ဦးေလးအရြယ္လူတေယာက္ႏႇင့္လက္ထပ္ထား သည့္ အျဖစ္သည္ ရြယ္တူတန္းတူ ေယာက္်ားတေယာက္ေရႇ႕တြင္ မခင္ျမရင္ရႇက္ေကာင္းရႇက္ေပမည္။ဒါေတာင္မႇ အခုန တုန္းက ဦးေလးႏႇင့္ သူမ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကသည္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္သြားေၾကာင္း သိလ်င္ပိုဆိုးသြားႏိုင္သည္။ ဒီလိုအေတြးႏႇင့္ မခင္ျမရင္ကို လႇမ္းၾကည့္လိုက္မိရာ ၀င္လာခါစကထက္ေတာင္ ပိုျပီးျဖဴ ေလ်ာ္သြားေသာ မ်က္ႏႇာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုျပန္ၾကည့္ သည္။ ကြၽန္ေတာ္လိုက္ကာၾကားကေနၾကည့္ မိသည္ကို သူမ ရိပ္မိခဲ႕သလားဆိုသည့္ အေတြးျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ရႇက္သလိုလို မလံုမလဲ ႏွင့္ ဦးေလးေဘးမႇာ ျပန္ထိုင္ေနလိုက္ရသည္။ မခင္ျမရင္ကေတာ့ ၀င္မထိုင္ပါ ဒီအတိုင္းေျခစံုရပ္ေန၏။ ''ခင္ျမရင္ ေစ်းကိုသြား၊ ငါလိုက္မပို႕ေတာ့ဘူး၊ ေအာင္ျမတ္ျဖစ္ျဖစ္ ကားေမာင္းဖို႕ ေခၚသြား'' ''ဘာ၀ယ္ရမႇာလဲ အ ..အ.ကိုၾကီး'' ''ေကာင္းမယ္ ထင္တာ အကုန္၀ယ္ခဲ႕ကြာ၊ ဒါငါ့အထူးဧည့္သည္ကြ၊ ပိုက္ဆံလိုလဲ ဘီရိုထဲက ထုတ္သြား'' အရုပ္တရုပ္လို မခင္ျမရင္ လႇည့္ထြက္သြားသည္။ ''ဟ ... ေနဦး ..ေနဦး၊ ေကာ္ဖီ ႏႇစ္ခြက္လာပို႕ဦး မုန့္ပါယူလာခဲ႕၊ ဒီအိတ္ယူသြား ေနာက္က ေကာင္မေလးႏႇစ္ေယာက္ေလာက္ ေခၚျပီး အေရႇ႕ဖက္ေထာင့္က အခန္းကိုရႇင္းခိုင္းလိုက္၊ သူတို႕ခ်ည္းပဲ လႊတ္မထားနဲ႕ေနာ္၊ မင္းပါေစာင့္ၾကည့္ေပး။ ျပီးမႇေစ်းသြား'' မခင္ျမရင္ကို အားနာမိသလိုလိုခံစားရေသာ္လည္း ဦးေလးကို မဆန္႕က်င္လိုေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့ အိတ္ကို ထည့္ေပးလိုက္သည္။ ဦးေလး ႏႇင္႕ မခင္ျမရင္တို႕၏ အိမ္ေထာင္ေရးအေနအထားကို ကြၽန္ေတာ္ အနည္းငယ္သေဘာေပါက္လိုက္မိသည္။ http://achittatkatho.net    Page 49  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အသက္ၾကီးေသာ ေယာက္်ားႏႇင့္ ငယ္ေသာမိန္းတို႕ ေပါင္းဖက္မိလ်င္ ငယ္ေသာမိန္းမကအသာစီးရသည္ဟု ရႇိတတ္ေသာ္လည္း ဦးေလးက အရာရာကို ခ်ဳပ္ကိုင္လႊမ္းမိုးထား ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ သတိထား လိုက္မိပါသည္။ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးထားေသာ အခန္းက အိမ္ေရွ႕ဖက္သို႕ သီးသီးသန္႕သန္႕ ထိုးထြက္ေနသည္။အခန္း၏ မ်က္ႏွာစာသံုးဖက္တြင္ ျပတင္းေပါက္ ေတြ ရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ဦးေလး၏ က်ယ္ေျပာ ေသာ ျခံၾကီးကို သာမက ျမိဳ႕ထဲဖက္ကိုပါ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ရႈ႕ခင္းေကာင္းလို႕ ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီအခန္းတမင္ေပးသည္ဟုထင္မိပါသည္။ ေရခ်ိဳး အ၀တ္လဲျပီးေနာက္ ျပတင္းေပါက္ကျမင္ကြင္း ေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ေငးေနမိ၏။ ဦးေလး၏ အိမ္ၾကီးက ျခံအတြင္းတြင္ အနည္းငယ္ျမင့္ သည့္ ကုန္းတခုေပၚတြင္ ေဆာက္ထားသည္ လို႕ထင္မိသည္။ ျခံထဲကိုသာ မက ျမိဳ႕တြင္းဖက္က သာသနာ့ အေဆာက္အဦးေတြ ေစတီေတြကို ေတာင္ ေကာင္းစြာဖူးျမင္ ႏိုင္သည္။ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စကားေျပာၾကျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဦးေလးက သူ႕ျခံထဲ လိုက္ျပသည္။အေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္ေသာ လုပ္ငန္း လို႕ ေတာင္ဆိုႏိုင္ပါသည္။ အိမ္ေနာက္ဖက္ စိုက္ခင္း ေတြထဲမွာ ရွိေသာ အလုပ္သမား အိမ္စုကေလးကပင္ အိမ္ တဒါဇင္ေလာက္ရွိမည္။ ဒါဆိုလွ်င္ ဦးေလး၏ အလုပ္သမားအင္အား မေသးလွပါ။ “ရိုးရိုး ေလးပါကြာ၊ ငါက အေကာင္ပေလာင္ေတြ ေမြးတယ္၊ သူတို႕ဆီကရတဲ႕ အညစ္အေက်း ေတြနဲ႕ ေျမၾသဇာလုပ္ျပီး အပင္ေတြစိုက္တယ္။ ေမြးလို႕ရတာ၊ စိုက္လို႕ရတာေတြ ျပန္ေရာင္း တယ္။ ဒါပါပဲ” ဦးေလး၏ စီးပြားေရးက ရိုးစင္းပါသည္။ သို႕ေသာ္ေအာင္ျမင္ေနသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ ကၽြနေတာ့္ကိုလည္း ္ သူႏွင့္လာေနဖို႕ မၾကာ မၾကာ ေျပာတတ္သည္။ ဦးေလး အသက္ၾကီးလာလို႕ ေဆြ မ်ိဳး ပိုခင္လာတာ ျဖစ္ပံုရသည္။ ေအးခ်မ္းရိုးစင္းသည့္ အေျခအေန ကို သေဘာက်မိ ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာ ၾကာရွည္ေနဖို႕ စိတ္မပါတာ ကိုယ့္ဖာသာ သိ၏။ ဦးေလးစိတ္ မေကာင္းျဖစ္မွာစိုး၍ ထုတ္ေတာ့ မေျပာျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသက္ၾကီးလာလွ်င္ေတာ့ဦးေလးလို ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္စိတ္ ေပါက္လာမည္လားေတာ့ မေျပာတတ္ေပ။ “ကိုေကာင္းထက္လင္း” အျပင္ဖက္ကို ေငးေနရာမွ ေခၚသံၾကား၍ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ အခန္း၀မွာ မခင္ျမရင္ရပ္ေန သည္။ ေန႕ခင္းက ေစ်းသြားသည့္ေနာက္ပိုင္း http://achittatkatho.net    Page 50  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူမကို မေတြ႕ေတာ့ပါ။ အခုေတာ့ မခင္ျမရင္လည္း ေရခ်ိဳးျပီးျပင္ဆင္ထားသည္ထင္သည္။ မနက္ကျမင္ခဲ႕သည့္ အ၀တ္အစားႏွင့္ မဟုတ္ ေတာ့။ ေရအနည္းငယ္ စိုေနေသးသည့္ ဆံပင္ေတြကို ဖါးလ်ားျဖန္႕ခ်ထားရာ ပိုျပီးႏုနယ္ပ်ိဳမ်စ္ေန၏။ မ်က္ႏွာထားကေတာ့ စေတြ႕စက အတိုင္းပင္ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ေနသလို မ်က္ႏွာထား ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တည့္တည့္ မၾကည့္ဘဲ ေခါင္းငံု႔ ထားရင္းက “ထမင္းဆာျပီလားလို႕ ေမးခိုင္းလိုက္လို႕” ဘယ္သူက ေမးခိုင္းသလဲ ဟုေမးရန္မလိုပါ။ သူမနားသို႕ ေလွ်ာက္သြားရင္း “ဦးေလး ေရာ” “ေအာက္မွာ ကိုေကာင္းထက္လင္း …အဲ ..အဲ ကိုလင္း ကိုေစာင့္ေနတယ္” “ဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆင္းလာေတာ့ မလို႔ပဲ” မခင္ျမရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕ကေနဦးေဆာင္ထြက္သြား၏။ လန္းဆန္းေသာ ကိုယ္သင္းရနံ႕ က ကၽြန္ေတာ့္ အပါးမွာ ေ၀႕၀ဲ သြာသလို နိမ္႕တခါျမင့္တလွည့္ လွပစြာလႈပ္ရွား သြားေသာ သူမ၏ ေနာက္ပိုင္း အလွကို ကၽြန္ေတာ္သတိမျပဳမိဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ ထိုမွ တဆက္ထဲပင္ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ႕ရေသာ သူမ ႏွင့္ ဦးေလးတို႕၏ ျဖစ္အင္က အာရံုထဲသို႕ တဆက္ထဲလိုက္ပါ ၀င္ လာေသာ အခါ သက္ျပင္းကိုအသာေလး ခ်မိသည္။ မခင္ျမရင္ နားပါးပံုရ၏။ ေလွခါးကို ဆင္းေနရာမွ ကၽြန္ေတာ့္ ကို တခ်က္မသိမသာ ငဲ႕ေစာင္းၾကည့္သည္။ သိသိသာသာ မဟုတ္သည့္ အတြက္ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္အေန မခက္ရေတာ့ပါ။ ဘာေၾကာင့္ မွန္းမသိ သူမ ႏွင့္ ဦးေလးတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္ရပ္ၾကည့္မိသည္ ကို မခင္ျမရင္ ရိပ္မိေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္မွာထင္ ေနမိသည္။ “ေဟး … လင္းလင္း …ဒီကိုလာ” ဧည့္ခန္းထဲက စားပြဲမွာ ဦးေလး ထိုင္ေနသည္။ သူ႕ေရွ႕ မွာေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ အရည္ေတြ ပါေသာ ပုလင္းတလံုး ခ်ထားသည္။ ေရခဲခြက္ ႏွင့္ အျမည္းပန္းကန္ ေတြလည္းရွိ၏။ မခင္ျမရင္က အိမ္ေနာက္ဖက္သို႕ ဆက္၀င္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလး ႏွင့္၀င္ထိုငလိုက္ရသည္။ ္ “နဲနဲ ေလာက္လုပ္ပါလား၊ ထမင္းစားေကာင္း ေအာင္ေပါ့” ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖစကားကိုေတာင္ မေစာင့္ဘဲ ဦးေလးက ခြက္တလံုးဆြဲယူျပီး ငွဲ႕ေတာ့မလိုလုပ္ သည္။ “ဟာ …ဦးေလး ကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာလုပ္ပါမယ္” “ဒါဆိုလဲ စိတ္ၾကိဳက္သာလုပ္ကြာ” ဦးေလး ကၽြန္ေတာ္ မလာခင္ထဲက ေသာက္ေနပံုရသည္။ မ်က္ႏွာမွာ နည္းနည္း နီေရာင္သန္း ေနသည္။ ခြက္ထဲကို အရက္အနည္းငယ္ ထည့္ျပီး ဦးေလး စိတ္ေက်နပ္ေစရန္ တငံုေသာက္ လိုက္သည္။ “အျမည္း စား၊ ဒါ ဆတ္သား အစစ္ကြ” http://achittatkatho.net    Page 51  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေမႊးပ်ံ႕ေနသာ ဆတ္သားေျခာက္ဖုတ္ ပန္းကန္ကို ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ဆီသို႕ ထိုးေပးသည္။ တဖတ္ယူ စားလိုက္ရ၏။ ဦးေလးေျပာသလို အစစ္ျဖစ္ လို႕ ထင္သည္ စားရတာ အရသာရွိပါ သည္။ “ေန႕ခင္းက မင္းကိုျမင္ေတာ့ ငါဘာေတြးမိသလဲ သိလား လင္းလင္း” “ဘာလဲ ဦးေလး” “ငါ့တူ ထူးထူးျခားျခားေရာက္လာတာ မိန္းမ ယူမယ့္ကိစၥလာေျပာတာ ျဖစ္မယ္လို႕” “ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ဦးေလးရာ” “မသိဘူးေလကြာ၊ အကိုၾကီးနဲ႕ အမ ကလဲ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ဒီကိစၥ က ငါ့၀တၱရား ျဖစ္ေန ျပီေလ၊ ရွိေနရင္လည္း မရွက္နဲ႕ ဦးေလးကိုေျပာ၊ ငါ့တူၾကီးနဲ႕ သင့္တင့္လိုက္ဖက္တဲ႕ မိန္းက ေလး မ်ိဳးသာျဖစ္ပါေစ ကုန္ခ်င္သေလာက္ကုန္ပါေစ တင့္တင့္တယ္တယ္ ျဖစ္ဖို႕ ဦးေလးတာ ၀န္ယူတယ္” “ဦးေလး ဆီ သက္သက္လာတာပါ၊ မိန္းမကေတာ့ ယူစရာလဲ မရွိေသးပါဘူး၊ ယူခ်င္စိတ္လဲ မရွိေသးပါဘူး” ဦးေလး ေခါင္းကိုရမ္းသည္။ “ဒီလိုေတာ့ လဲ မဟုတ္ေသးဘူး လင္းလင္းရဲ႕၊ အင့္ ..ေရာ့ ထည့္ဦးေလကြာ” ကၽြန္ေတာ့္ခြက္ထဲ အရက္ထပ္ျဖည့္ေပးျပီးေနာက္မွ စကားဆက္သည္။ “ငါ့တူ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိပလဲ” “သံုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္” “အင္း … ဒါ အိမ္ေထာင္တခုနဲ႕ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေနရမယ့္ အရြယ္ပဲ၊ ငါလိုေကာင္ေတာင္မွ မင္းအရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ေနျပီ၊ သင့္ေတာ္တဲ႕ မိန္းကေလး ရွိလာရင္ ယူလိုက္ေတာ့” ကၽြန္ေတာ္ အထြန္႕တက္မေနေတာ့ဘဲ ျပံဳးလို႕သာေနလိုက္မိသည္။ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ကိစၥ ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ အေရးတယူ မစဥ္းစားခဲ႕ဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ကလည္းဦးေလးလိုမ်ိဳး မၾကာမၾကာေျပာတတ္ၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္ အေလးမထားေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေဘးလူေတြ ကအေရးထားၾကျခင္းကလည္း ျပံဳးခ်င္စရာတမ်ိဳးပင္ မဟုတ္ပါလား။ “အခု ငါ့တူက အလုပ္အကိုင္၊ ပညာအရည္အခ်င္း အားလံုးျပည့္စံုေနျပီ၊ ဒီတခုပဲ လိုေတာ့တာ” ဦးေလးက စိတ္မေလွ်ာ့ဘဲ ထပ္ျပီးတိုက္တြန္းေနသည္။ “ၾကံဳတုန္းေလး ေျပာရတာႏို႔မဟုတ္ရင္ မင္းနဲ႕ ေတြ႕ဖို႕ကလည္းမလြယ္ဘူး၊ အကိုၾကီးနဲ႕ အမ က်န္ေနခဲ႕တဲ႕ မိဖ၀တၱရားကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႕ ဦးေလးမွာတာ၀န္ ရွိတယ္” “ကၽြန္ေတာ္ ယူမယ္ဆိုရင္ ဦးေလးကို အရင္ဆံုးလာေျပာမွာပါ” “ေငြေၾကးကေတာ့ မင္းလည္း မခ်ိဳ႕တဲ႕ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အားလံုး ဦးေလးတာ၀န္ယူမယ္ ဆိုတာ ေတာ့မွတ္ထား” “ဟုတ္ကဲ႕” ျပီးျပီးေရာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါသည္။ “ဒါမွ မဟုတ္ လူပ်ိဳၾကီးပဲ လုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္လဲ၊ မင္း ဟိုႏိုင္ငံ ဒီႏိုင္ငံ မသြားခ်င္ မလုပ္ခ်င္ ေတာ့ဘူး http://achittatkatho.net    Page 52  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ျငီးေငြ႕လာျပီဆိုရင္ ဒီမွာလာေန၊ ဦးေလး ျခံက မင္းျခံပဲ ဟုတ္လား” “ဟုတ္ကဲ႕” ကၽြန္ေတာ္က ဟန္ျပေလာက္သာေသာက္ေနေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ေသာက္ေနသည့္ ဦးေလး က ေရခ်ိန္တက္ေနပံုရသည္။ “အမွန္ကလည္း မင္းျခံပါပဲကြာ၊ ငါေသရင္မင္းလက္ထဲပဲ အပ္ခဲ႕မွာ” “ဦးေလးက ဘယ္လိုလုပ္ေသဦးမွာလဲ၊ ဒီေလာက္သန္သန္မာမာၾကီး ရွိေသးတာ” ဦးေလး ဘယ္ေလာက္အထိသန္မာေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္ လက္ေတြ႕ျမင္ခဲ႕ပါသည္ဆိုတာ ကို ေတာ့ ထည့္ေျပာလို႕ မျဖစ္ပါ။ “စကားအျဖစ္ ေျပာတာေပါ့ကြာ၊ ငါ့မွာ သားသမီးကလည္း မရွိေတာ့ ငါရွာခဲ႕တာေတြက မင္းနဲ႕ ဆိုင္တယ္ ဆိုတာေတာ့ မွတ္ထား” “ဦးေလး မိန္းမရွိတယ္ေလ” “ဟာ …ဒီေသာက္ …….” အားပါးတရ ေျပာလိုက္ေတာ့မည့္ဟန္ ျပင္ျပီးမွ ဦးေလးစကားရပ္သြားသည္။ မခင္ျမရင္ အခန္း ထဲ ၀င္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို တခ်က္အကဲခပ္ျပီး ေနာက္ အခန္းမီးကိုဖြင့္ ေပးျပီး ျပန္ထြက္သြားသည္။ ဒီေတာ့ မွကၽြန္ေတာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားလုိက္မိ သည္။ အျပင္မွာ အေမွာင္ထုေရာက္ ေနေပျပီ။ မခင္ျမရင္ အျပင္ေရာက္သည္ ႏွင့္ ဦးေလး စကားျပန္စသည္။ “မိန္းမ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ တစိမ္းပဲကြ၊ ေသြးသားရင္းခ်ာမွ မဟုတ္တာ။ အရြယ္ရွိေသးရင္ ေနာက္လင္ယူမယ့္ဟာေတြ၊ ဒင္းတို႕က အိပ္ဖုိ႕ ပဲတန္တာမ်ိဳးကြ” ဦးေလး ေတာ္ေတာ္မူးေနသလား ဟုကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိသည္။ မူးလို႕ ေျပာတာလည္း ဟုတ္ ခ်င္ မွ ဟုတ္မည္။ဦးေလးက ဒီလိုပဲ ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရမ္း ေျပာတတ္သည့္ အေလ႕ ရွိမွန္း အရင္ ထဲက ကၽြန္ေတာ္သိခဲ႕ပါသည္။ “ဒါဆို ဘာလို႕ ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို မိန္းမယူခိုင္းလဲ” “မင္းတေယာက္ထဲျဖစ္ေနမွာ စိုးလို႕ေပါ့၊ ဦးေလးနဲ႕ လာေနပါဆိုလည္း မင္းလာေနႏိုင္မွာမွ မဟုတ္တာ” ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္ထဲျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပင္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ရွိသည့္ အခါသြားလုပ္ လိုက္၊ ျပန္လာျဖစ္သည့္ အခါေတြက်လွ်င္လည္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ ႏွင့္ေဟးေလး ၀ါးလား ေနလိုက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပ်င္းရသည္ သိပ္မရွိပါ။ “အကိုၾကီး ကားေလး ရွိေသးလား” ဦးေလး စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားသည္။ “ရွိတယ္ ဦးေလး၊ အခုကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကားပဲ သံုးေနတာ” “ေအးေအး၊ မိဖ အေမြအႏွစ္ဆိုတာ ထိန္းသိမ္းေကာင္းတယ္ကြ၊ ကားကလည္း ေဟာင္း ေနျပီဆိုေတာ့ http://achittatkatho.net    Page 53  http://achittatkatho.net   မင္းစီးဖို႕အဆင္မေျပတာမ်ိဳး ရွိရင္ ဦးေလး သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ဒီမွာ ယူသိမ္းထားေပးမယ္ ေရာင္း ေတာ့ မေရာင္းပါနဲ႕ ကြာ၊အသစ္လဲစီးဖို႕ ေငြလိုရင္လည္း ဦးေလးေပးမယ္” “မေရာင္းပါဘူး ဦးေလးရဲ႕” လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေျဖာင့္မွန္သူဟု လူသိမ်ားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ပညာအေမြ အျပင္ ဒီကားေဟာင္းေလးတစီးသာ ထားခဲ႕ ႏိုင္ရွာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ကား သစ္ ကားေကာင္း တစီး ၀ယ္စီးႏိုင္ေလာက္သည့္ ၀င္ေငြရွိပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ တိုင္လည္း အေဖ႕အေမြကားကေလး ကိုသာ စီးခ်င္မိသည္။ “မင္းႏိုင္ငံျခားေရာက္ ေနတဲ႕ အခါ ကားကိုဘယ္လိုထားခဲ႕လဲ” “သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က သူ႕ျခံထဲမွာ ယူထားေပးတယ္ ဦးေလး” “အင္းကြာ အဆင္ေျပရင္ျပီးတာပဲ” အေဖ႕ကို ခ်စ္ခင္ေသာ ဦးေလးက အေဖ႕ကားေလးကိုလည္း တန္ဖိုးထားပံုရသည္။ “အကိုၾကီးတို႕ ထမင္းစားေတာ့မလား” မခင္ျမရင္ ေနာက္တေခါက္ျပန္၀င္လာျပီး ေျပာေတာ့ ဦးေလး က နာရီကိုလွမ္းေမာ့ ၾကည့္လိုက္ရင္း “ဟုတ္သဟ … ခုနစ္နာရီေတာင္ ေက်ာ္ျပီ၊ လင္းလင္း ဆာေနျပီလားမသိဘူး၊ ကဲ ထမင္း စား ၾကမယ္၊ လာလာ” တေယာက္ထဲ ျဖစ္သလိုၾကံဳသလို စားလာသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ထမင္းစားဖို႕ ေစာသည္ ေနာက္က်သည္ ဆိုတာမရွိသည့္အေၾကာင္း ကိုေတာ့ ဦးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာမေနေတာ့ပါ။ ေတာ္ၾကာမိန္းမယူဖို႕ ထပ္ေျပာေနဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးေလး ဦးေဆာင္ရာသို႕ ျငိမ္ျငိမ္ေလးသာ လိုက္သြားလိုက္သည္။ မခင္ျမရင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္နားက ကပ္ပါလာ၏။ ထမင္းစားခန္း ၀သို႕ ေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာ္တက္ျပီး သူမက အတြင္းသို႕ အရင္၀င္သည္။ လူခ်င္းကပ္ျပီး ျဖတ္အသြားတြင္ သူမ၏ အိေႏြးေသာ ကိုယ္လံုးႏွင့္ မထိတထိေလး ျဖစ္သြားရသလို သင္းပ်ံ႕ေသာရနံ႕တခုကလည္း စားပြဲေပၚမွ လြင့္ေနေသာ ဟင္းလ်ာတို႕၏ အနံ႕ကို ေက်ာ္လြန္ကာ ႏွာေခါင္း၀ သို႕က်ီစယ္ လာ၏။ ထမင္းစားပြဲေပၚတြင္ ဟင္းခြက္ေတြ ကမ်ားလြန္းလွသည္။ “မင္းဘာၾကိဳက္မွန္း မသိလို႕ ျခံထဲရွိတာေတြ အကုန္လုပ္ခိုင္းထားတယ္၊ အားမနာနဲ႕ စားသာ စား” အသီးအရြက္ဟင္း ေတြက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဆိုေတာ့စားလို႕ေကာင္းပါသည္။ အသား ဟင္း ခြက္ေတြဖက္သို႕ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္လက္မ ေရာက္ျဖစ္ပါ။ လက္ရာကလည္း မဆိုးဟု ထင္မိသည္။ “ခင္ျမရင္ လက္ရာေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား၊ ငါ့တူမိန္းမယူျပီးရင္ သူ႕ဆီမွာလာသင္တန္း တက္ ခိုင္းလိုက္” မခင္ျမရင္ကေတာ့ မ်က္လႊာခ်ျပီး ျငိမ္သက္ေနသည္။ သူမလည္း ထမင္းအတူ၀င္စား ေသာ္ လည္း စကားတခြန္းမွ မေျပာပါ။ ဦးေလး ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ သာ ေျပာျဖစ္၏။ ဟင္းခ်က္လက္ရာ ေကာင္းေၾကာင္းမွသည္ တျခားေထြရာေလးပါး သူမႏွင့္လည္း ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း မခင္ျမရင္၏ ဖာသိဖာသာ အမူအရာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေလး ႏွင့္သာ http://achittatkatho.net    Page 54  http://achittatkatho.net   စကားေျပာျဖစ္သည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ကၽြန္ေတာ္လည္း လူမႈေရး အေတြ႕အၾကံဳ မနည္းပါ။ လူကဲလည္း အတန္အသင့္ခပ္ တတ္ပါ သည္။ မခင္ျမရင္၏ ပင္ကိုယ္စရိုတ္သည္ ဒီလိုႏႈတ္ဆိတ္ျပီး မရြံ႕မရဲ ေနတတ္မည့္ မိန္းမစားမ်ိဳး မဟုတ္ဟုထင္သည္။ ဦးေလး ကိုယူထားသည့္ အေဒၚတေယာက္ အေနျဖင့္ သက္တူရြယ္ တူ တူ တေယာက္ကို ရွက္ရြ႕ံ ေနသည့္ ဟန္မ်ိဳးလည္း ဟုတ္ပံုမရပါ။ ေန႕လည္က ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာင္းၾကည့္မိတာကို လိုက္ကာၾကားကေနျဖစ္ေစ သူမ တစြန္းတစ ျမင္ခဲ႕ရလို႕ ျဖစ္မည္ဟု ေတြးမိေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္ထမင္းစားလို႕ မ၀င္ေတာ့ပါ။ မခင္ျမရင္ ဖက္ကိုလည္း မၾကည့္ ရဲေတာ့။ထမင္း၀ိုင္း သိမ္းသည္ အထိ ဦးေလး ႏွင့္သာ စကားစျမည္ အနည္းငယ္ေျပာ ျဖစ္ သည္။ ထမင္းစားျပီးေတာ့ ညအေတာ္ေလးနက္သည္ အထိဦးေလး ႏွင့္ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္စကားေျပာ ျဖစ္သည္။ မခင္ျမရင္လည္း ရွိမေနသည့္ အတြက္ နည္းနည္းလည္း စိတ္ေပါ့ပါးသလို ျဖစ္ရ သည္။ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မေတြ႕ၾကရသည့္ ဦးေလး ႏွင့္က ေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိသည္။ ဦးေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ အေျခအေန ကို သိလိုစိတ္ရွိသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ ရွိ အလုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ပညာသင္ခဲ႕ သည့္အေၾကာင္းေတြ သူ႕ ကိုေျပာျပရသည္။ မခင္ျမရင္လည္းေပ်ာက္ေနသည္။ ညဆယ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္မွ ေရာက္လာျပီး ၀င္ထိုင္ သည္။ သူမကိုၾကည့္ရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အိပ္ခ်င္ေနပံုရ၏။ ဦးေလးကေတာ့ တက္ၾကြ စြာ စကားေတြ ေျပာေနဆဲရွိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မခင္ျမရင္ကို အားနာေသာေၾကာင့္ စကားကို ျဖတ္ဖို႔လုပ္ရသည္။ “မခင္ျမရင္ အိပ္ခ်င္ေနျပီထင္တယ္ ဦးေလး” “အာ … သူကေတာ့ ဒီလိုပဲ၊ သူ႕ဟာသူ အိပ္ႏွင့္လည္းရတာကို” မ်က္ႏွာငယ္ေလး ႏွင့္ထိုင္ရာမွ ထလိုက္ေသာ မခင္ျမရင္ ကိုအားနာျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ထရပ္ လိုက္မိသည္။ “ဆယ္နာရီေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ ဦးေလးရယ္၊ အိပ္ခ်င္မွာေပါ့၊ အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္ထားရေတာ့ ပင္ပန္းလို႕ ျဖစ္မွာပါ” “သူ႕အလုပ္သူလုပ္တာ ပင္ပန္းစရာလား၊ အင္းေလ ငါ့တူလဲ ခရီးပန္းလာမွာ ပဲ အိပ္ၾက တာ ေပါ့” ကၽြန္ေတာ့္ကို အခန္း၀ အထိဦးေလး လိုက္ပို႕ပါသည္။ မခင္ျမရင္ကေတာ့ ေလွခါးရင္းမွာ ရပ္ေန ခဲ႕၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တက္ျပီးေတာ့မွ ေနာက္ကလိုက္တက္လာသည္။ “ကဲ … အိပ္ေပေတာ့၊ မနက္မွ ေတြ႕မယ္” ခရီးပန္းလာ၍ အိပ္လို႕ေကာင္းေကာင္းေပ်ာ္မည္ ထင္ရေသာ္လည္း ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္လို႕ မေပ်ာ္ပါ။ အိပ္ယာအေျပာင္းအလဲ ဆိုရင္သူမ်ားေတြ အိပ္မေပ်ာ္တတ္သည့္ အက်င့္ ရွိတတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျမဲလိုဟိုဒီေရာက္ျပီး ခရီးသြားေနရသည့္အတြက္ အိပ္ ယာေျပာင္းျခင္းက မထူးဆန္းေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ရျခင္းအေၾကာင္းက ဦးေလး ႏွင့္ ခင္ျမရင္ အေၾကာင္း စဥ္းစားလိုက္မိေသာေၾကာင့္ http://achittatkatho.net    Page 55  http://achittatkatho.net   ပင္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ေစာေစာကျမင္ခဲ႕ရသည့္ အတိုင္းဆိုလွ်င္ မခင္ျမရင္ကိုၾကည့္ရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အိပ္ ငိုက္ေနသည္။ မ်က္လံုးေတြေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မပြင့္ခ်င္ေတာ့။ ဦးေလးက ေတာ့ရႊင္ရႊင္ လန္းလန္း တက္တက္ၾကြၾကြ ရွိေနဆဲ။ ထို႕ေၾကာင့္ ေန႕လည္တုန္းကလိုမ်ား ဆိုလွ်င္ သူမ အတြက္ အေတာ္ဆိုးေပမည္။ မိန္းမေတြကို အေလးအနက္ ထားပံုမရေသာ ဦးေလး က သူလိုလွ်င္ လိုတာကိုအရယူမည္သာ။ မခင္ျမရင္ ကလည္း ဦးေလးကို လြန္ဆန္ႏိုင္သည့္ပံုမရွိပါ။ ကိုယ္နဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲဟု ေျဖေတြးၾကည့္ေသာ္လည္း ျမင္ခဲ႕ရသည့္ျမင္ကြင္းက မ်က္လံုးထဲ က မထြက္ပါ။ မခင္ျမရင္က ဖြံ႕ျဖိဳးထြား က်ိဳင္း သည့္မိန္းမတေယာက္ျဖစ္လို႕သာေတာ္ပါေတာ့ သည္။ သာမန္ျမန္မာ မိန္းကေလးတေယာက္ဆိုလွ်င္ ဦးေလး လက္ခ်က္ႏွင့္ ေသြးထြက္သံယို ေတာင္ျဖစ္ ႏိုင္သည္။ မခင္ျမရင္ကေတာ့ ဒီဒဏ္ ႏွင့္ အသားက်ေနပံုရသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စကားေျပာဖူးျခင္းမရွိေသးသည့္ အျပင္ ေတြ႕တာကလည္း ဒီတရက္သာ ရွိ ေသးသည့္ အတြက္သူမ၏ စိတ္ေန စိတ္ထားကို ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မမွန္းဆတတ္ပါ။ လူၾကမ္းလူရမ္း ဦးေလး ကို သည္းညည္းခံ ႏိုင္သည့္ အတြက္ စိတ္ေနစိတ္ထားသိပ္ ဆိုးရြားမည့္ ပံုမရွိဟုသာ သာမန္အားျဖင့္ တြက္ဆႏိုင္သည္။ စိတ္ေတြက ေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္ ႏွင့္ အိပ္ယာေပၚမႇာလူးရင္းလႇိမ္႕ရင္း ဘယ္အခ်ိန္မႇ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္ႏိုးလာေတာ့ မနက္ရႇစ္နာရီခြဲ ျပီးေလာက္ျဖစ္ေနေပျပီ။မ်က္ႏႇာသစ္ဖို႕ ေအာက္ကိုဆင္းလာေတာ့ ဦးေလး ေစာင့္ေနသည္။ 'အိပ္လို႕ ေကာင္းရဲ႕လားကြ' 'ေကာင္းလို႕ အခုမႇ ႏိုးတာေပါ့ ဦးေလးရဲ႕' 'ျပီးရင္ အျပင္မႇာတခုခု သြားစားၾကတာေပါ့ကြာ' ကြၽန္ေတာ္မ်က္ႏႇာသစ္ကိုယ္လက္သန္႕စင္ျပီးေနာက္ ဦးေလးက ကားႏႇင့္ ျမိဳ႕ထဲဖက္ေခၚသြား ပါသည္။ အစားအေသာက္စံုစံုလင္လင္ရေသာ ဆိုင္တဆိုင္မႇာ ကြၽန္ေတာ့္ကို မနက္စာေကြၽး၏။ နယ္ျမိဳ႕ေတြမႇာသာ ေတြ႕ရတတ္ေတာ့သည့္ မလိုင္မ်ားမ်ားႏႇင့္ လဘက္ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သည္ဆိုေတာ့ ဦးေလး ေက်နပ္ေန၏။ စားေသာက္ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုျမိဳ႕ထဲ သို႕လိုက္ျပပါပါသည္။ ျမိဳ႕ကေလးက သူ႕အထိုက္အေလ်ာက္ႏႇင့္ သူစည္ကားပါ၏။သို႕ေသာ္ ၾကည့္စရာလည္းမ်ား မ်ားစားစား လည္း မရႇိသျဖင့္ ျမိဳ႕ကိုကားႏႇင့္ ပတ္ၾကည့္ ျပီးအိမ္ျပန္လာခဲ႕ၾကသည္။ မနက္ ကထဲကမျမင္ရေသာမခင္ျမရင္ကို ျပန္ေရာက္လာေတာ့မႇ တခ်က္လႇမ္းျမင္လိုက္ရျပီးေနာက္ မေတြ႕ေတာ့ျပန္ပါ။ ဦးေလး ျခံထဲဆင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူနဲ႕ အတူလိုက္ သြားသည္။ အလုပ္သမား တပည့္လက္သားေတြ နႇင့္ဆက္ဆံရာမႇာ ဦးေလး အေတာ္ေလးတင္းမာ ျပတ္သားသည္ကို သတိျပဳမိျပီး ကြၽန္ေတာ္စိတ္ မသက္မသာျဖစ္ရသည္။အခုမႇ ျပန္ေတြ႕ ၾကရသည့္ ဦးေလးႏႇင့္ တူ ျဖစ္ေနသျဖင့္ http://achittatkatho.net    Page 56  http://achittatkatho.net   ကြၽန္ေတာ္သေဘာမက်တာကို မေပၚလြင္ေအာင္ ထိန္း သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ခ်ဳပ္ျပီး ဦးေလးေနာက္ ကေနသာ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဒါကိုဦးေလး လည္းရိပ္မိပံုရ၏။ 'ငါ့တူကေတာ့ ဦးေလးကို လူၾကမ္းလူရမ္းၾကီးထင္မႇာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေတြ အေၾကာင္း ဦးေလး အသိဆံုး၊ လက္ေက်ာတင္းတဲ႕ ေကာင္ ေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ငပ်င္းေတြ၊ ေအာ္ႏိုင္ဆဲႏိုင္ တြန္းႏိုင္မႇ အလုပ္ျပီးေတာ့ ဒီလို ေျပာရတာ အက်င့္ျဖစ္ေနျပီေလ' အလုပ္ရႇင္တို႕မည္သည္ မိမိ၏ အလုပ္သမားေတြက လုပ္အားနည္းနည္း ႏႇင့္ ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ား လိုခ်င္သည္ဟု ထင္တတ္ၾကသည့္ သဘာ၀ကို သိေနသည့္ အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ဦးေလးကို ဘာမႇျပန္ျပီးေျပာ မေနေတာ့ပါ။ အလုပ္သမားေတြ ဦးေလးကို တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္ၾက သည္ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ရိပ္မိလိုက္ပါသည္။ ျခံထဲကျပန္တက္လာျပီးေနာက္ ခနတျဖဳတ္နားျပီးေန့လည္စာစား ၾကေတာ့မႇ မခင္ျမရင္ ျပန္ေပၚလာသည္။ အနီးကပ္ ျမင္ရေသာအခါ မေန႕ကထက္ပိုမိုညိဳးငယ္ေနျပီး မ်က္ႏာလည္း ေခ်ာင္က်ေနသည္ဟု ႇ ကြၽန္ေတာ္ထင္မိပါသည္။ ထို႕ေနာက္ တေန႕ခင္းလံုးဦးေလး ႏွင့္ စကားေျပာလိုက္ ျခံထဲ လိုက္သြားလိုက္ျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနရသည္။ ညေနဖက္ ခနသာ အခန္းမွာ ျပန္နားျဖစ္၏။ မခင္ျမရင္ကိုလည္း အရိပ္အေယာင္ မျမင္ရေတာ့ ျပန္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာက်ပါသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္း ခနခန ဆိုင္မိလွ်င္ သူမ ႏွင့္ဦးေလး တို႕ ျမင္ကြင္း က မ်က္စိထဲျပန္ျပန္ ျမင္ေယာင္ျပီး ေနရ ထိုင္ရခက္၏။ ညစာစားျပီးေနာက္ အိမ္ေရွ႕ကခံုတန္းရွည္မွာ စီးကရက္ထြက္ေသာက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တ ေယာက္ ထဲ ထိုင္ေနစဥ္ ဦးေလးေရာက္လာသည္။ “ပ်င္းေနျပီ လားလင္းလင္း” ဦးေလးထိုင္သာေအာင္ကၽြန္ေတာ္က တဖက္စြန္းသို႕ ပိုတိုးေပးလိုက္သည္။ ထမင္းမစားၾက ေသး ခင္ ဦးေလးႏွင့္ မခင္ျမရင္တို႕ တိုးတိုးၾကိတ္ၾကိတ္ ႏွင့္တစံုတရာ ေျပာေနၾကသည္ ကို သတိထားမိသည္။ ထံုးစံ အတိုင္းဦးေလး ပံုစံက မာမာတင္းတင္းပံုရွိျပီး မခင္ျမရင္ကေတာ့ တစံုတရာကို ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေနသလို ပံုေပါက္ေနသည္။ “ရႈပ္လိုက္တဲ႕ မိန္းမေတြကြာ၊ ငါ့တူေရာက္ေနပါတယ္ ဆိုကာမွ သူ႕အမ်ိဳးေတြဆီ သြားလည္ ခ်င္သတဲ႕၊ ဒီေရာက္ထဲက တေခါက္မွ မျပန္တဲ႕သူက” ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဦးေလး ျပန္ေတြ႕ၾကျခင္းကိုၾကည့္ျပီး မခင္ျမရင္လည္း မိဖေဆြမ်ိဳးေတြကို ေတြ႕ ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူမ်ား လင္မယား အေရးျဖစ္သည့္အတြက္ ဘာေ၀ဖန္ ခ်က္မွ မေပးပဲ ကၽြန္ေတာ္ျငိမ္ေနလိုက္၏။ “မင္းလည္း ၾကာၾကာေနမွာမွ မဟုတ္တာ၊ ေနာက္တပတ္မွ သြားလို႕ေျပာလိုက္တယ္” “ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းခ်က္ေကၽြးမယ့္ သူမရွိမွာစိုးလို႕လားဦးေလးရဲ႕၊ ဆိုင္ကပဲ၀ယ္စားၾကတာ ေပါ့” “ခ်က္တာျပဳတ္တာကေတာ့ ဘယ္သူ႕ခိုင္းခိုင္းပါကြာ၊ ျခံထဲမွာလူေတြ ျပည့္လို႕၊ ငါ့တူေလး တခါတေလလာတဲ႔ အခ်ိန္ အိမ္ရွင္မ ရွိမွ ျဖစ္မွာေပါ့၊ ေနာက္ျပီးငါက ျခံထဲကလူေတြ အိမ္ထဲလာတာသေဘာမက်ဘူး” http://achittatkatho.net    Page 57  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူ႕ဆင္ေျခႏွင့္သူဟုတ္ေန၍ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ထပ္တြန္႕မေနေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရည္ရြယ္ခ်က္ ကလည္း ေနာက္တရက္ႏွစ္ရက္ ေလာက္ဆုိျပန္ဖို႕ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္အလည္လာလို႕ ၀မ္း သာေနေသာ ဦးေလးကို ဒီအေၾကာင္းၾကိဳတင္ မေျပာခ်င္ပါ။ ျပန္မည့္ေန႕က်ေတာ့မွ ေျပာေတာ့ မည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏင့္ ဦးေလး တျခားအေၾကာင္းအရာေတြ ဆက္ေျပာေနခ်ိန္မွာ အိမ္ေနာက္ဖက္ဆီက စီစီ ညံညံ ွ အသံေတြၾကား လိုက္ရ၍စကား ျပတ္ျပီးနားစြင့္ မိၾကသည္။ မခင္ျမရင္လည္း အိမ္ထဲက ထြက္လာျပီး အနားသို႕ေရာက္လာသည္။ “ရန္ျဖစ္ၾကတာ ထင္တယ္” မခင္ျမရင္ ထင္တာမွန္ပါသည္။ သူမ၏စကားေတာင္ မဆံုးေသးခင္ ကေလးငယ္တေယာက္ကို ခ်ီထားေသာ မိန္းမတေယာက္ အေမာ တေကာေရာက္လာသည္။ “ဆရာၾကီးေရ လုပ္ပါဦး၊ ဟိုမွာ ေျပာမႏိုင္ဆိုမႏိုင္ျဖစ္ေနၾကျပီ” “မူးေနၾကတာလား” “ဟုတ္တယ္ ဆရာၾကီး” “သူေတာင္းစား …မေအေပးေတြ၊ ေကာင္းေကာင္း ကိုမေနခ်င္ၾကဘူး” ေနာက္ထပ္တခြန္းႏွစ္ခြန္းေလာက္ ဆဲေရးတိုင္းထြာျပီး ဦးေလး ေနာက္ဖက္သို႕ ထြက္သြား သည္။ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကေနလိုက္သြားဖို႕ ျပင္စဥ္ မခင္ျမရင္က အက်ၤ ီ စကိုလွမ္းဆြဲထားျပီး ခပ္တိုးတိုး အသံျဖင့္ “ကိုလင္း လိုက္မသြားပါနဲ႕၊ အကိုၾကီးက သူ႕လူေတြကိုသိပ္ႏိုင္တာ၊ ပက္ပက္စက္စက္ေျပာရင္ ဆဲရင္ ကိုလင္းၾကားထဲက မ်က္ႏွာပူျပီးအားနာေနရလိမ္႔မယ္” ဦးေလး၏ စကားၾကမ္းၾကမ္းၾကီး ေတြကိုသူႏွင့္ ျခံထဲလိုက္ၾကည့္စဥ္မွာ မၾကာမၾကာၾကံဳခဲ႕ ျပီးျဖစ္ သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္မသြားေတာ့ပဲ ျပန္ထိုင္ေနလိုက္သည္။ လိုက္သြားစရာလဲ မလိုပါ။ သူ႕လူေတြကို ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္း ေနေသာ ဦးေလးအသံၾကီးက ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနရာ အိမ္ေရွ႕ဖက္ျခမ္းအထိ ေအာင္ျမင္စြာ လြင့္ပ်ံ႕လာသည္။ အခုနက ဆူညံ ေနေသာ ရန္ျဖစ္သံေတြ တုန္႕ကနဲ ရပ္သြား သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ထိုင္လုိက္ေသာ္လည္း မခင္ျမရင္ မထိုင္ပါ။ အတြင္းကိုလဲျပန္မ၀င္ဘဲ မလွမ္း မကမ္းမွာလက္ကေလးပိုက္ျပီး ငူငူေလး ရပ္ေနသည္။ ဆင္၀င္ဖက္ဆီမွ ျဖာက်လာေသာ မီးလံုး အလင္းေရာင္ ၀ါ၀ါက သူမ၏ ကိုယ္ေနဟန္ အခ်ိဳးအဆစ္ကို ပိုျပီး ပီျပင္ထင္ရွားေအာင္ မီးထိုးျပ ထားသလိုရွိသည္။ ခံုတန္းရွည္မွာ လာထိုင္ဖု႕ ဖိတ္ေခၚမည္စိတ္ကူးျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ မေခၚျဖစ္ ေတာ့ပါ။ ထံုးစံအတိုင္း ေရာက္ခါစက ိ ျမင္ခဲ႕ရသည့္ျမင္ကြင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အာရံုထဲသို႕ေရာက္ လာ ျပန္သည္။ မလံုလဲေသာစိတ္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိရာ ေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လို ေတာင့္ ေတာင့္ရပ္ရင္း အေ၀းဆီသု႕ ေငးေမွ်ာ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ိ http://achittatkatho.net    Page 58  http://achittatkatho.net   “အမေရ အမ လုပ္ပါဦး” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အေမာတေကာေျပးလာသည့္ လူငယ္တေယာက္ အသံေၾကာင့္ မခင္ျမရင္ ျငိမ္သက္ေနရာ မွ လႈပ္ရွားလာသည္။ “အလန္႕တၾကားနဲ႕ ဘာျဖစ္တာလဲ” ေကာင္ေလး က ေမာေနသလို တကိုယ္လံုးလည္းတုန္ရီေနသည္။ ရုတ္တရက္ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက စကားထြက္မလာ၊ အိမ္ေနာက္ဖက္ကို လက္ညိဳးညႊန္ရင္း ေခါင္းတခါခါလ က္တခါခါ လုပ္ေန သည္။ “ဘာလဲဟဲ႕ ေျပာေလ” “ဟိုမွာ ဆရာၾကီး၊ ဆရာၾကီး၊ ေခၚလို႔ မရေတာ့ဘူး” ထိုင္ရာမွ ခုန္ထျပီး ေနာက္ဖက္သို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပးထြက္လာမိသည္။ မခင္ျမရင္လည္း ကၽြန္ ေတာ့္ ေနာက္ကပါလာသည္ဟုထင္သည္။ အိမ္ေနာက္ ဖက္ေရာက္သည္ႏွင့္ ျခံလုပ္သားတို႕ တဲအိမ္စုေလးေရွ႕ တြင္ လူေတြ၀ိုင္းအံုေနသည္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။ခနခ်င္းပင္ ကၽြန္ေတာ္ အနားသို႕ေရာက္သြားျပီး လူအုပ္ထဲသို႕စိုးရိမ္တၾကီး တိုး၀င္ၾကည့္လိုက္ရာ ေသြးအိုင္ထဲတြင္ ေမွာက္ခံုၾကီးလဲ ေနေသာ ဦးေလး ကိုျမင္လုက္ ိ ရသည္။ “ဘာျဖစ္တာလဲ၊………ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ” မခင္ျမရင္၏ အလန္႕တၾကားေမးျမန္းေနသံ ကိုၾကားလိုက္ရမွ ရုတ္တရက္ေၾကာင္ရပ္ေနမိ ေသာ ကၽြန္ေတာ္ သတိ၀င္လာျပီး ဦးေလးကို ေျပးေပြ႕ထူလိုက္သည္။ ဦးေလး တြန္႕ကနဲ လႈပ္သြားျပီး ညည္းသံလိုလို ခပ္သဲ႕သဲ႕ၾကားလိုက္ရ ၍ ကၽြန္ေတာ္ အားတက္သြားရသည္။ “ေျခေထာက္က မ၊ ေျခေထာက္ကမ” အနားမွာေရာက္လာသည့္ လူတေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းျပီး ဦးေလးကို အိမ္ေရွ႕ဖက္ဆီမယူလာခဲ႕သည္။ ဦးေလး၏ ဦးေခါင္းတခုလံုး မွာ ေသြးေတြ ျမင္မေကာင္းေအာင္ စီးက်ေနျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အ၀တ္အစား ေတြပင္ ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေအာင္ေပက်ံကုန္၏။ ဦးေလးကို သယ္လာ ရင္း ဘာလုပ္ရမည္ကို စဥ္းစားလာ၏။ အိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ထားေသာ ဂ်စ္ကားကို ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ ဦးေလးကုိကားေပၚတင္လိုက္ျပီး ကၽြန္ ေတာ္႔ေဘးမွာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ အတူပါလာ သည့္ လူႏွစ္ေယာက္ကိုပါ ကားေပၚတက္ခိုင္းလိုက္သည္။ ေမာင္းသူခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ျပီးမွ ကားမွာေသာ႔ မရွိသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ “ဟာကြာ …ေတာက္” စိတ္တိုတုိ ႏွင့္ ေသာ႕ရွာဖို႕ ျပန္ဆင္းရန္ျပင္ ဆဲ ကားေဘးသို႕ မခင္ျမရင္ ေရာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲသို႕ http://achittatkatho.net    Page 59  http://achittatkatho.net   ေသာ့ထည့္ေပးသည္။ “ကၽြန္မ…..” “ရတယ္ ေနခဲ႕ေနခဲ႕” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  မခင္ျမရင္ဘာေျပာခ်င္သည္ မသိေသာ္လည္း အခ်ိန္ၾကာေနမွာစိုး၍ စကားထပ္မဆက္ေတာ႔ ဘဲ တရွိန္ထိုးေမာင္းထြက္လာခဲ႕သည္။ လမ္းမၾကီးေပၚ ေရာက္ေတာ့ စိတ္ထင္ရာဖက္သို႕ ကား ကိုခ်ိဳးေကြ႕တက္လိုက္၏။ “အကိုေလး ေဆးရံုက ဟိုဖက္မွာ” အလွ်င္လိုပါသည္ဆိုမွ ျပန္ေကြ႕ရျပန္ပါသည္။ “ကၽြန္ေတာ့္ကို လမ္းေျပာျပဗ်ာ” ေဆးရံုက သိပ္မသြားရပါ။ သို႕ေသာ္ေဆးရံုေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဦးေလးျငိမ္သက္ေနေလျပီ။အသက္ ေတာ ့ရႈေနေသး၏။ “ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ” တာ၀န္က်ဆရာ၀န္၏ အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုေျဖရမွန္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူလိုက္ လာ သူႏွစ္ေယာက္ထဲမွ တေယာက္က တုန္တုန္ရီရီျဖင့္၀င္ေျဖသည္။ “အရိုတ္ခံရတာပါ၊” “ဒါဆိုရင္ police case ပဲ ရဲကိုတိုင္ျပီးျပီလား” “မတိုင္ရေသးဘူး” ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဆရာ၀န္တံု႕ဆိုင္းေန၏။ “ရဲမတိုင္ရင္ ဆရာတို႕ ကုလို႕မရဘူးလား” “အဲဒီသေဘာပဲဗ်၊ ဒါေပမယ့္ လူနာက ေသြးအရမ္းထြက္ေနျပီ၊ ေခါင္းကိုေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္ သြား ပံုလဲရတယ္၊ စိတ္မပူပါနဲ႕ ဗ်ာ၊လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၾကတာေပါ့” ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ရဲအရာရွိတေယာက္ ႏွင့္ရဲတပ္သား တ ေယာက္ ေရာက္လာသည္။မခင္ျမရင္ ၏ ဖုန္းဆက္တိုင္ၾကားမႈေၾကာင့္ဟု ေနာက္မွသိရပါသည္။ ဦးေလး၏ ဒါဏ္ရာကိုစစ္ေဆး ျပီး ေနာက္ ခြဲစိတ္ခန္းသို႕ တန္းေခၚသြား၏။ ရဲအရာရွိလည္း ျခံထဲဆက္လိုက္သြားသည္။ ေဆးရံုမွာကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေနာက္တေယာက္ က်န္ေနခဲ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕သို႕ေရာက္လာေသာ စာရြက္စာတမ္း မွန္သမွ်ကို ဦးေလး ၏ တူ အေနျဖင့္ လက္မွတ္ေတြ ထိုးေပးလိုက္ရေသး၏။ ဆရာ၀န္ေတြ ခြဲစတ္ခန္း မွာ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္က်မွ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ပါလာေသာ အလုပ္သမားကို ိ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးျဖစ္သည္။ “ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလဲဗ်ာ” “ျမင့္ေအး ဆိုတဲ႕ခ်ာတိတ္ေပါ့၊ ေနာက္ကေန ငန္းျပားနဲ႕ ခုတ္ခ်လိုက္တာ” “ရန္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာသူလား” http://achittatkatho.net    Page 60  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “မဟုတ္ဘူး အကိုေလး၊ ျမင့္ေအးက ၀င္ဖ်င္တာ၊ သူလဲ ဟိုေကာင္ေတြနဲ႕ ဆြဲရင္းလံုးေထြး ေန တာေပါ့။ အဲဒါကို ဆရာၾကီးက ေနာက္မွ ေရာက္လာေတာ့ မသိဘဲ ဒီေကာင့္ကို လံုးေနတဲ႕ၾကား ထဲက ဆြဲထုတ္ျပီး လက္သီးနဲ႕ ထိုးတယ္၊ ျမင့္ေအး လဲသြားေတာ့ ေျခနဲ႕ ခတ္ျပီးဆဲ လိုက္ေသး တယ္၊ ဒါကို သူမဟုတ္ဘဲ လုပ္ရသလား ဆိုျပီး စိတ္ဆိုးသြားတဲ႕ ျမင့္ေအးက ရန္ျဖစ္ ေနတဲ႕ ေကာင္ေတြကုိ ဆရာၾကီး ၀င္ဆြဲေနတုန္းေနာက္ကေန ငန္းျပားနဲ႕ ခုတ္ခ်လိုက္တာ” ဦးေလး စိတ္ျမန္လက္ျမန္လုပ္တတ္သည့္ အက်ိဳးဆက္ေပတည္း။ “အဲဒီေကာင္ေလးေရာ” “ထြက္ေျပးသြားတယ္” ကၽြန္ေတာ္သက္ျပင္းကိုသာ ခ်လိုက္မိသည္။ ေနာင္ဆိုလွ်င္ေတာ့ စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ အက်င့္ ကိုျပင္ဖို႕ ဦးေလးကို ေဖ်ာင္းဖ်ရေပမည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေဖ်ာင္းဖ်ခြင့္ မရွိေတာ့ပါ။ ဆရာ ၀န္ ေတြ ကုသဖို႕ၾကိဳးစားရင္း ခြဲစိတ္ကုတင္ေပၚမွာပင္ ဦးေလး ေလာကၾကီးကို စြန္႕ခြာ သြား ရ ရွာပါသည္။ ဦးေလးရုပ္အေလာင္းကို ရင္ခြဲရံုမွာ သိမ္းဆည္းသည္ကို လိုက္ၾကည့္ျပီး စိတ္မခ်မ္းေျမ႕စြာျဖင့္ အိမ္သို႕ ျပန္လာခဲ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ေဆးရံုလိုက္လာသည့္ အလုပ္သမားလဲ အျပန္လမ္း မွာ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္လမ္းမွားျပီး ေမာင္းတာကိုေတာင္ သူသတိ မျပဳ ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျဖစ္လာသည္ေတြက ဆိုးရြားလြန္းလွ၏။ဦးေလး၏ သတင္းကိုမခင္ျမရင္ ကိုမည္သို႕ေျပာျပရမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မေတြးတတ္ ႏိုင္ေအာင္ ရွိသည္။ ျခံထဲသို႕၀င္လာေသာ အခါ အိမ္ဖက္ဆီက မီးေတြ ထိန္လင္းေနျပီး လူေတြအိမ္ေရွ႕ မွာစုစု၊ စုစု ႏွင့္ျမင္ရသည္။ သတင္းေမး လာၾကေသာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ နီးလာေတာ့လူအုပ္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္မွန္းတန္းေနမိေသာ အလုပ္သမားေတြ အျပင္လူစိမ္းအခ်ိဳ႕ ပါ ေတြ႕ ရသည္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ကားရပ္လိုက္သည္ ႏွင့္ လူအုပ္က ကားကို၀ိုင္းလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းလာေတာ့ လမ္းဖယ္ေပးၾကျပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ပါလာသူ အလုပ္သမားကို သာ ၀ိုင္းအံုေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ထဲသို႕တန္း၀င္လာခဲ႕၏။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေခါင္းငံု႕ထိုင္ေနေသာ မခင္ျမရင္က ေမာ့ၾကည့္သည္။ သူမနားတြင္ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ရွိေနျပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ အသားညိဳညိဳ လူလတ္ပိုင္းတေယာက္ ထိုင္ေန သည္။ ပါးစပ္က ဦးေလးသတင္းကို ေျပာမထြက္၍ မခင္ျမရင္ ၏ အၾကည့္ကို ေခါင္းခါျပလိုက္ မိသည္။ အတူတူ ထိုင္ေနၾကသူေတြလည္း သေဘာေပါက္သြားၾကပံုရသည္။ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္က မခင္ျမရင္ နားသို႕ တိုးကပ္သြားၾကျပီး အသားညိဳညိဳ လူက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ထလာသည္။ “ဟုတ္လား” အဆက္အစပ္ မရွိေသာ္လည္း သူ႕ဆိုလိုရင္းကိုနားလည္ သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ မိသည္။ “ေဆးရံုေရာက္ကထဲက အေျခအေန က အရမ္းဆိုးေနျပီေျပာတယ္၊” http://achittatkatho.net    Page 61  http://achittatkatho.net   သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ မ်ိဳးသိန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီရပ္ကြက္က ရာအိမ္မႈးပါ။ ဥကၠဌက ေတာ့ အခုနေလးတင္ပဲ ရံုးျပန္သြားပါတယ္၊ လိုအပ္တာ ရွိရင္ကူညီေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေနတာ၊ ” “ဟုတ္ကဲ႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” “အကိုကလဲ ဧည့္သည္ ဆိုေတာ့ စိတ္ေအးေအးသာ ေနပါ၊ နာေရးကိစၥကို အဆင္ေျပေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႕စီစဥ္ေပးပါမယ္၊ ျခံလုပ္သားေတြလဲ ရွိေနတာပဲ” အမွန္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။ သူ႕လို တာ၀န္သိစြာေရာက္လာသူမရွိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာ အမွန္ပင္။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ေပၚလာသည့္ အေျပာင္းအလဲ ၾကီး ေၾကာင့္ ေခါင္းထဲမွာလည္း ရီေ၀ေနာက္က်ိေန၏။ ေနာက္မွ ဦးေလးကို ရိုတ္သည့္ ေကာင္ေလးကိုသတိရျပီး ကိုမ်ိဳးသိန္းကို ေမးမိသည္။ “ဟိုေကာင္ေလးေရာ” ကၽြန္ေတာ္ ေမးတာကို သူလည္းသေဘာေပါက္သည္။ “မမိေသးဘူးထင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေတြ႔မွာပါ၊ ဒီခ်ာတိတ္က အူလည္လည္ ေလးပါ၊ အတီးအတ နဲ႕ စဥ္းစားတတ္တဲ႕ ေကာင္လည္း မဟုတ္ဘူး၊ ကဲ ….ကၽြန္ေတာ္ ခနျပန္လိုက္ ဦးမယ္၊ ျပီးမွ ျပန္လာျပီး လိုတာေလးေတြ ၀ိုင္းစီစဥ္ေပးမယ္၊ မခင္ျမရင္ ျပန္ဦးမယ္ေနာ္” “ဟုတ္ကဲ႕ ရွင့္၊ အခုလိုလာေပးတာ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္” “ရပါတယ္ အိမ္နီးခ်င္းေတြပဲ၊ ဒါနဲ႕ ဒီအကိုေလးလဲ အက်ၤ လဲ လိုက္ပါဦးလား၊” ီ ကၽြန္ေတာ့္ အက်ၤ ီသာမက ပုဆိုးမွာပါ ေသြးေတြေပက်ံေန၏။ ေျခာက္ေတာင္ေျခာက္လုလု ျဖစ္ေနေပျပီ။ေျခလက္ေတြမွာေပေနသည့္ ေသြးေတြကိုေတာ့ ေဆးရံုမွာ ေဆးေၾကာခဲ႕သည္။ “ဟုတ္သားပဲ၊ ကိုလင္း အက်ၤ ီလဲ ျမင္လို႕ေတာင္မေကာင္းဘူး၊ သြားလဲလိုက္ပါ၊ ျပီးရင္ အက်ၤ ီ ေကာလံုခ်ည္ပါ ျပန္ယူလာခဲ႕၊ ခ်က္ခ်င္း ေလွ်ာ္ပစ္မွရမယ္” ကိုမ်ိဳးသိန္းထြက္သြားျပီးေနာက္ မခင္ျမရင္ကပါ ကၽြန္ေတာ့္ကိုတိုက္တြန္းလိုက္သည္။ “မဟုတ္တာ၊ အားနာစရာၾကီး” “အားနာစရာ မလိုပါဘူး၊ ကိုလင္း အ၀တ္အစားလဲ မ်ားမ်ားစားစား ပါလာတာမဟုတ္ဘဲ နဲ႕၊ ကဲပါ ျမန္ျမန္သြားလဲ ခဲ႕၊” ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္လဲျပီးျပန္ဆင္းလာသည္ အထိ မခင္ျမရင္ ေလွခါးရင္းမွာေစာင့္ ေနသည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက အ၀တ္အစား ေတြ ယူျပီးထြက္သြား၏။ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ခဲ႕သည့္ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္လည္း ဧည့္ခန္းထဲမွာ မရွိေတာ့ပါ။ လူသူရွင္းေနေသာ ဧည့္ခန္း ထဲတြင္ မေနခ်င္တာႏွင့္ အိမ္ေရွ႕ဖက္ကို ထြက္လာခဲ႕သည္။ တဖက္က ခံုတန္းလ်ားေပၚ တြင္လူသံုးေလးေယာက္ ထိုင္ေနသည္။ သူတို႕ ေရွ႕ႏွင့္ ေဘးတ၀ိုက္တြင္လည္း မတ္တပ္ရပ္သူက ရပ္၊ ေျမျပင္မွာ ဖိနပ္ခုျပီး ထိုင္ေနသူကထိုင္ ႏွင့္ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ http://achittatkatho.net    Page 62  http://achittatkatho.net   ထြက္ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  လာတာ ျမင္ေတာ့ ခံုတန္းမွာ ထိုင္ေနသူေတြက ပ်ာပ်ာသလဲ ႏွင့္ ေနရာဖယ္ေပးၾကသည္။ “ဆရာေလး … လာလာ” “ရပါတယ္ ထိုင္ၾကပါထိုင္ၾကပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လို႕ပါ” ဦးေလး၏ ျခံထဲက အလုပ္သမားေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိပါသည္။ သူတို႕လည္း ကၽြန္ေတာ့္ လိုပင္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိလို႕ ထိုင္ေနၾကတာျဖစ္မည္။ မခင္ျမရင္ ကေတာ့ အ၀တ္ သြားေလွ်ာ္ေနသည္။ ကိုမ်ိဳးသိန္း တေခါက္ျပန္လာမွပဲ လုပ္ဖြယ္ရွိတာေတြ တိုင္ပင္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သာေရး၊ နာေရး လူမႈေရး ကိစၥေတြ ႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္မရွိပါ။ နာရီ မၾကည့္မိ၍ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိေနမွန္းမသိပါ။ ညေတာ္ေတာ္ေလး နက္ေနေလာက္ျပီ လို႕သာ နားလည္မိ၏။ ျခံ၀ဖက္ဆီ သို႕ဦးတည္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စီးကရက္ဖြာေနမိသည္။ ေရာက္စေန႕က ရွည္လ်ားသည္ဟု ထင္မိခဲ႕ေသာလမ္းက ဒီေန႕ေတာ့ တိုေတာင္းလြန္းေနသ လိုပင္။ ျခံ၀ ဆီသို႕ ခနေလး အတြင္းေရာက္လာ သည္။ ညဖက္ဆိုလွ်င္ေသာ့ခတ္ထားတတ္သည့္ ၀င္းတံခါးၾကီးကို ဒီညေတာ့ ခ်ိတ္ကေလး ခ်ိတ္ရံုခ်ိတ္ထားသည္။ တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ျပီး မွ အျပင္ဖက္မထြက္ေတာ့ဘဲ အိမ္ဖက္ကို ျပန္လွည့္လာခဲ႕၏။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း နီး လာေသာ အိမ္ၾကီး သည္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ္လည္း ေမွာင္မဲမေနပါ။ မီးေရာင္ေတြ လင္းထိ္န္ ေနသည္။ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ဦးေလးထံ သို႕ အမွတ္မထင္ အလည္ေရာက္လာခဲ႕ ျခင္းသည္ ဦးေလးကို ေနာက္ဆံုးေတြ႕ဆံု ခြင့္ရဖို႕ ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကိဳ သိခဲ႕လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ လာျဖစ္လိမ္႕မည္ မထင္ပါ။ သခၤ ါရ တရား ကဘာမွ မေျပာပေလာက္သည့္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတခုေလး အတြင္းမွာပင္ အစြမ္းအစ ကို ထုတ္ျပသြား၏။မူလက သံုးရက္ေလာက္သာေနဖို႕ စီစဥ္ ထားရာမွ ဦးေလး ရက္လည္သည္ အထိဆက္ေနဖို႕ ျဖစ္လာသည္။ “ကိုလင္း အလုပ္ျပန္၀င္ရမယ္ ဆို” မခင္ျမရင္ က အားနာစြာေျပာသည္။ “မွီပါတယ္၊ မခင္ျမရင္၊ ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလး တူ အရင္းပါ၊ ဘာမွအားနာမေနနဲ႕” အမွန္ေတာ့မခင္ျမရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္ေနေပးေစခ်င္သည္။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း ဒီအ ရပ္မွာ တစိမ္းတရံ တေယာက္သာျဖစ္သည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနျခင္း ေၾကာင့္ သူမ လည္း အားရွိသည္။ပထမ အစီအစဥ္ အတိုင္းဆိုလွ်င္ ႏိုင္ငံျခားျပန္ မထြက္မွီ ရန္ကုန္မွာ တပတ္ ေလာက္ ေအးေအး ေဆးေဆး ေနဖို႕ ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ ျပန္မထြက္ခင္ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္သာ အခ်ိန္ http://achittatkatho.net    Page 63  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ရေတာ့မည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ဦးေလး ကိစၥ ေတြျပီးမွ ဒီကျပန္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ထားပါ သည္။ လူဆိုးလူရမ္းလို႕ အမ်ားက ဆိုၾကသည့္တိုင္ ဦးေလး ဦးေက်ာ္ဒင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အ ေပၚ မွာေတာ့ လူၾကီးသူမ တေယာက္၏ ဂရုစိုက္မႈ မ်ိုးထားခဲ႕သည္။ မိဘ မရွိေတာ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႕၏ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ႕သည္။ သူမရွိလွ်င္ သူ႕စည္းစိမ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ဟု သူစိတ္ရင္းအမွန္ ႏွင့္ ဆိုခဲ႕ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲက သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေမြေပးမည္ဟု ေျပာခဲ႕ျခင္းက နိမိတ္တခု အသြင္ေဆာင္ခဲ႕ေၾကာင္းကို အခုမွ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြးမိသည္။ “ရက္လည္ ျပီးရင္ေတာ့ သြားမွျဖစ္မယ္ မခင္ျမရင္” ၾကိဳတင္စီစဥ္ ထားျပီးသား အေၾကာင္းတခုကိုျပန္ဖ်က္လို႕ မရေၾကာင္း ရွည္ေ၀းစြာ ရွင္းမျပ ေသာ္လည္း မခင္ျမရင္နားလည္ ပံုရပါသည္။ ေနေပးသည့္ အတြက္ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းသာ ထပ္တလဲလဲ ဆိုရွာပါသည္။ ကိုမ်ိဳးသိန္းအမႈးျပဳေသာ အိမ္နီးနားခ်င္း မ်ားႏွင့္ ျခံထဲက အလုပ္သမားမ်ား၊ ရပ္ကြက္ထဲက လူ ငယ္မ်ား၏ ၀ိုင္း၀န္းမႈေၾကာင့္ ဦးေလး စ်ာပန ကိုအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕စြာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆာင္ ရြက္ ႏိုင္ခဲ႕ၾကပါသည္။ ထိုရက္ေတြ အတြင္းမွာ သူအမ္ထဲအ၀င္ခံေလ႕ မရွိေသာ အလုပ္သမား ေတြ သူတစိမ္းေတြ ိ အိမ္ထဲကို၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္ တရံုးရံုး ႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္ ကို ဦးေလး သိ လွ်င္ ဘယ္လိုေျပာမည္ မသိေပ။ ညဖက္တြင္ အိမ္ေစာင့္ရေစရန္ အေၾကာင္းျပဳ၍ လူငယ္ေတြက ဖဲ၀ိုင္းေထာင္ၾကသည္။ ရပ္ ကြက္ တာ၀န္ရွိသူ ကိုမ်ိဳးသိန္းကလည္း မသိေယာင္ ေဆာင္ေပးသည္။ ထပ္ျပီး ျပသနာ မျဖစ္ ေစဖို႕သာ လူငယ္ေတြကို သတိေပး၏။ ျခံထဲက အလုပ္သမားေတြကလည္း အိမ္နားတ၀ိုက္မွာ သာ အျမဲလိုရွိေနတတ္ၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္နည္းဟု စနည္းနာၾကည့္ေသာအခါ ဦးေလးက ေခ်ာက္လွန္႕တာ ရွိသလိုလုိ ေျပာၾက၏။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ေတာ့ ဒီလိုအသံေတြ မၾကားရပါ။ ကိုမ်ိဳးသိန္း ထံမွ တဆင့္ျပန္ၾကားရျခင္းသာျဖစ္သည္။ ညဖက္ဆိုလွ်င္ ဦးေလးကို ျခံထဲမွာ ဟိုနားဒီနားေတြ႕ရတတ္သည္ ဟုဆို၏။ အလုပ္သမား အိမ္ စုဖက္သို႕လည္း မၾကာမၾကာေရာက္လာတတ္ သည္ လို႕လည္းေျပာၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ဦးေလး၏ ေဆြမ်ိဳး အရင္းအခ်ာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဦးေလး၏ ဇနီးသည္ မခင္ျမရင္ တို႕ မွာေတာ့ အရိပ္ အေယာင္ ထား၍ အသံ ဗလံေလးပင္ မရၾကပါ။ ညဦးပိုင္း ေတြဆိုလွ်င္ မခင္ျမရင္ ေပ်ာက္ေနတတ္သည္။ အခန္းထဲ ၀င္ေနတာျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ဟိုေယာင္ဒီေယာင္လုပ္ ေနျပီး ပ်င္းလာလွ်င္ အခန္းထဲ ခနတျဖဳတ္ ၀င္နား သည္။ ဖဲ၀ိုင္းေတြ မွာ လိုက္ျပီးေဘးကေန ထိုင္ၾကည့္ျပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းရသည္။ ၀ိုင္းေတြက ညလံုး ေပါက္ ရွိေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေစာေစာ စီးစီးမအိပ္ျဖစ္ေတာ့၊ ညနက္သန္းေခါင္၊ တခါတရံ မိုးေသာက္လုလု မွ အိပ္ယာ၀င္ျဖစ္သည္။ ညဦးပိုင္း ေပ်ာက္ေနတတ္ေသာ မခင္ျမရင္ သည္ ဆယ့္တစ္နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ရွိလွ်င္ ေတာ့ ျပန္ေပၚလာတတ္၏။ တခါတေလ အျပင္မွာထိုင္ျပီး စီးကရက္ေသာက္ေနတတ္ေသာ ကၽြန္ ေတာ့္ ထံသို႕လာျပီးစကားစျမည္ေျပာတတ္သည္။ တရက္ထက္တရက္ သူမ ပိုျပီးညိဳးႏြမ္းလာ သည္က http://achittatkatho.net    Page 64  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သိသာလြန္းသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဆြဲေဆာင္မႈ ေကာင္းဆဲျဖစ္ေသာ မုဆိုးမ အသစ္စက္စက္ ကေလး ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတိုင္း ဖဲ၀ိုင္း ကအသ ံေတြ တိတ္သြားတတ္သည္။ မေနႏိုင္သူေတြက ျပည့္ျဖိဳးေသာ ကိုယ္လံုးအလွကို တေမ႕တေမာလိုက္ေငးၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္ မခင္ျမရင္၏ ဘ၀ကို စာနာနားလည္မပါသည္။ သူမဘ၀၏ အပိုင္းအကန္႕တခု ျပီး ိ ဆံုးသြားခဲ႕ေလျပီ။ေနာက္ထပ္ အပိုင္းအျခားတခု ကို သူမျဖတ္ေက်ာ္ရေတာ့မည္။ ဒါကို မခင္ ျမရင္ လည္းစိုးထိတ္ေနဟန္ ရွိသည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ အရင္က သူမကို ေတြ႕ေလတိုင္း ကၽြန္ ေတာ္ ျပန္ျမင္ေယာင္တတ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္စ က ျမင္ကြင္း ကိုကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျမင္ေလ႕ ရွိေသာ္လည္း အခုေတာ့ မျမင္မိေတာ့ျပီ။ အိုးတိုးအန္းတန္း မခံစားရေတာ့ဘဲ စကားေကာင္းစြာ ေျပာလို႕ရလာသည္။ ေသသူအေၾကာင္းကို ရွင္သူေတြ ေျပာေလ႕ရွိၾကသည္ ဆိုသည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ မခင္ျမ ရင္ ေျပာျဖစ္ၾကသည္က ဦးေလးအေၾကာင္း သာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိမွီခဲ႕သမွ်၊ မွတ္သားမိခဲ႕ ၾကားဖူးခဲ႕သမွ် ဦးေလး အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျပမိသည္။ တကယ္တန္းေတာ့ ဦးေလး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အရင္က အတူေနဖူးခဲ႕သည္ မွာ တႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္ သာျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းကို တဖုန္းဖုန္းက်ျပီး ေပေတေနသည့္ ဦးေလးကို ထိန္းခ်ဳပ္ ႏိုင္ရန္ အေဖ က သူတာ၀န္က်ရာ ဆီကို ေခၚထားျပီး ဆယ္တန္း ေျဖခိုင္းတုန္းက ကၽြန္ ေတာ္ လူမွန္းပင္ ေကာင္းေကာင္း မသိတတ္ေသးပါ။ တႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ ႏွစ္သားေလာက္ေတာ့ ရွိျပီထင္ သည္။ ဆယ္တန္းေျဖဖို႕ အိမ္မွာပိတ္ျပီး သူ႕ကို အေဖက စခန္းသြင္းေမာင္းခ်ိန္တြင္ ဦးေလး အတြက္ အေဖၚေကာင္းျဖစ္ခဲ႕သည္။ အေမ ႏွင့္ အေဖ တဦးဦး မပါဘဲ ဦးေလး အျပင္မထြက္ ရပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ အားလပ္ခ်ိန္ေတြ မွာ ဦးေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိန္းရင္း ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေဆာ့ ကစားရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းရသည္။ ကၽြန္ေတာ့ကို အလြန္ခ်စ္သည္ဟု အေမ ေျပာဖူးသည္။ သူအားသည္ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာက္ ခ်ီထားျပီး လက္ေပၚက မခ်ေတာ့။ အျပင္မွာ ျပသနာျဖစ္မည္ စိုး၍ ဦးေလးကို အိမ္ မွာ ဆရာေခၚျပီးစာသင္ေစသည္။ ထိုအခ်ိန္ မွာ အေဖက ေက်ာင္းဆရာ မဟုတ္ေတာ့။ ေခတ္စနစ္ တခု အေျပာင္းအလည္း တြင္ ေျမျဖဴ မကိုင္ေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ျမိဳ႕နယ္တခုကို အုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ လူၾကီးတေယာက္ ျဖစ္ေနေပျပီ။ သို႕ေသာ္ လည္း သူအားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ကိုယ္တိုင္ ဦးေလးကို စာသင္သည္။ စာေမးသည္။ မိဘ အိမ္မွာ ေနခ်င္သလို ေနလာေသာ ဦးေလးအတြက္ ထိုအခ်ိန္မ်ားသည္ အေတာ္ကို ခက္ ခဲ ခဲ႕ပါလိမ္႔မည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို သံေယာဇဥ္ တြယ္မိလို႕သာ ၾကိတ္မွိတ္ေနခဲ႕ သည္ဟု ေနာက္ပိုင္းက်မွ ျပန္ေျပာတတ္ပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေနာက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလုပ္ဖို႕ ျပန္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ သိပ္မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းျပီးေအာင္ မတက္ဘဲ ထင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ လုပ္ေနျပီး အေဖ ဆူမွာ စိုး၍ အိမ္ကို မလာေတာ့ပါ။ လာလွ်င္လည္း အေဖ႕ အလစ္လာျပီးခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပးတတ္သည္။ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ေနာက္မွာဦးေလး အေတာ္ေလး ေျချငိမ္သြားပါသည္။ အရင္လို မေကာင္း သတင္း http://achittatkatho.net    Page 65  http://achittatkatho.net   သိပ္မၾကားရေတာ့ဒါေတာင္ မွ အထိုင္က် သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ဖို႕ အေတာ္ေလးၾကာသည္။ ဇနီးသည္ ႏွင့္ အတူ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ႏွင့္ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ သြားရင္း အခုျခံ ကိုလုပ္ျဖစ္ျပီးေတာ့ မွ တည္ျငိမ္သြားျခင္းျဖစ္၏။ “အကိုၾကီးက တမိေပါက္တေယာက္ ထြန္းေပါ့ေနာ္၊ ကိုလင္းက်ေတာ့ ေအးတယ္” “ကၽြန္ေတာ္ ေအးတယ္ လို႕ မခင္ျမရင္ ဘာျဖစ္လို႕ ထင္ရတာလဲ” “ၾကည့္ရံုနဲ႕ သိသာတာပဲလို႕” ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႕သာေနလိုက္သည္။ ဆိုးသည္ေကာင္းသည္။ ဆူသည္ ေအးသည္ ဆိုေသာ သတ္မွတ္ခ်က္ ေတြကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္စိတ္၀င္စား ျခင္း မရွိေတာ့ပါ။ ဦးေလးစ်ာပန သို႕ ေဆြ မ်ိုးသားခ်င္း တခ်ိဳ႕လာပါသည္။ ရက္လည္ေအာင္ ေတာ့ မေနၾကပါ။ “ကိုလင္း ရွိသားပဲ” ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ ျဖင့္ ခံုပူေအာင္ေတာင္ မထိုင္ပဲျပန္ၾကသည္။ ဦးေလး အသက္ရွင္ စဥ္ကလည္း သူတို႕ တေတြ ႏွင့္ သိပ္အေစးကပ္လွတာ မဟုတ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ လည္း မတားျမစ္ေတာ့ပါ။ “ကိုေက်ာ္ဒင္ က မင္းတို႕ မိသားစုပဲ အမ်ိဳး မွတ္တာကြ၊ ေသတာေတာင္ မင္းလာမွ ေသတာ ၾကည့္ပါလား” အမ်ိဳးတေယာက္က ေျပာသြားေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွျပန္ မေျပာလို၍ ျငိမ္ေန လိုက္သည္။ ဦးေလး ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးမည့္ေန႕က ျခံထဲမွာ အစည္ကားဆံုး ျဖစ္သည္။ လုပ္ကိုင္ ေပးမည့္ ျခံအလုပ္သမား အင္အားကလည္း ေတာင့္တင္းရာ က်န္ရစ္သူ မိသားစု လို႕ဆိုႏိုင္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ မခင္ျမရင္ သာလုပ္စရာ အလုပ္မရွိသလိုျဖစ္ေနသည္။ မခင္ျမရင္က လိုအပ္ ေသာ ပစၥည္းမ်ား၀ယ္ယူရန္ ေငြထုတ္ေပးျခင္း၊ စာရင္းမွတ္ျခင္း စတာေတြ လုပ္ရေသး ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနသည္။ အိမ္ေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္၊ ျခံထဲသြားလိုက္ ႏွင့္ ဒီကိစၥ ေတြ ျမန္ျမန္ ျပီးဖို႕ ၾကိတ္ျပီးဆုေတာင္းေနမိသည္။ ပ်င္းပ်င္း ႏွင့္ အေပၚ ထပ္မွာ သြားလွဲ ေနရန္ အလာ အေပၚက ဆင္းလာေသာ မခင္ျမရင္ ႏွင့္ ေလွခါး အလည္မွာ ဆံုသည္။ မခင္ျမရင္ ေတာ္ေတာ္ ေလးခ်ံဳး က် သြားသည္။ နဂိုက ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မ်က္ႏွာက ပိုျပီး ျဖဴေရာ္ကာ ညိဳးႏြမ္းေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ အျပံဳးေလး ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ “ကိုလင္း ပ်င္းေနျပီလား” “ေျခေညာင္းလာလို႕ ခနလွဲေနမလို႕” “ေအးေအး ေဆးေဆး သာေနပါ၊ အားလံုး သူ႕ဟာသူ အဆင္ေျပေနတာပဲ” သူမက ေအာက္သို႕ ဆက္ ဆင္း ကၽြန္ေတာ္က အေပၚ ဆက္တက္လာရင္းေလွခါး တထစ္ေလာက္ သာတက္ရေသးခ်ိန္ တြင္ “အမယ္ေလး” အလန္႕တၾကားအသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ ေလွခါးအတိုင္း တလိမ္႔ေခါက္ေကြး က်သြား ေသာ http://achittatkatho.net    Page 66  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မခင္ျမရင္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ျပန္လွည့္ဆင္းလာေသာ ကၽြန္ေတာ္ အနားသို႔ေရာက္ ခ်ိန္ ၀ယ္ မခင္ျမရင္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ပိုးလိုးပက္လက္ ႏွင့္ သတိလစ္ ေနျပီထင္ရသည္။ မ်က္လံုး ေတြမွိတ္ရင္း ျငိမ္သက္ေနသည္။ ထူမေပးရင္ အနားကပ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ျမင္ကြင္းတခု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မင္သက္မိသြားသည္။ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုျဖစ္သည္ မသိ မခင္ျမရင္၏ ထမိန္က အေပၚသို႕လံုးလံုးလ်ားလ်ား လန္တက္ေနသည္။ ေျခတံေတြသာမက သူမ၏ လ်ိဳ႕၀ွက္အပ္ေသာ အရာကိုပါ အထင္းသားျမင္ ေနရသည္။ ဒီအိမ္ကို ေရာက္စကေန႕က ျမင္ဖူးျပီးသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည့္ အတြက္ ထိုျမင္ကြင္း ကမထူးျခားပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အံ႕အားတသင့္ ျဖစ္ရသည္ က မခင္ျမရင္၏ ေပါင္ရင္းႏွစ္ဖက္ႏွင့္ မိန္းမ ကိုယ္တ၀ိုက္တြင္ ေသြးေစး ေျခာက္ေတြ ႏွင့္ မ်ားျပားလွေသာ ဒါဏ္ရာေတြ ကို ျမင္လိုက္ရေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စကၠန္႕ ပိုင္းေလာက္သာ ေတြေ၀သြားျခင္း ျဖစ္သည့္တိုင္ ျမင္လိုက္ရေသာ အရာေတြ ဓါတ္ပံုရိုတ္လိုက္သလို အာရံုမွာစြဲ၏။ မၾကည့္သင့္ေသာေနရာမွ မ်က္လံုးကို ရုတ္တ ရက္ မဖယ္ခြာႏိုင္ပါ။ ပင္ကိုယ္ အသားလတ္ေသာ မခင္ျမရင္၏ ေနမထိေသာ အတြင္းသားတို႕ သည္ ႏူးညံ့စြာ ၀ါ၀င္းေန၏။ ေဖါင္းကားတင္း မို႕ေနေသာ ဆီးခံုေအာက္နားတ၀ိုက္ က ေသြးစ ေတြ ႏွင့္ ဒါဏ္ရာေတြက အသား၀ါ၀ါေၾကာင့္ ပို၍ ထင္ရွားေနသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ မခင္ျမရင္၏ ကိုယ္အနည္း ငယ္လႈပ္ရွားသြားသလိုျဖစ္ျပီးေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သတိ၀င္လာျပီး မ်က္လံုးအၾကည့္ကိုလႊဲ၍ မခင္ျမရင္ေဘးတြင္ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ တိုက္ဆိုင္လွ စြာပင္ အနီးအနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲသာရွိသည္။ “လာၾကပါဦး၊ ဒီမွာ မခင္ျမရင္ ေလွခါးေပၚကက်လို႕” အျပင္ခန္းဖက္သို႕ လွမ္းေအာ္လိုက္ျပီးမွ မခင္ျမရင္ ေအာက္ပိုင္းကိုသတိရျပီး တျခားသူေတြ ေရာက္မလာခင္ အသက္ေအာင့္ကာ မ်က္ႏွာလႊဲ၍ ထမိန္ကို ျပန္ဖံုး ေပးလိုက္ရသည္။ အခု န အနည္းငယ္ လႈပ္သည္မွ အပ မခင္ျမရင္ လႈပ္ရွားမလာေသးပါ။ ထမိန္ ကိုျပန္အုပ္ေပးစဥ္ လက္ႏွင့္ ထိခိုက္မိခဲ႕ေသာ ႏူးညံ႕ေခ်ာမြတသည့္ ္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ျဖစ္လာရေသာ ရင္ခုန္ မႈကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ၾကိဳးစားေနစဥ္ အနားသို႕ လူေတြေရာက္လာသည္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ျပဳစုဖို႕ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေဘးမွာ ထြက္ရပ္ေနလိုက္သည္။ ကိုယ္ေပၚမွာဒါဏ္ရာ မေတြ႕ရ၊ ဆံပင္ကို ျဖဲျပီး ေခါင္းမွာ ဒါဏ္ရာရွာသူ က ရွာ ေျခေထာက္ကိုႏွိပ္သူက ႏွိပ္ ႏွင့္ အလုပ္မ်ားေနၾကစဥ္ မခင္ျမရင္၏ ေျခလက္ေတြလႈပ္ရွားလာသည္။ “ေခါင္းထဲမွာ မိုက္ကနဲျဖစ္ျပီး ဘာမွ မျမင္ေတာ့ဘူး” http://achittatkatho.net    Page 67  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သတိလည္လာလာခ်င္း ေျပာျပီးထရပ္ဖို႕ၾကိဳးစားသည္။ ရုတ္တရက္မရ။ ေဘးကေန ကူတြဲ ေပးေတာ့မွ ရပ္ႏိုင္၏။ ျပီးေတာ့ ေျခေထာ့နင္းေထာ့နင္း ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ ၾကည့္သည္။ လက္ ေတြေျခေတြကို လည္းလႈပ္ခါၾကည့္၏။ “သိပ္မနာပါဘူး၊ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးထင္ပါတယ္” စိုးရိမ္စြာ ရပ္ၾကည့္ေနသူေတြ ကိုေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ “မခင္ျမရင္ ခနေလာက္သြားနား ေနလိုက္ပါလား” ကၽြန္ေတာ့္၏ အၾကံေပးခ်က္ကို လက္မခံပါ။ “နဲနဲပါးပါးပဲ နာတာပါ၊ ေတာ္ေသးတယ္ သိပ္မျမင့္လို႕” သူမ ျပဳတ္က်ခဲ႕ရာဆီသို႕ တခ်က္ေမာ့ၾကည့္ျပီး မိန္းမ အုပ္စု ႏွင့္ အတူေနာက္ေဖး မီးဖို ေခ်ာင္ဖက္သို႕ ထြက္သြားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းထဲသို႕ ျပန္၀င္လာ ခဲ႕သည္။အိပ္ယာေပၚသို႕ လွဲခ်လိုက္ခ်ိန္တြင္ ပိုးလိုးပက္လက္ လန္ေနေသာ မခင္ျမရင္ ကိုျပန္ျမင္ ေယာင္လာ၏။ ထို႔အတူသူမ ကိုယ္ေပၚက ဒါဏ္ရာေတြ ကိုျမင္ေယာင္မိေသာ အခါ တခါတုန္းက ၀ဏၰရွိန္ ေျပာဖူးသည့္ အေၾကာင္းကို ျပန္သတိရမိသည္။ သူ၏ ဇနီးသည္ ေဆြဇင္လတ္ ထံတြင္ ဒီလိုမ်ိဳး ၀ဏၰရွိန္ ျမင္ခဲ႕ဖူးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပခဲ႕သည္။ အဲဒီတုန္းက စိတ္ထဲ မွာသိပ္အေလးမထားမိ။ အခု မခင္ျမရင္ ဆီမွာလည္း ဒီလို အရာေတြျမင္ရခ်ိန္တြင္ ၀ဏၰရွိန္ ကိုေျပးျမင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါက္တာဘြဲ႕ရျပီးေနာက္ အမိေျမသို႕ တေခါက္ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ၀ဏၰရွိန္ တို႕ မိသားစု ရန္ကုန္မွာ မရွိေတာ့ပါ။ အန္တီနန္း နယ္ေျပာင္းရသည့္ ေနာက္သို႕ လိုက္ပါသြားၾက သည္ ဆိုတာေလာက္ပဲ သတင္းရ၏။ ၀ဏၰရွိန္ ကိုထားခဲ႕ျပီး နယ္ေျပာင္းရမွာစိုးသည့္ အတြက္ ရာထူးပင္ အတက္မခံဘဲ ရန္ကုန္မွာ ေပကပ္ေနခဲ႕သည့္ အန္တီနန္းတေယာက္ ဘယ္လို စိတ္ေျပာင္းသြားသည္ မသိပါ။ ေဆြဇင္ ျပန္ေရာက္မလာပါ ဆိုသည့္ သတင္းကိုသာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြဆီက သိရသည္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ျပီး သူတို႕မိသားစုေတြ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ၾကပါေစလို႕သာ ဆုေတာင္းရ သည္။ ၀ဏၰရွိန္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳသည္ကိုလည္း မၾကားရ၍ တကယ္လို႕ ေဆြဇင္ ႏွင့္သာ ျပန္ေတြ႕လွ်င္ အားလံုးအဆင္ေျပသြားမည္ျဖစ္သည္။ သူတို႕ ကေလးေလး လဲ ခုေလာက္ ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းေနသည့္ အရြယ္ေရာက္ေနေလာက္ေပျပီ။ သူတို႕ ႏွင့္ မေတြ႕ ခဲ႕သည့္ ႏွစ္ေတြ အတိုင္း သာဆိုလွ်င္ ကေလးက အလယ္တန္းေလာက္ေတာင္ ေရာက္ေလာက္ျပီထင္ပါသည္။ လမ္းမွာ ေတြ႕လွ်င္ပင္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သိမွာ မဟုတ္ေတာ့။ ေဆြဇင့္ အေၾကာင္း မွသည္ မခင္ျမရင္ ဆီသို႕စိတ္ကျပန္ေရာက္၏။ မခင္ျမရင္ ကိုယ္ေပၚက ဒါဏ္ရာေတြသည္ ေဆြဇင့္ ဆီမွာ ၀ဏၰရွိန္ ေတြ႕ခဲ႕ရသည္ ဆိုေသာ အခ်က္ေတြ http://achittatkatho.net    Page 68  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ႏွင့္ အလြန္တူ ညီေနသည္။ ခပ္ၾကီးၾကီး ဆူးတေခ်ာင္း သို႕မဟုတ္ သံခၽြန္ျဖင့္ ထိုးစိုက္ထား၊ ဆြဲျခစ္ ထားသလိုဒါဏ္ရာေတြ။ မိန္းမေတြ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိပ္မသိလွပါ။ ဒီလိုလုပ္တတ္သည့္ မိန္းမေတြ ရွိေၾကာင္း ကို လည္း စာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိသေလာက္ မေတြ႕မိပါ။ ခုေနခါ တြင္ အင္တာနက္ ၀င္လို႕ရလွ်င္ ဒီအေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းရွာၾကည့္လိုက္ခ်င္ပါသည္။ ျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ ေတြးၾကည့္ ျပီး စိတ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာ ေရာဂါတမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္သည္ လို႕သာယူဆမိ သည္။ ေဆြဇင္ ႏွင့္ ၀ဏၰရွိန္ ၏အိမ္ေထာင္ေရးက အဆင္မေျပခဲ႕သလို ဦးေလး ႏွင့္ မခင္ျမရင္၏ အိမ္ေထာင္ေရးကလည္း ေျပာလို႕ရတာ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေပၚယံ ေလာက္သာ သိျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကျပန္လွ်င္ ဒီလိုလုပ္တတ္သည့္ မိန္းမေတြ ရွိမရွိ စူးစမ္းၾကည့္သင့္သည္ ဟု ဆံုးျဖတ္ထား လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုဟန္ျဖင့္ သြားလာလႈပ္ရွားေနေသာ မခင္ျမရင္ကိုေတြ႕ရ၏။ “မခင္ျမရင္ သက္သာရဲ႕လား” “ဟိုနားနည္းနည္းနာ၊ ဒီနားနည္းနည္း နာေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္၊ ေခါင္းလဲ နည္းနည္းဖုသြား တယ္” အမႈမထားသလိုေျပာေနေသာ မခင္ျမရင္၏ မ်က္ႏွာက ေတာ္ေတာ္ေလး ညိဳးေလ်ာ္ေန၏။ နားထင္ႏွစ္ဖက္က ခ်ိဳင့္၀င္ေနျပီး ပါးရိုးေတြလည္း ထင္ထင္ရွားရွားေပၚေနသည္။ “တရားနာတဲ႕ အခါ ကိုလင္းေရစက္ခ်ေပးေနာ္” “ဟာ မခင္ျမရင္ ရွိတာပဲ” “ကူညီေပးပါ ကိုလင္းရယ္၊ အကိုၾကီးကလဲ ကိုလင္း လုပ္တာကိုပိုသေဘာက်မွာပါ” မ်က္ႏွာငယ္ေလး ျဖင့္ေတာင္းပန္ေန၍ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာတူလိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ မွာ ဒါမ်ိဳးပထမဆံုးလုပ္ဖူးျခင္းလည္းျဖစ္၏။ မခင္ျမရင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္နား ခပ္လွမ္း လွမ္းမွာ ထိုင္ျပီးတရားနာ၏။ ပရဟိတ စိတ္ရွိေသာ ကိုမ်ိဳးသိန္းႏွင့္ သူ၏ လူငယ္မ်ားေၾကာင့္ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံေရးပိုင္း သည္ လည္း အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕စြာ ျပီးဆံုးသြားပါသည္။ အိုးတိုက္ပန္းကန္ေဆး ပစၥည္း ေတြသိမ္း ဆည္းကာ ရပ္ကြက္ဓမၼာရံုျပန္ပို႕သည္ အထိ ေထာင့္ေစ႕ေအာင္ကူညီေပးၾကသည္။ ထံုးစံ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္သာ အရာရာတြင္ လူပိုၾကီးတေယာက္သဖြယ္ ေယာင္လည္ လည္ ျဖစ္လာရသည္။ ေမွာင္စ ပ်ိဳးလုလုတြင္ အားလံုးျပီးဆံုးသြားခ်ိန္တြင္ ပိုျပီးေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ရရံုသာမက စိတ္ မသက္သာဖြယ္ရာတခု ထပ္မံၾကံဳလာရ၏။ အသုဘ ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးျပီး ျပီျဖစ္သ ျဖင့္ အရပ္ထဲက လာကူသူေတြလဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ၾကသည္။ ျခံထဲက အလုပ္သမားေတြ လည္းကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ၾကသည္။ ဖဲ၀ိုင္းလည္း မရွိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ မခင္ျမရင္ http://achittatkatho.net    Page 69  http://achittatkatho.net   ႏွစ္ေယာက္သာ အိမ္ၾကီးထဲ တြင္က်န္ရစ္ခဲ႕၏။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ျဖစ္လာသည့္ အေျခအေနကို သတိျပဳမိခ်ိန္တြင္ မခင္ျမရင္ လည္းမ်က္ႏွာ တမ်ိဳးျဖစ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီတညသာ ဆက္ေနျပီး မနက္ျဖန္ မနက္ျပန္မည္ ျဖစ္သည္။ အမွန္က ကိစၥေတြ ျပီးသည္ ႏွင့္ မွီရာကားျဖင့္ ရန္ကုန္သို႕ အျမန္ျပန္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ထား၏။ မခင္ျမရင္ ကရက္လည္ျပီးေနာက္တရက္ မွျပန္ပါဟု ဆိုလာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာတူလိုက္သည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အခုလို ႏွစ္ေယာက္ထဲက်န္မည့္ အေျခအေန ေတြကိုၾကိဳ မစဥ္းစားမိပါ။ မခင္ျမရင္လည္း ေတြးမိဟန္မတူ။ ျခံထဲက မိန္းမေဖၚ တေယာက္ေယာက္ ေခၚပါဟု မခင္ျမရင္ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း ေျပာရမွာ အားနာသလိုျဖစ္မိသည္။ မိန္းမသား တေယာက္ ကေတာင္ ဒီအတိုင္း ေနေန ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က စျပီးေျပာလွ်င္ အကဲပါသည္ ဟု ထင္မွာလဲ စိုးမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိမ္အျပင္က ခံုတန္းလ်ားမွာ သြားထိုင္ျပီး စီးကရက္သာ တလိပ္ျပီးတလိပ္ ဖြာေနမိသည္။ ျခံထဲက အလုပ္သမားအခ်ိဳ႕ အျပင္ထြက္သူထြက္ျပန္လာသူလာ ႏွင့္ ထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ႏႈတ္ဆက္သြားၾကသည္။ သူတို႕ထဲက တေယာက္ေယာက္ကို မိန္းမတေယာက္ ေလာက္ လႊတ္ေပးဖို႕ ေျပာလွ်င္ေကာင္းမလား ဟု ေတြးမိေသးေသာ္လည္း စဥ္းစားရင္း ႏွင့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ျပန္။ ဒီလို ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေမွာင္လာ၏။ “ကိုလင္း” ကိုယ့္အေတြး ႏွင့္ကိုယ္ နစ္ေန၍ အနားသို႕ မခင္ျမရင္ ေရာက္လာသည္ကိုပင္ သတိမထား လိုက္မိပါ။ “ထမင္း မစားေသးဘူးလား၊ ရွစ္နာရီ ေတာင္ထိုးေတာ့မယ္” “မဆာေသးလို႕ပါ” “မဆာေသးလဲ စားလိုက္ပါ၊ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ မနက္လဲ အေစာၾကီးကားထ စီးရမယ္ ဆို” မတတ္သာ ေတာ့ဘဲ ထလိုက္လာရသည္။ အိမ္ထဲ၀င္ျပီးေနာက္ တံခါးမၾကီးကို ေသာ့ခတ္မည့္ဟန္ျပင္ျပီးမွ မခတ္ေတာ့ဘဲ မခင္ျမရင္က “ကိုလင္း ျပန္ထြက္ျပီးေဆးလိပ္ေသာက္ ဦးမွာ မဟုတ္လား၊ ကိုလင္း ျပန္၀င္လာမွ ခတ္လိုက္ ေနာ္” ရက္ပိုင္းေလာက္ အတြင္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ အမူအက်င့္ေတြ မခင္ျမရင္သိေနသည္။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ မဟုတ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ အတြင္းမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေဆးလိပ္ မေသာက္ပါ။ အိမ္ျပင္ ထြက္ျပီးမွ ေသာက္သည္။ “ကိုလင္း မဆာလဲ စားႏိုင္သေလာက္သာ စားေနာ္၊ ေတာ္ၾကာ ညေရာက္ေတာ႔ မွဆာရင္ ကိုလင္း ခက္ေနလိ္မ္႕မယ္၊ အိမ္ထဲမွာ စားစရာ ရွာစားဖို႕လဲ ကိုလင္း က သူမ်ား အိမ္ ဆိုျပီး အားနာ ေနဦးမွာ မဟုတ္လား” သူမ ေျပာတာဟုတ္ေန၍ အသာေလး ျငိမ္ျပီး ထည့္ေပးသမွ် စားေနလိုက္သည္။ မခင္ျမရင္ ကေတာ့ မစားပါ။ ကၽြန္ေတာ္စားတာကို ထိုင္ၾကည့္ေန၏။ http://achittatkatho.net    Page 70  http://achittatkatho.net   “မခင္ျမရင္ မစားဘူးလား” “စားျပီးျပီ၊ ခါတိုင္းစားေနက် အခ်ိန္ဘဲစားလိုက္တယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေကၽြးရတာ ေပါ႔၊ ေဆာရီးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ ထိုင္ေကာင္းေကာင္း နဲ႕ ထိုင္ ေနတာ” “ရပါတယ္၊ အပန္းၾကီးတာမွ မဟုတ္တာ၊ ဘာမွ အားနာ စရာမရွိပါဘူး၊ ကိုလင္းကလဲ” “အားနာတာ ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေခၚ မလဲ ….” ေရွ႕ဆက္ဖို႕ စဥ္းစားမရဘဲ စကားရပ္သြားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို မခင္ျမရင္ ရယ္သည္။ “ေျပာမေနပါနဲ႕၊ ကၽြန္မ ကိုလင္း အေၾကာင္း သိပါတယ္” ဘာေတြ မ်ားသိသြားတာလဲ ဟုရင္ထဲထိတ္သြားမိသည္။ သူမႏွင့္ ဦးေလးကို ၾကည့္မိသည့္ အေၾကာင္းလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေလွခါးေပၚက က်တုန္းက မၾကည့္သင့္သည့္ ေနရာကို ေၾကာင္ ၾကည့္ေနမိတာကိုလား။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူစြာျဖင့္ “ဘာေတြသိတာလဲ” “ကိုလင္း အခု ကၽြန္မ ကိုအားနာေနတယ္ မဟုတ္လား” “ဗ်ာ… အဲဒါကေတာ့” “ထမင္း ေစာင့္ေကၽြးရတာ ကိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီည အိမ္မွာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိ လို႕ မေနတတ္မထိုင္တတ္ အားနာေနတာကို ေျပာတာ” သူမေျပာတာ အမွန္ျဖစ္ေန၍ ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္ေနမိသည္။ “ကၽြန္မ စဥ္းစားပါေသးတယ္၊ ျခံထဲက မိန္းမေဖၚ တေယာက္ေခၚဖို႕၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ မေခၚ ေတာ ့ဘူး၊ မေခၚခ်င္ဘူး၊ ဒါကလဲ ကၽြန္မအေၾကာင္းနဲ႕ ကၽြန္မပါ၊ ေနာက္ျပီး ကိုလင္း ကလည္းမယံုၾကည္ရတဲ႕ သူမွ မဟုတ္တာ၊ ကိုလင္း လူေကာင္းဆိုတာ ကၽြန္မသိေနတာပဲ” “ခုလို ယံုၾကည္လို႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” “ကိုလင္း အခုလို အေနခက္ေနတာ ကိုလင္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္မအတြက္ ဆိုတာလဲ သိပါတယ္၊ ကၽြန္မအတြက္ နဲ႕ေတာ့ ေခါင္းရႈပ္ မခံပါနဲ႕ ကိုလင္းရယ္” “ကိုယ့္ကိုယ္ကို သူေတာ္ေကာင္းရုပ္ဒီေလာက္အထိေပါက္မွန္း မသိပါဘူးဗ်ာ၊ ေတြ႕တာ ရက္ ပိုင္းေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ႕ သူက ဒီလိုေျပာတယ္ ဆိုေတာ့” မခင္ျမရင္ ရယ္သည္။ ျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို တည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္ရင္း “ကိုလင္း ကို ယံုပါတယ္၊ ကၽြန္မ ကိုယ္ကၽြန္မ သာ မယံုတာ” “ဗ်ာ” ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားရသည္။ မခင္ျမရင္ ၏ ဆိုလိုရင္းကို လည္း နား မလည္ပါ။ “ေနာက္တာပါရွင္၊ ကဲ ကဲ၊ ပန္းကန္လဲ ေျပာင္ေနျပီ၊ ထမင္းထပ္ယူဦးမလား” “ေတာ္ပါျပီ၊” http://achittatkatho.net    Page 71  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ပန္းကန္ကိုဆြဲယူသိမ္းျပီး စားပြဲက ထသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အျပင္ ဖက္ျပန္ထြက္လာခဲ႕သည္။ ေစာေစာက ထိုင္ခဲ႕ေသာ ခံုတန္းမွာ ျပန္ထိုင္ရင္း စီးကရက္ ေသာက္ ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲျပန္မ၀င္ခ်င္ေသးပါ။ သို႕ေသာ္ကံ အေၾကာင္းမလွ စြာပင္ ဗူးထဲမာ စီးကရက္ကုန္သြားသည္။ ဗူးခြံကို လံုးေခ်လႊတ္ပစ္လိုက္ျပီး ွ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ ထိုင္ေနေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္စိတ္ ပိုျဖစ္လာ၍ ထိုင္ရာမွ ထျပီး အိမ္ထဲျပန္၀င္လာခဲ႕ရသည္။ အိတ္ထဲက စီးကရက္ဗူးသစ္ထုတ္ရင္း မနက္ျပန္မည္ဆိုေသာ္လည္း ဘာမွ မသိမ္းရ မျပင္ ရေသးတာ ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စီးကရက္ယူရင္း လက္လွမ္းမွီ သေလာက္အ၀တ္အစားႏွင့္ ပစၥည္းပစၥယ ေတြကို အိတ္ထဲျပန္ထည့္ရင္း အခန္းထဲမွာ နည္းနည္းၾကာသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာမွမ်ားမ်ားစားစား ပါလာတာ မဟုတ္ ၍ အလြယ္တကူသိမ္းႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲမွထြက္ျပီး ေလွခါးဖက္ဆီသို႕ ျပန္အလာတြင္ ေလွခါးအတုိင္း ခပ္သုတ္သုတ္တက္လာေသာ မခင္ျမရင္ ကိုျမင္လိုက္ရသည္။ ေရွ႕ဆက္မသြားေတာ့ဘဲ အသာ ရပ္ျပီးၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနေသာေနရာက အေမွာင္ရိပ္က် ေန၍ မခင္ျမရင္ကၽြန္ေတာ့္ကို မျမင္ပါ။ လင္းေနလွ်င္လည္း ျမင္မည္မထင္၊ သူမပံုက သုတ္သီးသုတ္ ျပာႏိုင္လွသည္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ဂရုထားမိပံုမေပၚေပ။ သူမ အိပ္ခန္းဖက္ရွိရာဆီသို႕ခ်ိဳး၀င္သြားသည္။ မခင္ျမရင္က သူမ ႏွင့္ ဦးေလး အရင္ေနခဲ႕သည့္ အခန္းမွာ မေနေတာ့ေပ။ အခန္းေဟာင္း၏မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ က အခန္းငယ္ေလးတခုမွာ ေျပာင္းေန၏။ မခင္ျမရင္ အခန္းထဲ၀င္ သြားမွ ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ဆင္းခဲ႕သည္။ ခံုတန္း ေလးမွာ ျပန္ထိုင္ေနစဥ္ ျခံထဲက အလုပ္သမား တေယာက္ေရာက္လာသည္။ အျပင္က ျပန္လာပံုရ၏။ “ဆရာေလး မအိပ္ေသးဘူးလား” “ေစာေသးလို႕ဗ်ာ၊ ဘယ္က ျပန္လာတံုး” “၀င္းတံခါးသြားပိတ္တာ” “ေဆးလိပ္ေသာက္ပါဦး” “ပါတယ္ဆရာေလး” အလုပ္သမားက နားရြက္ၾကားမွ ေဆးေပါ့လိပ္တလိပ္ကို ထုတ္ျပီး မီးညွိရင္း “ဆရာေလး မနက္ျဖန္ ျပန္မယ္ဆို” “ဟုတ္ကဲ႕” “ဒါဆို ေနာက္ေန႕ အမ တေယာက္ထဲျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ” ဒီအခ်က္ကို အခုမွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရမိသည္။ http://achittatkatho.net    Page 72  http://achittatkatho.net   “ေအးဗ်ာ၊ အဲဒါကူညီ ေပးလိုက္ၾကပါဦး၊” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “စိတ္ခ်ပါဆရာေလး၊ ျခံထဲမွာ ခ်ာတိတ္မေလး ေတြလဲ ရွိပါတယ္၊ အမ က လာေနေပးဆို လာေစာင့္ ေနေပးၾကမွာပါ” ျခံထဲမွာ လူအင္အား ေတာင့္သည့္အတြက္ ဒီကိစၥ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိ သည္။ စကားလာေျပာသည့္ အလုပ္သမား ျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တ ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ႕၏။ မခင္ျမရင္ကေတာ့ အိပ္ျပီထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္စေန႕ေတြက အိပ္ငိုက္ရင္း ဦးေလး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာတာကုိ လာထိုင္ေစာင့္ ေနတာ ျပန္ျမင္ေယာင္မိ၏။ ေစာေစာ အိပ္ ေစာေစာ ထသည့္ အက်င့္ရွိပံုရသည္။ ျခံလုပ္ငန္းဆိုသည္ကလည္း မိုးမလင္းမွီ ေစ်းအေရာက္ ပို႕ ရသည့္ လုပ္ငန္းျဖစ္ရာ မခင္ျမရင္ လည္း အေစာၾကီးထရပံုရ၏။ စစ္ၾကိဳေခတ္က ရုပ္ရွင္မင္းသမီးလိုလို ျပဇာတ္မင္းသမီးလိုလို နာမည္မ်ိဳး ရွိေသာ မခင္ျမရင္ သည္ ေခတ္ေနာက္က်သည့္ ပံုေတာ့ မေပၚပါ။ ဒီရက္ေတြ အတြင္း ကၽြန္ေတာ္ အကဲခတ္ မိ သ ေလာက္ ပညာလည္းတတ္ပံုရ၏။ အနည္းဆံုး ဘြဲ႕တခုေတာ့ရထားသူ ျဖစ္မည္။ အေနအထိုင္လည္းတည္ၾကည္၏။ ျခံလုပ္သားေတြ ကလည္း သူမကိုေလးေလးစားစားရွိသည္။ ဦးေလး မရွိေတာ့သည့္တိုင္ ျခံကိုကြပ္ကဲဖို႕ ခက္မည္မထင္ပါ။ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးထဲ၀င္လာသည္က သူမ ကိုယ္ေပၚက ဒါဏ္ရာေတြ အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ဒီလုိဒါဏ္ရာမ်ိဳးေတြကို ၀ဏၰရွိန္ ျမင္ဖူးသည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာဖူးသည္။ အခု ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြ႕ျမင္ရေပျပီ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္ၾကရသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မေတြး တတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္မၾကားဖူးေသာမိန္းမတခ်ိဳ႕၏ အမူအ က်င့္လို႕သာ သတ္မွတ္လိုက္ရေတာ့ သည္။ ညက ပိုျပီးရင္႕လာေသာအခါ ေအးျမလာသည္။ တခ်က္တခ်က္ေ၀႕လာေသာ ေလေျပေလ ညင္း ကလည္းကၽြန္ေတာ့္ကို က်ီစယ္လာ၏။ အေတြးေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ေညာင္း ညာေနေသာ စိတ္ ကိုေလႏုေအးက လံႈ႕ေဆာ္ေသာအခါ ငိုက္ျမည္းခ်င္သလိုျဖစ္လာသည္။ ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရ မရွိေသာ္လည္း ဦးေလး၏ စ်ာပန ရက္ေတြထဲမွာ ကၽြနေတာ္ အအိပ္အေန နည္း ခဲ႕သည္။ အိပ္ျဖစ္လွ်င္လည္း ၾကက္အိပ္ၾကက္ႏိုးသာ။ ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျဖစ္ေနေသာ ေနရာေလးကို စြန္႔ခြာမသြားလိုသျဖင့္ ခံုတန္းလ်ားေပၚမွာ ကၽြန္ ေတာ္လဲေလ်ာင္းလိုက္သည္။ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ဖို႕ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိေသာ္ လည္း ကၽြန္ေတာ္အိပ္ ေပ်ာ္သြားပါသည္။ အိပ္ေရး၀ေအာင္မအိပ္ခဲ႕သည့္ရက္ေတြ၏ အက်ိဳးဆက္ျဖစ္သည္။ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္မွာ အိပ္မက္မက္သည္။ အိပ္မက္ ထဲတြင္ ဦးေလးကို ျမင္ရ၏။ သူဆံုးသည့္ ေန႕ကအ၀တ္အစားေတြ ကိုပင္၀တ္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ၾကင္နာေသာ မ်က္လံုးေတြ ျဖင့္ၾကည့္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲ http://achittatkatho.net    Page 73  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    နင့္သြားရသည္။ ဦးေလး ကြယ္လြန္စဥ္က စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေသာ္လည္း ဒီေလာက္အထိမဟုတ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဦးေလး အၾကည့္ ေၾကာင့္ ငိုခ်င္သလိုလို ျဖစ္ရသည္။ “လင္းလင္း၊ အဲဒီေကာင္မ ကို ဒီအိမ္ကေန ေမာင္းထုတ္လိုက္စမ္းပါကြာ၊ တစက္မွ ေကာင္းက်ိဳး ေပးမယ့္ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး” “ဘယ္သူ႕ကိုလဲ ဦးေလး” “ခင္ျမရင္ ကိုေပါ့ကြ” “မဟုတ္တာ ဦးေလးရယ္၊ သူက ဦးေလးမိန္းမပါ” “အရင္က ဟုတ္ေပမယ့္ အခုမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ၊ ငါနဲ႕ မညားခင္က လည္း ဒီေကာင္မက ဖာ သာသာ ပါ။ဘာမွ အားနာစရာမလိုဘူး၊ ဒီအိမက အခုမင္းအိမ္ျဖစ္သြားျပီ၊ ္ ေမာင္းထုတ္ပစ္ လိုက္” “ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီေန႕ ဦးေလးအတြက္ အလႈ …..” “ငါသိတယ္၊ မင္းအမွ်ေ၀တာလဲ ငါၾကားတယ္၊ ငါ့အတြက္ ဘာမွ မပူနဲ႕ ဟိုေကာင္မ ကိုသာ ေမာင္းထုတ္၊ သူနဲ႕ ပတ္သက္မိရင္ မင္းဒုကၡ ေရာက္မွာပဲ” “ဦးေလးရယ္” အိပ္မက္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္အၾကပ္ရိုတ္ေနသည္။ မခင္ျမရင္ကို ေမာင္းထုတ္ဖို႕ အေၾကာင္းျပ ခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တခုမွ မရွိပါ။ မေသခင္ကထဲက အတင္းေပးေနသည့္ ဦးေလး၏ ဒီအိမ္ ဒီျခံ ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မလိုခ်င္ပါ။ ကိုယ္ႏွင့္ မသက္ဆိုင္သည့္ အရာတခုလိုသာသေဘာထားပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္စာလွ်င္ မုဆိုးမ တေယာက္ အတြက္သာပိုျပီး လိုအပ္သည္ မဟုတ္ပါ လား။ “ဘာမွ ေတြေ၀မေနနဲ႕ ငါ့တူ၊ ဦးေလး ေျပာသလိုလုပ္ပါသားရယ္၊ ဟိုေကာင္မ လာေနျပီ ငါသြားေတာ့မယ္” တကယ္ပင္ မခင္ျမရင္၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ “ကိုလင္း၊ ကိုလင္း ” ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးဖြင္႔ၾကည့္လိုက္ရာ တကယ္ပင္မခင္ျမရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ရပ္ေနသည္။ “ဘာလို႕ ဒီနားမွာ အိပ္ေနရတာလဲ၊ အေအးမိေနဦးမယ္” “အိပ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ” ကၽြန္ေတာ့္ စကားေၾကာင့္ မခင္ျမရင္ ရယ္သည္။ သူမကိုၾကည့္ရသည္ မွာ ၾကည္လင္လန္း ဆန္း ေန၏။ မခင္ျမရင္လည္း တေရးအိပ္လာပံုရသည္။ လက္ကနာရီက ိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သန္းေခါင္တိုင္လုျပီ။ ဒီအတိုင္း ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ၾကာၾကာအိပ္ေပ်ာ္သြားပံုရသည္။လွဲေနရာမွ ထျပီး အေညာင္းဆန္႕ရင္း ဦးေလး ႏွင့္စကား ေတြ ေျပာခဲ႕ရျခင္းသည္ အိပ္မက္ လား တကယ္လားဟု ေတြးေနမိသည္။ ဦးေလးက မခင္ျမရင္လာျပီဟု http://achittatkatho.net    Page 74  http://achittatkatho.net   ေျပာျပီးေနာက္တြင္ မခင္ျမရင္ တကယ္ေရာက္လာ၏။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “မခင္ျမရင္ ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနလား” “မ်က္လံုးမွိတ္ထားတာေတာ့ေတြ႕တယ္၊” ဒီအတိုင္းဆိုလွ်င္ေတာ့ အိပ္မက္သာျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။ “ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုလင္း” “ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး” ညလည္းနက္လုျပီ ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ အထဲ၀င္လိုက္ခဲ႕သည္။ မီးအလင္းေရာင္ ေအာက္ေရာက္ မွ မခင္ျမရင္ အ၀တ္အစားလဲ ထားတာ သတိျပဳမိသည္။ ညေနက ေတြ႕ ေသာအ၀တ္ေတြ ႏွင့္ မဟုတ္ေတာ့။ ညအိပ္ရာ၀င္လွ်င္ အ၀တ္လဲၾကတတ္သည့္ အတြက္ မထူးဆန္းေသာအ ေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြက ထူး ဆန္းတာကို သြားေတြ႕သည္။မခင္ ျမ ရင္ ၀တ္ထားသည္က အေရာင္ေပ်ာ့ျပီး အသားလည္းေပ်ာ့ေပ်ာင္းပံုရသည္။ မီးေရာင္ ေအာက္ တြင္ ျပည့္ျဖိဳးသည့္တင္ပါးေတြက ပိုမိုထင္ရွားေပၚလြင္ေန၏။ ထို႕ျပင္ တင္ပါး ေဘးဖက္ တြင္ လည္း ရဲနီသည့္ ေသြးကြက္ ႏွစ္ကြက္ကို ပါပိုျပီးျမင္သာေစသည္။ က်ပ္ျပား ၀ိုင္း သာသာခန္႕ ေသြးကြက္ႏွစ္ခု က ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ထိုင္းမိႈင္းသြားေစ၏။ ေျခာက္ေသြ႕ျပီး မေနစိုစြတ္ ေန ဆဲ ေသြးကြက္ေတြ ျဖစ္သည္။ “ဘာလဲ …ဟင္ ကိုလင္း” “တခုခုေျပာလိုက္သလားလို႕” “မေျပာပါဘူး” ရုတ္တရက္လွည့္ ေမးလာေသာ မခင္ျမရင္ကို ပ်ာပ်ာသလဲျပန္ျငင္းလိုက္ရသည္။ ေယာက္်ား တေယာက္က မိမိ၏ ကိုယ္ေပၚကို စိုက္ၾကည့္ေနလွ်င္ သိႏိုင္ေသာ ဆဌမ အာရံု မိန္းမေတြ မွာ ရွိပံုရ၏။ အေပၚေရာက္၍ လမ္းမခြဲၾကခင္ “ကၽြန္မ ေစာေစာႏိုးတတ္ပါတယ္၊ မနက္လာႏိႈးပါမယ္” “ဟုတ္ကဲ႕” အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သိမ္းဆည္းျပီး ပစၥည္းေတြကုိ ေသခ်ာေအာင္ျပန္စစ္ေဆးျပီး ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာ၀င္ခဲ႕သည္။ ေစာေစာက တေရး၀၀ အိပ္လိုက္ရသျဖင့္ ရုတ္တရက္ အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ ဒီၾကားထဲ မခင္ျမရင္ ထမိန္ေပၚက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေသြးကြက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့ အာရံု ကို လာေႏွာက္ျပန္၏။ တဆက္ထဲမွာပင္ လြန္ခဲ႕ေသာ တရက္ ႏွစ္ရက္က မခင္ျမရင္ ဆီမွာ ဒီလို အကြက္မ်ိဳးျမင္ဖူးခဲ႕တာ ျပန္အမွတ္ရသည္။ စိုေနေသာ အကြက္ေတြေတာ့ မဟုတ္။ ေျခာက္ေသြ႕ ေနသည့္ အကြက္ေတြ။ အဲဒီတုန္းက မိန္းမသားသဘာ၀ ကိစၥေၾကာင့္လို႕သာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါသည္။ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ စိတ္အာရံုကို မနည္းစုစည္း ေျဖေလ်ာ့ လိုက္မွ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါ သည္။ http://achittatkatho.net    Page 75  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေပ်ာ္သြားျပန္ေတာ့လည္း မနက္မွာ မခင္ျမရင္ တံခါးလာေခါက္ေတာ့မွ ႏိုးေတာ့၏။ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ေရခ်ိး အ၀တ္လဲျပီး မခင္ျမရင္ ျပင္ဆင္ေပးေသာ မနက္စာကိုစားလိုက္ သည္။ကားဂိတ္ ကို မခင္ျမရင္လိုက္ပို႕ပါသည္။ ဒရိုင္ဘာေဘးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထိုင္ေစ ျပီး သူမကေတာ့ ေနာက္ခန္းက တိတ္ဆိတ္စြာ လိုက္လာပါ၏။ ဘာစကား မွ မဆိုေသာ္လည္းကၽြန္ေတာ္စီးသည့္ ကားထြက္မွ ျပန္ပါသည္။ ဒရိုင္ဘာက “ေနာက္လဲလာခဲ႕ေနာ္ ဆရာေလး” ဟု ေလာက၀တ္စကားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ဖိတ္ ေခၚေသာ္လည္း မခင္ျမရင္ကေတာ့ ႏြမ္းလ်စြာျပံဳးရံုေလးျပံဳးျပပါသည္။ သူတို႕ ကိုလက္ျပျပီး ကားေပၚတက္ခဲ႕သည္။ ဘာေၾကာင့္ မွန္းမသိ ျပန္လာပါဦးမည္ ဟု လူမႈေရးအရ ေျပာရန္ ကို ပင္ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ဆြံ႕ေနမိ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကားထြက္လာခ်ိန္တြင္ မခင္ျမရင္တို႕ဂ်စ္ကားေလးလည္း ဆန္႕က်င္ဖက္ အရပ္ဆီသို႔ျပန္လွည့္ေမာင္းထြက္သြား၏။ ေနာက္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက ္မိခ်ိန္တြင္ ဆန္႔က်င္ဖက္ အရွိန္ ႏွစ္ခုေၾကာင့္ ဂ်စ္ကားေလးကို ခပ္ေရးေရးသာျမင္ရေတာ့၏။ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ++++++++++++++++++++++++++++++ အပိုင္း (ခ) ကၽြန္ေတာ္ ရံုးထဲ၀င္လာသည္ ႏွင့္ ရံုးခန္းထဲက မိန္းကေလး ေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ကုန္ သည္။ အရင္ဆံုး အနားေရာက္လာသည္က စာရင္းကိုင္မေလး သက္သက္ ျဖစ္သည္။ “ဟင္ … ဆရာ ကားသံလဲ မၾကားဘူး” “ဘယ္ၾကားမလဲ ငါက မသြားခင္ ၀ပ္ေရွာ့ မွာ ကားထိုးထားခဲ႕တာ၊ အခုစက္သံ က ညက္ေန တာပဲ” သက္သက္ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ျပသည္။ “ဘယ္ေလာက္ျပင္ျပင္ ဆရာ့ကားက ဂိတ္ဆံုးေနပါျပီ။ ဒါက အေရးမၾကီးပါဘူး။ သက္တို႕ဖို႕ ဘာပါလဲ” ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲက အထုပ္ကို စားပြဲေပၚတင္ေပးလိုက္သည္။ ၀မ္းသာအားရ ေအာ္လိုက္သံ ေတြအခန္းထဲမွာ ဆူညံသြား၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အတြင္းဆက္ မ၀င္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ နီးရာခံုတခံု မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္မိသည္။ “ဆရာ ေကာ္ဖီေသာက္ေတာ့ မလား” အနားေရာက္လာေသာ သန္႔ ရွင္းေရး၀န္ထမ္း မစိန္ရီ ကေမးသည္။ “လဘက္ရည္ေတာ့ ေသာက္ခဲ႕တယ္ဗ်။ ေဖ်ာ္ရင္လဲ ေဖ်ာ္ခဲ႕ေလ” http://achittatkatho.net    Page 76  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မစိန္ရီ က သက္သက္ထံမွ ေကာ္ဖီမစ္ တထုပ္လွမ္းယူရင္း “ဆရာ မေန႕က ျပန္ေရာက္မွာဆို” “ဟုတ္တယ္ဗ်။ လမ္းမွာ၀င္စရာေလး ရွိလို႕ တရက္ေနာက္က်သြားတာ” “ဆရာ့ အခန္း ရွင္းထားတယ္ ဆရာ၊ ၾကမ္းလဲ တိုက္ထားတယ္” ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲ ၀င္သြားေတာ့ ရွင္းလင္း ေနျပီးၾကမ္းျပင္ကလည္း အနည္းငယ္စိုေန ေၾကာင ္း ခံစားမိသည္။ မစိန္ရီ ခုမနက္ေလးတင္ ၾကမ္းတိုက္ထားဟန္ရွိ၏။ လက္ဆြဲအိတ္ ကိ ု စားပြဲ ေပၚတင္လိုက္ျပီးထိုင္ခံုေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ ခါတိုင္းလို ကြန္ပ်ဴ တာကိုေတာင္ မဖြင့္မိပါ။ ခန ေနေတာ့ ေကာ္ဖီခြက္ကေလး ႏွင့္ မစိန္ရီ ၀င္လာသည္။ “ကေလး ေတြကေတာ့ ဆရာဘာမုန္႕ ၀ယ္လာသလဲပဲ စိတ္၀င္စားၾကတယ္ အလုပ္အဆင္ေျပ လားေတာ့ ေမးေဖၚေတာင္ မရၾကဘူး” “ေျပပါတယ္ဗ်ာ” မစိန္ရီ အေမးကိုေျဖရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေတြေ၀သြားမိသည္။ သြားရေသာ အလုပ္ကိစၥ က အဆင္ ေျပပါသည္.။ မေျပစရာအေၾကာင္းလည္း မရွိပါ။ အလုပ္ျဖင္႕ သြားရင္း ခရီးသြားဟန္လႊဲ ၀င္ခဲ႕ မိသည့္ ကိစၥ ကို ေတာ့ ေျပလားမေျပလား ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ေ၀ခြဲလို႔ မရပါ။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ ေတာ္ ႏွင့္လည္းဘာမွ မဆိုင္လို႕ ေျပာလွ်င္ရပါသည္။ အကယ္၍ ဆိုင္သည္ဟု တစံုတေယာက္ က ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေျပာလာလွ်င္ လည္း ကၽြန္ေတာ္ အျငင္းရခက္ပါသည္။ “ကဲ ခင္ဗ်ားလဲ ေရွ႕ကို ေျပးလိုက္ဦး သူတို႕ ၀ိုင္းတြယ္တာနဲ႕ ခင္ဗ်ားဖို႕ ဘာမွ မက်န္ဘဲ ေနမယ္” မစိန္ရီ ထြက္သြားျပီးေနာက္ ေကာ္ဖီ တငံုေမာ့လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ အေတြးထဲ ျပန္ျမဳပ္သြား ရသည္။ ေလာေလာ ဆယ္ အလုပ္မရွိပါ။ သက္သက္ အားလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခရီးစဥ္ အတြက္ စာရင္းလုပ္ေပးဖို႕ ေရာက္ခ်င္ ေရာက္လာႏိုင္သည္။ အခုေလာေလာဆယ္ ေတာ့ သက္သက္ လည္း မုန္႕စားေနရ ၍ အားဟန္ မတူပါ။ ဒီအလုပ္ကုိ ၀င္လာျပီးကထဲက ခရီးဟိုသည္ သြားရျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ မဆန္းပါ။ ဒီ တေခါက္ေတာ့ လမ္းေၾကာင္းလဲသင္႔ ေနသည္ ႏွင့္ ဦးေလး ဦးေက်ာ္ဒင္ ေနခဲ႔ရာ ျမိဳ႕ကို ၀င္မိ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကို သြားဖို႕ စိတ္ကူးလံုး၀ မရွိပါ။ သို႕ေသာ္လည္း ခုတေခါက္ ၀င္ျဖစ္ ျခင္းမွာ ဦးေလး အသက္ထင္ရွား ရွိခ်ိန္က တစက္မွ ၾကည့္ မရခဲ႕ေသာ ရန္ကုန္ ကေဆြမ်ိဳးတ ခ်ိဳ႕ ေၾကာင့္ဆိုလွ်င္ မွားမည္ ဟုမထင္ေပ။ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ မွာျပန္ေနျဖစ္ ျပီးေနာက္ ပိုင္း သူတို႕ ႏွင့္ တေၾကာင္း မဟုတ္တေၾကာင္း၊ တေနရာမဟုတ္ တေနရာ ဆံုမိၾကသည္။ ဆံု မိ တိုင္းလည္း ဦးေလး က်န္ခဲ႕သည့္ ပစၥည္းေတြ အေၾကာင္း အေမြ ေတြ အေၾကာင္း ေမးၾက သည္။ ဒါေတြကိုစိတ္ မ၀င္စားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေမးလာတိုင္း အေျဖဟူ၍ မရွိပါ။ အျမဲလို သူတို႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို မခင္ျမရင္ ႏွင့္ ပစ္ထားခဲ႕သည့္ အတြက္ အျပစ္တင္ၾကသည္။ ကိုယ္မလိုခ်င္ေသာ အရာတခု အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းရႈပ္ မခံသည္ကိုလည္း သူတို႕ နားမလည္ ၾကပါ။ http://achittatkatho.net    Page 77  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သို႕ေသာ္လည္း မခင္ျမရင္ ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သတင္းစကားတခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာ ေသာ အခါမွာ ေတာ့ အနည္းငယ္ စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ျဖစ္ရသည္ အမွန္ပင္။ ဦးေလး ၏ အေမြ အႏွစ္ေတြကို သူစိတ္ထင္တိုင္းစီမံ ေနသည္ ဆိုသည့္ အခ်က္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ မတုန္ လႈပ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဒီအခ်က္ကို ခြင့္ျပဳခဲ႕ ျပီးျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ေရာက္ လာသည့္ သတင္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ ထူးဆန္းအံ႕ၾသဖြယ္ရာေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ၾကားရတာေတြ က မေကာင္း။ အေနအထိုင္ အဆင့္အတန္းရွိသည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္သတ္မွတ္ခဲ႕ေသာ မခင္ျမရင္ တေယာက္ ေယာက္်ားေတြ ႏွင့္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနသည္ ဆိုၾက၏။ ၾကားခါစက ကၽြန္ေတာ္ မယံုပါ။ေနာက္ ေတာ့ ယံုသည္မဟုတ္ေသာ္လည္း သိခ်င္စိတ္ကျဖစ္လာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အခုတေခါက္ ခရီး အထြက္တြင္ လမ္းေၾကာင္းက လည္းသင့္သည္ ႏွင့္ မခင္ျမရင္ ရွိရာဆီ ၀င္ခဲ႕သည္။သို႕ေသာ္ မခင္ျမရင္ မရွိေတာ့ျပီ။ ဦးေလး၏ ျခံၾကီးထဲမွာ ပိုင္ရွင္အသစ္ေတြေရာက္ေနသည္။ ပိုင္ရွင္အသစ္က စိုက္ပ်ိဳးေရးကို အဓိက ထားဟန္မတူပါ။ ကုန္တင္ႏွင့္ ခရီးသည္တင္ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးေတြ ျခံထဲမွာထိုးထား တာေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုသည္ မ်ားကိုလည္း ေရလည္ေအာင္ မရွင္း ျပႏိုင္ၾက။ ရွင္းျပဖို႕ စိတ္မ၀င္စားသည့္ ဟန္ ေတြကိုလည္း သိသာစြာေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိကၽြမ္းဖူးေသာ အလုပ္သမားေတြကိုလည္း မျမင္ရသည့္ အတြက္ ျခံထဲကေန ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျပန္ထြက္လာျပီး ဘာလုပ္လွ်င္ေကာင္းမည္လဲ စဥ္းစား သည္။ ျပန္ခ်င္ျပန္ဖို႕ ကားစီးရ အဆင္ေျပေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မျပန္ခ်င္ေသးပါ။ အေျဖ တခုခု ကိုေတာ့ ေသခ်ာေအာင္သိသြားခ်င္သည္။ မခင္ျမရင္ ႏွင့္ ပါတ္သက္ျပီး သူမ၏ လူမႈ ေရး ကိစၥ ေတြကို မသိရလွ်င္ပင္ ဘယ္ေျပာင္းသြားသည္ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သိခ်င္၏။ လမ္းေထာင့္က ကြမ္းရာဆိုင္ေလး တဆိုင္မွာ ျခံထဲက ေျပာင္းသြားသည့္ အလုပ္သမားေတြ အေၾကာင္းသိမသိ ေမးရင္း စက္ဘီးတစီး ႏွင့္ျဖတ္သြားေသာ ရာအိမ္ မႈး ကိုမ်ိဳးသိန္း ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၀မ္းသာအားရ ႏွင့္ ေနာက္ကေနေျပးလိုက္ ေခၚေသာ္လည္း ၾကားပံုမရဘဲ လမ္းေကြ႕ မွာေပ်ာက္သြားသည္။ “အဲဒါ အိမ္ျပန္တာ ဦးရဲ႕” ကြမ္းရာဆိုင္က ခ်ာတိတ္ကေလး က ကၽြန္ေတာ့္ ကို အိမ္လမ္းညႊန္လိုက္သည္။ သြားရသည္ မွာ သိပ္မေ၀းပါ။ ခုနက သူေကြ႔၀င္သြားသည့္ လမ္းထိပ္ကေန သံုးေလး အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ မွာ ရွိသည္။ အိမ္ေရွ႕ မွာ ကုန္စံုဆိုင္ေလး တဆိုင္ဖြင့္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုျမင္ေသာ အခါ ၀မ္းသာအားရထြက္ေခၚပါသည္။ ဦးေလး နာေရးတြင္ ေတြ႕ခဲ႕ၾကျပီးေနာက္ မေတြ႕သည္မွာ ၾကာ လွျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းစြာ မွတ္မိေနသည္။ “အလည္လာတာလား” အိမ္ထဲမွာ ထိုင္မိေတာ့ ကိုမ်ိဳးသိန္းေမးသည္။ “မဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းၾကံဳလို႕ ၀င္လာတာ” http://achittatkatho.net    Page 78  http://achittatkatho.net   “ျခံထဲ ေရာက္ခဲ႕ျပီေပါ့” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ဟုတ္ကဲ႕၊ မခင္ျမရင္ ဘယ္ေျပာင္းသြားသလဲ ကိုမ်ိဳးသိန္းသိမလားလို႕” ကိုမ်ိဳးသိန္း နည္းနည္းေတာ့ ေတြေ၀ သြားသည္။ “ကိုေကာင္းထက္လင္း တို႕နဲ႕ အဆက္အသြယ္ မရွိဘူးလား” “မရွိဘူး၊” “အမွန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူဘယ္ေျပာင္းသြားတယ္ မသိဘူးဗ်” “ဘယ္တုန္းက ေျပာင္းသြားတာလဲ” “ျခံေရာင္းတာေတာ့ သံုးလေလာက္ရွိျပီ၊ ေစ်းနား ကသီတာလမ္း မွာ အိမ္ငွားျပီး တလေလာက္ ေနလိုက္ေသးတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ဘူးဗ်” “ေနာက္ တအိမ္ေျပာင္းတာလား” “ဒီမွာ မရွိေတာ့ တာေသခ်ာပါတယ္ ကိုေကာင္းထက္လင္း ရဲ႕၊ ျမိဳ႕ထဲမွာ သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသိၾကေတာ့ တေနရာရာ မွာရွိရင္ သိၾကေတြ႕ၾကမွာပါ” နယ္ျမိဳ႕ေသးေသး ေလးတြင္ မခင္ျမရင္လို မိန္းမသားတေယာက္ ကို သတိမျပဳဘဲ ေနႏိုင္ ဖို႕ ခဲယဥ္းေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြးမိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ေယာက္်ားသားေတြက ေတာ့ မခင္ျမရင္ကို သတိျပဳမိၾကမွာမလြဲေပ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဦးေက်ာ္ဒင္၏ တူအေန ျဖင့္သိထားေသာ ကိုမ်ိဳးသိန္းက ျခံေရာင္းသည့္ ကိစၥ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လာသည္ထင္သြားမွာလည္း စိုးမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မခင္ျမရင္ အေၾကာင္း မွ လြဲျပီး က်န္တာ ေမးမေနေတာ့ပါ။ ေငြေၾကး ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီးတခြန္း မွ မပါေအာင္ ေမးျမန္း ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကိုမ်ိဳးသိန္း က ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဆက္ရွင္းျပ ရွာပါ သည္။ “ျခံေရာင္း လို႕ ရတာေတြ ကို အားလံုးနီးပါး လွဴသြားတယ္ဗ်။ ပိုင္ရွင္ အသစ္က ျခံလုပ္ငန္း ဆက္ မလုပ္ေတာ့ ဘူးဆိုေတာ့ အလုပ္သမားေတြကို လည္း ခြဲေ၀ ေထာက္ပံ႕ သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ေရွ႕တင္ပါပဲ၊ အသိသက္ေသ ေတြနဲ႕ လုပ္သြားတာ” ၾကားရသည္ မ်ား ႏွင့္ တျခားစီ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ကိုမ်ိဳးသိန္း ေျပာတာေတြကို ယံုၾကည္ပါသည္။ “ဒါနဲ႕ ဦးေလးကို ရိုတ္လိုက္တဲ႕ ေကာင္ေလးေကာ၊ ဖမ္းမိလား” “မိတယ္ဗ်။ ေထာင္ခုနစ္ ႏွစ္က်သြားတယ္၊ သူ႕မိန္းမ ေလးကလည္း ငယ္ငယ္ေလးဗ်။ ကေလး တေယာက္လဲ ရွိေသးတယ္၊ ဒီကေလးမကိုလဲ မခင္ျမရင္က အမ်ားတန္းတူ ေပးသြားပါတယ္” ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေမးခ်င္ေသာ္လည္း ေသခ်ာ ေအာင္ မခင္ျမရင္၏ သတင္းဆိုးေတြ အ ေၾကာင္းေမးမိသည္။ ကိုမ်ိဳးသိန္း က ပိုျပီးေတြးေတြးဆဆ ေျဖသည္။ “ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးလို႔ပဲေျဖရမယ္၊ ကိုေကာင္းထက္လင္း လိုပဲ ဟို ကဒီက စကားေတြၾကားပါတယ္၊ တရပ္ကြက္ထဲ ေနေနၾကတာကိုး၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ ျမင္ တပ္အပ္ http://achittatkatho.net    Page 79  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး လို႔ပဲေျဖခ်င္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ခိုင္ခိုင္လံုလံု မ်က္ျမင္ ေတြ႕ တယ္ သိတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုေကာင္းထက္လင္း ကို မညာပါဘူး၊ သိတဲ႕ အတိုင္း အမွန္ကို ေျပာမွာပါ” ဒီေလာက္ ဆိုရင္ေတာ္သင့္ ျပီဟု ယူဆျပီး ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဖို႕ ျပင္သည္။ ကိုမ်ိဳးသိန္းက ထမင္း စားသြားဖို႕ ေျပာေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းလိုက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကိုမ်ိဳးသိန္း ကၽြန္ေတာ့္ ကို ကားဂိတ္ ျပန္လိုက္ပို႕ ေပးသည္။ လမ္းမွာလည္း မခင္ျမရင္ လွဴ သြားေသာ ရပ္ကြက္ ဓမၼာရံု အသစ္၊ မူလတန္း ေက်ာင္းေဆာင္ ႏွင့္ ျမိဳ႕ထဲက ဘုရားတန္ေဆာင္း တို႕ကို လိုက္ျပ ပါသည္။ အလွဴ အရပ္ရပ္တြင္ သူမ နာမည္မပါဘဲ ကြယ္လြန္သူ ဦးေက်ာ္ဒင္ ေကာင္းမႈ ဆိုသည့္ စာကိုသာျမင္ရရာ ၾကားခဲ႕ရသည့္ သတင္းစကားေတြ ေၾကာင့္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ခဲ႕ ေသာစိတ္ အတြက္ သူမ ကို အားနာရသည္။ “ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို ေျပာၾကေျပာၾက စိတ္ေကာင္းရွိတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးပါဗ်ာ၊ ျခံေရာင္းေတာ့ လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္က လူၾကီးေတြပဲ အသိသက္ေသ လုပ္ေပးၾကတာ၊ ေငြဘယ္ ေလာက္ ရတယ္ ဆိုတာအားလံုး သိတာေပါ့၊ လွဴတာ နဲ႕ အလုပ္သမား ေတြ ကုိ ေပးတာက ရတာ ထက္ေတာင္ မ်ားေနေသးတယ္” ကားဂိတ္ ႏွင့္ တြဲထားသည့္ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ကားေစာင့္ ရင္း ကိုမ်ိဳးသိန္း က ဆက္ျပီး ရွင္းျပပါသည္။ လူမႈ ေရး၀တၱရားေက်ပြန္ ေသာ ကိုမ်ိဳးသိန္း က ကၽြန္ေတာ့္ လိပ္စာႏွင့္ ဖုန္းနံပါတ္ ကိုယူ ထားလိုက္သည္။ ထူးျခားခ်က္ တစံုတရာ ရွိလွ်င္၊ ဒါမွ မဟုတ္ မခင္ျမရင္၏ သတင္းရလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းၾကားေပးပါမည္ဟု ဆို၏။ ကားေရာက္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚ တက္ျပီး မွျပန္သြားရွာသည္။ မဆီ မဆိုင္ၾကားထဲက အလုပ္မ်ားရသည့္ ကိုမ်ိဳးသိန္းကို အား နာရသည္။ သူႏွင့္သာမေတြ႕လွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာေတြ သိရဖို႕ မလြယ္ပါ။ “ဆရာ၊ ဆရာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလား” စားပြဲေရွ႕ကပ္ေခၚလိုက္ေသာ သက္သက္ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အာရံုေတြ အခန္းထဲ ျပန္ ေရာက္လာသည္။ “မေပ်ာ္ပါဘူး၊ မွိန္းေနတာပါ” “ဆရာ့စာရင္းေတြ ေပးေလ၊ အားတုန္းလုပ္ထားလိုက္မယ္၊ ဟင္ ဆရာက ကြန္ပ်ဴတာလဲ ဖြင့္ မထားဘူး” “အလုပ္နည္းတယ္ေပါ့” “အင္း၊ မေမႏွင္း ကလဲ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္၊ ဒီေန႕ မလာေတာ့ဘူးတဲ႕၊ ဟီ ဟီ” ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေနရာပါဖယ္ေပးလိုက္သည္။ သက္သက္ ၀င္ထိုင္ လိုက္၏။ လက္ဆြဲ အိတ္ထဲမွာ ပလပ္စတစ္ အိတ္တလံုး ႏွင့္ ထည့္ထားသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အခု ခရီးစဥ္ အတြင္း အသံုးစားရိတ္ ေဘာက္ခ်ာေတြ၊ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ပိုင္း ေတြ သက္သက္ေရွ႕ မွာ ခ်ေပးလိုက္သည္။ “ဒါပဲလား” “ဒါပဲ ထင္တာပဲ၊ ေနာက္မွ ျပန္ၾကည့္တာေပါ့ ဟာ၊ ခုေတာ့ ရွိသေလာက္လုပ္လိုက္ေပါ့” http://achittatkatho.net    Page 80  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “အင္းေလ ဆရာက သူေဌးပဲ၊ လိုလဲ စိုက္လိုက္ေပါ့၊ မရိုမေသ ဆရာရယ္၊ စင္ေပၚက ဟို ဖိုင္ အ၀ါေလး ေပးစမ္းပါ၊ တခါထဲ ဖိုင္တြဲထားေပးလိုက္မယ္” သက္သက္ကို ဖိုင္ယူ ေပးျပီး ကၽြန္ေတာ္ အေရွ႕ဖက္ခန္း ထြက္လာခဲ႕သည္။ “ေအးေအး ေဆးေဆး သာလုပ္ေဟ႕၊ ငါအျပင္မွာ ေဆးလိပ္ထြက္ဖြာလိုက္ဦးမယ္” Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ကၽြန္ေတာ္ ဒီကုမၸဏီ ကိုေရာက္လာျခင္းက တိုက္ဆိုင္မႈလို႕လည္း ဆိုႏိုင္သည္။ ဘန္ေကာက္ မွာ ဦးျမင့္သိန္း ႏွင့္ ေတြ႕ခဲ႕ျခင္းက ဒီကိုေရာက္လာ ျခင္း၏ အစျဖစ္သည္။ ျမန္မာ လူမ်ိဳး ႏွစ္ ေယာက္ ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ထိုင္းအမ်ိဳးသား မိတ္ေဆြ တေယာက္က မိတ္ဆက္ေပး ခဲ႕ပါသည္။ တကယ္တန္း အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ တဦးႏွင့္ တဦး မသိကၽြမ္းၾကေသာ္လည္း နည္း နည္းစီေတာ့ သိၾကပါသည္။ ဦးျမင့္သိန္း က စီးပြားေရး ဆိုင္ရာဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း ေတြမာ မၾကာ ခနလိုလို ေတြ႕ရတတ္သည္ ွ လုပ္ငန္းရွင္ၾကီး တေယာက္ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္ မေတြ႕ဆံုဖူး ေသာ္ လည္းသူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေတြကတဆင့္ သိေနပါသည္။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္၏ ဆရာ ျဖစ္ခဲ႕ဖူးေသာ အျငိမ္းစားပါေမာကၡ ဆရာၾကီးတဦးထံမွ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ကို သိေန ခဲ႕သည္။ ဦးျမင့္သိန္းက သူလို လုပ္ငန္းရွင္ အၾကီးစားၾကီးမ်ား စုစည္းတည္ေထာင္ထားသည့္ လူမႈေရး ေဖာင္ေဒးရွင္း တခုႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အလုပ္အပ္ခ်င္သည္။ သူအကူအညီ သြား ေတာင္းသည့္ ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေထာက္ခံေပးလိုက္သည္ ဆို၏။ မူလက ကၽြန္ေတာ့္ ဆရာၾကီးကို ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႕ ေမတၱာရပ္ခံေသး ေသာ္လည္း ဆရာၾကီးမွာ အျငိမ္းစာယူ ျပီးမွ လုပ္စရာေတြ ပိုမ်ားေနေသာေၾကာင့္ လူငယ္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ ကို သံုးဖို႕ ဦးျမင့္သိန္း ကို တိုက္ တြန္းလိုက္သည္။ ဒါကလည္း မျဖစ္မေန သေဘာမ်ိဳးမဟုတ္ သူသိသည့္ တပည့္တေယာက္ နာမည္ေျပာလိုက္ ျခင္းမ်ိဳးေလာက္သာျဖစ္သည္။ ထို႕ျပင္ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပည္တြင္းမွာ ရွိေနသူ မဟုတ္။ ဒီ အလုပ္ ကိုလက္ခံျဖစ္ဖို႕ မလြယ္ကူပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ဦးျမင့္သိန္း က မေမွ်ာ္ လင့္ဘဲ ဆံုမိၾကသည့္ အျပင္ ၾကားကေန မိတ္ဆက္ေပးမည့္ သူကလည္း အသင့္ရွိေနေသာ အေျခအေန ႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္ခဲ႕သည္။ “စတာကေတာ့ တႏွစ္ေက်ာ္ ျပီေျပာရမယ္၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးေပါ့ အေျခခံေလး ေတြက ေနစေနတာ၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ လုပ္ေနတယ္၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး နဲ႕ ပါတ္သက္ျပီး လုပ္ ေပး ဖို႕ စဥ္းစားထားတာ လဲ ရွိတယ္ဆရာ” သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ ေဖာင္ေဒးရွင္း ၏ လုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္မႈ၊ ထိေရာက္မႈ ႏွင့္ ပတ္ သက္ေသာ စာတမ္းတေစာင္ျပဳစုေပးေစခ်င္သည္။ ရွိျပီးသား ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္ ေတြ ႏွင့္သာမက ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ လိုက္ေလ႕လာျပီး သံုးသပ္ေရးသားေပး ရမည္ ျဖစ္ သည္။ တျခားမွာ ဒါမ်ိဳးကၽြန္ေတာ္ http://achittatkatho.net    Page 81  http://achittatkatho.net   လုပ္ဖူးေသာ္လည္း ျပည္တြင္းမွာ မလုပ္ဖူးပါ။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ရိုူးရိုး report လိုမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အျမင္လည္းပါေစခ်င္တယ္ ဆရာ၊ ထပ္ျပီးတိုးခ်ဲ႕ မွာေတြကလည္း ရွိေနေတာ့ လူၾကီးေတြ ကိုတင္ျပတဲ႕ အခါမ်ိဳး က်ရင္လည္း ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ေလး ျဖစ္သြားတာေပါ့” “ကၽြန္ေတာ္က ေဖာင္ေဒးရွင္း ၀န္ထမ္းအေန နဲ႕ မဟုတ္ဘဲ အလြတ္သေဘာနဲ႕ လုပ္တာဆို ေတာ့ ေဒတာ ရဖို႕ အဆင္ေျပပါ႕မလား” “ေဖာင္ေဒးရွင္း ေဒတာေတြကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္၊ တျခား ဌာန ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ ေတြလည္း လိုမယ္ ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးလုပ္ေပးပါမယ္” ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္သည္မွာလိုအပ္သည့္ အခ်က္အလက္ေတြမရႏိုင္မွာကို ပဲျဖစ္သည္။ ဦးျမင့္ သိန္းလို အဆက္အသြယ္ေကာင္းျပီးေပါက္ ေရာက္သည့္ မ်က္ႏွာဖံုး လုပ္ငန္းရွင္ ၾကီး တ ေယာက္ ကကူညီမည္ ဆိုလွ်င္ ေတာ့ အဆင္ေျပ ႏိုင္သည္ဟု ေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားႏိုင္ငံေတြ ေလွ်ာက္သြားေနရသည္ ႏွင့္ စာလွ်င္ ကိုယ့္ေျမကိုယ္႔ရြာ မွာ ျပန္အ လုပ္ လုပ္ ခ်င္သည္။ လုပ္ရမည့္ အလုပ္အေန အထားႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ တို႕ စကား ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေျပာ ျဖစ္ၾကသည္။ အျပန္အလွန္ အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္မိၾကျပီး တေယာက္ကို တေယာက္ သေဘာ က် သြားၾကတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ ရွိလုပ္ေနသည့္ စာခ်ဳပ္သက္ တမ္းေစ႔ လွ်င္ ျပန္ လာလုပ္ေပးဖို႕ သေဘာတူ လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္ ဦးျမင့္သိန္း ႏွင့္ ဆက္သြယ္ျပီး အလုပ္စဖို႕ ျပင္သည္။ “၀န္ထမ္း ဘယ္ေလာက္လိုမလဲ ဆရာ” “ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္ထဲ ရပါတယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ တလံုးရွိရင္ ျပီးတာပဲ” ႏွစ္ပတ္သံုးပတ္ေလာက္ နားလိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လုပ္ငန္းစသည္။ ဦးျမင့္သိန္းက သူ႕ကုမၸဏီ ရံုးခ်ဳပ္ မွာ ေနရာေပးေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ တိုက္ခန္းမွာပင္အလုပ္လုပ္သည္။ အဆင္မေျပ ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ မွာ ကြန္ပ်ဴတာတလံုးသာရွိသည္။ အင္တာနက္မရွိ၊ fax လည္းမရွိ၊ မိတၱဴ ကူး ရန္ လိုအပ္လွ်င္လည္း အျပင္ေျပးရသည္။ တခ်ိဳ႕ စာရြက္စာတမ္းေတြ ဆိုတာကလည္း အျပင္ ဆိုင္ မွာ မိတၱဴကူးဖို႕ မသင့္ေတာ္တာေတြ ရွိသည္။ ဒီၾကားထဲတြင္ မဟာရန္ကုန္ လွ်ပ္စစ္မီးက လည္းလာလိုက္ မလာလိုက္ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပညာေပး၏။ ဦးျမင့္သိန္း ဒီအခက္ အခဲ ေတြသိေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ့္ ကို သူ႕ကုမၸဏီ ရံုးခ်ဳပ္ ကိုေခၚျပန္ သည္။ သို႕ေသာ္လည္း စည္ကားရႈပ္ေထြးေသာ ရံုးခ်ဳပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေနရာလုပ္ ေပးဖို႕ မလြယ္ကူပါ။ ဒီလို ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ ကုမၸဏီ ကိုေရာက္လာခဲ႕သည္။ ဒါက ဦးျမင့္သိန္း ၏ လုပ္ငန္းငယ္ေလးတခု ျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ မၾကီးၾကပ္ဘဲ မန္ေနဂ်ာ ႏွင့္ လႊဲ ထားလို႕ ရေလာက္သည့္ ကုမၸဏီ ေလးျဖစ္၏။ လုပ္ငန္းေသးျပီး ၀န္ထမ္းအင္အား နည္းေသာ္လည္း ရံုးအသံုးအေဆာင္ အျပည့္အစံုရွိ၏။ ေနရာလည္း က်ယ္ ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အဆင္ေျပသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အခန္း က်ယ္တခု စီစဥ္ေပး http://achittatkatho.net    Page 82  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ႏိုင္သည္။ ၀န္ထမ္းေတြကလည္း အလုပ္သိပ္ မ်ားၾကသည္ မဟုတ္ရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုအပ္လွ်င္ အကူအညီ ေပးႏိုင္ၾက၏။မီးပ်က္လွ်င္လည္း မီးစက္ရွိသည္။အင္ တာနက္ ကြန္နက္ရွင္လည္း ေကာင္း၏။ ေရာက္စ က သူ႕အလုပ္သူလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ ႏွင့္ ေနေနၾကေသာ္လည္း မ်ားမၾကာ မွီပင္ ရံုးအဖြဲ႕ ေတြ ႏွင့္ရင္း နွီးသြားသည္။ ဒီမွာ က လူငယ္ေတြ မ်ားသည္။ ရာထူး အၾကီးဆံုး ျဖစ္သည့္ မန္ေနဂ်ာ မေလး ေမႏွင္းဦး ေတာင္မွ အသက္အစိတ္၀န္းက်င္ေလာက္သာ ရွိေသး သည္။ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္သည့္ မစိန္ရီ တေယာက္သာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အသက္အရြယ္ မတိမ္း မယိမ္းေလာက္ရွိသည္။ ေနာက္ျပီးဒီ မွာက လြတ္လပ္သည္။ ပိုင္ရွင္သူေဌး ဦးျမင့္သိန္း က တျခားအေရးၾကီးတာေတြ သာဦးစားေပး ႏိုင္သည့္ အတြက္ ဒီ ကုမၸဏီ ကို တလေနလို႕ တေခါက္ပင္ မလာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္လာမွသာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေဆြးေႏြးဖို႕ တပတ္တၾကိမ္ေလာက္လာတတ္၏။ က်န္သည့္ အခ်ိန္ေတြမွာ ေမႏွင္းဦးက သာ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကီးၾကပ္ရသည္။ ေမႏွင္းဦး သည္ပင္ အျမဲမလာပါ။ လာသည့္ ေန႕ေတြဆိုလည္း နာရီပိုင္းေလာက္သာ လာတတ္သည္။ ဦးျမင့္သိန္း ၏ လူယံုေတာ္ ဟု ေျပာၾကေသာ ေမႏွင္းဦးက ရံုးခ်ဳပ္မွာလည္း ခပ္ၾကီးၾကီး တေယာက္ျဖစ္ရာ ဟိုမွာလည္း အလုပ္လုပ္ ရံုးထိုင္ရ၏။ တခါတေလ လူမလာ ႏိုင္ပဲ ဖုန္းႏွင့္ လွမ္းေျပာျပီး အလုပ္လုပ္ရတာ ေတြ ရွိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒီ ကုမၸဏီက ၀န္ထမ္းေတြ လြတ္လပ္ေပါ့ပါး စြာေနႏိုင္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း စ ေနာက္ ဆူညံ ေနၾကသည္ ကို ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲကေန အတိုင္းသားၾကားရသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ လည္း ေက်ာင္းျပီးခါစက ကုမၸဏီ ၀န္ထမ္းလုပ္ခဲ႕ ဖူးတာေတြျပန္ သတိရျပီး အရင္လို ခံစားရကာ သူတို႕ ႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ အလုပ္လုပ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ဆရာလုပ္ဖူးသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဦးျမင့္သိန္းက စျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ကို ဆရာ ဟုေခၚေသာေၾကာင့္ ၀န္ထမ္းေတြကပါ ဆရာဟု ရိုရိုေသေသ ေခၚၾက၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို လည္း ခင္မင္ေလးစားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ နယ္ေတြ ကို ခရီးထြက္ရတိုင္း ျပန္လာလွ်င္ ေဒသထြက္ အစားအေသာက္ေလးေတြ သူတို႕ဖို႕ ၀ယ္လာေပး တတ္တာေၾကာင့္ လည္း ခင္ ၾကသည္ ထင္မိ၏။ မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ ဒီ ကုမၸဏီ က ၀န္ထမ္း ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ကို အ ေထာက္အကူျပဳပါသည္။ စာရင္းကိုင္ မေလး သက္သက္က ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ေခါင္းရႈပ္သည့္ အသံုးစားရိတ္ ေငြစာရင္းေတြ ကိုင္ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္စဥ္က ဟိုဟာ က်န္ဒီဟာက်န္ ႏွင့္ ေငြမကုိက္လွ်င္ အိတ္ထဲက စိုက္ထည့္လိုက္သည္။ သူတာ၀န္ယူေပး မွ အေတာ္ေလးစိုက္ရသက္သာ သြားရသည္။ ကုမၸဏီ မွာအင္တာနက္ ရွိေသာ္လည္း လူတိုင္းသံုးလို႕မရ။ ေမႏွင္းဦး ၏ ကြန္ပ်ဴတာ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကြန္ပ်ဴတာကိုသာ အင္တာနက္ခ်ိတ္ေပးထားသည္။ ေမႏွင္းဦး စားပြဲမွာ သူတို႕ သြားမသံုးရဲၾကသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ကၽၽြန္ေတာ္ စက္မသံုးသည့္ အခ်ိန္ေတြဆို လွ်င္ ၀န္ထမ္းေတြကို ေပးသံုးသည္။ ေမႏွင္းဦးက http://achittatkatho.net    Page 83  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူ႕စက္ကို သူမရွိခ်ိန္ မသံုးပါ ႏွင့္လို႕ ေျပာ သံ မၾကားဖူးေသာ္လည္း မန္ေနဂ်ာမို႕ ေၾကာက္ၾကသည္ ထင္၏။ ျပည္ပမွာ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ မ်ားစြာ ႏွင့္အလုပ္ေတြလုပ္ခဲ႕ဖူးေသာ္လည္း သူတို႕ေတြက ျမန္မာ ေတြမဟုတ္ သလို အလုပ္ႏွင့္ ဆက္ဆံေရး သဘာ၀ ခ်င္းလည္း မတူညီၾက။ ဒီမွာ ေတာ့ ဟိုမွာ ႏွင့္ လံုး၀ ျခားနားေနသည္။ ပိုျပီးေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသလိုထင္ရ၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အထက္တြင္ဆိုခဲ႕ သလို ကၽြန္ေတာ္ဒီ ကုမၸဏီ သို႕ေရာက္လာျခင္းသည္ တိုက္ ဆိုင္မႈ တမ်ိဳးျဖစ္၏။ တနည္းဆိုေသာ္ ကံၾကမၼာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ကံၾကမၼာ တြင္ အျခား ေသာ အစီအစဥ္ မ်ားလည္း ရွိေနေသးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳ မျမင္ႏိုင္ ခဲ႕ပါ။ ရံုးက ႏွစ္ထပ္ အေဆာက္အဦးျဖစ္သည္။ အေပၚထပ္တြင္ ဦးျမင့္သိန္း ႏွင့္ ေမႏွင္းဦး ထိုင္ သည့္ ရံုးခန္း ႏွင့္ ဧည့္ခန္း ရွိ၏။ ေအာက္ထပ္ တြင္ေတာ့၀န္ထမ္း မ်ား အတြက္ အခန္းက်ယ္ ၾကီး တစ္ခု ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းရွိသည္။ အေပၚထပ္ တက္ေသာ ေလွခါးက ကၽြန္ေတာ့္ အ ခန္းေရွ႕ မွာ ရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ခရီးထြက္ရာက ျပန္လာသည့္ ေန႕တေန႕တြင္ ကိုယ့္အခန္း ကိုယ္မသြားေသးပဲ ရံုးအဖြဲ႕ေတြကို ပါလာသည့္ မုန္႕ေတြေပးရင္း ေလပစ္ေနမိသည္။ “ဆရာ ေနာက္တခါ မုန္႔ေတြ၀ယ္လာရင္ တေယာက္စာပို၀ယ္လာရေတာ့မယ္ သိလား” မိန္းကေလးတေယာက္က ေျပာလာသည္။ “ဟာ … တယ္ဟုတ္ပါလား၊ ဘယ္သူ ကိုယ္၀န္ရွိေနျပီလဲ” “ဆရာကလဲ ကိုယ့္ ႏွမ အပ်ိဳေလးေတြကို မဦးမခၽြတ္နဲ႕၊ ဘယ္လို အစားေတြထင္ေနလို႕ လဲ၊ လူသစ္တေယာက္ ထပ္ခန္႔လိုက္လို႕ ေျပာေနတာ” “ဟုတ္လား၊ ငါလဲ မေတြ႕ပါလား” “အေပၚမွာ မေမႏွင္းနဲ႕ စကားေျပာေနတယ္၊” “ေယာက္်ားေလး လား မိန္းကေလးလား” “မိန္းကေလးပါ၊ ဒါေပမယ့္ အစားပုတ္မယ့္ ပံုေတာ့ မေပၚပါဘူး” မိန္းကေလး ေတြက ေယာက္်ားေလး ေတြထက္ပို အစားပုတ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေျပာဖူးတာ ကို ျပန္ေခ်ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအခိုက္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေထာင့္မွာ အရိပ္တခု လႈပ္သြား ၏။ ေလွခါးေပၚကေန မရမ္းေရာင္ႏုႏု အရိပ္ကေလး တခုလြင့္လာ၏။ အသားျဖဴျဖဴ ကိုယ္ဟန္ သြယ္သြယ္ မိန္းကေလး ကိုျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ ကၽြနေတာ္ရုတ္တရက္ ငိုင္သြား၏။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္း ္ ေတြမွာေတာ့ အျပံဳးေလးတခုကို ေတြ႕လိုက္သလိုထင္သည္။ လႈပ္ရွားသြားေသာ စိတ္ ကို ျပန္ထိန္းျပီး ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာ ျပန္လႊဲလိုက္ရသည္။ “သူေပါ့ ဆရာရဲ႕” ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ သႏ ၱာကေျပာလိုက္ စဥ္ပင္ သူမ အနားသို႕ေရာက္လာ သည္။ မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးေလး မေပ်ာက္ေသးတာ ကၽြန္ေတာ္သတိထား လိုက္မိ၏။ ပင္ ကိုယ္ http://achittatkatho.net    Page 84  http://achittatkatho.net   ျပံဳးေနသလိုထင္ရသည့္ မ်က္ႏွာ မ်ိဳးထင္ပါသည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “လာ ညီမေလး၊ မိတ္ဆက္ေပးရမယ္၊ ဒါ ေဒါက္တာဦးေကာင္းထက္လင္းတဲ႕၊ ေဆးမကုတတ္ တဲ႕ ေဒါက္တာေပါ့၊ ဆရာ … ဒီညီမေလး က ပုလဲရည္ တဲ႕” “ေတြ႔ရတာ၀မ္း သာပါတယ္ ရွင့္၊” “ကိုယ္လဲ ၀မ္းသာပါတယ္” “ထိုင္ေလ ညီမေလး၊ မုန္႕လဲစား၊ ဆရာ၀ယ္လာတာ၊ ေနာက္ဆိုပို၀ယ္ရေတာ့မယ္၊ လူဦးေရ တိုးလာျပီလို႕ ေတာင္အခုေျပာေနတာ” “ပုလဲက အစားမပုတ္ပါဘူး၊ နဲနဲ ပဲ ပို၀ယ္ပါ၊ ရပါတယ္” ျပံဳးစစ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ပုလဲရည္ ေျပာသည္။ အခုန က ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေျပာေနၾကသည္ကို အေပၚ ထပ္ကေနၾကားေလသလားမသိပါ။ သႏ ၱာထိုးေပးေသာ ခံုမွာလည္း ၀င္ထိုင္လိုက္ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္လက္တကမ္း အကြာသို႕ေရာက္လာေတာ့လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ မိျပန္သည္။ ပုလဲရည္ ဆိုေသာ နာမည္ႏွင့္ လို္က္ဖက္ပါသည္။ အသားက ျဖဴသည္ဆိုသည္ ထက္ ႏို႕ႏွစ္ေရာင္လို ၀င္းမြတ္ေနသည္။ မ်က္လံုးေတြက ၾကည္လင္ေတာက္ပလြန္း၏။ အသက္ကေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ သာရွိမည္ ထင္သည္။ယေန႕ေခတ္ မိန္းကေလး တေယာက္ပီပီ ပုခံုး ေက်ာ္ေလာက္ အထိ ရွိေသာ ဆံပင္ေတြကို ေဆးနည္းနည္း ဆိုးထား တာေတြ႕ရ၏။ ကၽြန္ ေတာ္ စူးစိုက္ၾကည့္ေနမိျခင္းကို ပုလဲရည္ လည္း သတိျပဳမိပံုရသည္။ အက်ၤ ီ ေရွ႕ဖက္မွာ တြဲ ေလာင္းေလးေတြက်ေနေသာ ဖဲၾကိဳးလိုလို အစေလးေတြကို လက္ျဖင့္ ဆြဲလိမ္ရင္း ေခါင္း အနည္းငယ္ ငံု႕သြား၏။ စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ အၾကည့္ကို မလံုမလဲျဖင့္ သႏ ၱာ႔ ဖက္ကို ျပန္မလႊဲလိုက္ခင္မွာပင္ ထက္ ေအာက္လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ ပုလဲေရာင္လက္ေခ်ာင္းသြယ္ ေလးေတြ၏ ေနာက္ဖက္မွ ရင္သား ေတြကျပည့္ျပည့္ ျဖိဳးျဖိဳးရွိတာကိုျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္မိသည္။ သႏ ၏။ “ကဲ ..ငါလဲ အထဲ၀င္လိုက္ဥးမယ္” ီ ကၽြန္ေတာ္ထရပ္လိုက္သည္ တြင္အစားဖက္ စိတ္ေရာက္ေနေသာ သႏ ၱာက ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ ျပလိုက္ျပီး ပုလဲရည္ ကေတာ့ မ်က္ႏွာနီေယာင္ေယာင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာ့ၾကည့္ သည္။ စေတြ႕တုန္းက အျပံဳးေလး လည္းမ်က္ႏွာေပၚျပန္ေရာက္ေနသည္။ ကိုယ့္ အခန္းဆီ ကိုယ္ျပန္သြားရင္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္လႈပ္ရွားေနမိတာကို ခံစားမိသည္။ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခံစား ခ်က္သည္ ထူးျခား၏။ အရင္က ဒီလိုမ်ိဳး မခံစားဖူးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ မိန္းမသားေတြေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုခံစားမႈ မ်ားႏွင့္ ပုလဲရည္ကိုျမင္ လိုက္ရသည့္ အခါ စိတ္ထဲမွာလႈပ္ရွားသြားရျခင္း မတူညီဟု ထင္မိ၏။ ဆန္႕က်င္ဖက္လိင္ေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားရင္ခုန္ ရျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္ထံ မွ ကာ http://achittatkatho.net    Page 85  ၱာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိေျႏၵ ပ်က္သလိုျဖစ္သြားျခင္း ကိုသတိျပဳမိဟန္ မတူပါ။ အစားကိစၥ မွာသာ အာရံုေရာက္ေန http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    လရွည္ၾကာစြာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ တစံုတရာကို လမ္းမွာျပန္ေကာက္ရသလိုမ်ိဳး ႏွင့္တူ သည္။ ဘာေၾကာင့္ ၀မ္းသာရသနည္းဟု နားမလည္ေသာ္လည္း ၀မ္းသာရသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္မိပါသည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ ရင္းႏွီးသြားၾကေသာ အခါ တရံုးလံုးက ဆရာဟုေခၚေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ပုလဲရည္က ကၽြန္ေတာ့္ ႏွင့္ရင္းႏွီးသည့္ တျခားသူေတြ ေခၚသလို ကိုလင္းဟု ေခၚသည္။ မစိန္ရီ ကေတာ့ ပုလဲ ကြယ္ရာဆိုလွ်င္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ျပီး “သူ႕ သူငယ္ခ်င္း က်ေနတာပဲ” ဟုေျပာတတ္ သည္။ က်န္တဲ႕ သူေတြ က ဘာမွ မေျပာေသာ္လည္း ေမႏွင္းဦး ၾကားသြားေတာ့ မ်က္ခံုး ပင့္ ၾကည့္တာကို ျမင္ရသည္။ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚလို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚေ၀ၚဆက္ဆံတတ္သည္မွ အပ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကို မရိုမေသ မဆက္ဆံပါ။ ဒီအေခၚ အေ၀ၚ ႏွင့္ အသားက်ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း စိတ္ ထဲ ဘာမွ မထားပါ။ ေမႏွင္းဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရိုရိုေသေသ ဆက္ဆံဖို႕ ေျပာေၾကာင္း ေနာက္ မွ ပုလဲ ျပန္ေျပာျပသည္။ အလုပ္ ၀င္ခါစ ရက္ေတြမွာ ေမႏွင္းဦးက သူမ အားလပ္သည့္ အခ်ိန္တိုင္း ပုလဲကို ေခၚျပီး လုပ္ ငန္း ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သိသင့္တာေတြကို သင္ေပးတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က အခန္းတံခါး ကို အျမဲဖြင့္ထားတတ္ရာ ေျခသံတဖ်ပ္ဖ်ပ္ ျဖင့္ေလွခါး ေပၚသို႕ရိပ္ကနဲရိပ္ကနဲ ေျပးတက္ သြား တတ္ေသာ ေျခသလံုးျဖဴျဖဴ ေလးမ်ားကို ျမင္ရတိုင္း လူကို မျမင္ေသာ္လည္း ပုလဲရည္ မွန္းသိ ေနသည္။ ကုမၸဏီ တြင္ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းေတြ အတြက္ ၀တ္စံုသတ္မွတ္ ေပးထားေသာ္လည္း မ၀တ္ သူ ႏွစ္ေယာက္ရွိသည္။ ေမႏွင္းဦး ႏွင့္ ပုလဲရည္ျဖစ္သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက ျဖစ္၍ ေမႏွင္း ဦးက ၀တ္ရန္မလိုပါ။ ပုလဲကေတာ့ ၀င္ခါစျဖစ္လို႕ ၀တ္စံုမရေသးျခင္း ျဖစ္သည္။ အစမ္းခန္႕ သံုး လျပည့္ျပီးမွ ၀တ္စံုေပးမည္ ဆို၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ေလွခါးကိုတက္သြားေသာ ေျခေထာက္ ေလးမ်ား ကိုျမင္သည္ ႏွင့္ ပုလဲရည္ မွန္းကၽြန္ေတာ္သိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ယေန႕ေခတ္ မိန္းကေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း ပုလဲရည္ ကို စကပ္အတုိ၊ ေဘာင္းဘီ မတိုမရွည္ အက်ပ္ ေတြ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တခါမွ မျမင္ဖူးပါ။ ေဘာင္းဘီရွည္ တခါတေလ၀တ္ျပီး မ်ားေသာ အားျဖင့္ ထမိန္စကပ္ ႏွင့္ပဲေတြ႕ရတတ္သည္။ ေနာက္တခုက ကြန္ပ်ဴတာ ႏွင့္ ရံုးလုပ္ငန္း ေတြ ကၽြမ္း ကၽြမ္း က်င္က်င္ လုပ္တတ္ေသာ္လည္း အင္တာနက္ ေကာင္းေကာင္း မသံုး တတ္။ အရင္က လုပ္ထားဖူးသည့္ ဂ်ီေမးလ္ အေကာင့္ ကိုပင္ မမွတ္မိဆို၍ ကၽြန္ေတာ္ အသစ္ တခုျပန္လုပ္ ေပးရ သည္။ “ညံ႕ လိုက္တာ၊ အခုေခတ္ မိန္းကေလး ျဖစ္ျပီးေတာ့ ခ်တ္တင္ ေလးေတာင္ မပြားတတ္ ဘူး လား” “ပြားစရာ လူမွမရွိတာ ကိုလင္း ရဲ႕၊ မသိတဲ႕လူေတြနဲ႕လည္း ထိုင္ေျပာမေနခ်င္ပါဘူး” http://achittatkatho.net    Page 86  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္ေတာ္ ပုလဲကို face book account ပါလုပ္ေပးလိုက္သည္။ သူမ၏ ပထမဆံုး friend မွာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္၏။ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္ အထိ လည္း Friend က ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္ထဲပင္။ social network ဆိုတာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ဖြဲ႕ရေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က ေျပာရာ “ကိုလင္း တ ေယာက္ ရွိရင္ေတာ္ပါျပီ” ဟု ရယ္က်ဲက်ဲ ေျပာတတ္သည္္။ တခါတရံ စိတ္ကူးေပါက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီလာျပီး အင္တာနက္ထဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ လုပ္တတ္သည္။ က်န္တာေတြကို စိတ္ ၀င္စားပံုမရ။က်န္တဲ႕ မိန္းကေလး ေတြဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အားျပီး ေမႏွင္းဦးလဲ မရွိလွ်င္ ခ်တ္တင္ ေျပာဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီမွာ လာျပီးတန္းစီေနေလ႕ ရွိသည္။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္က နာရီ အလိုက္ အလွည့္က် အဆင္ေျပေအာင္ခြဲတမ္းခ် ေပးရတာမ်ိဳးေတာင္ ရွိသည္။ ဒါေၾကာင့္ ပုလဲရည္ အင္တာနက္ စိတ္မ၀င္စားတာကိုပဲ ၾကံဖန္ ေက်းဇူးတင္ရမည္။ တေယာက္စာေခါင္း မရႈပ္ရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခရီးသြားေနခ်ိန္ ေတြ ဆိုလွ်င္ သူတို႕ ပြဲေတာ္ ၾကီးျဖစ္ျပီဟု ထင္ျပီးေမးၾကည့္ရာ သက္သက္က ေခါင္းတခါခါ လက္တခါခါ ႏွင့္ “ဘယ္ကလာဆရာ ရယ္၊ မေမ ႏွင္းက စိတ္ကူးေပါက္ရင္ အေပၚမတက္ေတာ့ ဘူး၊ ေအာက္မွာ ပဲ ေနေတာ့မယ္ ဆိုျပီး ဆရာ့ အခန္းထဲ ၀င္ေနခ်င္ေနတာ၊ သက္တို႕က သူမေတြ႔ ေအာင္ တံခါးပိတ္ျပီး ခ်တ္တင္ ၀င္လို႕ ရမ လား မွတ္ပါ တယ္” ေမႏွင္းဦးကို သူတို႕ေတာ္ေတာ္ေလး ျဖံဳၾကသည္။ သက္သက္ ႏွင့္ဆိုလွ်င္ အသက္ အရြယ္ခ်င္း မတိမ္းမယိမ္းေလာက္ ေလာက္ရွိမည္႔ ေမႏွင္းဦးထက္ အသက္ၾကီးသူေတြလည္း ရံုးမွာ ရွိ သည္။ သို႕ေသာ္လည္း မေလးမစား မလုပ္ရဲၾက။ “နင္တို႕က နင္တို႕ မန္ေနဂ်ာ ကို ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္ၾကတာကိုး” “သူမ်ားေတြ မေျပာပါနဲ႕ ကိုလင္းေတာင္ မေမႏွင္း ဆိုျပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ ရိုေသေနျပီးေတာ့” အနားမွာ ရွိေနေသာ ပုလဲရည္က ရုတ္တရက္၀င္ေျပာလိုက္သည္။ သူေျပာတာလည္း အမွန္ ပင္။ ကၽြန္ေတာ့္ ထက္ အသက္အမ်ားၾကီး ငယ္ေသာ္လည္း ေမႏွင္းဦး၏ တည္ၾကည္မႈ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူမ ကို ရံုးက တျခားကေလး မေတြလိုမ်ိဳး မဆက္ဆံပါ။ ဦးျမင့္သိန္း လို တကယ့္ စီးပြားေရးသမားၾကီးက စိတ္ခ်စြာ လႊဲအပ္ထားျခင္း ခံရသည္ ဆိုကထဲက သူမသည္ အရည္ အခ်င္း ရွိသူ ျဖစ္မွန္း သိသာပါသည္။ ေမႏွင္းဦး ကိုယ္တိုင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို တေလးတစား ဆက္ဆံတာေၾကာင့္လည္းပါပါမည္။ ၀န္ထမ္းေတြ ႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္လည္း မာမာထန္ထန္ ဆက္ဆံျခင္း မ်ိဳးလည္း မရွိပါ။ သို႕ ေသာ္ အေနအထိုင္တတ္မႈ ေၾကာင့္ အားလံုးက အလိုလို ေလးစားၾက သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္သည္။ ေမႏွင္းဦးကို သိပ္မျဖံဳသလို ေနသူတေယာက္ေတာ့ ရွိသည္။ ပုလဲရည္ ျဖစ္၏။ http://achittatkatho.net    Page 87  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထင္လို႕လားမသိပါ။ ပုလဲရည္ ေမႏွင္းဦးကို ဆက္ဆံပံုက သက္ေတာင့္သက္ သာ ရွိလြန္းသည္။ မေလးမခန္႕ သေဘာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ အထူးတလည္ အေလးအနက္ မထားပံုမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီးခိုင္းလွ်င္ေတာ့ တာ၀န္ေက်ေက် လုပ္ေပးပါ သည္။ “မေမႏွင္း က လွတယ္ေနာ္” တခါတေလေတာ့ ေမႏွင္း ကို ပုလဲရည္ စိတ္လိုလက္ရခ်ီးမြမ္းတတ္သည္။ ေမႏွင္းဦးလွတာ အမွန္ပင္။ ဒီရံုးမွာ သူမရာထူး အၾကီးဆံုးျဖစ္သလို အေခ်ာဆံုးလဲ ျဖစ္သည္။ ၀တ္ပံုစားပံုက လည္း စတိုင္က်ျပီး အျမဲတမ္းသပ္ရပ္ေက်ာ့ ရွင္းေနတတ္သည္။ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ႏွင့္ ထိုအရပ္ ႏွင့္ လိုက္ဖက္ ဖက္ေသာ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာ အက်ဆံုးက သူမ၏ ေအးေဆးတည္ျငိမ္မႈ ျဖစ္သည္။ အလုပ္ဘယ္ေလာက္ ရႈပ္ပါေစ ေမ ႏွင္းဦး၏ အသြင္က ၾကည္ၾကည္လင္လင္ပင္ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ အ၀တ္အစားထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သူ တေယာက္ျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရာင္း ခ် မည့္ office fashion ဒီဇိုင္း ရွိခဲ႕လွ်င္ သရုပ္ျပ ေမာ္ဒယ္ အျဖစ္ ေမႏွင္း ဦးကို ေရြးခ်ယ္ မိမည္ ျဖစ္သည္။ ေမႏွင္းဦး၏ အသြင္ႏွင့္ ၀တ္စားဆင္ရင္ ပံုက ၾကည့္လိုက္သည္ ႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ ငန္းၾကီးတခု မွ အေရးပါသည့္ အဆင့္ျမင့္၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ မွန္းသိသာသည္။ “သေဘာ လည္းေကာင္းတယ္ ပုလဲရဲ႕” ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေတာ့ ပုလဲရည္ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ျပသည္။ ေမႏွင္းဦး သေဘာ ေကာင္းတာ အမွန္ျဖစ္သည္။ သူမ၏ ၀န္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ခနတျဖဳတ္ လာ ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚမွာပင္ ဂရုတစိုက္ရွိသည္။ တေယာက္ထဲ ဘ၀မွာ အေနၾကာခဲ႕ သူ ပီပီ ကၽြန္ေတာ့္၏ ေန႕လည္စာက ျဖစ္ကတတ္ဆန္းသာ ျဖစ္သည္။ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ တခု ႏွစ္ခု ႏွင့္ ျပီးသည့္ အခါျပီးသည္။ ရိုးရိုး ေပါင္မုန္႕ တခ်ပ္ ႏွစ္ခ်ပ္စားျပီး ေကာ္ဖီ တခြက္ေလာက္ ေသာက္ျပီးေနတာေတြ လည္းရွိသည္။ ဒါကို ေမႏွင္းဦး သိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖို႕ စားစရာတခုခု ၀ယ္လာေပးတတ္သည္။ တခါတရံ ထ မင္း ဟင္းေတြ ေတာင္ယူလာေပး၏။ ေမႏွင္းဦး က မနက္ခင္း ဆိုလွ်င္ ရံုးခ်ဳပ္ မွာ အရင္ရံုးတက္ရသည္။ ဟိုဖက္က အလုပ္ေတြ ျပီး မွ ေနခင္းပိုင္းေလာက္တြင္ ဒီဖက္ကူးလာသည္။ ဒီေရာက္မွ ထမင္းစားျဖစ္တာမ်ားသည္။ ထို႕ ေၾကာင့္ သူမ ရံုးလာသည့္ရက္ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနေသာရက္ တိုက္ဆိုင္လွ်င္ ကၽြန္ ေတာ့္ ဖို႕ ေန႕လည္စာ စီစဥ္ေပးတတ္သည္။ ဦးျမင့္သိန္း ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ အဆင္ေျပ ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ မွာၾကားထားဟန္ ရွိ၏။ သို႕ေသာ္ ဦးျမင့္သိန္း ေၾကာင့္ တခုထည္း မဟုတ္ ဘဲ သူမကိုယ္တိုင္က စိတ္ရင္း ေစတနာေကာင္း၍ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။ “ကိုလင္း မေမႏွင္း ကိုၾကိဳက္ေနတာလား” http://achittatkatho.net    Page 88  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “ေပါက္တီးေပါက္ ရွာပုလဲရယ္၊ သူ႕မွာလည္းရည္းစား ငုတ္တုတ္နဲ႕ ပါ” “ဟင္ … ရံုးက လူေတြေတာင္ မသိဘူး၊ ကိုလင္း က ဘယ္ လိုလုပ္သိတာလဲ” “ေမႏွင္း ေျပာတာေလ” “သူက ေျပာတာ၊ ဘာျဖစ္လို႕ ေျပာရတာလဲ” ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေမႏွင္း ကိုယ္တိုင္ေျပာျပခဲ႕တာ အမွန္ပင္။ ဘာေၾကာင့္ ေျပာျပသလဲ ဆိုတာက လည္း ပုလဲကို ရွင္းျပဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒါက ေမႏွင္း၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနလိုက္ေသာ အခါ ပုလဲရည္က သူမထင္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့၏။ “သိျပီ၊ သိျပီ၊ ကိုလင္း က သူ႕ကို ရည္းစားစကားသြားေျပာေတာ့ မေမႏွင္း က ဆရာရယ္ စိတ္ မရွိပါနဲ႕ ကၽြန္မ မွာရည္းစား ရွိျပီးသားျဖစ္ ေနလို႕ပါ ဆိုျပီး ေျပာလိုက္တာ မဟုတ္လား” “ဒီခ်ာတိတ္မေလး ကေတာ့ ေပါက္ကရေျပာျပန္ျပီ” လက္သီးႏွင့္ ထုမလို ဟန္ျပင္လိုက္ေသာ အခါ ေနာက္ဆုတ္ျပီး အခန္းထဲကေန ေပေစာင္း ေစာင္း ႏွင့္ ထြက္သြားသည္။ပါးစပ္ကလည္း မေက်မနပ္ ေရရြတ္သြားေသး၏။ “အနာေပၚ တုတ္က်သြားတာ” ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးရံုျပံဳးေနလိုက္ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ သူမ၏ ခ်စ္သူ ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အခက္ အခဲ တခုကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္လာတိုင္ပင္ဖူး၍ ေမႏွင္းဦး မွာခ်စ္သူရွိေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိေန ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေမ ႏွင္းဦး၏ ခ်စ္သူက သူမႏွင့္ ငယ္စဥ္ထဲက ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ ခ်င္းတဦး ျဖစ္ပါသည္။ စစ္ဖက္အရာရွိ တေယာက္ျဖစ္ရာ ရန္ကုန္ မွာ မရွိ ၊နယ္ မွာ အေနမ်ားသည္။ တာ၀န္တဖက္ ႏွင့္ ဆိုေတာ့ ေမႏွင္းဦးဆီ မၾကာခန မလာႏိုင္သလို အဆက္အသြယ္လည္း မွန္မွန္ မလုပ္ႏိူင္၊ ဒါကို ေမႏွင္း ဦးက စိတ္စႏိုးစေႏွာင့္ ျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ကို လာတိုင္ပင္ျခင္းျဖစ္သည္။ “သူ အလုပ္ မအားလို႕ ျဖစ္မွာေပါ့ မေမႏွင္း ရဲ႕၊ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ေရာက္ေနရင္ မေမႏွင္း ဆီ ကို ဆက္သြယ္ရခက္ မွာေပါ့” ေမႏွင္းဦး အဓိက သိလိုသည္မွာ ေယာက္်ားေတြ အေနျဖင့္ အေနေ၀းလွ်င္ေသြးေအး သြား သည္ ဆိုျခင္း က မွန္မမွန္ ျဖစ္သည္။ “အရင္က ဟုတ္တယ္ဆရာရဲ႕၊ အခု ျမိဳ႕ေပၚျပန္ေရာက္ေနတာ တႏွစ္ေလာက္ ရွိျပီ၊ ေမႏွင္း ဆီ ကို ဖုန္း ႏွစ္ခါ၊ သံုးခါ ေလာက္ပဲ ဆက္တယ္၊ တေလာက ရန္ကုန္လာသြားတာေတာင္ ေမ ႏွင္း ကို မေျပာဘူး” “အလည္ လာတာမဟုတ္ဘဲ တာ၀န္ နဲ႕ ဆိုရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ” “ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ေတာင္ ဘီယာ ေသာက္သြားေသးတယ္ ဆရာရယ္” ေမႏွင္းဦးအေပၚ တခုခု အထင္လြဲေနသလားဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ ဦးျမင့္သိန္း ၏ အ တြင္း ေရးမႈး အျဖစ္ ေမႏွင္းဦး ကာလရွည္ၾကာ လုပ္ခဲ႕ဖူးျခင္း ႏွင့္ ဦးျမင့္သိန္း က ေနရာ ေပး လြန္းျခင္း တို႕ေၾကာင့္ အေၾကာင္း မသိသူေတြက ေမႏွင္းဦး ႏွင့္ ဦးျမင့္သိန္း ကို သမုတ္ ၾက http://achittatkatho.net    Page 89  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ျခင္း ကို ကၽြန္ေတာ္လည္းၾကားဖူးသည္။ တကယ္တမ္း အားျဖင့္ ေမႏွင္း ဦးက ဦးျမင့္သိန္း ၏ တူမ ျဖစ္သည္။ ေမႏွင္းဦး ဖခင္ ႏွင့္ ဦးျမင့္သိန္း က ညီအကို တ၀မ္းကြဲေတြ ျဖစ္၏။ ေမႏွင္းဦး ႏွင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေသာသူတေယာက္ အေနျဖင့္ ဒါေတြကို သိထားျပီးျဖစ္ႏိုင္ရာ ထိုအ တြက္ ေတာ့ ဟုတ္မည္မထင္ပါ။ “သူ႕မွာလဲ hand phone ရွိတယ္ဆရာ၊ ဆက္ခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြးဆက္လို႕ရတယ္” ေမႏွင္းဦး၏ ခ်စ္သူ ကို ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူး၊ မသိကၽြမ္းဖူး သည့္အတြက္ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ေျပာရန္ ခက္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စကားလမ္းလႊဲ လိုက္ရသည္။ “ဟုတ္ပါျပီ၊ ဒါဆိုလဲ ဇာတ္လမ္းေလး နည္းနည္း ရွင္းျပပါလား၊ ငယ္ကၽြမ္းေဆြ ေတြ ဆိုေတာ့ မူ လတန္းေလာက္ ထဲက ဇာတ္လမ္းကို စခဲ႕ၾကမွာေပါ့” “ဟာ …ဆရာကလဲ” ေမႏွင္းဦး ရွက္သြားသည္။ ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ခ်ိန္ဆေနပံုရသည္။ အနည္းငယ္ေတြေ၀ သြား ၏။ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စ သည္။ “ဒါ ဆို မူၾကိဳ ကထဲကလား” “ပိုဆိုးလာျပန္ပါျပီ၊ ကဲကဲ… ဒီလို ဆရာေရ” ကၽြန္ေတာ္က ဘာရယ္မဟုတ္ေနာက္သလိုလို လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ေမႏွင္းဦး က ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပသည္။ သူ႕ခ်စ္သူ ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အမွန္တကယ္ ပင္စိတ္ရႈပ္ေထြးျပီး အေျဖမွန္ ကိုသိလိုပံုရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ေလးေလး နက္နက္ နားေထာင္ေပးဖို႕ ဆံုး ျဖတ္လိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေရေရရာရာ နားလည္ေစလို၍လား မသိပါ အစမွ ေနျပီး ေမႏွင္း ဦး ရွင္းျပသည္။ “သူငယ္ခ်င္း ေပမယ့္ ဆယ္တန္းေရာက္မွ တခန္းထဲျဖစ္တာ ဆရာရဲ႕၊ ကိုးတန္း အထိက ဆက္ ရွင္ မတူေတာ့ မရင္းႏွီးၾကဘူး၊ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့မွ က်ဴရွင္မွာလဲ ၀ိုင္းတ၀ိုင္းထဲ တက္ျဖစ္ ရင္း ခင္သြားၾကတာ” ဆယ္တန္းေအာင္သည္ အထိခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ၾကေသးဟု ဆိုသည္။ “ရိုးရိုး သူငယ္ခ်င္းေတြပဲလား” ေမႏွင္းဦး မ်က္ႏွာမွာ ရွက္ျပံဳးေလးေပၚလာသည္။ “ဒါေပမယ့္ ဆရာရယ္၊ နဲနဲ အီစီကလီေလး ေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့” တကၠသိုလ္ တက္ၾကေသာအခါ သူတို႕လံုး၀ ကြဲကြာသြားၾကသည္။ ေမႏွင္းဦးက ရန္ကုန္မွာ၊ သူ႕ေကာင္ေလးက ေမျမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းတက္ရသည္။ “စာေတြဘာေတြ မေရးၾကဘူးလား” “မေရးျဖစ္ပါဘူး ဆရာရယ္၊ ေမ႔ေမ႕ ေပ်ာက္ေပ်ာက္လို႕ေတာင္ေျပာလို႕ရတယ္။ ေမႏွင္းကလဲ ေက်ာင္းတႏွစ္ပဲ http://achittatkatho.net    Page 90  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တက္ျဖစ္တယ္။ အေ၀းသင္ေျပာင္းျပီး အလုပ္ထဲ၀င္လာတာ” “ဒါဆိုရင္ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ျပန္ဆက္ျဖစ္တာလဲ” “ေက်ာင္းျပီးၾကေတာ့ မွဆရာရဲ႕၊ ေမႏွင္းက မိန္းထဲမွာ အဂၤလိပ္စာ ဒီပလိုမာ သြားတက္တယ္။ သူကလည္း အလုပ္ကေန လႊတ္လို႕ ရန္ကုန္မွာ မာစတာလာတက္တယ္၊ အဲဒီမွာ ျပန္ေတြ႕ တာ” ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေတာ့ ျပန္တြဲမိၾကသည္။ “အထက တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေက်ာင္းထဲမွာ ဟိုသင္တန္းတက္၊ ဒီသင္တန္းတက္ နဲ႕ ရွိေနၾကေတာ့ တရုန္းရုန္း ျပန္လုပ္ၾကရင္း နဲ႕” “ဟုတ္ပါျပီ၊ ဟုတ္ပါျပီ၊ သေဘာေပါက္ပါျပီ” “ဆရာေနာ္ ..မေနာက္နဲ႕” “မေနာက္ပါဘူး၊ မေမႏွင္းရဲ႕၊ အဲဒီ အပိုင္းကို သေဘာေပါက္ပါတယ္လို႕ ေျပာတာ၊ ဆက္ပါဦး အခု မေမႏွင္း သူ႕ကို အေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရတဲ႕ အေၾကာင္းကို” “မဟုတ္ဘူး ဆရာရဲ႕၊ သူ႕ကိုလက္ခံလိုက္မိတဲ႕ အေၾကာင္းက အခုျပန္ေတြးလိုက္ရင္ ဇေ၀ဇ၀ါ နဲ႕” “ဆိုပါဦး” “သူကလည္း အရမ္းကို ျဖစ္ျပေနတာဆရာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ ဖိတ္ခ်င္းဖိတ္ ကိုယ့္အိတ္ ထဲ ဖိတ္ဆိုတဲ႕ သေဘာေပါ႔၊ အကုန္သူ႕ဖက္ကေလ” “မေမႏွင္းက သနားျပီးလက္ခံလိုက္တဲ႔ သေဘာလား” “ဒီလိုလဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး၊ သူ႕ကိုခ်စ္တယ္ လို႕စိတ္ထဲက ထင္မိတာလဲပါတာေၾကာင့္ပါ၊ သူမ်ား ေတြတြန္းလို႕ စိတ္ေယာင္ရေလာက္ေအာင္ ေမႏွင္း မေပ်ာ့ညံ့ပါဘူး” ေမႏွင္းဦးဆိုလိုရင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ဖမ္းမဆုပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာရသည္။ အရိပ္အကင္း ပါး ေသာ ေမႏွင္းဦးကလည္း ရိပ္မိပံုရသည္။ “ေမႏွင္း ဆိုလိုခ်င္တာကဆရာရယ္ … ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူအသည္း အသန္ကိုျဖစ္ ေနတာဆရာျမင္ေစခ်င္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လည္းသူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ဖက္က ျဖစ္ကုန္ၾကတာ၊ ေမႏွင္း ဘာလုပ္ခ်င္လဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ၊ သူ႕ဖက္က အားလံုးအဆင္သင့္၊ စီး ကရက္ ေသာက္လွခ်ည္လားလို႕ ေျပာမိတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းျဖတ္တယ္၊ ဒီလုမ်ိဳး” ိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသေလာက္ဆိုလွ်င္ ဟိုအရင္က သူမအတြက္အရာရာ ျဖစ္ခဲ႕သူက အခု အခ်ိန္မွာ ေအးတိေအးစက္ လိုျဖစ္ေနျခင္း ကို အားမရႏိုင္ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေန ပံု ရသည္။ “ဒီမွာ မာစတာျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဆက္ သြားလို႕ရတာေတာင္ မသြားဘူးဆရာ၊ ေမႏွင္း နဲ႕ အေ၀းၾကီး မခြဲႏိုင္လို႕တဲ႕” လိုခ်င္တာရွိလွ်င္ ဖ်ာလိုလိပ္ထိပ္ေပၚတင္တတ္ၾကသည့္ မဟာပုရိသ တို႕၏ သေဘာကို ေမ ႏွင္းကို ေျပာျပခ်င္ေသာ္လည္း ေျပာရန္မသင့္ဟုထင္မိသည္။ တဖက္မွာလည္း သူ႕အေၾကာင္း http://achittatkatho.net    Page 91  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ႏွင့္ သူရွိေနႏိုင္ရာ ၾကားထဲက မွတ္ခ်က္ေပးရန္ မသင့္ဟုကၽြန္ေတာ္ ျမင္သည္။ “သူ႕ဖက္ကေန ဖုန္းေတြဘာေတြ မဆက္ဘူးဆိုေတာ့ မေမႏွင္း ကေရာ ေခၚျဖစ္ေသးလား” “အရင္ကေတာ့ ေျပာစရာ အေၾကာင္းရွိရင္ ေမႏွင္းဖက္က စေခၚျဖစ္တယ္ဆရာ၊ ခုေနာက္ ပိုင္း ေတာ့ မေခၚေတာ့ဘူး၊ ေျပာစရာအေၾကာင္းလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး” ဘယ္လို အၾကံေပးလွ်င္ေကာင္းမည္ နည္းဟု ကၽြန္ေတာ္ ေမႏွင္းစကားေတြကို နားေထာင္ ရင္း အေျပးအလႊား စဥ္စားေနမိသည္။ ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္းစြဲသာျဖစ္ေစခ်င္၏။ “တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေရာ မေမႏွင္းနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သူဘာေျပာသလဲ” “ဘာမွ မေျပာဘူးတဲ႕ ဆရာ” “ဒီလို ရွိတယ္ မေမႏွင္း၊ သူ႕မွာလဲ တာ၀န္တဖက္နဲ႕ ဆိုေတာ့ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြ ရွိ ခ်င္လည္း ရွိမယ္ ဒီေတာ့ သူ႕သေဘာထားဘယ္လို ရွိမယ္ ဆိုတာကို အလွ်င္စလို မဆံုးျဖတ္ ဘဲ နဲ႕ ခနေစာင့္ၾကည့္ပါလား” “ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ တႏွစ္ေလာက္ရွိျပီဆရာ” တဖက္မွာမည္သု႕ေသာ အေၾကာင္းအရာရွိသည္ျဖစ္ေစ ေမႏွင္းဦး စိတ္မရွည္ ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ ရသည္ မွာလည္း ိ မလြန္ဟုထင္သည္။ “သူ အလုပ္အားမယ့္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဖုန္းဆက္ျပီးေဆြးေႏြးၾကည့္ပါလား” “ေမႏွင္း ဖက္ကေတာ့ စမဆက္ခ်င္ဘူး၊ ေစ်းက်တယ္” “ဒါဆိုလဲ လူကိုယ္တုိင္ေတြ႕ မွေျပာေပါ႔၊ သူ ရန္ကုန္လာတဲ႕ အခါ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ေတာ့ ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို မွာထားေလ၊ သူေရာက္လာရင္ ေမႏွင္းက စကား ေျပာခ်င္တယ္လို႕၊ ေတြ႕တဲ႕ အခါ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးၾကည့္ေပါ့၊ သူ႕ဖက္မွာ ဘာ အခက္အခဲ ေတြ ရွိေနသလဲဆိုတာ” “ေမႏွင္းကို သူမခ်စ္ေတာ့လို႕လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ ေနာ္၊ ဆရာ” “ဒီလိုေတာ့ တရားေသ ေျပာလို႕ မရေသးဘူးေလ မေမႏွင္းရဲ႕၊ သူ႕ဖက္က အေျခအေန ကိုမွ မသိေသးတာ” “ေမႏွင္းကေတာ့ ဆရာမ်ား အၾကံဥာဏ္ေပးႏိုင္မလား မွတ္ပါတယ္၊ အျပီးသတ္က်ေတာ့ သူ တို႕ ေယာက္်ားခ်င္း ဖက္ကပဲရပ္တာပဲ” မေက်နပ္သလို ေျပာလာေသာ ေမႏွင္းဦးသည္ ကၽြန္ေတာ္အရင္က သိခဲ႕သည့္ ေမႏွင္းဦး ႏွင့္ မတူဘဲ သာမန္ မိန္းမပ်ိဳေလးတေယာက္လို ျဖစ္ေနျပန္သည္။ “ဒါျဖင့္ရင္လည္း သူရန္ကုန္ လာတာနဲ႕ ၾကံဳၾကိဳက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးေလ၊ ကၽြန္ ေတာ္ အကဲခပ္ေပးမယ္” “အို … မိတ္ဆက္ မေပးပါဘူး၊ ဘာလို႕ မိတ္ဆက္ေပးရမွာလည္း” ေျပာေျပာဆိုဆုိ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲကေန ေကာက္ခါငင္ခါ ထထြက္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ ပိုင္း တြင္ သူမ၏ ရည္းစားႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ေမႏွင္းဦး ကၽြန္ေတာ့္ ကို လံုး၀ မေျပာေတာ့။ အ ေၾကာင္းတိုက္ဆုိင္၍ ကၽြန္ေတာ္က သတိတရ ေမးမိလွ်င္ပင္ စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းပစ္ တတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း http://achittatkatho.net    Page 92  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အလိုက္တသိပင္ ဒီအေၾကာင္း စကားမစပ္ျဖစ္ ေအာင္ ေနလိုက္သည္။ ရံုးက မိန္းကေလး အမ်ားစုမွာရည္းစားရွိၾကသည္။ ရံုးကို ဖုန္းဆက္သူေတြ၊ ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္ ရံုးေရွ႕မွာ လာၾကိဳ သူေတြ၊ မွတ္တိုင္ကေစာင့္သူေတြ အသီးသီးရွိၾကသည္။ ေမႏွင္းဦး သည္ပင္ သူမ မွာခ်စ္သူ ရွိေၾကာင္း၀န္ခံခဲ႕သည္။ ပုလဲရည္ ဆီကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ မၾကားရပါ။ “ဘယ္ သူ မွလည္း လာမၾကိဳ ပါလား”ဟု ကၽြန္ေတာ္ ကေနာက္ေသာ အခါ “တေယာက္ထဲ ဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့ ကိုလင္းရယ္၊ ရည္းစားေတြ မ်ားလြန္းလို႕ လာၾကိဳ ခိုင္း ရင္ လမ္းမွာ တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္သတ္ ကုန္ၾကမွာေပါ့” ပုလဲရည္က ေမႏွင္းဦးလို လွပသည္ ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း သူ႔အတိုင္းအတာႏွင့္သူ ခ်စ္စရာ ေကာင္းပါသည္။ ပုလဲရည္ကို ျမင္ရသည့္ ေယာက္်ားေလးေတြ အေနျဖင့္ ႏွစ္သက္ သေဘာ က် ၾကမွာ မလြဲဟု ယူဆသည့္ အတြက္ ပုလဲရည္မွာ ရည္းစား ရွိေကာင္းလည္း ရွိေန ႏိုင္၏။ ပုလဲရည္က ခ်စ္စရာ ေကာင္းေသာ္လည္း ေမႏွင္းဦး ႏွင့္ အတူတူ ယွဥ္လိုက္လွ်င္ ေတာ့ အရုပ္ ဆိုးသြား သ ေယာင္ ထင္ရသည္။ သူမဖာသာ တေယာက္ထဲဆိုလွ်င္ အရပ္ျမင့္သည့္ မိန္းက ေလး တေယာက္ဟု သတ္မွတ္ခံရသည့္ ပုလဲရည္သည္ ေမႏွင္းဦး ႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ တလက္မ ေလာက္ေတာ့ နိမ္႕၏။ အသားအရည္ ေခ်ာေမြ႕ လွပမႈ မွာေတာ့ မတိမ္းမယိမ္း ျဖစ္ သည္။ ပုလဲ ရည္က ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ႏွင့္ ၾကည့္ရအဆင္ေျပေသာ မိန္းကေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း ေမ ႏွင္းဦးကေတာ့ သူမ၏ အရပ္အေမာင္း ႏွင့္ အခ်ိဳးညီစြာ ေျပပ်စ္ တင့္တယ္သည့္ ကိုယ္ဟန္ ရွိသည္။ အျမဲလိုၾကည္လင္ေတာက္ပ ေနတတ္သည့္ မ်က္ႏွာ ထားေၾကာင့္ ပုလဲရည္ သူမ ေဘးမွာ မွိန္ေဖ်ာ့ သြားျခင္းသည္ အဆန္းတက်ယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲမွာ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ဆံု မိၾကလွ်င္ ပုလဲရည္ မ်က္ ႏွာက နည္းနည္းစူ ေနတတ္သည့္ အခါ ၾကည္လင္ေတာက္ပ ေသာေမႏွင္းဦး ေဘးမွာ ဘဲရုပ္ ဆိုး ေလးလို ျဖစ္ေန၏။ သို႕ေသာ္လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ဘဲရုပ္ဆိုးေလးဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိပါသည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ရံုးကလူ အမ်ားစုက ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲေရာက္ေရာက္လာ တတ္ျခင္းသည္ အင္တာနက္ သံုး ဖို႕ျဖစ္သည္။ ပုလဲရည္ကေတာ့ အားလွ်င္အားသလိုေရာက္လာတတ္သည္။ ကိစၥ ေထြ ေထြ ထူးထူး မရွိလည္း သူမ အလုပ္အားလွ်င္ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္လာစကားေျပာ ေနတတ္သည္။ တျခားလူေတြလိုပင္ ေမႏွင္းဦး ရွိလွ်င္ေတာ့ မလာတတ္ပါ။ ေမႏွင္းဦး လည္းတခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီေရာက္လာတတ္သည္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ေတာ့ သူမ၏ တယ္လီဖုန္းကို charging သြင္းဖို႕ျဖစ္သည္။ အေပၚထပ္မွ ပလပ္ေပါက္ေတြ ႏွင့္ အဆင္မေျပဟု ေျပာျပ သည္။ တယ္လီဖုန္း ကိုပလပ္ေပါက္ မွာထိုးထားျပီး ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္ေျပာ မေျပာလွ်င္ အျပင္ခန္းက ရံုးအဖြဲ႕ေတြ ႏွင့္ စကားသြားေျပာ ေနတတ္သည္။ တရက္တြင္ charging သြင္းထားခိုက္ ဖုန္းျမည္လာသည္။ ေမႏွင္းဦးက အျပင္ခန္းမွာ ရွိေန သည့္ အတြက္ http://achittatkatho.net    Page 93  http://achittatkatho.net   ဖုန္းကို ပလပ္ျဖဳတ္ျပီးကၽြန္ေတာ္ သြားေပးသည္။ “အားနာ လိုက္တာဆရာရယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ဖုန္းကိုလွမ္းယူရင္းေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ဖုန္းေပၚက နံပါတ္ကို လွမ္းၾကည့္ရင္း လွမ္း ယူသည့္ လက္ကေလး ေနာက္သို႕တြန္႕သြားသည္။ “ဘာျဖစ္လို႕လဲ မေမႏွင္း” သိသာလြန္းသည့္ အမူအရာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ဘဲ ေမးမိသည္။ “ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးဆရာရယ္” ေမႏွင္းခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနစဥ္ ဖုန္းျမည္သံကရပ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက ဖုန္းကိုလွမ္း ယူစဥ္ ေမႏွင္းဦး သက္ျပင္းမသိမသာခ်လိုက္သည္ ကို ကၽြန္ေတာ္သတိထားလိုက္မိသည္။ ေမ ႏွင္းဦး ဖုန္းေလးကိုင္ျပီး အေပၚထပ္ျပန္တက္သြားသည္ ကို လိုက္ၾကည့္ေနမိစဥ္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ျပံဳးစစ ႏွင့္ၾကည့္ေနေသာ ပုလဲရည္ကို မ်က္လံုးေထာင့္ မွာျမင္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ ဖက္သို႕ လွည့္ လိုက္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ တဖက္သို႕ မ်က္ႏွာလႊဲသြား၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလုပ္ ရွိေသး၍ ကိုယ့္အခန္းထဲ ကိုယ္ျပန္၀င္ခဲ႕သည္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေလာက္အၾကာတြင္ ေမႏွင္းဦးျပန္ေရာက္လာသည္။ ဖုန္းကို charger မွာ ျပန္ တပ္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕ကခံုတြင္၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း စကားတခြန္းမွ မေျပာဘဲ တံခါး၀ ဖက္ကိုေငး ေနသည္။ တခုခု စဥ္းစားေနမွန္း မ်က္ႏွာ လွလွ ေလးမွာျမင္ေန ရ၏။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဟု ေမးခ်င္ေသာ္လည္း ေမးရန္မသင့္၍ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ အ လုပ္ ကိုယ္လုပ္ေနလိုက္သည္။ ခနေလာက္ၾကာေတာ့ မွ ဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ ႏွင့္ “ဟိုတေယာက္ေလ” “ဗ်ာ” “ေအာ္ .. ဆရာကလဲ၊ ဟိုတေယာက္ ဆိုတာ ဟိုတေယာက္ေပါ့” ဒီေတာ့ မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိရသြားသည္။ “သိျပီ၊သိျပီ၊ ဘာတဲ႕တုန္း” “ေမႏွင္းလဲ သိခ်င္တာနဲ႕ ျပန္ဆက္ လိုက္တာ၊ ေရွ႕လဆန္း ေလာက္ရန္ကုန္လာမယ္တဲ႕” “အဆင္ေျပတာေပါ့၊ မေမႏွင္း ကလဲ ေတြ႕ခ်င္ေနတာ မဟုတ္လား” မႈန္ေနေသာ ေမႏွင္းဦး မ်က္ႏွာ ေလးမိႈင္းသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို တခ်က္ေတြၾကည့္ လိုက္ ျပီးမွ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရင္း “ေတြ႕ခ်င္တယ္ရယ္လို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဆရာရယ္၊ ေမႏွင္း အေနနဲ႕က အေျခအေန တခု ကို ျပတ္ျပတ္သားသား သိခ်င္တာတခုပါပဲ၊ တကထဲမွပဲ ဒီလို မွန္းသာသိရင္ ရည္းစား မထားပါ ဘူး” “သူ႕ဖက္က အေၾကာင္းအရာခိုင္ခိုင္လံုလံု နဲ႕ ရွင္းျပႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေကာ” “မသိဘူး ဆရာ” http://achittatkatho.net    Page 94  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အျမဲလို တည္ျငိမ္ေအးေဆး စြာျမင္ရတတ္သည့္ မိန္းကေလး၏ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနမႈ ကို ျမင္ရ ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ သနားသလိုျဖစ္မိသည္။ တျပိဳင္ထဲမွာပင္ မိန္းမလွ တို႔မည္သည္ စိတ္ ညစ္ ေနလွ်င္လည္း လွေနတတ္ေၾကာင္းကိုပါ သတိျပဳလိုက္မိသည္။ “အရင္က ေတာ့ သူ႕ကို ေတြ႔ျပီး ေမးခ်င္တယ္၊ ရွင္းလိုက္ခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုက်ေတာ့ ေတြ႕ရမွာ မေတြ႕ခ်င္ေတာ့သလိုပဲ” ေမႏွင္းဦး ဘာျဖစ္ေနမွန္း ကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ သလိုလိုရွိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လုပ္လက္စ ကိုရပ္လိုက္ျပီး အားေပးဖို႕ ျပင္လိုက္သည္။ “ရလဒ္ ဆိုးဆိုး တခုထြက္လာမွာ ကို စိုးရိမ္ ေနတာလား” “အဲဒါက ေတြးၾကည့္ ေနတာၾကာျပီ။ တုန္လႈပ္မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။သူနဲ႕ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ျဖစ္သြားရင္ ေအးတယ္ လို႕ေတာင္ တခါတခါ ေတြးမိတယ္” “ဒါဆို မေမႏွင္းက သူနဲ႕ ဘာေၾကာင့္ မေတြ႕ခ်င္တာလဲ” “မသိပါဘူး ဆရာရယ္၊ စိတ္ရႈပ္တာပဲ သိေတာ့တယ္” ဘာေၾကာင့္စိတ္ညစ္သြားသည္ကို ထပ္ေမးမေနေတာ့ဘဲ လမ္းေၾကာင္း နည္းနည္းလႊဲ လိုက္ သည္။ “အခုလာမယ့္ လဆန္းပိုင္း ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္းရန္ကုန္ မွာမရွိဘူး ခရီးသြားရဦးမယ္” ေမႏွင္းဦးက စားပြဲတင္ျပကၡဒိန္ ကိုဆြဲယူၾကည့္လိုက္ရင္း “ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ ဆရာ” “တပတ္ ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ၾကာမယ္ ထင္တယ္” “ဟုတ္လား၊ ဒါဆိုရင္ မိတ္ဆက္ေပးလို႕ မရေတာ့ဘူးေပါ့” “ေနာက္ၾကံဳဦးမွာေပါ့” “ၾကံဳမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး” “ဒီလိုလဲ တရားေသေျပာလို႕ မရဘူးေလ၊ အေျခအေန ဆိုတာ ဘာမွၾကိဳတင္ သိႏိုင္တာ မွ မဟုတ္တာ” “အေျခအေန တခုကို ၾကိဳသိတာေကာင္းလားဆရာ” “အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လဲမေျပာတတ္ဘူးဗ်။ ေဗဒင္ဆရာမွ မဟုတ္တာ၊ ေဗဒင္ဆရာဆိုရင္ ေတာ့ ၾကိဳ သိတာေကာင္းတယ္ေျပာမွာေပါ့” “ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ အားမွပဲ ေဗဒင္ေလး ဘာေလးသြားၾကည့္ လိုက္ဦးမယ္” ဟိုဟိုဒီဒီ စကားအနည္း ငယ္ေလာက္ဆက္ေျပာေနျပီး ေမႏွင္း ဦးျပန္ထြက္သြားသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ လည္း ခံတြင္းခ်ဥ္လာ၍ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႕ ရံုးျပင္ထြက္လာခဲ႕၏။ ပုလဲရည္က သူမ စားပြဲကေန အကဲခတ္ သလိုလွမ္းၾကည့္ ေနသည္။ စီးကရက္ တလိပ္ကုန္ ျပီးကၽြန္ေတာ္ အ ထဲ ျပန္၀င္အလာတြင္ သႏ ၱာက “ဆရာ၊ အျပန္ က်ရင္သမီးလိုက္မယ္ သိလား၊ ျမိဳ႕ထဲ၀င္စရာ ရွိလို႕” “လိုက္ခဲ႕ေလ၊ ပုလဲ ေရာလိုက္ဦး မွာလား” http://achittatkatho.net    Page 95  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ပုလဲရည္ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ျပသည္။ ရံုးက လူေတြ က ၾကံဳလွ်င္ၾကံဳ သလို ကၽြန္ေတာ့္ ကား ႏွင့္ လမ္း ၾကံဳ လိုက္ေလ႕ ရွိေသာ္လည္း ပုလဲရည္ ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မလိုက္။ သြားမည့္ ခရီး ႏွင့္ လမ္းေၾကာင္းသင့္ သည့္တိုင္ေအာင္ ေခၚလို႕မရပါ။ “ကားစုတ္ၾကီး၊ မစီးခ်င္ပါဘူး” ဟု ေျပာ တတ္သည္။ အျပန္ဆိုလွ်င္ သူမဖာသာ ကားမွတ္တိုင္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားတတ္သည္။ တခ်ိဳ႕ေတြက အနီးဆံုး မွတ္တိုင္အထိ ကၽြန္ေတာ့္ ကားႏွင့္ လိုက္လာၾကသည္။ ပုလဲ၇ည္ ကို မွတ္တိုင္ အထိ လိုက္ဖို႕ေခၚၾကေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ေခၚမရပါ။ “ကားသစ္ ၀ယ္စီး မွလိုက္ မယ္” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ ကို ျပန္စတတ္သည္။ အခုလည္း မလိုက္မွန္း သိေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္စသည္။ “လိုက္ခဲ႕ပါ ပုလဲ ရဲ႕၊ စားခ်င္တာ ၀ယ္ေကၽြးမယ္၊ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ေပးမယ္၊ ငါ့ ကားကို သာ တည ေနေလာက္ လိုက္စီးေပး” “အသစ္၀ယ္ျပီးရင္ စီးပါမယ္ဆို၊ ပိုက္ဆံ မရွိတာလဲ မဟုတ္ဘဲ နဲ႕ ကပ္ေစး နည္းေနျပီးေတာ့” “လိုက္ခဲ႕ပါ ပုလဲရယ္၊ ဆရာက ဒီေလာက္ေတာင္ ေခၚေနတာကို၊ အမ တို႕လဲ ပုလဲ နဲ႕ ကပ္စား ရတာေပါ့” “မလိုက္ပါဘူး၊ ဒီညေနမွ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ျပီး ေစတနာေကာင္းေနသလဲ မသိဘူး၊ ေသြးပ်က္ ေနၾကတာ ျဖစ္မယ္” “ဘာေသြးပ်က္တာလဲ ပုလဲ ရဲ႕” ပုလဲရည္ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ သလို သႏ ၱာလည္း နားမလည္ပါ။ “ထင္တာေျပာတာပါ မသႏ ၱာရယ္၊ ေသြးပ်က္ ေနၾကသလားလို႕ပါ၊ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လို ေသြး ပ်က္ေနၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ မသိဘူး” ပုလဲရည္ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။ သႏ ၱာ႔ကိုၾကည့္ လိုက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ကို ျပန္ၾကည့္သည္။ ဘာလဲ ဟုေမးခ်င္သည့္ အရိပ္ကို သႏ ၱာ႔ မ်က္ႏွာမွာ ေတြ႕ရသည္။ ပုလဲရည္ မျမင္ေအာင္ လက္ခါျပျပီး ေခါင္းကိုပါ လက္ညိဳးထိုးျပလိုက္ေသာအခါ သႏ ၱာ တဖက္သို႕ လွည့္ ျပီးရယ္ေတာ့၏။ “ေအာင္မာ လူကိုမ်ား အရူးထင္ေနသလား၊ ျမင္တယ္ေနာ္” ပုလဲရည္ မေက်မနပ္ ႏွင့္ ထေအာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္မိၾကသည္။ ရယ္သည့္ အတြက္ ပို မေက်နပ္သြားေသာ ပုလဲရည္က သႏ ၱာ႔ကိုလက္သီးႏွင့္ ထုသည္။ သႏ ၱာက ေရွာင္ရင္းတိမ္း ရင္း “ဆရာေရေျပးေတာ့၊ ေတာ္ၾကာဆရာ့ ဆီပါဆက္လာလိမ္႔မယ္” ကၽြန္ေတာ္႔ အခန္းရွိရာဖက္ ျပန္အလာတြင္ ပုလဲရည္ ေနာက္ကေနေျပးလိုက္လာ၏။ အခန္း၀ ေရာက္ေသာအခါ ေအာက္က ပုလဲရည္ ပါမလာ၍ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ သြားေသာ ပုလဲရည္ ႏွင့္ ေလွခါးအတိုင္း ဆင္းလာေသာ ေမႏွင္းဦးကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ေမ ႏွင္းဦး မ်က္ႏွာက အရင္လိုၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပန္ျဖစ္ေန၏။ “ခုေလာက္ ဆို ဘက္ထရီ ျပည့္ေလာက္ျပီ ထင္တယ္ေနာ္” http://achittatkatho.net    Page 96  http://achittatkatho.net   သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ကၽြန္ေတာ္႔ ခရီးစဥ္ ကိုတပတ္ေလာက္ၾကာမည္ဟု မူလက ထင္ထားေသာ္လည္း ဆယ္ရက္ ေက်ာ္ ၾကာသြားသည္။ အသြားအျပန္ လမ္းမွာ ၾကာျမင့္ခ်ိန္ႏွင့္ ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ပတ္ခန္႕ ရံုး မတက္ ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ရံုးကို ျပန္ေရာက္လာသည္႔ ေန႕က ကားနားအထိေျပးထြက္လာ ျပီး ၀မ္းသာအားရ ၾကိဳသူမွာ ပုလဲရည္ျဖစ္သည္။ “ကိုလင္း ကလဲ ၾကာလိုက္တာ၊ ေျပာေတာ့ တပတ္ဆို” “ဟုတ္တယ္၊ ဟိုမွာ နည္းနည္းၾကာသြားတယ္” “ဘာပါတုန္း” ပုလဲရည္ ေမးေတာ့ မွ သူတို႔ ဖို႔ ၀ယ္လာေသာ စားစရာထုပ္ အိမ္မွာ ေမ႕က်န္ခဲ႕ျပီကို သတိရမိသည္။ “ဟာ … ေမ႕ခဲ႕ျပီ” “ဘာမွ ၀ယ္မလာဘူးလား” “၀ယ္လာတယ္ ပုလဲ ရဲ႕၊ ညက မိုးခ်ဳပ္မွျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရာက္တာ နဲ႕ တန္းအိပ္ျပီး မနက္ က်ေတာ့ အိတ္ထဲမွာ ေမ႕ခဲ႕တယ္” “အင္းပါ၊ ပါတယ္ ဆိုလဲျပီးတာပဲ၊ ေနာက္ေန႕ ယူခဲ႕ေပါ႔၊ ျပန္ေရာက္လာတာပဲ ေတာ္ပါျပီ” “ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “ဘာမွ မျဖစ္ဘး၊ ကားေပၚက ဆင္းေတာ့” ူ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေက်ာခိုင္းျပီး ရံုးထဲျပန္၀င္သြားသည္။ မုန္႕ေမ႕လာသည့္ အတြက္ ပုလဲရည္ က ဘာမွ မေျပာေသာ္လည္း က်န္တဲ႕သူေတြက ပြစိပြစိ လုပ္ၾကသည္။ မနက္ျဖန္ မေမ႕ မေလ်ာ့ ယူလာပါ မည္ဆိုေတာ့ မွ ျငိမ္သြားၾက၏။ မစိန္ရီ ကေတာ့ “ဆရာက အက်င့္လုပ္ထားတာ ကိုး” ဟု အျပစ္တင္သည္။ ပုလဲရည္ ကေတာ့ တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတာကို သတိထားမိသည္။ အလုပ္အားတာႏွင့္ ကၽြန္ ေတာ့္ ဆီေရာက္လာလိုက္၊ အလုပ္ေပၚလွ်င္ ျပန္ေျပးလိုက္ ႏွင့္ ရႈပ္ယွက္ခတ္ ေန၏။ မစိန္ရီ ကကၽြန္ေတာ့္ ဆီ ေကာ္ဖီ လာပို႕ရင္း ေမးေငါ့သည္။ “သူ႕ သူငယ္ခ်င္းၾကီး ျပန္လာလို႔ ေပ်ာ္ေနတာေလ” ကၽြန္ေတာ္ ရယ္လို႕သာ ေနလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ မ်ားစြာငယ္ရြယ္သည့္ မိန္းကေလးတ ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းသည့္ အတြက္စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ မျဖစ္မိပါ။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္း သည္လု႕ပင္ထင္မိပါသည္။ ဒီေန႕မွ ေမႏွင္းဦး ကလည္းရံုးမလာ သည့္ အတြက္ ိ ပုလဲ ပို လြတ္လပ္ေနဟန္ ရွိသည္။ ေမႏွင္း ဦးကို မေၾကာက္ေသာ္လည္း ေမႏွင္းဦး ရွိလွ်င္ ပုလဲရည္ကၽြန္ေတာ့္ http://achittatkatho.net    Page 97  http://achittatkatho.net   နားသိပ္ကပ္ေလ႕ မရွိပါ။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ခုေတာ့ ေမႏွင္းဦးလည္း မရွိသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ စာရင္းေတြကို ပင္ သက္သက္ ကိုယ္ စား လာလုပ္ေပးသြားေသး၏။ “စာရင္းကိုင္လဲရတယ္လား” “ရတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ လက္မွတ္ေတာ့ မရွိဘူး၊ အရင္က သင္ထားတာ ေမ႕ေတ႔ေတ႔ ေတာင္ ျဖစ္ ေနျပီ၊ ဒီအလုပ္၀င္ျဖစ္မွ ျပန္ေႏႊးရတယ္” ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ပုလဲရည္ ေက်ာင္းျပီးတာ သိပ္မၾကာေသးပါ၊ ေက်ာင္းတဖက္ ႏွင့္ သင္တန္းေတြ တက္ခဲ႕ပံုရသည္။ “ဒါျဖင့္ လည္း သင္တန္းျပန္တက္၊စာေမးပြဲ ေျဖျပီး လက္မွတ္ရေအာင္ယူေပါ့၊ ကိုယ္က တတ္ တယ္ ဆိုေပမယ့္ ေအာင္လက္မွတ္ ရွိဖို႕လဲ အေရးၾကီးတယ္ေလ” “သင္ျပီးသားေတြ ျပန္မသင္ခ်င္ပါဘူး ကိုလင္းရယ္ ပ်င္းစရာၾကီး” “ဒါဆိုလဲ ရံုးလုပ္ရင္း စာျပန္ေႏႊးျပီး စာေမးပြဲေျဖေပါ့၊ ပုလဲ ေျဖမယ္ ဆိုရင္ စာေမးပြဲေၾကး သြင္းေပးမယ္၊ ေဒၚလာ တရာ့ ေလးငါးဆယ္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္ မဟုတ္လား” “ေဒၚလာေတြ သိပ္ေပါေနတယ္ ဟုတ္လား၊ ေနဦး စာေမးပြဲ ေျဖဖို႕ေတာ့ မယူဘူး ႏိုင္ငံျခား ကိုShopping သြားျဖစ္မွပဲ ယူေတာ့မယ္” “စာၾကည့္ရမွာ ပ်င္းရင္ ပ်င္းတယ္ေျပာ” “ပ်င္းတာ ေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ကိုယ္လဲ ဒီအလုပ္ ကိုတသက္လံုးလုပ္စားမွာ မွ မဟုတ္တာ၊ ေခါင္း ရႈပ္ မခံခ်င္ေတာ့ပါဘူး” “ဒီ အလုပ္ မလုပ္ဘူးဆိုေတာ့ ပုလဲက ဘာလုပ္မွာလဲ” ပုလဲ မ်က္လံုးေတြမွာ ေတာက္ပ သည့္ အျပံဳးေပၚလာသည္။ “ပိုက္ဆံ ရွိတဲ႕ ေယာက္်ား ရွာယူျပီး ထိုင္စားတဲ႕ အလုပ္ လုပ္မွာေလ၊ မေကာင္းဘူးလား” ပုလဲရည္ ဒီလိုမန္းကေလးမ်ိဳး မဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္က သိေနပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အလိုက္ ိ အထိုက္သေဘာျဖင့္ “ေကာင္းပါတယ္၊ ပုလဲ ရုပ္ရည္အရလည္း သူေဌးကေတာ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံ ရွိတိုင္း လည္း မျဖစ္ေသးဘူးေလ၊ လူေကာင္္းသူေကာင္း ျဖစ္ဖို႕လဲ လိုေသးတယ္” “ဒါကေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္မွ ျပဳျပင္လည္း ရတာပါပဲ ကိုလင္းရယ္ .. ဟဲဟဲ” အတည္ေပါက္ ႏွင့္ ေျပာေနရာမွ ပုလဲရည္ ထရပ္လိုက္သည္။ “ေအာင္မယ္ေလး၊ ပိုင္းလံုးလုပ္စားမယ့္ အစီအစဥ္ လူသိကုန္ေတာ့ မွာပဲ၊ သြားေတာ့မယ္” ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေျပာင္ျပရင္း အခန္းထဲကထြက္သြားသည့္ ပုလဲ ကိုယ္သြယ္ သြယ္ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေလးကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်စြာ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ေနာက္ေန႕ ေတြေမႏွင္း ဦး ရံုးလာလွ်င္ ပုလဲရည္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ဒီလိုေပါက္ကရေတြ လာေျပာ ေနႏိုင္ေတာ့ မည္ မဟုတ္ပါ။ http://achittatkatho.net    Page 98  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေနာက္ေန႕ တြင္လည္း ေမႏွင္းဦး ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္ ေရာက္မလာ၊ လာေနက် ေန႕ခင္း ခ်ိန္ ေက်ာ္သည္ အထိမလာသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္လာသည့္ မုန္႕ေတြထဲက သူမ အတြက္ ဖယ္ထားသည့္ ေ၀စုကိုေတာင္ ရံုးအဖြဲ႕ က တြယ္ပစ္လိုက္၏။ “သက္ တို႕ေတာ့ စားပစ္လိုက္ျပီ၊ မေမႏွင္း လာလို႕ ေမးရင္ ဆရာပဲ ရွင္းလိုက္ေတာ့” “သူက လာဦးမွာလား” “ဒီေန႔ ေတာ့ လာမယ္ထင္တာပဲ ဆရာ၊ ဟိုဖက္ရံုး ကေန လွမ္းဖုန္းဆက္ထားတယ္၊ မေန႔ က ေတာ့ ဟိုဖက္ရံုး ေတာင္မလာဘူး၊ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတယ္ တဲ႕” ေမႏွင္းဦး ရံုးမလာသည့္ အေၾကာင္း ကို မေန႕က ပုလဲရည္ ႏွင့္လည္းစကား မစပ္မိ။ ခါတိုင္း လည္း တရက္တေလ မလာပဲ ေနေနက် ျဖစ္ရာ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တမဲ႕ ျဖစ္ခဲ႕သည္။ ေန႕ခင္း ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္ေလာက္မွ ေမႏွင္းဦးေရာက္ လာသည္။ ေလွခါး တက္ရင္း “ဆရာ ေရာက္ျပီ လား” ဟု လွမ္းေအာ္ ႏႈတ္ဆက္သြားသံသည္ အနည္းငယ္ အားေပ်ာ့ ေနသည္ဟု ထင္ မိသည္။ လုပ္လက္စ ကေလး ျပတ္လွ်င္ အေပၚတက္ျပီး သတင္းသြားေမးလိုက္ဦးမည္ ေတြးျပီး သြင္း လက္စာ ေဒတာေတြ ဆက္သြင္းသည္။ ျပီးသြားလို႕ တေခါက္ျပန္စစ္ေနစဥ္ ရံုးက မိနးကေလးေတြ ေလွခါးအတိုင္း ္ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ အလုပ္မ်ားေနၾကသည္ကို သတိထားမိသည္။ သူ မ ေနာက္က်ေန သည့္ အတြက္ ေမႏွင္းဦး လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို တက္သုတ္ရိုတ္ ေနတာ ျဖစ္ မည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လူရွင္း ေလာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ အေပၚတက္လာခဲ႕သည္။ ေမႏွင္းဦး ကၽြန္ေတာ္ ၀င္သြားသည္ကို ေမာ့မၾကည့္ပါ။ စားပြဲ ေပၚက ပစၥည္းေတြကို သိမ္းေန ရင္းက “မ ျပန္ေတာ့မယ္ လို႕ကိုထြန္းဦး ကို ေျပာလိုက္စမ္းပါ” ရံုးက မိန္းကေလးတေယာက္ေယာက္ထင္ျပီး ေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ “ဟုတ္ကဲ႕” ကၽြန္ေတာ့္ အသံၾကားမွ ေမာ့ၾကည့္ျပီး “ဟာ… ဆရာ ကန္ေတာ့္ေနာ္” “ရပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ကိုထြန္းဦး ေခၚေပးရမလား” “ေနေတာ့ ဆရာ၊ ေအာက္မွာ ရွိမွာပါ” “ေနမေကာင္း ဘူးဆိုလို႕ သတင္းလာေမးတာ” “ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ ဖ်ားတာေလ၊ ဖ်ားေနရက္ နဲ႕ နားလို႕လည္း မရဘူး၊ ဟိုဖက္ မွာ အလုပ္ ေတြ ရႈပ္ေနတာနဲ႕ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြ ညသန္း ေခါင္ေလာက္မွ ျပန္ရတယ္၊ တပတ္ေလာက္ၾကာ ေတာ့ လဲေတာ့တာပဲ” ေမႏွင္းဦးမ်က္ႏွာ ေလး ႏြမ္းနယ္ေန၏။ သူမ၏ ဟန္ပန္ အတိုင္း သပ္ရပ္ေက်ာ့ရွင္း ေနျမဲ ျဖစ္ ေသာ္လည္း အမူအရာ ႏွင့္ အၾကည့္ေတြက မလန္းဆန္းပါ။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းျပီးေနာက္ လက္ကိုင္အိတ္ေလး လြယ္ျပီး ေမႏွင္းဦးစားပြဲ ေနာက္က ထလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနရာ စားပြဲ ေရွ႕ဖက္ နားအေရာက္တြင္ စားပြဲစြန္း ႏွင့္ တိုက္မိသလို ျဖစ္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ သို႕ ယိုင္လဲ လာ၏။ေရွ႕ကို ေျခတလွမ္းတိုးျပီး ကၽြန္ေတာ္ http://achittatkatho.net    Page 99  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မဖမ္းလိုက္ႏိုင္လွ်င္ ေမႏွင္းဦး ၾကမ္းျပင္ေပၚ သို႕ လဲက်သြားႏိုင္သည္။ စိုးရိမ္တၾကီးဖမ္းေပြ႕လိုက္ျပီးမွ ေမႊးပ်ံ႕ေသာရနံ႔ ႏွင့္ အိေႏြးေသာ ကိုယ္လံုးေလး၏ အထိအ ေတြ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရႈမွား မတတ္ျဖစ္သြားရသည္။ ေမႏွင္းဦးကို ၾကည့္ရသည္မွာ မူးေ၀ ေနပံုရသည္။ မ်က္လံုးေတြ ေကာင္းေကာင္း မဖြင္႔ ႏိုင္သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ “မေမႏွင္း၊ မေမႏွင္း” ကၽြန္ေတာ့္ အသံမဟုတ္ပါ။ အနားကို ဘယ္အခ်ိန္ ကေရာက္ေနသည္ မသိေသာ ပုလဲရည္၏ ေခၚသံ ျဖစ္သည္။ ပုလဲ ရည္က ေမႏွင္းဦး ကို လႈပ္၍လႈပ္၍ ေခၚရင္း သူမဖက္ဆီဆြဲ ယူလိုက္ ရာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သတိ၀င္လာျပီး လႊတ္ေပးလိုက္ သျဖင့္ ေမႏွင္းဦး ပုလဲရည္၏ ပုခံုးေပၚ ေခါင္းတင္ေမွး ျပီးေရာက္သြား၏။ လဲက် မသြားေအာင္ ပုလဲရည္က ထိန္းကိုင္ထားသည္။ “မမသႏ ၱာ၊ မမသက္” ပုလဲရည္ လွမ္းေခၚလိုက္၍ သႏ ၱာ ႏွင့္ သက္သက္ သာမက မစိန္ရီပါ ေျပးတက္လာသည္။ ေမႏွင္းဦးကို ကုလားထိုင္မွာ ျပန္ခ်ေပးျပီး ျပဳစုၾက သည္။ ပုခံုး ႏွိပ္သူႏွိပ္၊ ပရုပ္ဆီရႈ ခိုင္းသူက ရႈခိုင္း ႏွင့္ လုပ္ေနၾကရင္း မစိန္ရီက “အက်ၤ ီ ကလဲၾကပ္တယ္ ထင္တယ္” ေျပာေျပာဆိုဆုိ ႏွင့္ ေမႏွင္းဦး ရင္ဘတ္က ၾကယ္သီးတလံုးကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္သည္။ “ကိုလင္း က ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ သြား” သူတို႕ျပဳစုေပး ေနၾကသည္ကို ေၾကာင္ၾကည့္ ေနမိေသာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပုလဲရည္ မ်က္ႏွာ တည္တည္ျဖင့္ ေအာ္ လိုက္မွ သတိ၀င္လာျပီး ေအာက္ထပ္ကို ကမန္းကတန္း ဆင္းေျပးခဲ႕၏။ က်န္တဲ႕ သူေတြ လဲ တက္လာၾကသည္။ ေအာက္မွာ ေယာက္်ားေလး ႏွစ္ေယာက္သာ ရွိေန ၏။ အခန္းထဲ ျပန္၍ စီးကရက္ ဗူးယူျပီး ကၽြန္ေတာ္ ရံုးျပင္ထြက္လာခဲ႕သည္။ ေအးေအး ေဆးေဆး စီးကရက္ေသာက္ရင္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ရပ္ၾကည့္ ေနမိသည့္ အျဖစ္ကို ျပံဳး မိသည္။ မစိန္ရီ ၾကယ္သီးျဖဳတ္မည္ဟု ထင္မထား၍ ရပ္ေနမိျခင္း လည္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္၀င္လာခ်ိန္တြင္ ေမႏွင္းဦး သက္သာ သြားျပီး ေလွခါးမွေန သူမဖာသာ လမ္း ေလွ်ာက္ ဆင္းလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ လိုက္သည္ ကို ေမႏွင္းဦး က သေဘာေပါက္ စြာ ျဖင့္ “ေကာင္းသြားပါျပီ၊ ဆရာ နဲ႕ စကားေျပာေနထဲက မူးရိပ္မူးရိပ္ ျဖစ္ေနတာ၊ ထိုင္ရာက ထျပီး လမ္း ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ မထိန္း ႏိုင္ေတာ့ဘူး” “ေဆးခန္း တန္းသြားလိုက္ပါလား” “ေဆးခန္းေန႕ တိုင္းျပတယ္၊ ဒီညေနေတာ့ အိမ္ေရာက္မွ ေမေမ႕ကို ေခၚျပီး သြားလိုက္မယ္” “အမ အားနည္း ေနတာ စကားသိပ္မေျပာနဲ႕ေလ၊ ကိုလင္း ကလဲ အလိုက္ကို မသိဘူး” တြန္းတြန္း ထိုးထိုး ႏွင့္ ပုလဲရည္က ေမႏွင္း ဦးကို ကားဆီ လိုကပို႕ေပးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ္ http://achittatkatho.net    Page 100  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကိုယ့္အခန္းထဲ ကိုယ္ျပန္၀င္ေနလိုက္သည္။ ကားေမာင္းထြက္သြားသံၾကားလိုက္ရျပီး မၾကာမွီ မွာပင္ ပုလဲရည္ အခန္းထဲ၀င္လာသည္။ “ကိုလင္း .. ေဆာရီးေနာ္” “ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “အေႏွာက္ အယွက္ေပးသလို ျဖစ္သြားလို႕” “ေအာ္” ပုလဲရည္ ဘာကိုဆိုလိုမွန္း သိလိုက္ေသာ္လည္း မသိသလိုေနလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ သည့္ အခ်က္တခု ကိုေတာ့ မေနႏိုင္ဘဲ ေမးမိသည္။ “ပုလဲ က ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ” “ဘာလဲ ဟင္” ပုလဲ ခပ္တည္တည္ ႏွင့္ အေၾကာင္ျပန္ရိုတ္သည္။ကၽြန္ေတာ္ တည့္တည့္ ေမးလိုက္ေတာ့၏။ “ေမႏွင္းဦး မူးလဲသြားေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာလို႕ေလ” “ဒါလား၊ ကိုထြန္းဦး ကို ေခၚခိုင္းတာ ၾကားလိုက္သလားလို႕ ေမးဖို႕ တက္လာတာပါ၊ ခ်က္ ခ်င္း မဟုတ္ပါဘူး ကိုလင္းရယ္၊ ဒီလို မွန္းသိရင္ တက္မလာပါဘူး၊ ကိုလင္းၾကာၾကာ ဖက္ ထား လို႕ရတာေပါ့ ဒါေၾကာင့္ ခုေတာင္းပန္ ေနတာပဲ၊ ေဆာရီးလို႕” “မဟုတ္တာ မေျပာစမ္းပါနဲ႕၊ သူမ်ားေတြၾကားရင္ တမ်ိဳးထင္ဦးမယ္” ကၽြန္ေတာ့္ ေလသံ မာသလိုျဖစ္သြားသည္။ သတိထားလိုက္မိေသာ္လည္း မထိန္းႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရ၏။ ပုလဲရည္ မ်က္ႏွာလည္း တည္တည္ ေလးျဖစ္သြား၏။ “အနာေပၚတုတ္က်တာလား” “မဆိုင္လိုက္တာ၊ ပုလဲ ေနာက္မွန္းသိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားေတြ က တမ်ိဳး ျမင္ရင္ မ ေကာင္း ဘူးေလ၊ ” “ေဆာရီး ကိုလင္း၊ ေနာက္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္ေတာင္းပန္တာပါ၊ ကိုလင္း မၾကိဳက္ရင္ မစေတာ့ ပါဘူး” မ်က္ႏွာငယ္ေလး ႏွင့္ ေတာင္းပန္လာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလသံမာသြားသည္ကို သတိ ျပန္ထားမိျပီး ပုလဲရည္ကုိ သနားသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမႏွင့္ စတင္ခင္မင္ ကထဲက ဒီလို မ်ိဳး မာမာထန္ထန္ မေျပာဖူးပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေက်ာခိုင္းထြက္သြားေသာ ပုလဲရည္ ပုခံုးကို လွမ္းဆြဲလိုက္မိသည္။ “ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ” တိုးတိုးေလး ေျပာလာသည့္ ပုလဲရည္ အသံက ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲတြင္ က်ယ္ေလာင္စြာ ျမည္ဟိန္းသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆြဲလုိက္သည့္ အတိုင္း အလိုက္သင္႔က ေလး ျပန္လွည့္လာသည့္ ပုလဲရည္၏ မ်က္၀န္းေတြက ရီေ၀ မႈန္မိႈင္းေန၏။ “ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကိုလင္း” ေၾကာင္ေငးေနမိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုထပ္ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖမိသလို သူမ ပုခံုး ေပၚက လက္ကို http://achittatkatho.net    Page 101  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    လည္းျပန္မရုတ္မိ။ ပုလဲရည္ ကိုယ္လံုးေလးတုန္ေနေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ လက္၏ အ ထိ အေတြ႕ကသိေနသည္။ပုလဲရည္ကိုယ္လံုးက သြယ္သြယ္ေလးျဖစ္သည္။ ေမႏွင္းဦး လိုတင္း တင္း ျပည့္ျပည့္ မဟုတ္။ ဒီကိုယ္လံုးေလးကို ခုနက ေမႏွင္းဦးလိုမ်ိဳး ရင္ခြင္ထဲမွာ ေထြးေပြ႕ခြင့္ ရလိုက္လွ်င္ဆိုသည့္ အေတြး၀င္ လာျပီးေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ရင္ခုန္သံေတြ ၀ုန္း ဒိုင္းက်ဲသြား၏။ ဘယ္ေလာက္အထိဆူညံသြားသလဲ ဆိုပါလွ်င္ ပုလဲရည္ေတာင္ၾကားေလာက္ မည္ထင္၏။ ျဖဴႏုေသာ မ်က္ႏွာေလး ရဲတြတ္သြားသည္။ “ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေနတယ္ မဟုတ္လား” ပုခံုးကို ကိုင္ထားသည့္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဆြဲဆိတ္လိုက္ျပီး ပုလဲရည္ သုတ္ကနဲျပန္လွည့္ ထြက္သြားသည္။ တာေ၀း ခရီး ေျပးခဲ႕ရသူတေယာက္ လို ကၽြန္ေတာ္ ေမာပန္းစြာျဖင့္ ထိုင္ ခံုမွာ ျပန္ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ တခုခုေတာ့ ျဖစ္သြားသည္။ ဘာျဖစ္သြားသည္၊ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္သြား သည္ကို ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါ။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ေမႏွင္းဦး တပတ္ေလာက္ နားလိုက္ရသည္။ နားသည္ ဆိုေသာ္လည္း လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေတာ့ မဟုတ္ရွာပါ။ အိမ္ကေန တယ္လီဖုန္း ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ပါသည္။ ဘယ္ရံုးမွ မသြားရ လို႕ အိမ္မွာ ေနေနရတာပဲ ရွိသည္။ ဒီတေခါက္ေမႏွင္းဦး မရွိေသာ္လည္း ရံုးက မိန္းကေလး ေတြ သိပ္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားမရွိၾက။ ေမႏွင္းဦး မလာႏိုင္သည့္ အတြက္ ဦးျမင့္သိန္း က အခ်ိန္မေရြးေရာက္လာႏိုင္သလို ေတာ္ရံု ကိစၥ ကို သူမဆီ လွမ္းမေမးဘဲ ကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္လုပ္ၾကဖို႕ေမႏွင္းဦးက မွာထားေသာ ေၾကာင့္ လုပ္မွား ကိုင္မွား ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ အလုပ္ ေပၚ မွာ သာ အာရံုစိုက္ေနၾကသည္။ ပုလဲရည္ ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီသိပ္မလာျဖစ္ေတာ့။ တရက္ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္က ျပန္၀င္လာစဥ္ ဖုန္းေျပာေနေသာ သႏ ၱာက ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲဖုန္းထိုးထည့္ေပးသည္။ “ဆရာ ေျပာလိုက္ဦး” ဘာမွန္း မသိဘဲ ဖုန္းကုိ လွမ္းယူလိုက္ျပီး “ဟဲလို” “ေဟာ … ဆရာ လား” ေမႏွင္းဦး အသံၾကားလိုက္ရသည္။ သႏ ၱာ႔ ကိုမ်က္လံုးျပဴး ျပလိုက္ျပီး ဟန္မပ်က္ ဆက္ေျပာရေတာ့သည္။ “မေမ ႏွင္း ေနေကာင္းသြားျပီလား” “ေကာင္းေနပါျပီ ဆရာ၊ အားနည္းေနေသးလို႕ ေနာက္တရက္ ႏွစ္ရက္ ဆိုရင္ေတာ့ အလုပ္ျပန္ဆင္းႏိုင္မွာပါ” http://achittatkatho.net    Page 102  http://achittatkatho.net   “နားလို႕ရတုန္း နားေပါ့” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “အေျခအေန အရပဲ ဆရာရယ္၊ ဆရာတို႕ ဖက္က ေအးေအး ေဆးေဆး ေပမယ့္ ဟိုဖက္ မွာ က မျပတ္ေသးတာေတြ၊ လုပ္ေပးရ ဦးမွာေတြ ရွိတယ္၊ ဆရာ ထမင္းစားျပီးျပီလား” “ျပီးျပီ၊” “ဘာဟင္းနဲ႔စားလဲ” “ထံုးစံ အတိုင္းေပါ႔၊ ေပါင္မုန္႕ကို ေကာ္ဖီ ဟင္းနဲ႕ စားလိုက္တယ္” “ဆရာကေတာ့ လုပ္ျပီ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကားနဲ႕ မထြက္ခ်င္လဲ ရံုးက တေယာက္ေယာက္ ခိုင္းလိုက္ေပါ့၊ ဆရာ ခိုင္းရင္လုပ္ေပးဖို႕ သူတို႕ကို မွာထားျပီးသားေလ” “ရပါတယ္၊ သူတို႕လဲ အလုပ္ရႈပ္ေနတာ အားနာစရာၾကီး၊ တကယ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပ်င္း လို႔ပါ” ထိုအခ်ိန္တြင္ ပုလဲရည္ အနားေရာက္လာသည္။ “အေရးတၾကီး မဟုတ္ရင္လည္း ဖုန္းခနေလာက္၊ ပုလဲ မေမႏွင္း ကိုေမးစရာ ရွိလို႕” “မေမႏွင္း ေရ၊ ဒီမွာ ပုလဲက ေမးစရာရွိလို႕တဲ႕” ကၽြန္ေတာ့္ စကားမဆံုးမွီ ဖုန္းစကားေျပာခြက္က ပုလဲရည္လက္ထဲပါသြားသည္။ “အမ လား၊ ပုလဲပါ၊ ဟိုတေန႔ က အမေျပာထားတဲ႕ ကိစၥ ေလ၊ အဲဒီရံုးကို လိုက္သြားေတာ့ …..ဟိုမွာ …” ကၽြန္ေတာ္ မသိေသာ အလုပ္ကိစၥ ျဖစ္ေန၍ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္အခန္း ကိုယ္၀င္လာခဲ႕ သည္။ အခန္းထဲ ေရာက္သည္ အထိ ပုလဲရည္ ဖုန္းေျပာေနသည့္ အသံတစာစာ ကိုၾကားေန ရ ေလ၏။ ေနာက္တေန႔ ေန႔ခင္း တြင္ ေၾကြဇလံု ေလးတခု ကိုင္ျပီး ပုလဲရည္ အခန္းထဲ ၀င္လာသည္။ “ဘာေတြတုန္း” “ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ေလ၊ ကိုလင္းဖို႕” ကၽြန္ေတာ္ စိတ္နည္းနည္း ညစ္သြားပါသည္။ ရယ္ဒီမိတ္ ေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြ ကို ၾကည့္ေတာင္ မၾကည့္ခ်င္သည္မွာ ၾကာျပီ။ တိုင္းတပါးမွာ ေနစဥ္ကေရာ၊ ဒီမွာ တေယာက္ထဲ ေနစဥ္က ပင္ဒါကိုပဲ လြယ္လြယ္စားရလြန္း၍ အနံ႕ေတာင္ မခံခ်င္ပါ။ “အယ္ … သူမ်ားက ေစတနာနဲ႕ လုပ္လာတာ မ်က္ႏွာၾကီးက ဘယ္လိုျဖစ္ သြားရတာလဲ၊ မ စားခ်င္လို႕လား” မညာခ်င္လို႕ ေခါင္းပဲ ညိတ္ျပလိုက္ရသည္။ “ကိုလင္း အရင္ က ၾကိဳက္ပါတယ္” တကူးတက လုပ္လာေပးတာကိုလည္း ညင္းရမွာ ကၽြန္ေတာ္ အားနာမိသည္။ “ထားခဲ႕ပါ၊ စားလိုက္မယ္” “ဟင္း … စိတ္မပါလက္မပါနဲ႕၊ ဒီလို မွန္းသိရင္ ပုလဲ ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုလင္းကို ေကၽြးျပီး ပုလဲက ဒါ စားလိုက္ပါတယ္၊ ဘာမွ မရွိလို႕ ငါးေျခာက္ ေၾကာ္ ထည့္လာလို႕ မေကၽြးတာ” http://achittatkatho.net    Page 103  http://achittatkatho.net   “ရပါတယ္ ပုလဲရယ္၊ စားလိုက္ပါမယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ေနဦး၊ ေနဦး၊ မစိန္ရီဆီမွာ ၾကက္ဥ တလံုးခုနက ေတြ႕တယ္၊ ၾကက္ဥ ေဖါက္ထည့္ျပီး ျပန္ျပဳတ္ လိုက္ရင္ ပိုေကာင္း သြားမွာ” သူ႕ဟာသူ ဆံုးျဖတ္ အတည္ျပဳျပီး ဇလံုေလးကိုင္ကာျပန္ထြက္ သြားသည္။ “ေဟ႕၊ သူမ်ားၾကက္ဥ ေတာ့ မယူပါနဲ႕” “ရတယ္၊ ပိုက္ဆံ ျပန္ေပးလိုက္မယ္” ခနၾကာေတာ့ ပုလဲရည္ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူမ ေနာက္မွာ ေကာ္ဖီခြက္ကိုင္ထားေသာ မစိန္ ရီ ပါလာ၏။ “ဆရာက အားနာေနလို႕ဆို၊ အားမနာ နဲ႕ဆရာ ပုလဲ က မနက္ျဖန္က်ရင္ ႏွစ္လံုးျပန္၀ယ္ ခဲ႕ ေပးမယ္တဲ႕” အားမနာပါ ႏွင့္ ဆိုေသာ္လည္း အားနာျပီး မျငင္းရက္ေတာ့ဘဲ က်ိတ္မွိတ္ စားလိုက္ရသည္။ “ဒီလိုမွေပါ့ ကုိလင္း ရဲ႕၊ မေမႏွင္း ရံုးျပန္တက္ရင္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားမွာပါ။ မေမႏွင္း မရွိလို႕ ကိုလင္း အဆင္မေျပျဖစ္ ေနမွာစိုးလို႕ လုပ္ေပး တာပါ၊ မေမႏွင္း ကိုယ္စားေပါ့” အခန္းျပင္ ျပန္မထြက္ခင္ မစိန္ရီ က မဲ႕ျပသြား၏။ ပုလဲရည္က ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စားေနသည္ ကို မလွမ္းမကမ္း ကေန ခနေစာင့္ၾကည့္ေနျပီးေတာ့ မွ ထြက္သြားသည္။ “ပန္းကန္ သြားေဆး မေနနဲ႕ ဦးေနာ္၊ ျပီးရင္ လာယူမယ္” အရင္တုန္း က ေန႕လည္ဆိုလ်ွ င္ သူတို႕ႏွင့္တူတူ လာစားဖို႕ ပုလဲရည္ေခၚတတ္ပါသည္။ က်န္ တဲ႕ မိန္းကေလးေတြ လည္းထို႕ အတူပင္။ ျဖစ္သလို စားက်င့္ပါေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ က အလုပ္လုပ္ရင္း အလြယ္ရတာ တခုခု စားလို႕ ျဖစ္ေနသည့္ အတြက္ သြားမစားေတာ့ပါ။ သူ တို႕ လို ထမင္းခ်ိဳင့္ ပါသည္ လည္း မဟုတ္။ တခါတေလ မွ ေကာ္ဖီ ေသာက္ရင္း သူတို႕ ထမင္း ၀ိုင္းေဘးမွာ ထိုင္ကာ အားလူးဖုတ္တတ္ တာပဲ ရွိသည္။ ေမႏွင္းဦး ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္စားစရာစီစဥ္ ေပးတတ္သလို ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ တူတူ လာစားသည့္ အခါလည္းစားသည္။ ဒါကို တျခားသူေတြက ဘာမွ မေျပာေသာ္ လည္း မန္ေနဂ်ာ ေကၽြးမွစားခ်င္သူ၊ မန္ေနဂ်ာ ႏွင့္အတူတူ မွ စားခ်င္သူ အျဖစ္ ပုလဲရည္ တခါ တ ေလ ေျပာတတ္သည္။ အခုလည္း ၾကံဳတုန္း ေလး ကၽြန္ေတာ့္ ကို ႏွိပ္ကြပ္သြား၏။ စားျပီးေသာ ပန္းကန္ လာျပန္ယူရင္း “ေကာင္းရဲ႕ လားကိုလင္း” http://achittatkatho.net    Page 104  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “ေကာင္းပါတယ္၊ တစက္မွေတာင္ မက်န္ဘူး ေတြ႕လား” ပုလဲရည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္သည္။ ထိုအၾကည့္ ကိုကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ ပါ။ ျပီးေတာ့ သက္ ျပင္းခ်၏။ “ကိုလင္း မွန္မွန္ ေျဖေနာ္” “ဘာကိုလဲ” “ကိုလင္း မၾကိဳက္ဘဲနဲ႕ ပုလဲကို အားနာလို႕ စားတာ မဟုတလား၊ ပုလဲ စိတ္မေကာင္း မွာစိုး လို႕ ္ ၾကိတ္မွိတ္စားတာ မဟုတ္လား၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာ၊ စိတ္မဆိုးဘူး” “ပုလဲ ကေတာ့ခက္ျပီ၊ ဘာလို႕ စားသလဲ ဆိုေတာ့ ဆာလို႕စားတာေပါ့” “ခါတိုင္း ေပါင္မုန္႕ေလး ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ နဲ႕ ျပီးတဲ႕ သူက ဒီေန႕က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႕ အမ်ား ၾကီး ကုန္ေအာင္စားရတာလဲ” “စားခ်င္လို႕” “အင္” “အမွန္အတိုင္း ေျပာတာ၊ စားခ်င္လို႕ စားတာ၊ ဘာျဖစ္လို႕ စားခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားလဲ ဆိုတာ ေတာ့ မသိဘူး” ပုလဲရည္ မ်က္၀န္းေတြ အေရာင္ေျပာင္းသြားတာ ကိုျမင္ရသည္။ အၾကည့္ ကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီ က လႊဲဖယ္ ျပီးေတြေတြေလး ျဖစ္သြား၏။ “ဒါဆိုလဲ ျပီးတာပဲ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ေစတနာကို အသိအမွတ္ျပဳလို႕” မ်က္ႏွာ တေစာင္းလႊဲျပီး ၾကမ္းျပင္ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ ပုလဲရည္၏ မ်က္ႏွာေလးကို ေဘး တိုက္ အေန အထားကေန ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေန မိသည္။ မ်က္ေတာင္ ေကာ့ေကာ့ ေတြ ထက္ ေအာက္စုန္ဆန္ ခပ္ျမန္ျမန္လႈပ္ရွားေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္း ကေန ကၽြန္ေတာ့္ အၾကည့္ ကို မလႊဲ ဖယ္ ႏိုင္။ ပုလဲရည္က လည္း ဒီအတိုင္းျငိမ္သက္ေန၏။ ပန္းကန္ေဆးဖို႕လာယူျခင္း ျဖစ္ေသာ္ လည္း ပုလဲရည္ ထြက္မသြားေသးပါ။ မွန္ရာကို ၀န္ခံရလွ်င္ ပုလဲ အခန္းထဲက ထြက္သြားမည္ ကို ကၽြန္ေတာ္ မလိုလားပါ။ “ဘာလို႕ ဒီေလာက္ၾကည့္ေနတာလဲ၊ လွလို႕လား” “လွတယ္ ေျပာရင္မုန္႕၀ယ္ေကၽြးမလို႕လား” “ေကၽြးမယ္” “ဟုတ္တယ္၊ လွလို႕” ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ ျပန္လွည့္လာသည္။ မ်က္ႏွာေပၚကို လည္း အျပံဳးေလးတခု ျပန္ေရာက္ ေန၏။ “ခုေလးတင္ပဲ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ေကၽြးျပီးသားဆိုေတာ့ ေကၽြးစရာ မလိုေတာ့ဘူး ေက်ျပီ” စားပြဲေပၚက ေကာ္ဖီ ပန္းကန္ ႏွင့္ဇလံုကို ေကာက္ယူျပီး လွည့္ထြက္သြားသည္။ မရည္ရြယ္ ပါဘဲ ႏွင့္ ပုလဲ လက္ေမာင္းကို လွမ္းဆြဲလိုက္မိသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အသိျပန္၀င္လာ ေသာ ေၾကာင့္ အနားေရာက္မွ လက္ကို ရပ္လိုက္ရသည္။ တိုက္ဆိုင္လွစြာ ပင္ ပုလဲရည္ ကလည္း ေနာက္ကို http://achittatkatho.net    Page 105  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    လွည့္ ၾကည့္သည္ႏွင့္ တိုးျပီး ေလထဲမွာ တန္းလန္းၾကီး ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ ကိုျမင္သြားသည္။ ေရွ႕ကို ျပန္လွည့္လိုက္ေသာ္လည္း ပုလဲ ေျခလွမ္းတုန္႕သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုမၾကည့္ ဘဲခပ္းတိုတိုးေလး “ေနာက္မွေပါ့ ကိုလင္းရယ္” ခပ္ဖြဖြ တုန္ရီေသာ အသံေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ကို ထိုးခြဲ သြားသလိုပင္။ ေရွ႕ကို ဆက္သြားရင္း အခန္း၀ ေရာက္မွ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုျပန္ၾကည့္ရင္း ခပ္ျပံဳးျပံဳး မ်က္ႏွာျဖင့္ “ပိုင္ရွင္ ျပန္မလာေသးခင္ ေတာ့ ကိုလင္းဆီ ေရာက္မွာပါ” ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမည္ မသိေတာ့။ ဒါသည္ပင္ ပုလဲရည္ ျဖစ္၏ လို႕သာ သတ္မွတ္ လိုက္ ရေတာ့ပါသည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ဒီေန႔ သူမ၏ ေမြးေန႔ ဆိုတာကို ေမႏွင္းဦးက ဘယ္သူ႕ကို မွ ၾကိဳ မေျပာထားခဲ႕ပါ။ ရံုး အဖြဲ႕ ေတြ ကိုေတာ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ ယူမလာၾကဖို႕ မေန႕ ထဲက မွာထားခဲ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေတာ့ နဂို ထဲက ခ်ိဳင့္ ဆြဲသူ မဟုတ္မွန္းသိလို႕ ထင္သည္ ဘာမွ မွာမထားခဲ႕။ ေန႕လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ ေက်ာ္သည္ အထိ ေမႏွင္းဦး ေရာက္မလာေသာ အခါ အားလံုး တ ေမွ်ာ္ ေမွ်ာ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ဘာမွမသိသည့္ ကၽြန္ေတာ္သာ ေအးေအးလူလူ ရံုးခန္း ေရွ႕က အုတ္ခံုေလး မွာ စီးကရက္ထိုင္ေသာက္ေန၏။ တကၠစီ တစီး ရံုး၀င္းထဲ ၀င္လာခ်ိန္မွာ ေမ ႏွင္း ဦး လို႕ မထင္ပါ။ အလုပ္ကိစၥ ႏွင့္ လာသည့္ ဧည့္သည္ထင္ျပီး အတြင္းဖက္သို႕ လွမ္းျပီး ဧည့္ သည္ လာေၾကာင္း အသံျပဳ လိုက္သည္။ ကားေပၚက ဆင္းလာသူကို ေမႏွင္းဦးမွန္း ရုတ္တရက္မသိ။ “ဆရာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ” ဒရိုင္ဘာကို ပိုက္ဆံ လွမ္းေပးရင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့မွ ေမႏွင္းဦး မွန္းသိေတာ့သည္။ “အထဲ က လူေတြ ဘာလုပ္ေနလဲ လာပါဦ္း” ကားေပၚက အထုပ္အပိုးေတြ ခ်ရင္း ေမႏွင္းဦး ေအာ္လိုက္သည္။ ဧည့္သည္ ထင္ျပီးထြက္ ၾကည့္ ၾကေသာ မိန္းကေလးေတြ လည္း အဆင္သင့္ ေရာက္လာ ျပီး၀ိုင္းကူၾက၏။ စီးကရက္ ကို ပစ္ခ်ျပီး ကၽြန္ေတာ္ က၀င္ကူေသာ္လည္း သူတို႕က လက္မခံၾကပါ။ တေယာက္ တထုပ္ ဆြဲျပီး ၀င္ သြားၾကခ်ိန္ မွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေမႏွင္းဦးေနာက္ကေန လိုက္၀င္သြားရင္း “ဘာေတြလဲ” “ေၾကးအိုး ဆရာ၊ ေၾကးအိုးဆီခ်က္လဲပါတယ္၊ ၾကိဳက္တာ စားၾကေပါ့” ဘာအတြက္ဟု ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနေၾကာင္း ရိပ္မိပံုရသည့္ ေမႏွင္းဦးက ဆက္ရွင္း ျပ သည္။ http://achittatkatho.net    Page 106  http://achittatkatho.net   “ဒီေန႕ ေမ ႏွင္း ေမြးေန႕ေလ” “ေအာ္ …Happy Birthday မေမ ႏွင္း” “Thank you ဆရာ” “လက္စသတ္ေတာ့ ဒါေၾကာင့္ ကိုး” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ၀င္လာခါစ က ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာင္ေနမိေသာ ေမႏွင္းဦး၏ အျပင္အဆင္ ကိုေနာက္တေခါက္ ေသေသ ခ်ာခ်ာၾကည့္ရင္းေျပာမိရာ ေမႏွင္းဦး ရွက္သြား၏။ လွျပီးသား ေမႏွင္းဦး ဒီေန႔ ပိုလွေနသည္မွာ အမွန္ပင္။ အျပင္အဆင္ကလည္း ျမင္ေနက်ပံု မ်ိဳး မဟုတ္။ အျမဲလိုလို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စည္းေႏွာင္ထားတတ္သည့္ ဆံပင္ေတြကို ဒီတိုင္း ျဖန္႔ခ် ထား၏။ အိေျႏၵၾကီးႏွင့္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ျမင္ရသည့္ ဟန္ပန္ေၾကာင့္ လည္းျမင္ရတာ ဆန္းေနသည္။ ထို႕ျပင္ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေသာ တီရွပ္ကိုယ္က်ပ္ ႏွင့္ ဂ်င္းစကပ္ အတိုကို ၀တ္ထားေသး၏။ အတို ဆိုေသာ္လည္း ျမင္မေကာင္းသည့္ အတိုမ်ိဳးမဟုတ္။ ကိုယ္လံုး အလွ ႏွင့္ ေျခတံေတြ၏ အလွကို ပိုျပီးၾကြရြေစ၏။ ျမင္ေနက် မန္ေနဂ်ာမေလး ေမႏွင္းဦး အသြင္ ေပ်ာက္ျပီး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေလးတေယာက္လို ႏုပ်ိဳ လန္းဆန္းလို႕ ေန၏။ ဆာေလာင္ေနၾကသည့္ ရံုးအဖြဲ႕ က စားၾကဖို႕ တက္သုတ္ရိုတ္ျပင္ဆင္ ေနၾကစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အတူရပ္ၾကည့္ေနသည့္ ေမႏွင္းဦးကို အမွတ္တ မဲ႕ ေမးမိသည္။ “မေမႏွင္း ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ျပည့္တာလဲ၊ အာ … ေဆာရီး မိန္းကေလးေတြကို အသက္မေမးရ ဘူး ဆိုတာ ေမ႕သြားတယ္” “ရပါတယ္ဆရာ၊ သံုးဆယ္ ေက်ာ္ရင္ေတာ့ မေမးနဲ႕ေတာ့ အခုက ရေသးတယ္၊ ေမ ႏွင္း ႏွစ္ဆယ့္ ေျခာက္ႏွစ္ ျပည့္တာ” “ဒါဆို မေမႏွင္း က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ဆယ့္တစ္ နွစ္ေတာင္ငယ္တာေပါ့” “ေကာင္းတာေပါ႔ ဆရာရဲ႕၊ ဆယ့္တစ္မီးျငိမ္းတာေပါ့” အနားက ျဖတ္ရင္းဘုမသိဘမသိ ၀င္ေျပာလိုက္ေသာ မစိန္ရီ ၏ စကားေၾကာင္႔ ေမႏွင္းဦး မ်က္ႏွာ ပန္းႏုေရာင္သန္းသြား၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာျပင္လည္း စူးကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ ေတာ့ ပုလဲရည္ ဘယ္အခ်ိန္ ကေရာက္ေနသည္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို မၾကည့္ဘဲ လက္ ထဲက စကၠဴညွပ္သည့္ ကလစ္ကေလးကို ေကြးလိုက္ဆန္႕လိုက္လုပ္ေနသည္။ ကလစ္ က သံေခ်ာင္းေလးကို ဆန္႕ျပီး ထိုးလိုက္တာျဖစ္ ရမည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလဲဟု မ်က္နွာအမူအရာျဖင့္ ေမးလိုကသည္ကို မျမင္ဟန္ျပဳ ျပီး ျပင္ဆင္ေန သည့္ သူေတြနား ္ တိုးကပ္သြား၏။ျပင္ဆင္ ေန သူေတြ လည္းလက္ေတြခ်ိဳးၾက၊ ပြစိပြစိ ေျပာၾကျဖင့္ ဘာရႈပ္ေနသည္ မသိ။ မစိန္ရီသက္သက္ ႏွင့္ ပုလဲ၇ည္ http://achittatkatho.net    Page 107  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေခါင္းခ်င္းရိုတ္ျပီး တီးတိုး ေျပာေနၾကတာလည္း ေတြ႕သည္။ “ဘာလဲ လူတြက္တာ တထုပ္လိုေနလို႕လား” ေမႏွင္းဦးလည္း ျမင္ပံုရသည္။ ခပ္ျပံဳးျပံဳးျဖင့္ လွမ္းေမးလိုက္၏။ “ဟုတ္ကဲ႕အမ၊ ရပါတယ္၊ အားလံုးေပါင္းျပီး ျပန္ခြဲလိုက္ရင္ရပါတယ္၊ တထုပ္တထုပ္ မွာ အမ်ားၾကီး ပါတာပဲ” “မခြဲနဲ႕၊ မ တမင္ထည့္ ၀ယ္မလာတာ၊ ဆရာက ေၾကးအိုး မၾကိဳက္ဘူးဆိုလို႕၊ ဆရာ့ဖို႕ မပါဘူး” သူတို႕တေတြ အားနာသြားပံုရသည္။ ေမႏွင္းဦးလုပ္ရပ္ကို နားမလည္ ႏိုင္ျဖစ္ရသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ ေၾကးအိုး မၾကိဳက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေၾကးအိုး ဆီခ်က္ေတာ့ စားပါသည္။ ဒီအေၾကာင္း ေတြကို ေမႏွင္းဦးကို ေျပာျပဖူသလား ဆိုတာ မေသခ်ာပါ။ မေျပာဖူးဘူး ဟုေတာ့ ထင္မိ ပါသည္။ “ေၾကးအိုးဆီခ်က္ေတြ ပါတယ္ေလ၊ ကုိလင္းက ေၾကးအိုးမၾကိဳက္ေပမယ့္၊ ေၾကးအိုး ဆီခ်က္ စားပါတယ္၊ ပုလဲ တို႕နဲ႕ ေ၀စားလိုက္မယ္ေလ” ဒီလိုမ်ိဳးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မစားခ်င္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ “ေနပါေစ၊ မစားပါဘူး၊ ပုလဲတို႕ မ၀ဘဲ ေနဦးမယ္” အေျခအေန ကို ေမႏွင္းဦးက ၀င္ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္၏။ “ဆရာ မၾကိဳက္ဘူး ဆိုလို႕ ၀ယ္မလာတာပါ၊ အားမနာၾကပါနဲ႕၊ ဆရာ့ ကို ေနာက္မွ ဆရာ ၾကိဳက္တာ တခုခု ၀ယ္ေကၽြးလိုက္မယ္၊ ဟုတ္ျပီလား” ဘယ္သူ မွထပ္တြန္႕ မတက္ေတာ့ဘဲ စားၾကသည္။ ပုလဲရည္ ကေတာ့ သိပ္ေက်နပ္ပံု မရ ပါ။ေတြေတြေငးေငး လုပ္ရင္း ၾကာဆံဖတ္ ေတြကို တူႏွင့္ ဖြေနသည္။ စားသလိုလို လုပ္ရင္း ေမ ႏွင္းဦး ကို ခိုးခိုးၾကည့္တာ သတိထားမိသည္။ သူမ ကိုၾကည့္ရသည္မွာ တခုခု ကို အေလးအ နက္ စဥ္းစားေနသလို မ်ိဳးျဖစ္သည္။ “မေမနွင္း ဘာလို႕ ဒီေန႕ ကိုထြန္းဦး နဲ႕ မလာတာလဲ” ေမႏွင္းဦး စီး ဖို႕ ကုမၸဏီ က ကားတစ္စီးေပးထားသည္။ ခါတိုင္း ထိုကား ႏွင့္ ေမနွင္းဦး ရံုး တက္ ရံုးဆင္း လုပ္၏။ “ကိုထြန္းဦးနဲ႕ လာတာ၊ ကိုထြန္းဦးကို ဟိုဖက္ရံုးအတြက္ ၀ယ္ထားတာ ေတြေစာင့္ယူ ျပီး သြား ပို႕ ခိုင္းလိုက္တယ္၊ ဒီမွာ ေနာက္က်ေနမွာ စိုးတာနဲ႕ ေမႏွင္း တကၠစီ နဲ႕ ဒီကိုလာလိုက္တာ” “ေအာ္” ကၽြန္ေတာ့္ကို အားနာသလို ျပံဳးၾကည့္ရင္း ေမႏွင္းဦး က “အဲဒါ ေျပာရဦးမယ္ ဆရာ၊ ဆရာ့ ကားနဲ႕ ေမႏွင္းကို အခု ျပန္ပို႕ေပးလို႕ရမလား” “ရပါတယ္” ပုလဲရည္ ေမာ့ၾကည့္သည္ကို မျမင္ေယာင္ျပဳ ျပီး ေျဖလိုက္သည္။ အကူအညီ ေတာင္းခံလာသူ ကို ျငင္းပယ္ရန္ မသင့္ပါ။ http://achittatkatho.net    Page 108  http://achittatkatho.net   “အခုလား” “ဟုတ္တယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲျပန္၀င္ျပီး ကားေသာ့ယူေနခိုက္ ေမနွင္းဦး ရံုးအဖြဲ႕ေတြကိုႏႈတ္ဆက္သည္။ “ေနာက္ တပြဲကူးရဦးမယ္၊ စားၾကေနာ္၊ မ၀ရင္လဲ ေျပာ၊ ေနာက္ေန႕ ထပ္၀ယ္ေကၽြးမယ္” “ေနာက္ေန႕ မွ လက္ေဆာင္ေပးမယ္ ေနာ္၊ ၾကိဳ မသိေတာ့ ဘာမွ ၀ယ္မထားရဘူး” “ေအာ္ … မေပးပါ နဲ႕ ၊ လက္ေဆာင္ ေပးေနၾကမွာ စိုးလို႕ တမင္ၾကိဳ မေျပာတာ၊ ေပးရင္ စိတ္ ဆိုးမွာေနာ္” ေမြးေန႔ ျဖစ္၍ ထင္သည္ ေမႏွင္းဦး အမူအရာေတြကျမဴးရႊင္ သြက္လက္ေန၏။ “သူမ်ားေတြက် ေတာ့ အမက ေပးတယ္ေလ” “အဲဒါ တို႔က လခပိုရလို႕ ေပးတာ၊” တရံုးလံုး၏ ကိုယ္ေရး အခ်က္အလက္ ေတြကို သိသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရံုး၀န္ထမ္း တေယာက္ ေယာက္၏ ေမြးေန႕ ေရာက္တိုင္း ေမႏွင္းဦး လက္ ေဆာင္မပ်က္မကြက္ ေပးတတ္သည္ ကို ကၽြန္ ေတာ္လည္း သိသည္။ တခါတရံ ကာယကံရွင္ကေတာင္ သူ႕ေမြးေန႕ သူေမ႕ေနတာ မ်ိဳး လည္း ၾကံဳ ဖူး၏။ “ကဲ သြားမယ္၊ မေမႏွင္း” ပုလဲရည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ကို မၾကည့္ဘဲ သူ႕ဟာသူ စားေန၏။ “အားလံုး တာ့တာ” တစံုတရာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြ တုန္႕ေႏွးေနသည္။ ေလးကန္ေနေသာ ကၽြန္ ေတာ့္ ကို ေမႏွင္း ဦးက သြက္လက္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ သြား၏။ ေရွ႕မွာ ျမင္ေနရသည့္ ေမနွင္းဦး၏ ေနာက္ ပိုင္း အလွသည္ ရင္ခုန္ဖြယ္ အတိျဖစ္သည္။ ဒူးဖက္ဆီသို႕ သိမ္ဆင္းသြားေသာ စကပ္ေၾကာင့္ ေျပပ်စ္ေသာ ခါးႏွင့္ လွပျပီး အခ်ိဳးက်ေသာ တင္၏ အလွကိုပိုျပီးထင္သာျမင္သာေစသည္။ ေျခလွမ္းလိုက္တိုင္း ေနာက္ဖက္ ခြဲေၾကာင္း ၾကား မွ လွစ္ကနဲလွစ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရသည့္ ေပါင္တံ၀င္း၀င္း က ျမင္ရသူ ေယာက္်ားတိုင္း ကို အသက္ရႈမွားေစမည္ မွာမလြဲပါ။ “ငါဘာျဖစ္ေနတာလဲ” အားမလိုအားမရ စိတ္ျဖင့္ တီးတိုးေရရြတ္လိုက္မိသည္။ ေမႏွင္းဦး အလြန္လွသည္မွန္ပါ၏။ သို႕ ေသာ္ ထိုအလွမွာ တိမ္းမူးသြားတတ္ေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေက်နပ္ပါ။ မ်က္ႏွာငယ္ေလး ျဖင့္ က်န္ခဲ႕ေသာ ပုလဲရည္ မ်က္ႏွာကို မဆီမဆိုင္ေျပးျမင္ မိရင္း စိတ္ကိုတည္ ျငိမ္ေအာင္ ျပန္ ထိန္းလိုက္သည္။ “ေႏွးတံု႕ ေႏွးတံု႔ နဲ႕ ဆရာ ဘာလဲ လိုက္မပို႕ခ်င္ဘူးလား” ကားနားအေရာက္တြင္ ေမႏွင္းဦး က ရန္ေတြ႕၏။ “မဟုတ္ပါဘူး၊ မေမႏွင္း က အရမ္းသားနားေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကားစုတ္ နဲ႕ ပို႕ရမွာ အား နာ ေနလို႕” မ်က္ေစာင္းတခု ေရာက္လာသည္။ လွေသာမိန္းကေလး ထိုးသည့္မ်က္ေစာင္း ကလည္း လွပါသည္။ http://achittatkatho.net    Page 109  http://achittatkatho.net   သက္ျပင္းတခု က်ိတ္ခ်ရင္း သူမ ကိုတံခါး ဖြင့္ ေပးလိုက္သည္။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ေမႏွင္း အလုပ္ခ်ိန္ မဟုတ္ရင္ ဒီလိုပဲ ေနပါတယ္ ဆရာရဲ႕၊ ဆရာမွ ေမႏွင္း ကို အျပင္မွာ မျမင္ ဖူးတာ” ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ေပးေသာတံခါးမွ ၀င္ထိုင္ရင္း ေျပာသည္။ အျပံဳးႏွင့္ သာတံု႕ျပန္လိုက္ျပီး ကၽြန္ ေတာ္ လည္း တဖက္ကေန ၀င္ထိုင္လိုက္၏။ ကား ထဲမွာ ေမႏွင္းဦး ထိုင္လိုက္ေသာ အခါ စကပ္ က ပိုတိုျပီး အေပၚကို တက္သြားသည္။ ေပါင္တံလွလွ ေတြက တပိုင္းတစ အျပင္ကို ထြက္လာ၏။ ထိုေပါင္တံ ေတြ နွင့္ ကပ္ေနေသာ ဂီယာတံကို လွမ္းကိုင္ဖို႕ ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ မွာ မ၀ံ႔ မရဲျဖစ္ရသည္။ “ေမႏွင္း ဆရာ႔ကို တမင္အျပင္ေခၚလာတာ” ရံုး၀င္းထဲက ေမာင္းထြက္လာျပီး လမ္းေပၚ အေရာက္တြင္ ေမႏွင္းဦး ေျပာလိုက္၏။ “ဗ်ာ” “ဟုတ္တယ္ေလ၊ ဆရာ့လို လူတေယာက္ကုိ staff ေတြနဲ႕ တူတူေရာေကၽြးလို႔ ဘယ္ေကာင္း မွာလဲ၊ ဆရာက ေမႏွင္းတို႕ ဧည့္သည္ပဲ လို႕” “ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဖို႕ ထည့္၀ယ္မလာတာ လား” “သူမ်ားေတြကေတာ့ ေမႏွင္းကို ဘယ္လိုထင္ၾကမလဲ မသိဘူး၊ ဆရာ့ အတြက္ ဘာမွလဲ မပါ ဘဲနဲ႕ ဆရာ့ကို ျပန္ပို႕ ခိုင္းလို႕ေလ” “မေမႏွငးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေန႕လည္စာ ခနခန ၀ယ္လာေကၽြးေနတာပဲ၊ သတ္သတ္ ၀ယ္ေကၽြး စရာမလိုပါဘူး” ္ “အခု က ေမႏွင္း ေမြးေန႕ ေလဆရာရဲ႕ ေကၽြးရမွာေပါ့၊ ကဲ ေျပာဆရာ ဘာစားမလဲ” “ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့” “ေမႏွင္း လဲ တမနက္လံုး ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႕ ဘာမွ မစားရေသးဘူးဆရာရဲ႕” “အင္းဗ်ာ၊ ဒါဆိုလဲ ျမန္မာထမင္း ပဲစားၾကတာေပါ့” “ဆရာ့သေဘာေလ၊ ဘယ္ဆိုင္မွာ စားခ်င္လဲ” “ကၽြန္ေတာ္ ကေတာသားဗ်၊ ရန္ကုန္က ဆိုင္ေတြ ဘာမွသိပ္မသိဘူး၊ ဘယ္ကိုေမာင္းရမယ္ သာေျပာ” “ဆရာ ေတာ္ေတာ္ ျဖစ္သလိုေနလာပံုရတယ္” “အဲဒါေတာ့ အမွန္ပဲ” ကၽြန္ေတာ့္ ကိုစာနာျပံဳးေလး ႏွင့္ၾကည့္ျပီး သြားရမည့္ လမ္းကို ေျပာျပသည္။ “ဆရာ အိမ္မွာေရာ ဘယ္လိုစားသလဲ၊ ညေန ျပန္သြားရင္ေျပာတာ” “ထံုးစံ အတိုင္း ျဖစ္သလိုၾကံဳရာေပါ့” “ေမႏွင္း ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလို ေနႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး၊ အင္းေလ ဆရာကေတာ့ ေယာက္်ား ကိုး” မရည္ရြယ္ပါဘဲ ႏွင့္ ေမႏွင္းဦးကို ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္မိသည္။ အျပံဳးၾကည္ၾကည္ေလး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ http://achittatkatho.net    Page 110  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကိုျပန္ၾကည့္၏။ ေဘးတိုက္ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းမွာ လည္း လွေနျပန္ပါသည္။ ေပါင္ ေပၚတင္ထားသည့္ လက္ကိုင္အိတ္ ကိုင္းတဖက္က ကိုယ္ၾကပ္အက်ၤ ီေၾကာင့္ သိသိသာသာမို႕ ၀ိုင္းေနေသာ ရင္ကို ကားလႈပ္လိုက္တိုင္း ပြတ္သပ္ၾကည္စယ္ ေန၏။ ထိုအိတ္ကိုင္း ဆီမွ မ်က္ လံုးကို ၾကိဳးစားျပီး ခြာထုတ္လိုက္ရသည္။ ေမႏွင္းဦး ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကို မၾကည့္ေတာ့ ေရွ႕မွန္မွေနျပီး လမ္းေပၚကိုေငးၾကည့္ေန သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကည့္ေတြကို သူမ ဘာသာျပန္ေနသလား ဟု စိုးရြံ႕စြာ ေတြးလိုက္ မိ သည္။ သို႕ေသာ္ ေမႏွင္းဦး စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ျဖစ္ပံုမရ၍ စိတ္သက္သာရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမႏွင္းဦး ေခၚသြားေသာ ဆိုင္က မဆိုးပါ။ ျမန္မာ အစားအစာ ကို အဆင့္ျမင့္ ျမင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေရာင္းခ်ေသာဆိုင္ ျဖစ္သည္ ေစ်းလည္း ေသးမည္ မထင္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ လာစားၾကသည္ ကိုလည္းေတြ႕ရသည္။ “ဆရာ ဘာမွာမလဲ” “မေမႏွင္း အဆင္ေျပတာ မွာပါ၊ ေမြးေန႕ ရွင္ စိတ္တိုင္းက်လုပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ က အသားလဲ မေရွာင္ ဘူး အရြက္လဲ မေရွာင္ဘူး” “ဆရာကေတာ့ လုပ္ျပီ” “အဟုတ္ေျပာတာ” ေမႏွင္းဦး မွာေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္အတြင္းမွာ မ်က္ေစ႕လိုက္ကစားေနမိ၏။ ဆိုင္က သပ္ရပ္ သလို လာစားသူေတြ ကလည္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေတြ ျဖစ္သည္။ ေရွ႕မွာ ရပ္ထားေသာ ကားေတြ ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကား အစုတ္ခ်ာဆံုးျဖစ္တာကိုလည္း သတိထားမိ၏။ “ဆရာ႕ကို တခုေမးၾကည့္ခ်င္လို႕” “ေမးေလ” ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ထုင္ေနရာမွ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးခံုသို႕ ေျပာင္းလာသည္။ ိ “အခု ေမႏွင္း နဲ႕ ထမင္းစားေတာ့ ဆရာက ကိုယ္ၾကိဳက္တာ မမွာဘူး၊ေမႏွင္း ကို မွာခိုင္းတယ္။ေမႏွင္း သိတယ္၊ အခုမွာလိုက္တာေတြ ဆရာ ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ၾကိဳက္ ဆရာစားမွာပဲ၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား” ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ “အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆရာ၊ ေမႏွင္း ကို အားနာလို႕လား၊ ဆရာ ကိုယ္တိုင္က အစားအေသာက္ အေပၚမွာ သိပ္ အေလး အနက္မထားဘဲ ေခ်းမမ်ားတတ္လို႕လား” ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အမွတ္တမဲ႕ အရာတခုကို အေလးအနက္ေမးလာရာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ ေျဖရမည္ မသိေတာ့။ ထို႕ေၾကာင့္ ရိုးသားစြာပင္ စိတ္ထဲ ရွိသလိုေျဖလိုက္ရသည္။ “မေျပာတတ္ဘူး မေမႏွင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္ကိုက အဲဒီလို ျဖစ္ ေန တယ္ထင္တာပဲ” http://achittatkatho.net    Page 111  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အေျဖက ေမးခြန္း အတြက္လံုေလာက္ခ်င္မွ လံုေလာက္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေမႏွင္းဦး ဆက္ မေမးေတာ့ပါ။ စားပြဲေပၚက ဇြန္းႏွင့္ ခက္ရင္းေတြ ယူျပီး တစ္သွ်ဴးစကၠဴ ႏွင့္ သုတ္ေပးေန သည္။ စကားလမ္းေၾကာင္း ကိုလည္းေျပာင္းလိုက္၏။ “ဆရာ အခ်ိန္ရပါတယ္ေနာ္” “ရပါတယ္၊ ကၽြနေတာ့္ အလုပ္က အျမဲလုပ္ေနရတာမွ မဟုတ္တာ၊ တခါတေလ လဲ စဥ္းစားရ တဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ္ ရွိေသးတယ္ေလ” “ေမႏွင္း ေၾကာင့္ ဆရာအလုပ္ပ်က္မွာ စိုးလို႕” “ဒါက ထမင္းစားခ်ိန္ေလ” “ေမႏွင္း ကေတာ့ ဒီေန႕ ခြင့္တင္လိုက္ရတယ္၊ မနက္က ေမေမ နဲ႕ ဘုရားသြားတယ္၊ ေန႕ ခင္းက ရံုးအဖြဲ႕ ေတြ ေကၽြးရမယ္၊ ညေန က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ေလ” “ဟိုတေယာက္ေကာလာမွာလား” “ဆရာက မွတ္မိသားပဲ၊ မလာပါဘူး၊ ဟိုဖက္ရံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ အျပင္ကသူငယ္ခ်င္း ေတြ ေပါင္းျပီး လုပ္လိုက္မယ္ေလ၊ ဆရာ အားရင္လာခဲ႕ပါလား၊ ညေနပဲ” ကၽြန္ေတာ္ မသြားခ်င္ပါ။ ကိုယ္နွင့္ မသိသူေတြၾကားမွာ ဘာသြားလုပ္ရမည္ နည္း။ “မလာေတာ့ပါဘူး” “ဟင္ .. ဒါက်ေတာ့ ျငင္းတာျမန္လိုက္တာ၊ အားမနာေတာ့ဘူးလား” ေျပာလိုက္ေတာ့မွ အားနာျပီးစကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားမိသည္။ “မေမႏွင္း အမ်ိဳးသားနဲ႕ ျပန္နားလည္မႈ ရျပီလား” ျပံဳးခ်ိဳေနေသာ မ်က္ႏွာေလးတည္ သြားသည္။ “အခု ထမင္းလာစားတာ အဲဒီ အေၾကာင္းေျပာဖို႕ မွ မဟုတ္တာ၊ သိပ္သိခ်င္ေနာက္ မွေျပာ ျပမယ္၊ ခုထမင္းစားရေအာင္” ထမင္းအုပ္ႏွင့္ ဟင္းပြဲေတြလည္း လာခ်သျဖင့္ စကားစျပတ္သြားသည္။ ဆိုင္က သန္႕ရွင္း သလို ဟင္းခ်က္လက္ရာလည္း မဆိုးပါ။ စားလို႕ ေကာင္း၍ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ စားလိုက္သလို မနက္ကထဲက ဘာမွ မစားရေသး ဆိုေသာ ေမႏွင္းဦးလည္း ထမင္း ခနခန ထပ္ ထည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းကန္ထဲ လည္းဟင္းေတြ လာလာထည့္လြန္း၍ တားယူရသည္။ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က အေအးတလံုး မွာေသာက္ေသာ္လည္း ေမနွင္းဦး ကေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္ မသိ၊ ေရခဲမုန္႕ တ ပြဲမွာစား၏။ “ဟာ ထမင္းေတြ အမ်ားၾကီးစားထားတာေတာင္မွ မအီဘူးလား” http://achittatkatho.net    Page 112  http://achittatkatho.net   “ဟီး ..ဟီး … စားခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႕” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အလုပ္ထဲမွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ နွင့္ ျမင္ေနက် ေမနွင္းဦးသည္ အခုက်ျပန္ေတာ့ သာမန္ မိန္းကေလး ငယ္တေယာက္အတိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ “ဗိုက္ပူလာမွာ စိုးလို႕ ဒါမ်ိဳးေတြ သိပ္မစားျဖစ္ဘူး၊ အခုေတာ့ မေနႏိုင္လို႕စားတာ” “၀လာမွာ ေၾကာက္တယ္ေပါ့” “လွခ်င္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး ဆရာရယ္၊ ၀လာျပီး အ၀တ္အစားေတြ မေတာ္ေတာ့လို႕ ထပ္ခ်ဳပ္ ရင္ ပိုက္ဆံ အပို ကုန္မွာ စိုးလို႕ပါ” အခ်ိဳးအစားက်န ေျပပ်စ္သည့္ ေမႏွင္းဦးကိုယ္လံုးေလးကို ၀လာသည့္အသြင္ႏွင့္ စိတထဲ တြင္ ျမင္ၾကည့္သည္။ ္ ဟာသသရုပ္ေဆာင္ ပြင့္ လို ကိုယ္လံုးမ်ိဳးျဖစ္မလာေသးသ၍ ေမႏွင္းဦး လွျမဲ လွေနမည္ ဟုထင္မိသည္။ “ဆရာ ဘာျပံဳးတာလဲ” “မျပံဳးပါဘူး၊ ျပံဳးလို႔လား” “ေမႏွင္း ျမင္ပါတယ္၊ ဒီေလာက္စားေနရင္ ၀လာမွာပဲ လို႕ေတြးေနတာ မဟုတ္လား” “မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ မညာတတ္တာ မေမႏွင္းသိသားနဲ႕” “ေမႏွင္း က အျမဲ ဒီလို မစားပါဘူး၊ တခါတေလမွ စားတာပါ၊ တခါတေလေလာက္ နဲ႕ ၀လာ မွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခုလည္း ၀မွ မ၀ တာ” လွလို႕ ၀လို႕ ဆိုသည့္ ျမန္မာ စကားကို မိန္းကေလးေတြ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ၾကျပီထင္ သည္။ကၽြနေတာ့္ ္ အေတြး နွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္ေနသည္ကို ေမႏွင္းဦးက တမ်ိဳးျမင္ပံုရ၏။ “ေမႏွင္း မ၀ ပါဘူးေနာ္ဆရာ” အမွတ္တမဲ႕ နွင့္ လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ရွိသင့္ရွိထိုက္သည့္ အေဖာင္းအမို႕ ေတြရွိေနသည္ က လြဲ၍ အဆီပို မရွိသည့္ ကိုယ္လံုးေလး ျဖစ္ပါ၏။ ခံုမွာ ထိုင္ေနသျဖင့္ ခ်က္ေအာက္နား တ၀ိုက္ မွာ မို႕မို႔ ေဖာင္းေဖာင္းေလး ျဖစ္ေနသည္က လြဲ၍ ေျပာစရာ မရွိပါ။ အစုန္အဆန္ၾကည့္ မိသည့္ အတြက္ကၽြန္ေတာ္ အားတံု႕အားနာ ျဖစ္မိေသာ္လည္း ေမနွင္းဦး က ဘာမွ မထူးျခား သလိုရွိသည္။ မလံုမလဲ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေတြ ႏွင့္ ေမနွင္းဦး မ်က္လံုးေတြ လမ္းမွာ တိုက္မိခ်ိန္က်မွ မ်က္လႊာေလး ခ်သြား၏။ “ေတာ္ပါျပီ၊ မစားေတာ့ပါဘူး၊ ဟို ေမာင္ေလးေရ ပိုက္ဆံ ရွင္းမယ္” “ဒီေန႕ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္ ေတာ္ေတာ္ထိမယ္ထင္တယ္” “တႏွစ္တခါပဲ ကုန္ပါေစ” ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာၾကျပီးေနာက္ “ဘယ္ကို ပို႕ေပးရမလဲ မေမႏွင္း” “အင္း …အိမ္ပဲ ျပန္တာေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္” အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ညေနလာဖို႕ထပ္ဖိတ္သည္။ http://achittatkatho.net    Page 113  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “ဆရာေၾကာင္မေနပါဘူး၊ ဟိုဖက္ရံုးက လူေတြလဲပါတာပဲ၊ ဆရာကို သူတို႕သိၾကပါတယ္” “မလာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ” အားနာနာ ႏွင့္ပဲျငင္းလိုက္ရသည္။ “ေမႏွင္း က အိမ္မွာ ဆရာတေယာက္ထဲ ပ်င္းေနမွာ စိုးလို႕ပါ” “အက်င့္ရေနေတာ့ မပ်င္းေတာ့ပါဘူး မေမႏွင္းရယ္” ေမႏွင္း ဦးက ကြန္ဒို တိုက္ခန္းၾကီးတခုမွာ ေနသည္။ “ဟာ …သူေဌးပဲ၊ ဒီ ဖက္က ေစ်းေတြ အရမ္းေျမာက္တာ” “ေအာင္မယ္ေလး၊ အထင္မၾကီးနဲ႕၊ ဒါ အန္ကယ့္ အခန္းေလ၊ သူလည္း ေနတာ မဟုတ္ေတာ့ ေမ ႏွင္း တို႕ကို ထားတာ” တေန႕လံုးအဆင္ေျပေနေသာ ကားက ရပ္လိုက္မွ ေဖါက္သည္။ စက္ပ်က္တာေတာ့ မဟုတ္၊ ေမနွင္းဦး ဖက္ အျခမ္းက တံခါးက ဖြင့္ မရၾကပ္ေနသည္။ ေမႏွင္းဦး အားကုန္တြန္းသည္။ မရ။ “ဆရာ လုပ္ပါဦး” ကၽြန္ေတာ္ ေမနွင္းဦး ကို ေက်ာ္ျပီး တံခါးကိုဖြင့္သည္။ တံခါး က သခင္ကိုေတာင္ အေလွ်ာ့ မ ေပး၊ ေပကပ္ကပ္တင္းခံ၏။ “ဘယ္လို လုပ္မလဲ ဆရာ” ေမႏွင္းဦး စကားသံက ကၽြန္ေတာ့ နားေဘးမွ ကပ္လွ်က္ထြက္လာသည္။ တျပိဳင္ထဲမွာ ပင္ ႏုအိေသာ အေတြ႕တခုကို လက္ေမာင္းကရလိုက္ သည္။ ထိုင္ခံုကို ေက်ာမွီကပ္ေပးထားေသာ္ လည္း မလြတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးထိပ္ နွင့္ လက္ေမာင္းက အိစက္ေႏြးေထြးေသာ အသားဆိုင္ ထဲတြင္ တိတိပပ နစ္ျမဳပ္ေန၏။ အားတံု႕ အားနာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္သည္။ ေတာင္းပန္ခ်င္ေသာ္လည္း စ ကားစ ရွာမရ။ ကၽြန္ေတာ္႕မ်က္ႏွာ အမူအရာကို ေမႏွင္းဦး ေကာင္းစြာသိ၏။ မ်က္ႏွာပန္းႏု ေရာင္ေလး ႏွင့္ “ရပါတယ္ဆရာ” မလိုအပ္ပါဘဲ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ျခမ္းက တံခါးကို အားကုန္တြန္းဖြင့္လိုက္မိသည္။ ဒီဖက္ က် ေတာ့ခ်က္ခ်င္းပြင့္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္ ကားျပင္ထြက္လိုက္ျပီးေနာက္ “ေမႏွင္းလည္း အဲဒီဖက္ကပဲ ထြက္မယ္ေလ” “ေနေန ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေပးမယ္” ေမႏွင္းဦးဖက္ ျခမ္းကိုသြားျပီး ကားကို ေျခတဖက္နွင့္ ကန္ကာ အားကုန္ဆြဲ လုိက္သည္။ ဒီတခါေတာ့ မပြင့္ခ်င္ပြင့္ခ်င္ ႏွင့္ ပြင့္သြား၏။ “အိမ္လိုက္ လည္ပါဦးလားဆရာ” ေအာက္ကို ဆင္းျပီးသည္ ႏွင့္ ဖိတ္ေခၚသည္။ http://achittatkatho.net    Page 114  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “မ၀င္ေတာ့ပါဘူး၊ ေနာက္ၾကံဳရင္ လာလည္မွာပါ၊ ေနရာသိေနျပီပဲ” “ဒါဆိုလဲ သြားေတာ့ေလ” ေမႏွင္းဦး ဓါတ္ေလွခါးထဲ ၀င္သြားျပီး ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ မေက်မနပ္ နွင့္ ဖြင့္လို႕ မရေသာ တံခါး ကို ျပန္ပိတ္ျပီး ျပန္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ အခုက်ေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ပင္ ပြင့္၏။ သံုး ေလး ၾကိမ္စမ္းၾကည့္ ေတာ့လည္း အဆင္ေျပသည္။ စိတ္ထဲကေန တံခါးကို က်ိန္ဆဲရင္း ေမာင္းထြက္လာျပီး ဘီးသံုးေလးပတ္သာ လိမ္႕ရေသး ခ်ိန္ တြင္ ဖုန္းျမည္လာ၏။ ကားရပ္ျပီးၾကည့္ လိုက္ရာ ေမႏွင္းဦး ဆက္တာျဖစ္ေန သည္။ “မေမႏွင္း ဘာက်န္ခဲ႕လို႕လဲ” ေရွ႕ခန္းမွာ မ်က္ေစ႕ကစားရင္း ေမးလိုက္ရာ “ဘာပစၥည္း မွ မက်န္ဘူး၊ ေျပာစရာက်န္တာ” “ေျပာေလ” “ဆရာ ထမင္းဆိုင္မွာ ေမးတဲ႕ ဟိုတေယာက္ကိစၥေလ” “ေအာ္ …အင္း … ဟုတ္ပါရဲ႕၊ အေျခအေန ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား” “ေကာင္းသြားျပီဆရာ” “၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ၊ အဆင္ေျပသြားၾကျပီဆိုေတာ့” “အေျခအေန ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ သူနဲ႕ ဇာတ္လမ္း ျပတ္သြားျပီလို႕ ေျပာတာဆရာ ရဲ႕” “ဗ်ာ …ဘယ္လို” “ဟုတ္တယ္၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ေျပာျပီး ရပ္လိုက္တယ္” “ဘယ္တုန္း ကလဲ၊ ၾကာျပီလား” “ေမႏွင္း ဟိုတေလာက ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး ရံုးမတက္ႏိုင္ျဖစ္တယ္ေလ၊ အဲဒီ မတိုင္ခင္ကပဲ” “ဒါဆိုၾကာလွေပါ့၊ မေမႏွင္း ေနမေကာင္းျဖစ္တာ အဲဒါေၾကာင့္ကိုး” “ဆရာေနာ္၊ မဟုတ္တာမေျပာနဲ႕၊ သူနဲ႕ စာရင္းရွင္းခ်င္လို႕ကို ေနလဲ မေကာင္း အလုပ္လည္း မအားတဲ႕ၾကားက သြားေတြ႕တာ၊ ေနမေကာင္း တာ သူ႕ေၾကာင့္ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက ျဖစ္ တာ၊ မဟုတ္ဘူး၊ ေမႏွင္း မွာ သူနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ဘာခံစားခ်က္ မွ မရွိေတာ့တာၾကာျပီ၊ သူ႕ကိုလဲ အဲဒီအတိုင္းပဲ ေျပာလိုက္တယ္” “သူက ဘာေျပာလဲ” “သူက…. ေတာ္ ေတာ္ စိတ္ပ်က္ဖို႕ ေကာင္း တယ္၊ ..ေဟာ …ေမေမ တံခါးလာဖြင့္ ျပီဆရာ ေနာက္မွေျပာေတာ့မယ္၊ ဒါပဲေနာ္” ေမႏွင္းဦး ဖုန္းခ်သြားမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမာင္းထြကလာခဲ႕သည္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံုးနာရီ ္ ေက်ာ္ေလျပီ။ ရံုးမွာ သာပစၥည္းေတြ မက်န္ခဲ႕လွ်င္ အိမ္တန္းျပန္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ခနေလးဆိုျပီး ဒီအတိုင္းထြက္လာသျဖင့္ ပစၥည္းေတြ ျပန္သိမ္းရဦးမည္။ http://achittatkatho.net    Page 115  http://achittatkatho.net   သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲတြင္ ပုလဲရည္ ေရာက္ႏွင့္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္ စားပြဲေပၚ တြင္ မ်က္ႏွာ အပ္ျပီးအိပ္ေပ်ာ္ ေနပံုရသည္။ ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ Note book ကို ဖြင့္ထားတာ ေတြ႕ ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မရွိခိုက္ လာေဆာ့ ေနတာျဖစ္မည္။ အေႏွာက္အယွက္ မေပးလို ၍ ခံုတ လံုး ကို အသံမျမည္ေအာင္ ဆြဲယူျပီး ထိုင္လိုက္၏။ “မအိပ္ပါဘူး” ပုလဲရည္ ေခါင္းေမာ့လာသည္။ “မအိပ္ဘူးသာ ေျပာတယ္ မ်က္လံုးေတြက အစ္လို႕” “ကိုလင္း ကလဲ ၾကာလိုက္တာ” “သိပ္မၾကာပါဘူး” “ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲ၊ ထမင္းစားခဲ႕ျပီလား” “စားခဲ႕ျပီ” “ထင္သားပဲ၊ မေမႏွင္း ေကၽြးလိုက္တာ မဟုတ္လား” “အင္း” “သြားေတာ့မယ္” ေကာက္ခါငင္ခါ ထိုင္ရာမွထျပီး ထြက္သြားသည္။ “ပုလဲ” “ေျပာစရာ ရွိလဲ ေနာက္မွေျပာေတာ့ ကိုလင္းရာ” အသည္းယားလာ၍ လက္ကို ဆြဲထားလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး လႊတ္ေပးလိုက္ သည္။ ပုလဲရည္ သည္တခါတေလ က်ရင္ အမူအရာ က တမ်ိဳးပင္။ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။နားမလည္ တာေတြကို စိတ္ထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္ျပီး ပစၥည္းေတြ သိမ္းေနစဥ္ ပုလဲရည္ ေနာက္ တေခါက္ ေရာက္လာသည္။ အခန္းထဲ သို႕မ၀င္ဘဲ တခါး၀က ေနေခါင္းေလးျပဴျပီး “ကိုလင္း” “ခင္ဗ်ာ” “ဘာေတြစားလာလို႕ အူျမဴးေနတာလဲ၊ ေျပာစရာ ရွိလို႕” “ေျပာ” “အျပန္က်ရင္ ကိုလင္းနဲ႕ လိုက္မယ္၊ ရတယ္ မဟုတ္လား” “က်ားသားမိုးၾကိဳး၊ ကားစုတ္ၾကီး မစီးဘူးဆို” “အဲဒါေတြ ေျပာမေနနဲ႕၊ ရလားမရ ဘူးလားပဲေျပာ” http://achittatkatho.net    Page 116  http://achittatkatho.net   “ရတာေပါ့၊ ဘာလို႕ မရရ မွာလဲ” “ဒါဆိုလဲျပီးေရာ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ညစ္က်ယ္က်ယ္ ျပံဳးျပီး ပုလဲရည္ ထြက္သြားသည္။ ဘာစိတ္ကူး ေတြေပါက္လာျပန္သလဲ ဟု ေတြးၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားတတ္ပါ။ ညေန အျပန္မွာ တကယ္ပင္ ပုလဲရည္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္လိုက္လာသည္။ ရံုး က လူေတြပင္ တ အံ႕ တၾသျဖစ္ၾကရ၏။ မွတ္တိုင္ အထိလမ္း ၾကံဳ လိုက္လာၾကေသာ မိန္းကေလး ႏွစ္ ေယာက္ ဆင္းသြားသည့္ တိုင္ သူမက မဆင္းပါ။ “အိမ္ အထိ ပို႕ရမွာလား” “ဟုတ္တယ္” “ဒါဆို ဘယ္ကို ေမာင္းရမွာလဲ” “ေလာေလာဆယ္ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူး၊ ကားေလွ်ာက္စီးခ်င္တယ္” ကၽြန္ေတာ္ တအံ႔တၾသၾကည့္မိရာ ပုလဲရည္က ႏႈတ္ခမ္းစူျပီး “ဆီကုန္ မွာ ႏွေမ်ာလို႕လား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ပုလဲ နဲ႕ဆို မသြားခ်င္လို႕လား” “မဟုတ္ပါဘူး၊ စိတ္ထဲ ထူးဆန္းေနလို႕” “မထူးဆန္းနဲ႕ ဘာမွ မထူးဆန္းဘူး၊ အရင္ အတိုင္းပဲ” “ဟုတ္ျပီ ဘယ္ကို ေမာင္းရမွာလဲ၊ ပဲခူး အထိေမာင္းလဲရတယ္” “ေမာင္း” ျပည္လမ္းမၾကီး ဖက္သို႕ ဦးတည္ လိုက္သည္။ ပုလဲကေတာ့ ေျပာစရာ စကား မရွိေတာ့ ေလ ဟန္ျဖင့္ ေနာက္ကို မွီျပီး မ်က္ေစ႕မွိတ္ကာ မွိန္းေန၏။ “အိပ္ခ်င္ျပန္ျပီလား၊ ေန႕ခင္းကလဲ အလုပ္မလုပ္ဘဲ သူမ်ားစားပြဲ မွာ လာအိပ္ေနေသးတယ္” “မအိပ္ပါဘူးဆို ၊ ပုလဲ ဖာသာ အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ ေရာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုလင္း က မန္ေနဂ်ာ လား၊ ဒါမွ မဟုတ္ မန္ေနဂ်ာ နဲ႕ ဘာေတာ္လို႕လဲ” “မေတာ္ပါဘူး” “ေနာက္ဆိုရင္ေတာ္ရင္ေတာ္ မွာေပါ့” “မဟုတ္တာေတြ မေျပာစမ္းပါ နဲ႕ ပုလဲရာ” “ကိုလင္း မ်ားၾကားခ်င္ မလားလို႕ပါ” “မၾကားခ်င္ဘူး” “ေသခ်ာလို႕လား” ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာ ကို ေစ႕ေစ႕ၾကည့္ျပီးေမးသည္။ ဘာေၾကာင့္ မွန္းမသိ တေန႔လည္လံုး အတူ ရွိေနခဲ႕ေသာ ေမႏွင္းဦး မ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္ လိုက္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ၾကံဳ ခဲ႕ရသည့္ တိမ္းမူးဖြယ္ အထိအေတြ႕မ်ား။ http://achittatkatho.net    Page 117  http://achittatkatho.net   စိတ္လႈပ္ရွားရသည့္ေမႏွင္းဦး၏ အလွအပေတြ။ “ကဲ ျငိမ္သြားျပီ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ရုတ္တရက္ ေပၚလာသည့္ စိတ္တခုေၾကာင့္ကားကို လမ္းေဘး ဆြဲခ်ျပီး ရပ္လိုက္သည္။ ဘာေၾကာင့္ရပ္သနည္း ဟု ပုလဲရည္ မေမးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုသာ မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေန၏။ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ ကို ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေတြၾကာသြား သည္ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သတိျပန္ထားမိသည့္ အခ်ိန္တြင္ ပုလဲရည္က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ သို႕ေရာက္ေနေလျပီ။ သတိ၀င္လာေသာ္လည္း ထိုသတိက စိတ္ကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္။ ပုလဲရည္၏ နဖူးေလးကို အသာ နမ္းမိသည္။ ထိုမွတဆင့္ ပါးျပင္ျဖဴျဖဴႏုႏုေလး။ “ခ်စ္တယ္ ပုလဲရယ္” ပုလဲရည္ ျပံဳးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ဖူးသမွ် သူမ၏ အျပံဳးေတြထဲ တြင္ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးအျပံဳးျဖစ္သည္။ “ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ေျပာေဖၚရလို႕” “ဘာရယ္” “လူကို ဖက္လဲဖက္တယ္၊ နမ္းလဲနမ္းတယ္၊ ျပီးေတာ့မွ ခ်စ္တယ္ေျပာလို႕ ေတာ္ေသးတာေပါ့ လို႕” “ေဆာရီး၊ ကိုယ္ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး” “လႊတ္ေတာ့ေနာ္၊ လမ္းေဘးၾကီးမွာ ျဖစ္ေနတယ္” ဖက္ထားတာကို မလႊတ္ခ်င္ပါဘဲ လႊတ္ေပးလိုက္ရသည္။ လက္ကိုေတာ့ မလႊတ္မိပါ။ “ကားမေမာင္း ဘူးလား” “ေမာင္းမယ္ေလ” “လက္တဖက္ထဲနဲ႕ ဘယ္လိုေမာင္းမလဲ” “မသိဘူး” “ကိုလင္းကေတာ့ေလ” ပုလဲရည္က ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို မွီလိုက္သည္။ “ေမာင္းေတာ့ေနာ္၊ ပုလဲ ဒီလိုလိုက္ခဲ႕မယ္၊ အၾကာၾကီး ရပ္ထားလို႕ ဘယ္ေကာင္း မွာလဲ” ေက်နပ္စြာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပုလဲစကားကို နားေထာင္လိုက္သည္။ ျပည္လမ္းေပၚ ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမးသည္။ “တကယ္ ပဲခူး အထိေမာင္း ရမွာလား” “ေမာင္းေလ” “ဒါဆို သိပ္မိုးခ်ဳပ္သြားလိမ္႕မယ္၊ ပုလဲ အိမ္က ေျပာေနဦးမယ္” “အရမ္းၾကီး ေနာက္မက်ရင္ ရပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မသြားပါနဲ႕ ေတာ့ တေနရာရာ မွာပဲ သြား ထိုငရေအာင္” ္ http://achittatkatho.net    Page 118  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အင္းလ်ား ကန္ေဘာင္သို႕ ေရာက္သြားသည္။ ကံေကာင္းေထာက္ မစြာ ခံုတလံုး လြတ္ေနတာကို ေတြ႕ရသည္။ ပုလဲရည္က ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို မွီထိုင္သည္။ ကၽြန္ ေတာ္ ေပ်ာ္ေနတာ ကို ကိုယ့္ဖာသာသိ၏။ ပုလဲရည္လည္း ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ စကားေတြ အမ်ားၾကီး လည္း မေျပာျဖစ္ၾကပါ။ တခြန္းႏွစ္ခြန္းေလာက္ေျပာ ျပီးျငိမ္ေနမိၾကသည္။ ခံုမွာ ထိုင္ျပီးျပီးခ်င္း ပုလဲရည္က ေျပာသည္။ “အေရးၾကီးတာ ေျပာဖို႕ေမ႕ေနတယ္” “ဘာလဲ ပုလဲ” “ကိုလင္း ကို ခ်စ္တယ္ လို႕” ကၽြန္ေတာ့္ နားနား ကပ္ျပီးတိုးတိုးေလး ေျပာသည္။ ပုလဲရည္ ပုခံုးေလးကို ညင္ညင္သာသာ ဖက္ ထားလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စကား မေျပာမိၾကေတာ့။ ခ်စ္ျခင္း၏ ေနာက္ ဆက္တြဲ ပီတိ ေတြထဲမွာ လြင့္ေမ်ာ ေနမိၾကသည္ထင္သည္။အိပ္မက္လိုလို မိန္းမူးလြင့္ေမ်ာေနမႈ ေတြကို ဖုန္းျမည္သံက ရပ္တန္႕လိုက္၏။ “ဘယ္သူလဲ ဟင္” ဆက္သူက ေမႏွင္းဦး တို႕ ရံုးခ်ဳပ္ မွ မန္ေနဂ်ာ တေယာက္ျဖစ္သည္။ ဦးျမင့္သိန္း ကို အေၾကာင္းျပဳ ၍ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္လည္း သိကၽြမ္း ခင္မင္ပါ၏။ “အသိတေယာက္ပါ” ပုလဲရည္ ကိုေျပာရင္း နားေထာင္လိုက္ရာ “ဆရာေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ ရဲထြဋ္ ပါ” “ဟုတ္ကဲ႕ ကိုရဲ ထြဋ္” “ေမႏွင္း က ဆရာေကာင္း ကိုေမြးေန႕ ဖိတ္ထားတယ္ဆို” “ဟုတ္တယ္” “လာခဲ႕ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႔လဲရွိတာပဲ၊ ေငါင္ေနမွာ စိုးလို႕ မလာတာ လို႕ ေမႏွင္း ကေျပာ လို႕၊ လာသာလာခဲ႕၊” ကၽြန္ေတာ္ မညာခ်င္ပဲ ညာရေတာ့သည္။ “ကၽြန္ေတာ္ အခု ပဲခူးကို သြားေနတာ၊ ကိုရဲထြဋ္” “ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ညအိပ္မွာေပါ့၊ အိုေက၊ အိုေက ေမႏွင္း ကိုေျပာျပလိုက္မယ္၊ ဒါပဲေနာ္” “ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္” ပုလဲရည္က စူးစမ္းသည္။ “မိတ္ေဆြ တေယာက္က သူ႕ဆီလာညစာ စားဖို႕ ေခၚတာပါ” “ကိုလင္း မသြားဘူးေပါ့” “ဘာျဖစ္လို႕ သြားရမွာလဲ” http://achittatkatho.net    Page 119  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ဆည္းဆာ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မွာ ပုလဲရည္ အျပံဳးက ေတာက္ပ၀င္းလက္သြား၏။ “တခုခု သြားစားရေအာင္ ကိုလင္းရယ္၊ ဆာလာျပီ” ကၽြန္ေတာ္ မဆာေသးေသာ္လည္း ပုလဲရည္ အလိုလိုက္ျပီး ကန္ေဘာင္က ျပန္ဆင္းခဲ႕သည္။ “ကိုလင္း မဆာဘူးလား” “မဆာဘူး” “ဘယ္ဆာမလဲ၊ ဟြန္း မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး” သူမ အားကေလး ျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကို အတင္းညွစ္သည္။ “ပုလဲ လည္း ေန႕လည္ကေၾကးအိုး စားတာပဲ” “စားလို႕ မွ မေကာင္းတာ၊ ပုလဲ နည္းနည္းပဲ စားလိုက္တယ္” “ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “ဒါေလာက္ေတာင္ မသိဘူးလား၊ မသိရင္လဲ ပုလဲလက္ကို ကိုင္မထားနဲ႕ ေတာ့ အခုလႊတ္” တကယ္ပင္ရုန္းေလရာ ကၽြန္ေတာ္ အတင္းျပန္ဆြဲထားရသည္။ “ဘာစားခ်င္လဲ ေျပာ” “စားလို႕ရတာ အကုန္စားတယ္၊ လူသားလည္းစားတယ္” စိတ္ေကာက္ေသာ ခ်စ္သူကို ေခ်ာ့ရျခင္းသည္ ခ်စ္ျခင္း၏ လွပေသာ အႏုပညာတခု မွန္း ကၽြန္ ေတာ္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ခံစားလိုက္ရသည္။ “ဒါဆိုလဲ ကိုယ့ကို သတ္စားေလ” ္ “တခါတေလ အရမ္းသတ္ခ်င္တာပဲ သိလား” “ပုလဲရယ္” ကားထဲ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ပုလဲကို ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ဆြဲယူလိုက္ျပီး နဖူးျပင္ကို နမ္းလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္း ကို အသာေလး ဆိတ္လိုက္ေသာ္လည္း ပုလဲ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပန္ ျဖစ္လာသည္။ တညေနလံုး ပုလဲႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ေတြ႕ကရာ ေလွ်ာက္၀ယ္ စားၾက၏။ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လို႕ေကာင္းမည့္ ေနရာ ေရာက္လွ်င္ ၀င္ ထိုင္သည္။ အခ်ိန္ေတြပင္ ဘယ္လိုကေနဘယ္လို ကုန္ဆံုးသြားသည္ မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ နာ ရီ ကိုၾကည့္လိုက္မိခ်ိန္ တြင္ညရွစ္နာရီ ခြဲေက်ာ္သြားျပီ။ ျပန္ဖို႕ေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း မျပန္ ခ်င္ေသး။ ပုလဲ လည္းဒီလို ပဲျဖစ္မည္ ထင္ သည္။ ျပန္ရေအာင္ ဟု တခြန္းမွ မေျပာပါ။ ပုလဲ ေပ်ာ္ ေနမွန္း မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ရံု ႏွင့္သိသာ၏။ကၽြန္ေတာ္ နာရီၾကည့္တာ ျမင္ေတာ့မွ ပုလဲ လည္းသူမလက္က နာရီေလးကို ေျမွာက္ၾကည့္ လိုက္သည္။ “ကိုးနာရီ ေတာင္ထိုးေတာ့မယ္” http://achittatkatho.net    Page 120  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ျပီး ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းကို လႈပ္ရင္း “ျပန္ၾကရေအာင္ ကိုလင္းရယ္” အခုေလာက္ ဆိုလွ်င္ ပုလဲ အိမ္က စိတ္ပူေနေလာက္ေပျပီ။ “ျပန္တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ မျပန္ခ်င္ေသးဘူး” “တူတူပါပဲ ကိုလင္းရယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျပန္ၾကရေအာင္ ေနာ္၊ မနက္ျဖန္ေတြ႕တာေပါ့” “မနက္ျဖန္ ရံုးပိတ္တယ္ေလ” “ပိုေကာင္းတာေပါ့၊ တေန႔လံုးေလွ်ာက္သြားမယ္ေလေနာ္၊ မနက္ အေစာၾကီး ပုလဲကို လာ ေခၚ” “မိုးမလင္းခင္ လာခဲ႕မယ္” “အင္း … လာခဲ႕၊ ကိုလင္းေရာက္တဲ႕ အခ်ိန္ပုလဲ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေစရမယ္” အျပန္လမ္းမွာ ပုလဲက ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးကို မွီျပီးလိုက္လာသည္။ စကားသိပ္မေျပာေတာ့၊ ပုလဲ ပင္ပန္းသြားျပီထင္၏။ “ပုလဲ” “ရွင္” “အိပ္ငိုက္ေနျပီလား” “မငိုက္ပါဘူး” အိမ္အျပန္မွာ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ျပီထင္သည္။ မငိုက္ပါဘူး ဆိုေသာ္လည္း အသံက အနည္း ငယ္ ေလးတြဲ႕ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိပ္ငိုက္ေျပလိုေျပျငား ကၽြန္ေတာ္က စကားေတြ ေျပာေနမိ သည္။ “တို႕ ႏွစ္ေယာက္က ဒီေန႕ မွ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ေတာ့ ခ်စ္သူ ျဖစ္တာ အခုမွ မဟုတ္သလို ခံစားရတယ္” “ပုလဲ လဲဒီလိုပဲ” ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ကို လက္ႏွင့္ သပ္ေပးရင္း ပုလဲ ေျပာသည္။ ပုလဲ လက္ကေလးေတြက ပူေႏြး ေန၏။ “ေနာက္ျပီး ပုလဲကို စေတြ႕တဲ႕ ေန႕ကထဲက အရင္ထဲကပုလဲ နဲ႕ သိေနသလိုရင္းႏွီးေန သလိုပဲ သိလား” “ဟုတ္မွာေပါ့” ပုလဲ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ေနပံုရ၏။ စကားေတာင္သိပ္ရွည္ရွည္ ေ၀းေ၀း မေျပာ။ “အရမ္းပင္ ပန္းေနလား ပုလဲ” “မဟုတ္ပါဘူး” စကားသိပ္မေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ တမ်ိဳးျမင္မွာ စိုးလို႕ထင္သည္၊ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုျပီး တိုး ကပ္ထား၏။ ပုခံုးေပၚမွာ ေခါင္းတင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ခါးကို ခပ္တင္းတင္းဖက္လိုက္သည္။ ႏူးညံ႕ ေသာအထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည္ႏူးရသည္။ ေန႕လည္က ေမႏွင္းဦး၏ အလွအပ ႏွင့္အမွတ္မထင္ၾကံဳခဲ႕ရသည့္ အထိအေတြ႕ေတြ ေၾကာင္႔ ရင္ခုန္ခဲ႕ရသည္။ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ႕ ရသည္။ ပုလဲ ႏွင့္ က်ေတာ့ ခံစားခ်က္ကမတူပါ။ ရင္မွာ တသိမ္႕သိမ္႕ ႏွင့္ၾကည္ႏူးရသည္။ http://achittatkatho.net    Page 121  http://achittatkatho.net   “ပုလဲ ဖက္ထားလို႕ ကားေမာင္းလို႕ရရဲ႕လား” “ရပါတယ္၊ ေမာင္းလို႕ေတာင္ ပိုေကာင္းေသးတယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ဟြန္း၊ အစတုန္းက ကိုလင္းကို ဒီလို ေပါက္ကရေတြ ေျပာတတ္မွန္းမသိေပါင္” မေက်နပ္သလို ေျပာေသာ္လည္း ပုလဲ၏ ဖက္တြယ္မႈ က ပိုတင္းက်ပ္လာသည္။ အိမ္နား နီးလာလို႕ မ်က္ေစ႕က်ယ္သြားသည္ ထင္သည္။ စကားသြက္သြက္ ျပန္ေျပာလာ၏။ “ဟိုေရွ႕ နားေလးမွာရပ္” ကားရပ္ျပီးေသာ္လည္း ပုလဲ မဆင္းေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ မွာျငိမ္သက္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း သူမ ကို ျပန္ဖက္ထားမိသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ လူခ်င္းခြာ ျပီး အိတ္က ေလးကို ဆြဲ၍ ကားေပၚကဆင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ေနလိုက္ ဆင္းလိုက္၏။ “ဘယ္အခန္းလဲ” “သံုးလႊာေလ၊ အေပၚဆံုးပါပဲ” ေမွာင္မဲေနေသာ ေလွခါးထစ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ အေပၚအထိလိုက္ပို႕ ေပးခ်င္ မိ သည္။ ဒါေပမယ့္ ပုလဲ အိမ္သားေတြ ျမင္သြားမွာ လဲ စိုး၏။ “ပုလဲ” “ဟင္” ကၽြန္ေတာ့ ကိုေမာ့ၾကည့္သည့္ ပုလဲ မ်က္၀န္းေတြက ရီေ၀ေန၏။ “အေပၚ အထိလိုက္ပို႕လို႕ ရမလားဟင္” ေလွခါးကိုတခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျပီးတိုးတိုးေလး ေျဖ၏။ “ရပါတယ္” ပုလဲလက္ကိုဆြဲျပီး ေလွခါးအတိုင္းတက္ခဲ႕သည္။ အေပၚဆံုး ပုလဲတို႕ အခန္းေရွ႕မွာ မီးေရာင္ ရွိ ေသာ္လည္း အလည္ထပ္တြင္ေတာ့ ေမွာင္ေန၏။ “ဒီမွာ က လူမေနဘူးေလ” ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဖ်စ္ညွစ္ရင္းေျပာ၏။ ထိတ္လန္႕မႈေၾကာင့္ ပုလဲလက္ေတြက စိုထိုင္းထိုင္း ျဖစ္ေနသည္။ “ဒါဆို ကိုယ္လာငွားေနရင္ ေကာင္းမလားမသိဘူး” “ေကာင္းတာေပါ့” ဒုတိယ အထပ္မွ တဆစ္ခ်ိဳးျပီး မတက္မွီ ပုလဲေျခလွမ္းတံု႕သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္ သိစြာရပ္လိုက္ပါသည္။ ဒီထက္ ဆက္လိုက္လို႕ မေကာင္းေတာ့။ “ကိုလင္း” ပုလဲ အသံက တခုခုကို သတိေပးလိုက္သလိုပင္။ ကၽြန္ေတာ္ ပုလဲကို ရင္ခ်င္းအပ္ျပီး တင္း ၾကပ္စြာ ဖက္လိုက္မိသည္။ ပုလဲ မရုန္းဖယ္ပါ။ http://achittatkatho.net    Page 122  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    နဖူးျပင္ အႏွံ႕၊ ပါးျပင္ အႏွံ႕ စိတ္ရွိလက္ရွိ နမ္းမိသည္။ ပုလဲ ကလည္း ေခါင္းေလးကို ေမာ့ေပးထား၏။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြ က ပုလဲ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြ ႏွင့္ သြားဆံုမိ၏။ ဆံုမိသြားေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတြ က ျပန္မကြာ ေတာ့။ မရည္ရြယ္ပါဘဲ ႏွင့္ ျပင္းထန္ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုတင္းတင္းျပန္ဖက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ထပ္တူ ပုလဲ တုန္႕ျပန္၏။ ရွည္ၾကာလြန္းေသာ အနမ္းရပ္တန္႔ သြားခ်ိန္တြင္ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ကို ေပ်ာ့ေခြစြာ မွီတြယ္ထား၏။ ကၽြန္ေတာ္သာ ဖက္မထားလွ်င္ ေလွခါးထစ္ ေတြေပၚ ကို ပံုလဲ က်သြားေတာ့ မေလာက္ေအာင္ ပုလဲ ယိမ္းယိုင္ေနသည္။ “ကိုလင္း” “ဘာလဲ ပုလဲ” “တကယ္ေတာ့ ပုလဲ က တေယာက္ထဲ ေနတာ” အံ႕ၾသစိတ္ျဖင့္ အေပၚထပ္ အခန္း၀ ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ တံခါးအထက္တြင္ မီးလံုး ေလး တလံုးလင္းေနသည္မွ အပ တိတ္ဆိတ္လို႕ ေန၏။ “ဒါဆို ကိုယ္ အထဲအထိ လိုက္ခဲ႕မယ္ေနာ္” “လိုက္ခဲ႔” ပုလဲကို တြဲျပီး အခန္း၀ ကိုေခၚလာခဲ႕သည္။ ပုလဲ ေျခလွမ္းေတြက မမွန္ယိမ္းထိုးေန၏။ အိတ္ထဲက ေသာ့ကို ထုတ္ရာ လက္တုန္ျပီး လြတ္က် သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ယူျပီး တံခါးကို ဖြင့္ ေပးလိုက္ ရသည္။ “ေဘးမွာ မီးခလုပ္ရွိတယ္” လက္တဖက္က ပုလဲကိုထိန္းရင္း ေနာက္တဖက္ျဖင့္ မီးခလုပ္ကို စမ္းဖြင့္လိုက္သည္။ မီးေရာင္ လင္းသြားေသာအခါ ပလပ္စတစ္ခံု ေတြ ႏွင့္ ျပင္ဆင္ထားေသာ ဧည့္ခန္း တခုကိုျမင္ရသည္။ ၁၄လက္မ တီဗြီ အေသးေလးတစ္လံုး ႏွင့္ ဒီဗီြဒီ စက္တလံုး ကိုလည္း ပလပ္စတစ္ ခံု ပုေလး ေတြ ႏွင့္တင္ထား၏။ ခံုတလံုးေပၚ ပုလဲကို ခ်ေပးလိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ကေဘးခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္၏။ ရီေ၀ေသာ မ်က္ လံုးေတြ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုလဲၾကည့္ေနသည္။ “အ၀တ္သြားလဲ လိုက္ပါလားပုလဲ” “ဟင့္ အင္း … ကိုလင္း နားမွာပဲ ေနခ်င္တယ္” “ပုလဲ …ရယ္” ခံုခ်င္းကပ္လိုက္ျပီး ပုလဲပုခံုးကို ဖက္လိုက္သည္။ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္ျပီးအတင္းဖက္သည္။ “ပုလဲ က ကိုယ့္ကို အိမ္မျပန္ခ်င္ေအာင္လုပ္ေနတာလား” “ဟုတ္တယ္ မျပန္နဲ႕၊ တညလံုးပုလဲ နားမွာပဲေန၊ ပုလဲ ဘယ္မွ ထြက္မသြားႏိုင္ေအာင္ ဖက္ ထား” http://achittatkatho.net    Page 123  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ပုလဲ အသံက အာေလးရွာေလး ျဖင့္ အရက္မူးေနသလို မ်ိဳးပင္။ ငယ္ငယ္ က လူၾကီးေတြ ေျပာ တတ္ၾကသည့္ အပမွီတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလားဟု ပင္ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ စိတ္လည္း ပူလာ မိ ေသာေၾကာင့္ “ဒါဆို ကိုယ္မျပန္ေတာ့ဘူးေလ၊ ခနေလး ေစာင့္ေနာ္၊ ကိုယ္ေအာက္ဆင္း ျပီး ကားကို မွန္တင္ ျပီး ေလာ႔ဂ္ ခ်လိုက္ဦးမယ္” “ျမန္ျမန္ျပန္ခဲ႕ေနာ္” “စိတ္ခ်” ေအာက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ေျပးဆင္းျပီး ကားေသာ့ခတ္ကာ အေပၚျပန္ေျပးတက္ခဲ႕သည္။ ၾကာေန မွာစိုး၍ ပိုက္ဆံအိတ္မွ အပ ဘာမွမယူခဲ႕ေတာ့။ အခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပုလဲကို ထားခဲ႕ သည့္ေနရာမွာ မေတြ႕၍ စိတ္ပူသြားသည္။ ဧည့္ခန္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္ အခန္းေလး ထဲက လူသံလိုလို ၾကား၍ အိမ္အ၀င္ တံခါးကို ခ်က္ေသေသခ်ာခ်ာ ထိုးလိုက္ျပီး အသံၾကားရသည့္အခန္းေလးထဲ အေျပး၀င္သြား၏။ ပုလဲ ၏ အိပ္ခန္းျဖစ္သည္။ ေထာင့္နားေလးထဲမွာ ဆံပင္ေတြဖရိုဖရဲ၊ အ၀တ္အစား ဖရိုဖရဲ ႏွင့္ကိုယ့္လက္ကိုယ္ျပန္လိမ္ခ်ိဳးေနေသာ ပုလဲကို ျမင္လိုက္ရသည္။ “ပုလဲ၊ ပုလဲ ဘာျဖစ္တာလဲ” ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ အေျပးလာျပီးဖက္သည္။ ပုလဲ မ်က္ႏွာက နီျမန္းျပီးခပ္အစ္အစ္ ျဖစ္ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တခုခု ေျပာေနေသာ္ လည္း ေလသံက ဗလံုးဗေထြး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ရွိသည္။ “ပုလဲ ေျပာေလ၊ ကိုယ္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ၊ ပုလဲ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာ” ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုပ္ကိုင္ျပီး ခပ္ဆတ္ဆတ္ လႈပ္ရမ္းရင္းေမးမိသည္။ ကၽြနေတာ့္ကို ရီေ၀ေသာ မ်က္၀န္းညိဳညိဳ ္ ၾကီးေတြ ႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္မွ အပ အေျဖမရပါ။ ေသေသခ်ာခ်ာ အကဲခတ္ ၾကည့္မွ အက်ၤ ီၾကယ္သီးေတြ လည္းျပဳတ္ထြက္ေနသည္ကို ေတြ႕၏။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ ကို လႈပ္ ရမ္းလိုက္တိုင္း ရင္ႏွစ္မႊာက ဘရာစီယာထဲက ထြက္က်လာေတာ့ မတတ္ ခုန္ေပါက္ေနသည္။ လက္သီး ကိုလည္းက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို တစံုတ ခုေျပာဖို႔ အားယူေနပံုရသည္။ “ဘာေျပာခ်င္လို႕လဲ ပုလဲ” ဘာမွ မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ အတြင္းသာ အတင္းတိုး၀င္၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မိမိရရ ဆီးဖက္ထားလိုက္ပါသည္။ လူခ်င္းကပ္သြားမွ ပုလဲအသံကို သဲ႕သဲ႕ေလးၾကားရ၏။ “မီးပိတ္လိုက္ပါ၊ ပုလဲကို မၾကည့္ပါနဲ႕” နံရံ ႏွင့္ကပ္လွ်က္ ခ်ထားေသာ ေမြ႕ယာ၏ အထက္မွာ မီးခလုပ္ကို ေတြ႕၍ ကၽြန္ေတာ္ေျပးပိတ္လိုက္သည္။ မီးပိတ္ျပီး ျပန္အလွည့္တြင္ ေမွာင္ထဲမွာေပ်ာက္သြားေသာ ပုလဲ ကိုလက္ျဖင့္ လိုက္ စမ္းရင္း ေမြ႕ရာႏွင့္ http://achittatkatho.net    Page 124  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တိုက္မိျပီး ကၽြန္ေတာ္ ယိုင္အသြားတြင္ ႏူးညံ့ေသာ ကိုယ္လံုးတခု ႏွင့္ ၀င္တိုက္မိသည္။ “ပုလဲ” “ျပန္ေတာ့ ကိုလင္းရယ္” “ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္ရမွာလဲ၊ ကိုယ္ပုလဲ နားမွာပဲ ေနမွာေပါ့” ရုန္းဖို႕ၾကိဳးစားေသာ ပုလဲကို ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ႏွစ္ေယာက္လံုး အိပ္ယာေပၚ လဲက်သြားသည္။ “မျပန္ဘူး၊ မျပန္ဘူး” တဖြဖြ ေျပာရင္း ပုလဲ မ်က္ႏွာ အႏွံ႕ လိုက္နမ္းမိသည္။ မ်က္ႏွာ မွသည္ လည္တိုင္၊ ရင္ဘတ္ ႏွင့္ ေနာက္ေတာ့ ႏူးညံ့အိစက္သည့္ အသားဆိုင္ ေတြကိုပါ နမ္းမိျပန္သည္။ “ကိုလင္းရယ္” ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္လာေသာ ပုလဲ ကိုယ္လံုးေလးက ေႏြးေထြးေပ်ာ့ေျပာင္း၏။ အလြန္လည္း ႏူးညံ့သည္။ ပုလဲ ႏွင့္တသားထဲျဖစ္လုမတတ္ေအာင္ ဖက္ထားရင္း ရင္ထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ ျဖစ္ တည္လာေသာ ဆႏၵတရပ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြက ပုလဲကိုယ္ေပၚမွာ အတင့္ရဲစြာ စမ္း သပ္ေျပးလႊားေနမိသည္။ ပုလဲ မကန္႕ကြက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဖာသာရုတ္တရက္ အသိ၀င္ လာေတာ့မွ “ေဆာရီး ပုလဲ၊ ကိုယ္စိတ္လြတ္သြားတယ္” “ေတာင္းပန္စရာမလိုပါဘူး၊ ပုလဲ ကိုလင္းကို အားလံုးၾကည္ျဖဴတယ္” ပါးခ်င္းအပ္ျပီး ေျပာလိုက္ေသာ ပုလဲစကားေၾကာင့္ရင္ထဲ မွာ ေႏြးကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ “ဘာျဖစ္လို႕လဲ ” “ကိုလင္း ကို အရမ္းခ်စ္လို႕” ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ယူျပီးရင္ဘတ္ေပၚ တင္ေပးသည္။ ႏူးညံ့သည့္ အသားစိုင္ေတြေပၚ မွာ အဖံုး အကြယ္မရွိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ရြရြေလး ပြတ္ သပ္ေပးလိုက္ရာ ပုလဲ ကိုယ္လံုးေလး တုန္သြားသည္။ “ဒါေလာက္ပဲလား” “အားလံုးပါဆို” ကၽြန္ေတာ့္တကိုယ္လံုးက ေသြးေၾကာေတြ တုန္ခါသြားသည္။ ပုလဲ ကို အားကုန္ဖ်စ္ညွစ္ ဖက္ လိုက္ရင္း အသိစိတ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြား၏။ ကၽြန္ေတာ့္၏ က်ဴးေက်ာ္မႈ ကို ပုလဲ ကလည္း ၾကည္ျဖဴစြာ ခြင့္ျပဳေသာအခါ အခ်စ္၏ အသာယာဆံုးတဖက္ကမ္းဆီသို႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကူးျဖတ္ မိေတာ့သည္။ ညေန ကမွခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကျပီး ေန႕မကူးခင္ပင္ အခ်စ္နယ္မွာ အဆံုးတိုင္ကၽြံမိၾကသည့္ အ ျဖစ္ ကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။ သို႕ေသာ္ ေပ်ာ္ရသည္က ေတာ့ အမွန္ပင္။ ပုလဲ လည္း ထို႕ အတူပဲ ျဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေလွာင္ပိတ္ေမွာင္မိုက္ေသာ အခန္းေလးထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေခၽြးေတြ ရႊဲေန၏။ ပုလဲ က တိုးတိုး ဖြဖြ http://achittatkatho.net    Page 125  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ညည္းညဴရင္း “ကိုလင္းကိုခ်စ္တယ္” ဟု တတြတ္တြတ္ေျပာေနျခင္း က ကၽြန္ေတာ့္ ကို အား သစ္ေတြ အျပန္ျပန္ေလာင္းေနသလို ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ရပ္နားဖို႕ လံုး၀ စိတ္မကူးမိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္၍ အရာရာပံုေပးခဲ႕သည့္ ခ်စ္သူေလးကို ခ်စ္ ေနရသည္ ေလာက္ ဘ၀တြင္ ဘယ္အရာမွ ေက်နပ္စရာမေကာင္း ဟုလည္း ေတြးေန မိပါသည္။ “မီးမဖြင့္ လိုက္နဲ႕ေနာ္၊ ပုလဲ ရွက္တယ္” အဆံုးစြန္ အထိခ်စ္ခဲ႕ၾကျပီးသည့္ ေနာက္ တေယာက္ကိုတေယာက္ဖက္၍ နားေနၾကရင္း ပုလဲကေျပာသည္။ “ဒီအေျခအေန အထိေရာက္ျပီးမွ ပုလဲရယ္” “ဟာ … ေနာက္မွ ကြာ… ခုေတာ့ ပုလဲ ရွက္ေသးတယ္” “ကိုယ္တြိဳင္းလက္သြားခ်င္လို႕” “ကိုလင္းကေတာ့ လုပ္ျပီ၊ ခနေနဦး” ေမွာင္ထဲမွာ ခ်ိဳးခ်ိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ အသံ အနည္းငယ္ၾကားရျပီးေနာက္ “ရျပီ” ကၽြန္ေတာ္ မီးထဖြင့္ျပီးၾကည့္လိုက္ရာ မ်က္ႏွာေလးသာ ေဖၚျပီးတကို္ယ္လံုးကို ေစာင္ႏွင့္ အုပ္ ထားသည့္ ပုလဲ ကိုျမင္လိုက္ရသည္။ “ဘာၾကည့္တာလဲ” ကၽြန္ေတာ့္ကို ေအာ္ျပီး မ်က္ႏွာ ကို လက္၀ါးႏွင့္ အုပ္လိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္ မွာ ေစာင္ကို ဆြဲ ဖယ္လွ်င္ ရေသာ္လည္း ပုလဲ အရမ္းရွက္သြားမွာ စိုး၍ မစေတာ့ပါ။ အိမ္သာ ရွိမည္ထင္ သည့္ ေနာက္ဖက္သို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္။ ပုလဲ ကလည္း မေခပါ။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္ တြင္ အ၀တ္အစားလဲျပီးေနေလျပီ။ အျဖဴေရာင္တီရွပ္ ႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္လံုခ်ည္၀တ္ ထားသည့္ ပုလဲက ကၽြန္ေတာ့္ ကို မၾကည့္ပါ။ကၽြန္ေတာ္ ၀င္လာသည္ ႏွင့္ သူမလည္း အခန္းထဲက ထထြက္သြားသည္။ “ဘယ္လဲ” “ဘယ္သြားသြားေပါ့” ပုလဲ လည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပင္ ကိစၥသြားရွင္းတာျဖစ္မည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာ၏။ အိပ္ရာေပၚမွာ ရွိသည့္ တလံုးတည္းေသာ ေခါင္းအံုးကို ကၽြန္ေတာ္ အံုးျပီး လွဲေနသည္ ကိုျမင္ေတာ့ လက္သီးဆုပ္ျပ၏။ နည္းနည္း အရွက္ေျပသြားျပီ ထင္သည္။ “တျခမ္းစီ အိပ္တာေပါ့၊ လာေလ” ၀တ္ထားေသာ လံုခ်ည္ႏွင့္ အျပိဳင္ ပန္းႏုေရာင္သန္းေနေသာ မ်က္ႏွာေလး နွင့္ ပုလဲ အနားသို႕ ေ၇ာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေက်ာေပးျပီး အိပ္ယာေပၚမွာ၀င္ထိုင္လိုက္၏။ “မအိပ္ေသးဘူးလား” http://achittatkatho.net    Page 126  http://achittatkatho.net   “မအိပ္ပါဘူး” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ဘုေျပာေသာ စကားျဖစ္ေသာ္လည္း ေဒါသသံမပါပါ။ လွဲေနရာမွ ထျပီး ပုခံုးကိုဖက္လိုက္ရာပုလဲ ကိုယ္က ေတာင့္ေတာင့္ေလးျဖစ္ေနသည္။ “ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ပုလဲရယ္” “ဘာျဖစ္ရမွာလဲ၊ ပုလဲက မိန္းကေလးပဲ ရွက္တာေပါ့” “ရွက္မေနနဲ႕ေတာ့ေနာ္၊ ကိုယ္ကပုလဲ ကိုခ်စ္တယ္၊ ပုလဲကလဲ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္ မဟုတ္လား” ပုလဲ ေမာ့ၾကည့္သည္။ မ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္ေ၀႕ေနသလို ရီေ၀ေန၏။ “ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္လြန္းလို႕ ပုလဲ ခက္ေနတာ” “ခုန ရွက္တယ္ဆို၊ အခု ခက္တယ္တဲ႕” ကၽြန္ေတာ္ စေသာ္လည္း ပုလဲ မျပံဳးပါ၊ ခပ္တည္တည္ေလး ႏွင့္ “တခုေမးမယ္” “ေမး” “အထင္ေသးလား” “ဘာရယ္” “ဒီေန႕ပဲ ရည္းစားျဖစ္တယ္၊ ဒီေန႕ပဲ ….ကိုလင္း နဲ႕ ….” ပုလဲ ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ လိုက္မိပါသည္။ ဒီေန႕ေခတ္မွာ ဒါကို သိပ္အေလး အနက္ မထားၾကဟု ထင္စရာရွိေသာ္လည္း ျမန္မာမိန္းကေလး တေယာက္ အေနျဖင့္ စိုးရိမ္ တာ ပုလဲ မလြန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တကိုယ္လံုးပံုေပး ခဲ႕သည့္ အတြက္ပုလဲ ကို ကၽြန္ေတာ္ အထင္ေသးစိတ္ တစိုးတစိ မွ မရွိပါ။ “အထင္မေသးဘူး၊ အရင္ကထက္ ပိုခ်စ္သြားတယ္” “အခုေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့၊ ေနာက္ပိုင္း က်ရင္သာ” “တနလၤာ ေန႕က်ရင္ ရံုးက ခြင့ယူလိုက္” ္ “ဘာလုပ္ဖို႕လဲ” “တရားရံုးမွာ လက္မွတ္သြားထိုးမယ္၊ ကိုယ္ပုလဲ နဲ႕ ခြဲမေနခ်င္ေတာ့ဘူး” “အပိုေတြ” “တကယ္ေျပာတာ၊ ပုလဲ အုပ္ထိန္းသူေတြ ခြင့္ေတာင္းစရာရွိတာ ရွိရင္ေတာင္းထားလိုက္ေတာ့၊ကိုယ္ လိုက္ေျပာရမယ္ ဆိုလဲ လိုက္ေျပာမယ္” ပုလဲ ကိုယ္လံုးေလး ေပ်ာ့က်သြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳလိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ ထဲ တိုး၀င္ရင္း “ေျဖးေျဖး ေပါ့ ကိုလင္းရယ္၊ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးတယ္” “ပုလဲက ကိုယ္နဲ႕ တူတူ မေနခ်င္လို႕လား” “မေနခ်င္ပဲ ရွိပါ့မလား၊ ပုလဲ ခံစားခ်က္ပုလဲ အသိဆံုးေပါ့၊ ကိုလင္း အတြက္ေျပာတာပါ၊ ပုလဲ ကို http://achittatkatho.net    Page 127  http://achittatkatho.net   မေလ႕လာေတာ့ဘူးလား” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ခုဟာက စဥ္းစား ရမယ့္အခ်ိန္လို႕ မထင္ဘူး၊ ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ အခ်ိန္၊ ကိုယ္ကေတာ့ ဆံုးျဖတ္ ျပီးသြားျပီ” “ပုလဲ ကို အခ်ိန္နည္းနည္း ေလာက္ေပးပါလား” ကၽြန္ေတာ့္ ကို ခပ္ဖြဖြ ေလးတခ်က္နမ္းရင္း ပုလဲေျပာသည္။ ကိုယ့္လိုအင္ထက္ တဖက္ကမိန္း ကေလးတေယာက္၏ အခြင့္အေရးကိုလည္း နားလည္ေပးသင့္သည္ဟု ေတြးမိေသာေၾကာင့္ “ေပးမယ္ေလ၊ ဒါေပမယ့္ မၾကာေစနဲ႕ေနာ္” “အင္းပါ၊ အခုမွ အသည္းအသန္ နဲ႕ အစ က ဒီလို မထင္ပါဘူး” လက္ကနဲ လြင့္လာေသာ မ်က္ေစာင္းေလးေၾကာင့္ အသည္းယား ျပီး ပုလဲကို ပိုျပီးတင္းၾကပ္ စြာ ဖက္လိုက္မိသည္။ “တအားမဖက္နဲ႕ ကြာ၊ နာတယ္” ျပန္ေလွ်ာ႔ေပးလိုက္ရင္း “မအိပ္ခ်င္ေသးဘူးလား” “ဟင့္အင္း၊ ကိုလင္း အိပ္ခ်င္ျပီလား” “ကိုယ္လဲ မအိပ္ခ်င္ေသးပါဘူး” “ဒါဆို ဘာလို႕ ေမးေနတာလဲ” ႏွစ္ေယာက္လံုး မအိပ္ခ်င္ၾကေသးတာေၾကာင့္ စကားထိုင္ေျပာေနမိၾကသည္။ ပုလဲ လည္း ရွက္ စိတ္ေတြ ပ်ယ္လြင့္သြားျပီ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို မူလိုက္ႏြဲ႕လိုက္ ႏွင့္ ေပ်ာ္ေနပံုရ၏။ “ဒါနဲ႕ ပုလဲ၊ ကိုယ္တို႕ ျပန္လာတံုးက ပုလဲ ဘာျဖစ္တာလဲဟင္” ပုလဲ ေတာင့္ေတာင့္ ေလးျပန္ျဖစ္သြားသည္။ “ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး၊ ကိုလင္း ကဘယ္လိုထင္လို႔လဲ” “ပေယာဂ ေတြ ဘာေတြ မ်ားကပ္လာသလားလို႔” ပုလဲ မ်က္ႏွာ မွာ အျပံဳးေလးတခု ေပၚလာသည္။ “ညမိုးခ်ဳပ္မွ အျပင္က ျပန္လာရင္ ပုလဲ အဲဒီလိုျဖစ္တတ္တယ္” “အဆန္းပါလား၊ အျမဲျဖစ္တာ လား” “အင္း …. ငယ္ငယ္ထဲက၊ ခါတိုင္း ပုလဲ မိုးခ်ဳပ္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့ မွ မေနဘူး၊ ဒီေန႕ေတာ့ ကိုလင္း ေၾကာင့္သိလား” “ေနာက္ဆို ဒီလို မ်ိဳးဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္စရာအေၾကာင္း မရွိေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္တေယာက္လံုး ရွိ တယ္” ပုလဲ ျပံဳးျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးေတြထဲကို စူးစူးစိုက္ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျခင္းျဖစ္သည္။ “ဘာျဖစ္လို႕ၾကည့္တာလဲ” “ၾကည့္ခ်င္လို႕ၾကည့္တာေပါ့ မၾကည့္ရဘူးလား၊ ကိုယ့္ဘဲကိုယ္ၾကည့္တာ ဘာျဖစ္လဲ” http://achittatkatho.net    Page 128  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အေျပာ၊ အၾကည့္ႏွင့္ အမူအရာ က ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ထဲက ေသြးေတြကို ဆူပြက္သြားေစ၏။ ေသြးေၾကာတိုင္းဆီသို႕ တိုး၀င္လာေသာ ခံစားခ်က္ ၏တုန္ခါမႈ ေၾကာင့္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ပုလဲ ကို အိပ္ယာေပၚဆြဲလွဲလိုက္မိသည္။ “ကိုလင္းကေတာ့ ခက္ပါတယ္၊ ဟာ… အင္..ဘာေတြလုပေနတာလဲ” ္ အခုနက ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာ သြားေနတုန္း ကပ်ာကသီ အ၀တ္လဲလိုက္ရလို႕ ျဖစ္မည္ ပုလဲ ၀တ္ထားသည့္တီရွပ္က တထပ္တည္း။ ေအာက္မွာ ဘာအခုအခံ မွမရွိ ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ စမ္းသပ္ေတြ႕ရွိလိုက္ရသည္။ “ေျပာေလ ကဲေလပဲ ကိုလင္းကကြာ” မီးေရာင္မွာ ပုလဲ မ်က္ႏွာေလးကရဲ တြတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကံရသြား၏။ “မီးပိတ္လိုက္မယ္ ေနာ္” ႏႈတ္ခမ္းစူ၍ မ်က္ေစာင္းထိုးသည္။ ျပီးေတာ့မွ ေဆာင့္ေဆာင့္ ေအာင့္ေအာင့္ျဖင့္ “ပိတ္၊ ပိတ္” ကၽြန္ေတာ္ မီးခလုပ္ထပိတ္လိုက္ျပီး ျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ခ်ိန္တြင္ မူလေနရာမွာ ပုလဲ မရွိေတာ့။ ေမွာင္ထဲမွာမ်က္လံုးကို အက်င့္ရေအာင္ လုပ္ရင္း ဟိုဒီလိုက္စမ္း ေသာ္လည္း မေတြ႕ပါ။ ျငိမ္ ျငိမ္ေလး ထိုင္ေနလိုက္ျပီး နားကို ေသေသခ်ာခ်ာစြင့္ လိုက္မွ တိုးညင္းေသာ အသက္ ရႈသံ ေလးတခု ကို နံရံ ဖက္မွ ၾကားလိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လႈပ္ရွားမႈ ကို ပုလဲ သတိမျပဳ မိေအာင္ ကိုယ္ကို ေျဖးေျဖးခ်င္း လွည့္ျပီး မ်က္ႏွာမူ မိသည္ႏွင့္ ခုန္အုပ္လိုက္၏။ ပုလဲ၏ခါးကို မိမိရရ ဖမ္းမိသြားသည္။ “ဒီလို ေျပးလို႕ ဘယ္ရမလဲ” “လူဆိုးၾကီး” လက္ႏုႏုေလး ေတြျဖင့္ရင္ဘတ္ကို ထုေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ကိုနာက်ဥ္ ေစလိုစိတ္ ပုလဲ မွာ မရွိေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိပါသည္။ “ခ်စ္လို႕ေပါ့ ပုလဲရယ္” “သူခ်စ္တာၾကီးကလဲ” ပါးစပ္က ဘယ္လိုေျပာေျပာ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ အလိုကို လိုက္ပါသည္။ ပုလဲ၏ ခႏၵာ ကိုယ္ ေန ရာတိုင္းသည္ ႏူးညံ႔ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလြန္းလွသည္။ ႏုနယ္ေသာ ပုလဲ အတြက္ ဒုတိယ အၾကိမ္ သည္ ပထမအၾကိမ္ထက္ ခက္ခဲပံုရ၏။ ခုတၾကိမ္မွာ ပုလဲ ပို၍ ေအာ္ညည္းသည္။ “နာလို႕လားဟင္ ပုလဲ” http://achittatkatho.net    Page 129  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အေမးကို မေျဖ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းကို ဆြဲႏွိမ္႕ျပီး မ်က္ႏွာကို နမ္းသည္။ အလုိက္သိလြန္းသည့္ ပုလဲေၾကာင့္ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္၇သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အႏူးညံ့ဆံုး ႏွင့္ အညင္သာဆံုး ျဖစ္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ အားထုတ္ရပါသည္။ ပုလဲ မညည္းေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္သည္ ဟုသာ ထပ္ ခါ တလဲ လဲ ေျပာေနသည္။ ပထမတခါ တုန္းကလည္း ဒီလိုပင္။ လႈပ္ရွားမႈ ႏွင့္ အားအင္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရေသာ အခါ ပထမအၾကိမ္ထက္ ပိုျပီး အခ်ိန္ၾကာသြား ၏။ကၽြန္ေတာ္ ေမာသလို ပုလဲ လည္း ေမာဟိုက္ ေနသည္။ သူမ၏ အသက္ရႈသံက ျပင္းသထက္ ျပင္းလာ၏။ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ေယာက္လံုး လႈပ္ပင္မလႈပ္ ႏိုင္ ေအာင္ပင္ပန္းသြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ မသြားမွီေလးတြင္ ပုလဲလည္း အသက္မွန္မွန္ရႈျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြား ႏွင့္ ျပီျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုကရသည္။ ္ ေနာက္မွ အိပ္ေပ်ာ္သြားသူျဖစ္ေသာ္လည္း အရင္ႏိုးသူက ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္၏။ တလံုးတည္း ေသာ ေခါင္းအံုး ကို ကၽြန္ေတာ္အံုးထားျပီး ပုလဲက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးမွာ ဒီတိုင္း အိပ္ေပ်ာ္ ေနသည္။ မိုးစင္စင္လည္း လင္းခဲ႕ျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တေစာင္းေလး အိပ္ေပ်ာ္ ေနေသာပုလဲ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာစြာျမင္ခြင့္ရလိုက္သည္။ ညက ပင္ပန္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသျဖင့္ ပုလဲ အ၀တ္ျပန္မ၀တ္လိုက္ရ။ မွန္ျပတင္းေပါက္ မွ တိုး၀င္လာေသာ မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္က ပုလဲ၏ အ၀တ္မဲ႕ ကိုယ္ေလးကို ေရႊ၀ါေရာင္ျဖန္းေပးထားသည္။ ျဖဴႏုေသာ အသားေလးေတြက ေနေရာင္မွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တမက္တေမာ ယုယခဲ႕ရသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာ က အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ လွလြန္းသည္။ လူက သြယ္သြယ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေပမယ့္ ပုလဲ၏ ရင္ေတြကေတာ့ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားရွိသည္။သားေကာင္းမိခင္ ပီသသည့္ဂုဏ္ရည္တစ္ခု အျဖစ္ ေတြးျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ရသည္။ဗိုက္သား ၀ါ၀ါအိအိေတြ၏ ေအာက္ဖက္သို႕ အၾကည့္အေရာက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ ေသြးေတြ ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားရ၏။ ေသြးေတြ ေျခာက္ေနသည့္ ဒါဏ္ရာေတြက ခ်က္ ေအာက္ပိုင္းတခုလံုးမွာ ျပည့္ႏွက္ေန၏။ ခၽြန္ ထက္ေသာ အရာတခုခု ႏွင့္ ႏွင့္ ထိုးျခစ္ ထား သည့္ ဒါဏ္ရာေတြ။ ျမင္လို႕ေတာင္ မေကာင္း ေပအေပါက္အေပါက္ ေတြ ႏွင့္ အစင္းေၾကာင္း နက္နက္ ေတြက ကၽြန္ေတာ္ မခင္ျမရင္ ဆီမွာ ေတြ႕ခဲ႕တာ ထက္ ပိုျပီးမ်ား လြန္းသည္။ ခ်က္ေအာက္ ပိုင္း တလက္မ ေလာက္မွ ေန၍ ေပါင္ အရင္း ပိုင္း နားအထိ ရွိသည္။ အသားျဖဴလြန္း သည့္ အတြက္ နီညိဳ ေရာင္ ဒါဏ္ ရာေတြက ထင္ ရွားလြန္း၏။ အမာရြတ္ေသးေသး ေလးေတြက လည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မြစာက်ဲေန သည္။ ထိတ္လန္႔တၾကားျဖင့္ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္ရန္ ပုလဲကို ပက္လက္ဆြဲလွန္လိုက္မိသည္။ ပုလဲ ႏိုးသြား၏။ “ဟင္ … ကို လင္း၊ ဘာလဲ” http://achittatkatho.net    Page 130  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ ေမး ျပီးေနာက္ အသိခ်က္ခ်င္း ၀င္သြားပံုရသည္။ ေဘးမွာ ပံုက်ေနေသာ ေစာင္ ကိုဆြဲျပီး ကိုယ္ေပၚအုပ္လိုက္၏။ ရဲရဲနီေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို အျပစ္ တင္သည္။ “ဘာလုပ္မလို႕လဲ၊ ကိုလင္းက ဆိုးတယ္ကြာ၊ သူမ်ားရွက္ပါတယ္ ဆိုေနမွ” “ဟို ဒါဏ္ရာေတြက ဘာျဖစ္တာလဲဟင္” “ဘာလဲ၊ ဘာဒါဏ္ရာေတြလဲ” ကၽြန္ေတာ္ ပုလဲကိုယ္ေပၚက ေစာင္ကို အတင္းဆြဲဖယ္ဖို႕ၾကိဳးစားသည္။ လူးလွိမ္႔ျပီး ပုလဲ အ တင္း ေရွာင္၏။ ေနာက္ဆံုး နံရံနားကပ္သြားျပီး ေစာင္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္၍ ၀ပ္ထား ၏။ ပုလဲ တကိုယ္လံုးတဆတ္ဆတ္ တုန္ရီေနသလို မ်က္ႏွာကလည္း ေသြးတစက္မွ မရွိေတာ့ သလို ေဖြးေဖြးျဖဴ ေန၏။ ျဖဴေဖ်ာ့ ေနေသာ မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြလည္း တေပါက္ ေပါက္ လိမ္႕ဆင္းေနသည္။ “ေသေအာင္သာသတ္လိုက္ပါေတာ့ ကိုလင္းရယ္” အူလိႈက္သည္းလိႈက္ငိုေနေသာ ပုလဲကိုၾကည့္ရင္း ကၽြနေတာ့္ရင္ထဲပါဆို႕လာသည္။ ပုလဲ လက္ ကို ္ လွမ္းကိုင္လိုက္ရာ ေရွာင္ေသး၏။ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အမိအရဖမ္း ေသာ အခါ မလြတ္ေတာ့။ ပုလဲလက္ က ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနသည္။ “ကိုယ့္ကို ေျပာျပပါလား ပုလဲ” ေခါင္းကို ခပ္သြက္သြက္ခါသည္။ မ်က္ရည္စေတြက လြင့္စင္ ထြက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ လက္ ေပၚ ကိုက်သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ပုလဲကို နားလည္ ပါသည္။ လူၾကားမေကာင္းသည့္ အေၾကာင္း အရာတခုကို ဖြင့္ေျပာဖို႕ မိန္းကေလးတေယာက္ အေနႏွင့္ အခက္အခဲ ရွိမည္ မလြဲပါ။ ေဆြဇင္ လတ္ ကိုယ္ေပၚမွာ ဒီလို မ်ိဳးေတြျမင္ခဲ႕သည္ဟု ၀ဏၰရွိန္ ေျပာဖူးသည္။ မခင္ျမရင္ ဆီမွာ ကၽြန္ ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ခဲ႕ဖူးသည္။ ေဆြဇင္လတ္ ႏွင့္ မခင္ျမရင္ သည္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ သိကၽြမ္းသည္ မွအပ တစံုတရာ သက္ဆိုင္ ျခင္း မရွိၾကပါ။ ပုလဲရည္ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူမိန္းကေလး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ႏွစ္ ေယာက္၏ အေန အထားကလည္း ခ်စ္သူအဆင့္ ကိုေက်ာ္လြန္ခဲ႕ျပီဟု ဆို ႏိုင္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္းကို သိသင့္သည္ ဟုထင္မိပါသည္။ “ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “မေျပာျပလို႕ မရဘူးလား” “ကိုယ္ အတင္းမေတာင္းဆိုပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သိခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပဲ” “ၾကာရင္ေပ်ာက္သြားမွာပါ၊” http://achittatkatho.net    Page 131  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ပုလဲ အသံကေတာင္းပန္ တိုးလွ်ိဳးေနသလိုပင္။ ဆို႕နင့္တိမ္၀င္ေန၏။ ဆက္၍ ေမးရမွာ ကၽြန္ ေတာ္ ၀န္ေလးေနမိ၏။ သို႕ေသာ္သိခ်င္စိတ္ ကိုလည္း မေဖ်ာက္ဖ်က္ ႏိုင္သျဖင့္ ပုလဲ ေျပာ ခ်င္ လာေအာင္ လွည့္ပတ္ေမးဖို႕ စဥ္းစားလိုက္သည္။ အနားထိတိုးကပ္ျပီးဖက္လိုက္ေသာ အခါ ပုလဲတုန္တုန္ရီရီ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္သို႕ပါလာသည္။ “ညတုန္းက မီးပိတ္ ခိုင္းတာ ကိုယ္ဒါေတြ ျမင္သြားမွာ စိုးလို႕လား” “မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူး” ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ကို အတင္းေခါင္း၀င္တိုးရင္း ပုလဲ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာ ျငင္းသည္။ “မေန႔က ဒါေတြကို သတိလံုး၀ မရဘူး၊ ပုလဲက မိန္းကေလးပါ ကိုလင္းရယ္၊ ကိုလင္း ကိုခ်စ္လို႔ အလိုလိုက္ခ်င္တယ္၊ ရွက္လဲ အရမ္းရွက္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မီးပိတ္ခိုင္းတာပါ” ညတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုလဲ ဘယ္ေလာက္လိုက္ေလ်ာခဲ႕သည္ ကို ျပန္ေတြးမိေသာ အခါ သနားစိတ္ ၀င္လာမိသည္။ဖရိုဖရဲႏွင့္ရႈပ္ပြေနေသာ ဆံႏြယ္ေလးေတြကိုသပ္တင္ေပးလိုက္ရင္း “အခုေကာ ရွက္ေသးလားပုလဲ၊ မရွက္နဲ႕ေတာ့ေနာ္” “ေၾကာက္တယ္” “ဘာကိုေၾကာက္တာလဲ” “ပုလဲ မေျဖခ်င္တာေတြကို အတင္းေမးမွာကို ေၾကာက္တယ္” “မေျဖခ်င္ မေျဖပါနဲ႕၊ ကိုယ္အတင္းမေမးပါဘူး” “ကိုလင္း စိတ္မဆိုးပါဘူးေနာ္” “မဆိုးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သိေတာ့ သိခ်င္တယ္” ပုလဲ အငိုတိတ္ျပီး အနည္းငယ္ တည္ျငိမ္မႈရလာေန ျပီဟုထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ဖက္ျပီး မွီေနေသာ မ်က္ႏွာေလးမွာ အငိုရိပ္ေတြ ေပ်ာက္သေလာက္ျဖစ္ေနသည္။ ခုနက တင္းတင္း စု ကိုင္ထားသည့္ ေစာင္ကိုလက္လႊတ္လိုက္ျပီျဖစ္ရာ ကိုယ္အထက္ပိုင္း က လံုလံုျခံဳျခံဳ မဟုတ္ေတာ့။ “ပုလဲ ကိုလင္း ကိုခ်စ္တဲ႕ အထဲမွာ အဲဒါေၾကာင့္လဲပါတယ္” “ဘာကိုလဲ” “သူမ်ားကို နားလည္ေပးတတ္တာ၊ ညွာတာေထာက္ထားတတ္တာ ကိုေပါ့” “ဒါကေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႕ ကိုယ္ဆိုတာ ရွိတတ္ တာပဲ ပုလဲ ရာ” “ပုလဲ စဥ္းစားေနပါတယ္၊ ပုလဲ နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ကိုလင္း မသိတာ ေတြ ကိုရွင္းျပဖို႕၊ သတၱိေမြး ၾကည့္ ပါ့မယ္” “ဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား” “အင္း” “ဒါဆိုလဲ ဘာမွ မေျပာနဲ႕ေတာ့ အားလံုးေမ႕ထားလိုက္ေတာ့၊ ကိုယ္တို႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေနၾကမယ္ ေလ” http://achittatkatho.net    Page 132  http://achittatkatho.net   “ကိုလင္း တကယ္ေပ်ာ္ ႏိုင္လား” “တကယ္ပါ” “အင္းေလ၊ ကိုလင္း ေပ်ာ္ရင္ ပုလဲ လည္းေပ်ာ္မွာပါ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ပုလဲ မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ျပန္ေ၀႕လာျပီး အသံလည္း ျပန္တုန္လာသည္။ ပုလဲ ဒီလို ျဖစ္သည္ ကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကည့္ရက္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ အာရံုေျပာင္းဖို႕ ၾကိဳးစားရသည္။ ေစာင္လြတ္ေန ျပီျဖစ္ေသာ ေက်ာျပင္ျဖဴႏုႏုေလးကို လက္ျဖင့္သပ္ေပးရင္း ေျပာလိုက္မိ၏။ “ပုလဲ အသားေလးက အရမ္းႏူးညံ့တာပဲကြာ၊ ေခ်ာမြတ္ေနတာပဲ ကိုင္လို႕လည္း အရမ္းေကာင္း တယ္” ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေမာ့ၾကည့္ျပီးခပ္မဲ႔မဲ႔ ေလးျပံဳးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အေပၚပိုင္းက ေစာင္ကို လံုး လံုးလ်ားလ်ား ခြာခ်လိုက္ရာ တြန္႕ကနဲ ျဖစ္သြား ေသာ္လည္း ပုလဲ မကန္႕ကြက္။ “ဒါေပမယ့္ ေရွ႕က ပိုကိုင္လို႕ ေကာင္းတယ္ သိလား” ရင္သားတဖက္ကို သာသာေလးပြတ္လိုက္ရာ ထိုလက္ကုိ ဖ်တ္ကနဲျမည္ေအာင္ပုလဲ ရိုတ္ လိုက္သည္။ “ေစာေစာစီးစီး ကိုလင္းရယ္” “ဒါဆို ညမွလား” “ကိုလင္း ကလဲကြာ၊ စိတ္ညစ္ေနတာကို ေပါက္ကရေတြ လာေျပာေနတယ္” “တကယ္ေျပာတာ၊ ကိုယ္ပုလဲ ဆီကေနလံုး၀ မျပန္ေတာ့ဘူး” “မျပန္နဲ႕၊ မျပန္နဲ႕ တသက္လံုးေန ဟုတ္ျပီလား” ပုလဲ နည္းနည္း ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္လာမွန္းသိ၍ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္စသည္။ “ပုလဲ ကိုယ့္ကို မရွက္နဲ႕ေတာ့ေနာ္” “ဟာကြာ၊ အဲဒါက သူ႕ အလိုလို ရွက္တာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ” မခ်ိဳ မခ်ဥ္ အျပံဳးေလး တခု မ်က္ႏွာေပၚျပန္ေရာက္လာျပီး “ေနာက္က်ရင္ေတာ့ မသိဘူးေလ၊ အသားက်ခ်င္က်သြားမွာေပါ့” “အခုေတာင္ အသားက်ေနျပီပဲလို႕” ဟာလာဟင္းလင္း ကိုယ္အေပၚပိုင္းကို တင္းတင္းဖက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္မိ၏။ ခြန္းတံု႕မျပန္ေသာ္လည္း ခါးကို ဆြဲဆိတ္တာ ခံလိုက္ ရပါသည္။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ကၽြန္ေတာ္ တေန႔လံုး ပုလဲ ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ႏွင့္ ဂရုစိုက္ေနခဲ႕သည္။ ပုလဲ အေျခအေန တိုးတက္လာသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း တခ်က္တခ်က္ ေတြ ငိုင္ငိုင္ေတြေတြ ျဖစ္သြားတတ္ သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စကားကိုလည္း သတိထားေျပာရသည္။ အမ်ားဆံုးေျပာ ျဖစ္သည္က သူမ ကို http://achittatkatho.net    Page 133  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    စိတ္ရႊင္လန္းေစႏိုင္မည့္ စေသာေနာက္ေသာ စကားေတြသာျဖစ္သည္။ မနက္ ကစိတ္အေျပာင္းအလည္း ျဖစ္ေစရန္ အျပင္ေခၚထုတ္ခဲ႕သည္။ “အ၀တ္လဲ လိုက္ပါလား၊ ေရခ်ိဳးခ်င္ခ်ိဳးလိုက္ ေလ၊ လန္းသြားေအာင္” ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္မထ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနသည္။ “ကိုယ္တေန႕လံုး ဖက္ထားရမွာလား” “ဘယ္သူက ဖက္ခိုင္းထားလို႔လဲ” ကၽြန္ေတာ့္ ကို တြန္းဖယ္ျပီးထရပ္လိုက္သည္။ ေစာင္ကို ကပိုကရိုပတ္ထားေသာ ပုလဲ အသြင္ က ခ်စ္စရာေကာင္းေနသည္။ “ကိုလင္း အျပင္ထြက္” “မထြက္ပါဘူး” “ဟာကြာ” ပုလဲ ခနရပ္ေနေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က တုတ္တုတ္ မွ မလႈပ္ေသာ အခါ ေျခေလးေဆာင့္ ျပီး အခန္းေထာင္႔ မွာသြားျပီး ထမိန္ႏွင့္ ေစာင္လဲ၀တ္လိုက္သည္။ “ကိုလင္း ေရခ်ိဳးဦးမလား” “လဲစရာမွ မပါတာ” “ပုလဲ အ၀တ္ေတြ ရွိပါတယ္” ထမိန္ရင္လွ်ားေလး ႏွင့္ ပုလဲ ကို မက္မက္ေမာေမာ ၾကည့္မိသည္။ “သိပ္မၾကည့္နဲ႕ ပုလဲ မေနတတ္ေတာ့ဘူး” ပုလဲ ေရခ်ိဳးျပီးျပန္လာေတာ့ လည္း ကၽြန္ေတာ္က အခန္းထဲမွာပဲဆက္ေန သျဖင့္ သူ႕ခမ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕မွာပင္ ျပင္ဆင္ဖီးလိမ္း အ၀တ္အစားလဲရသည္။ နီလာေရာင္ ရင့္ရင့္ ၀မ္းဆက္ ႏွင့္ ျမန္မာဆန္ဆန္ ၀တ္ထားေသာ ပုလဲသည္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲ တြင္ အရင္ကထက္ ပို လွေနသည္။ မနက္စာ စားျပီးေနာက္ ပုလဲကို ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေခၚသြားသည္။ “ပုလဲ အခန္းက ငွားထားတာ မဟုတ္လား၊ ဒါက ကိုယ့္ အပိုင္ေလ၊ ပုလဲ ဒီမွာ လိုက္ေနလည္း ရတယ္” “ၾကည့္ေသးတာေပါ့ ကိုလင္းရယ္” ပုလဲ အသံ က အသက္မပါ။ “တူတူ မေနခ်င္လု႕လား” ိ “ေျပာဖို႕ေတာင္ မလိုပါဘူး ကိုလင္းရာ၊ ဒါေပမယ့္ ခုပုလဲ မွာစဥ္းစားစရာ ေတြ ရွိေနေသးတယ္” “ဘာစဥ္းစားေနတာ လဲ၊ ဒီည ဘယ္အိမ္မွာ အိပ္ရင္ေကာင္း မလဲ လို႕လား၊ ကိုယ့္ဆီ မွာေတာ့ ေခါင္းအံုး ႏွစ္လံုးရွိတယ္၊ ပုလဲ က ပိန္ပိန္ေလးပဲ၊ ကိုယ့္ကတင္က ဆန္႕ပါတယ္” ု “ဘယ္သူက သူ႕အိမ္မွာ အိပ္မယ္ ေျပာလို႕လဲ” “ဒါဆိုလဲ ကိုယ္ပဲ ပုလဲ အိမ္လိုက္ခဲ႕တာေပါ့” http://achittatkatho.net    Page 134  http://achittatkatho.net   ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုတအံ့တၾသၾကည့္သည္။ “ကိုလင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ” “ဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ ဘာလဲ မေခၚခ်င္ဘူးလား” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ခက္ေတာ့ တာပါပဲ၊ ပုလဲ ေလ ရီလဲ ရီခ်င္တယ္ ငိုလဲ ငိုခ်င္တယ္၊ ဘာေတြ ျဖစ္ေနမွန္းကို မသိ ေတာ့ပါဘူး” ကၽြန္ေတာ္ တို႕၏ အေျခအေန ေျပာင္းလည္း သြားခ်င္းက အရွိန္ျမန္လြန္းသည္။ ဒါကို လက္ခံ ဖို႕ ပုလဲ အတြက္ အခက္အခဲ ရွိေနပံုရသည္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ႏွင့္ ေ၀ခြဲမရသည့္ မ်က္ႏွာ ေလး ႏွင့္ ထိုင္ေနသည့္ ပုလဲ ေဘး မွာ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ “ေရသြားခ်ိဳးေလ” “ကိုယ္ေရခ်ိဳး ေနတုန္း ပုလဲထြက္သြားရင္ဘယ္လို လုပ္မလဲ” “မသြားဘူး စိတ္ခ်” “မၾကာခင္ လက္ထပ္ေတာ့မွာပဲ ပုလဲရယ္၊ တူတူပဲ ေနၾကမယ္ေနာ္” အရည္လည္ေနေသာ မ်က္လံုးေတြ ႏွင့္ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္သည္။ “ကိုလင္း ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီလား” “ကိုယ့္ဖက္က အဆင္သင့္ပဲ၊ ပုလဲ ဖက္ကပဲ လိုေတာ့တယ္” “ပုလဲ လည္း အခ်ိန္တိုင္း ဒါကိုပဲ စဥ္းစားေနတာပါ၊ စိတ္ခ်ပါ။ ကိုလင္းစိတ္ခ်မ္းသာ ဖို႕ကိုပဲ ပုလဲ လိုခ်င္တာ ကို္လင္း ယံုေနာ္” “ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ေလ၊ စဥ္းစားေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာလဲ တူတူပဲ စဥ္းစားၾကမယ္ေလ” “ကိုလင္းက ပုလဲ ထက္ အသက္အမ်ားၾကီး ၾကီးတယ္ေနာ္၊ ခုက်ေတာ့ ကေလး က်ေနတာပဲ” “အခ်စ္နဲ႕ ေတြ႕ရင္ လူဆိုတာ ကေလးဆန္ သြားတတ္တယ္တဲ႕” “ဘယ္သူေျပာတဲ႕ စကားလဲ” “ကိုယ္ေျပာတာေလ” “ဟုတ္သားပဲ၊ ကိုလင္း က ပညာရွိၾကီးဆိုတာ ပုလဲ ေမ႕သြားတယ္၊ ကဲပညာရွိၾကီးရယ္ ေရသြား ခ်ိဳးပါေတာ့၊ သူမ်ားက သန္႕ရွင္းေမႊးၾကိဳင္ေနတာ၊ သူက ေရလဲ မခ်ိဳးဘူး၊ မ်က္ႏွာလဲ မသစ္ရ ေသးဘူး၊ ညစ္ပတ္ ေနတာပဲ” ကၽြန္ေတာ္ ေရခ်ိဳး အ၀တ္လဲေနခ်ိန္ တြင္ ပုလဲ အိမ္ေရွ႕မွာ စာဖတ္ရင္းေစာင့္ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဆီးၾကိဳ ျပီးနမ္း၏။ “ေစာင့္ေနရတာ ၾကာေတာ့ လြမ္းလို႕” တခါလာနမ္းသည့္ ပုလဲကို ဆယ္ခါမက ျပန္နမ္းလိုက္သည္။ ၾကည္လင္ရႊင္ပ်ေသာ ပုလဲ ရယ္ သံေလးေတြေၾကာင့္ အျမဲလို တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ေန တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္း က သာသာယာယာရွိသြားသည္။ ေန႔လည္ခင္း တခုလံုး ပုလဲၾကည္ၾကည္ လင္လင္ရွိသည္။ ပိုျပီး စိတ္ၾကည္လင္ေစဖို႔ ေရႊတိဂံု ဘုရား http://achittatkatho.net    Page 135  http://achittatkatho.net   သို႕ေခၚသြားေတာ့မွ ပုလဲ မ်က္ႏွာ ျပန္ပ်က္သည္။ “ဘာျဖစ္လို႕ လဲ ပုလဲရယ္” “ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  မ်က္ႏွာ မေကာင္းေသာ္လည္း ပုလဲ ဘုရားကို အၾကာၾကီးရွိခိုးသည္။ ေဘးက ထိုင္ေစာင့္ ေန ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေညာင္းလာ၍ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ အေညာင္းေျဖလိုက္ရေသာ္လည္း က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္ေနသည့္ ပုလဲ က မေညာင္းသလိုပင္။ ဘုရားက အျပန္မွာ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲ သြားေတာ့ ပုလဲ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ ျပန္ျဖစ္လာ၏။ ျပီးေတာ့ ကား ေလွ်ာက္စီး ၾကျပီး သိပ္မေမွာင္ခင္ ပုလဲအိမ္ကို ျပန္ခဲ႕သည္။ ပုလဲ က ညနက္မွျပန္လွ်င္ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္တတ္သည္ ဆိုသည့္အတြက္ ညစာကို ေစာေစာစားျပီးတာႏွင့္ တန္း ျပန္လိုက္သည္။ “ကိုယ္လိုက္လာတာကို ေဘးပတ္၀န္းက်င္က မေျပာေလာက္ပါဘူးေနာ္” ခပ္တည္တည္ ႏွင့္ လိုက္လာျပီးမွ ေမးမိသည္။ “ေအာက္ထပ္ကေတာ့ လူမရွိဘူး၊ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္အခန္းက အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ ပဲ ရွိတာ၊ သူတို႕ကလဲ အျပင္သိပ္မထြက္ေတာ့ ကိုလင္းရွိတာ သိေတာင္သိၾကမွာ မဟုတ္ပါ ဘူး” “ဒါဆိုရင္ေတာ္ေသးတာေပါ့” “အခုမွ လာျပီးစိုးရိမ္ျပေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ရင္ အျပင္မထြက္နဲ႕ေနာ္၊ အခန္းထဲမွာ ပဲေသာက္၊ ပုလဲ ကျပသနာ မရွိဘူး၊ အားမနာနဲ႕” ဒီညလည္း ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ဖို႕ကိစၥ ကို ပုလဲ လက္ခံလိုက္ပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ပုလဲကို ထားျပီး မသြားခ်င္ပါ။ ပုလဲ စိတ္ၾကည္သည့္ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ျပီး သူမ ကိုယ္ေပၚက ဒါဏ္ ရာေတြ အေၾကာင္း ေမးဖို႕ အၾကံရွိတာေၾကာင့္လည္းပါပါသည္။ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ျပီး အၾကံထုတ္ေနစဥ္ ပုလဲ အ၀တ္လဲျပီး ျပန္ထြက္လာသည္။ ခ်ည္သား ကာ ကီ ေရာင္ အက်ၤ ီပြပြ ႏွင့္ ထမိန္ကေတာ့ မေန႕က ၀တ္ခဲ႕သည့္ ပန္းႏုေရာင္ေလးပင္။ “မေန႕က၀တ္တဲ႕ လံုခ်ည္ ပဲ မဟုတ္လား၊ ႏွစ္ရက္ေတာင္၀တ္တယ္” “မေန႕က ၀တ္ေကာ၀တ္လိုက္ရလို႕လား၊ သူပဲ ဟြန္း” ေျခေဆာင့္ကာေျပာလိုက္ေသာ ပုလဲကိုၾကည့္ရင္း မ်က္လံုးေတြက ခါးေအာက္ပိုင္း ကိုေရာက္ သြားသည္။ ဒါဏ္ရာေတြကို မ်က္စိထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွားျပန္ျမင္ေယာင္မိ၏။ “ကိုလင္း” စားပြဲေလးေပၚမွာ တင္ထားသည့္ ဂ်ာနယ္ နွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာက္ေပါက္သည္။ မ်က္စိ မ်က္ႏွာ လည္းေတာ္ေတာ္ ပ်က္ေန၏။ “ဘာလဲ ပုလဲရဲ႕၊ အလန္႕တၾကားနဲ႕” “ကိုလင္း ဘယ္ကိုၾကည့္တယ္၊ ဘာေတြစဥ္းစားေနတယ္ ဆိုတာ သိတယ္ေနာ္” “ဘာမွ မစဥ္းစားပါဘူး” http://achittatkatho.net    Page 136  http://achittatkatho.net   “ကိုလင္းညာတယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်လာျပန္၏။ ကၽြန္ေတာ္ တေန႕လံုးၾကိဳးစားခဲ႕သမွ် အစ ျပန္ ေရာက္သြားသည့္ အတြက္အလြန္စိတ္ပ်က္ မိသည္။ “ပုလဲ” “မလာနဲ႕၊ ပုလဲ ကိုလည္း မထိနဲ႕၊ ပုလဲ ဖာသာေနပါရေစ” အနားကပ္လာသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို အတင္းတြန္းထုတ္သည္။ မရအရ အတင္း၀င္ဖက္သည့္ အခါ လည္း အားကုန္ရုန္း၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလံုး၀ အထိမခံ။ “ကိုယ္ေျပာတာနားေထာင္ပါဦး” “ကိုလင္း၊ ပုလဲ ေျပာမယ္၊ ပုလဲ ကိုလင္းကို စိတ္ဆိုးေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုလင္းမွာ ပုလဲ စိတ္ဆိုး စရာ အေၾကာင္း ဘာမွ မရွိဘူး၊ ခုပုလဲ ဖာသာေနပါရေစ” ပုလဲ သည္ နားလည္ရခက္ေသာ မိန္းကေလး တေယာက္ဆိုတာ သိသိႏွင့္ ခ်စ္ခဲ႔ မိသည့္တိုင္ နားမလည္ရတာေတြ မ်ားလာေသာ အခါ အားေလ်ာ့ခ်င္လာသည္။ “ကိုယ္ျပန္ရမွာလား” စိတ္ရႈပ္ေထြးသည့္ အမူအရာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုၾကည့္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းကိုက္ထား ၏။ ခပ္ၾကာၾကာစိုက္ၾကည့္ေနျပီးမွ မ်က္ႏွာလႊဲကာ “သေဘာပဲေလ” “ဒါဆိုလဲ ကိုယ္သြားမယ္၊ မနက္ျဖန္မွျပန္လာခဲ႕မယ္၊ ဘယ္မွ ေလွ်ာက္သြားမေနနဲ႕” စကားျပန္မရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ထထြက္လာခဲ႕သည္။ တံခါးဖြင့္ရင္း ပုလဲကို ျပန္ၾကည့္လို္က္ ေခါင္းငံု႕ျပီး မ်က္ရည္တြင္တြငက်ေနသည့္ ျမင္ကြင္းက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ စိတ္ထိခိုက္ ခံစားေနရေသာ ္ ခ်စ္သူကို ထားသြားဖို႕ ေျခကိုဆက္လွမ္းလို႕ မရေတာ့။ ကၽြန္ ေတာ္ ျပန္လွည့္၀င္ခဲ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္၀င္လာတာကို ပုလဲ တခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး ျပန္လွည့္သြားသည္။ ဘာေၾကာင့္ ျပန္လာသလဲ ဟုလည္း မေမးပါ။ သူမႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ အရိပ္အေျခ ၾကည့္ ေနသည္။ ပုလဲ ငိုေနတုန္း ရွိေသး၏။ သူမ မွာ ခုေလာက္အထိ စိတ္ထိခိုက္ေၾကကြဲ စရာ အေၾကာင္းအရာ တခုခု မလြဲ မေသြ ရွိရမည္။ ထိုအရာ ကို ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္၏။ သိမွသာ ကူ ညီေျဖရွင္း ေပးလို႕ရမည္ျဖစ္သည္။ လတ္တေလာမွာ ေတာ့ ပုလဲက ကၽြန္ေတာ့္ အကူအညီ ယူ ခ်င္ပံုမရ။ ဖြင့္ေျပာလာသည့္ အခ်ိန္အထိ ေစာင့္ဖို႕သာရွိေတာ့သည္။ ၾကည့္ေနရင္း တလႈပ္လႈပ္ေက်ာျပင္ေလး ျငိမ္သြားသည္ကုိ သတိျပဳ လိုက္မိသည္။ အငို တိတ္ သြားျပီ။ ကၽြန္ေတာ့ဖက္ကိုေတာ့ လွည့္မလာေသး။ “ပုလဲ” လံုး၀လွည့္ မၾကည့္ပါ။ http://achittatkatho.net    Page 137  http://achittatkatho.net   “ပုလဲ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ေနာက္တခြန္းထပ္ အေခၚလိုက္တြင္ ေက်ာျပင္ကျပန္ျပီးတုန္တုန္ဆတ္ဆတ္ ျဖစ္လာသည္။ ပုလဲ ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ပထမဆံုးအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္လာသည္။ ဘာမွလုပ္ေပးခြင့္ ေျဖ သိမ္႔ေပးခြင့္ လည္းမေပး သျဖင့္ ဒီတိုင္းထိုင္ မေနခ်င္တာ ႏွင့္ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္လာခဲ႕သည္။ အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲရင္း ပုလဲ စိတ္ေျပသြားမည့္ အခ်ိန္ကိုေစာင့္သည္။ ပုလဲ က တခါတေလ နားလည္ရခက္သည္။ ခုေနာက္ပိုင္း ပိုနားလည္ရခက္၏။ စိတ္က အစဥ္ သျဖင့္ ေျပာင္းေနသည္။ မေန႕ညက ဆိုလွ်င္ စုန္းလိုလို ပေယာဂ လိုလိုမ်ိဳး အမူအရာေတြ ျမင္ ရသည္။ ပုလဲ မွာ စိတ္ထိခိုက္စရာအေၾကာင္းတခုခု ရွိမည္ ဆိုတာကို သံသယ မရွိပါ။ ပုလဲ ဆီ မွာေတြ႕ ရသည့္ဒါဏ္ရာေတြ ကလည္း ထိုအေၾကာင္း ႏွင့္ ပတ္သက္မႈ ရွိေကာင္း ရွိေနႏိုင္ သည္။ ေဆြဇင္လတ္၊ မခင္ျမရင္ ႏွင့္ ပုလဲ တို႕သည္ ဘယ္လို မိန္းမ မ်ိဳးေတြနည္း။ ေနာက္ ျပီး ဒါဏ္ရာေတြ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ ေနရာ အေနအထားအရ ဆိုလွ်င္ သူတို႕ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီး မွ သာ ဒီလိုျဖစ္မည့္ သေဘာမ်ိဳးေတြ႕ေနရသည္။ အေတြးေတြထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္ မူးရင္း တေန႕ခင္းလံုး ဟိုဒီေလွ်ာက္သြားေနခဲ႕သည့္အေညာင္း ေတြလည္း လဲေလ်ာင္း ေနလိုက္မွ မွ ေျပေလ်ာ့ သြား ေသာ အခါ မ်က္ေတာင္စင္းခ်င္ လာ သည္။ စိတ္ကိုသာေလွ်ာ့ခ်လိုက္လွ်င္ အိပ္ေပ်ာ္သြား ႏိုင္ သည္။ ခုေတာ့ ပုလဲ ေၾကာင့္ ေနာက္ ဆံငင္ေနသျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္သည့္ဆီအထိေတာ့ မေရာက္ပါ။ အရင္ကဆိုလွ်င္ စိတ္ၾကာၾကာမညစ္တတ္ေသာပုလဲ ဒီေန႕ေတာ့ အေတာ္ၾကာသည္။ ပုလဲ အထဲသို႕ ၀င္လာခ်ိန္တြင္ နာရီမၾကည့္မိ၍ အခ်ိန္မသိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အခန္းထဲ ၀င္ လာျပီး အနည္းဆံုးတနာရီေလာက္ေတာ့ ရွိျပီထင္သည္။ မ်က္နာက နီေရာင္သန္းျပီး မ်က္လံုးေတြ မို႕အစ္ေနေသာ္လည္း ငိုေနသည့္ ပံုမရွိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ၀င္ထိုင္သည္။ ေသြးတိုးစမ္းသည့္ အေနျဖင့္ လက္ကိုလွမ္း ကိုင္လိုက္ရာ မရုန္းပါ။ အေျခအေန ေကာင္းသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လွ်က္ဆြဲ လွဲလိုက္ရာ အလိုက္သင့္ေလးပါလာသည္။ “စကားေျပာလို႕ရျပီလားပုလဲ” “အင္း” ပုလဲ ပိုျပီးစိတ္ေပ်ာ့ေျပာင္းေစရန္ စကားမေျပာခင္ နဖူးေလးကို အရင္နမ္းလိုက္သည္။ ပုလဲ ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္နမ္းသည္။ “ကိုလင္း စိတ္ညစ္သြားတယ္ မဟုတ္လား၊ ျပန္ေလ်ာ္ေပးတာ” ဒါဆိုလွ်င္ေတာ့ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္ေနျပီဟု ယူဆလို႕ရႏိုင္သည္။ “ဒါဆိုေျပာျပီေနာ္” “အင္း” http://achittatkatho.net    Page 138  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ပုတ္သင္ညိဳမေလး ကို ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပသည္။ “အခု ပုလဲ မွာ စိတ္ညစ္စရာ အခက္အခဲတခုခု ရွိတယ္ ဆိုပါေတာ့၊ ပုလဲ အေနနဲ႕ ကိုယ့္ကို ဖြင့္ေျပာမယ္ ဆိုေျပာႏိုင္တယ္၊ ပုလဲ အတြက္ကိုယ္တတ္ ႏိုင္တာလုပ္ေပးမယ္။ တကယ္ လို႕ မေျပာခ်င္ဘူးထား၊ အဲဒါကို ေမ႕ပစ္လိုက္ေတာ့၊ ကိုယ္ဘာမွ ေမးလဲ မေမးဘူး၊ကိုယ့္ကို ေျပာ ျပစရာလဲ မလိုဘူး၊ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာ က ပုလဲ နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ခ်စ္သြားၾကဖို႕ပဲ၊ ေရွ႕ ကိုပဲ သြားၾကမယ္” ပုလဲ ျငိမ္ျငိမ္ေလး နားေထာင္ေနရွာပါသည္။ ျပီးေတာ့မွ “ပုလဲ လည္း အဲဒီလိုပဲျဖစ္ခ်င္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိုလင္းရယ္” စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့စြာေျပာရင္း မ်က္ႏွာညိဳးက်သြားျပန္သည္။ “ဒီေကာင္မေလး ရူးေနတယ္လို႕ မထင္ဘူးလားကိုလင္း၊ အဲဒီေကာင္မေလးကို ခ်စ္ဖို႕ကိုေရာ စိတ္ပ်က္ မသြားဘူးလား” “အဲဒါေတာ့ စိတ္ခ်၊ ပုလဲေျပာသလို ရူးေနတယ္ဆိုလဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္ပုလဲ ကို အရမ္းခ်စ္မိေနျပီ။ ပုလဲကို လက္ထပ္လို႕ အရူးမလင္လို႕ ေျပာၾကလည္း ေျပာၾကပါေစေတာ့” “ေအာင္မယ္၊ လူကိုမ်ား အရူးမတဲ႕” “အဲဒါ ပုလဲပဲ စေျပာတာေလ၊ ကိုယ္စေျပာတာ မဟုတ္ဘူး” “ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္ေနတာ ၾကာျပီ မဟုတ္လား၊ သိပါတယ္” “မနက္ျဖန္ဘယ္သြားၾကမလဲ ဟင္” “ေန႕တိုင္း ေလွ်ာက္သြားေနတာ မေကာင္းပါဘူး ကိုလင္းရယ္” “ဒါဆို အိမ္ထဲမွာပဲ ေနၾကမယ္ေလ” “သူ႕အိမ္က်ေနတာပဲ” “ဒါဆိုလဲ ကိုယ့္ အိမ္လိုက္ခဲ႕ေပါ့” “မလိုက္ခ်င္ပါဘူး၊ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ေနမွာေပါ့” ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို တမင္လိုက္ျပီးစကားကပ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အခုနကပံုမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့။ သူမ၏ စိတ္အေျပာင္းအလဲ က နားလည္ရခက္လွသည္။ စိတ္မၾကည္မလင္ ျဖစ္လွ်င္ ေရရွည္ မဟုတ္။ ျပန္စိတ္ေျပသြားတတ္ သူလို႕သာ နားလည္ထားရေတာ့မည့္သေဘာပါေပ။ “ပုလဲ ဒီေန႕ ေစာေစာ ျပန္လာလို႕လားမသိဘူးေနာ္၊ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး” “ကိုလင္း ကျဖစ္ေစခ်င္လို႕လား” “မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့” “ေျပာလို႔ မရဘူးေလ၊ ျဖစ္ခ်င္လဲ ထျဖစ္မွာေပါ့၊ ပုလဲ အခန္းထဲကို လည္း အခု အေမွာင့္ ပေယာဂ ၀င္ေနတာပဲ လို႕” စကားျပိဳင္ျပီးေျပာမေနေတာ့ လူကိုသာ အမိအရဆြဲယူလိုက္သည္။ http://achittatkatho.net    Page 139  http://achittatkatho.net   သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ဟာကြာ၊ ခ်စ္တယ္လဲ ဆိုေသးရဲ႕ ဖက္လုိက္ရင္ တအားၾကီးပဲ” “ေျဖးေျဖး ဖက္ရမွာလား” “ကိုလင္းေနာ္” ပုလဲကိုယ္ေငြ႕ေလးက ေႏြးေနသည္။ ပုလဲကို ဖက္ထားလွ်က္ႏွင့္ တေစာင္းေနရာ မွ ပက္လက္ လွန္လိုက္ေသာ အခါ ကိုယ္လံုးေႏြးေႏြးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ေပၚ ေရာက္လာသည္။ ငိုထား၍ မို႕ ေနေသာ မ်က္လံုးေတြ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ “တူတူ ေနၾကမယ္ေနာ္” “စဥ္းစားေနပါတယ္ ကိုလင္းရယ္” “ပုလဲက စဥ္းစားတာ မွ မဟုတ္တာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႏွိပ္စက္ေနတာပဲ” “အဲဒါ ပုလဲ ၀ဋ္ေၾကြးေပါ့” “ကိုယ္တခု ေမးမယ္၊ ပုလဲ ခုလို ကိုယ္နဲ႕ေနရတာ ေပ်ာ္သလား” “ေမးစရာေတာင္ မလိုပါဘူး၊ ေပ်ာ္လြန္းလို႕ ေၾကာက္ေနတာ” “ဘာကိုေၾကာက္တာလဲ၊ ကိုယ့္ကိုေၾကာက္တာလား” “ကိုလင္း ကိုဘာလို႕ေၾကာက္ရမွာလဲ၊ မေၾကာက္ဘူး၊ ခ်စ္တယ္” “ဒါဆို ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ” မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားျပန္သည္။ “ကိုလင္း မသိပါဘူး၊ သိလဲ မသိေစခ်င္ပါဘူး၊ သိရင္ ကိုလင္းလဲစိတ္ညစ္ရလိမ္႕မယ္” “ပုလဲ တေယာက္ထဲ စိတ္ညစ္တာ ဘယ္ၾကည့္ရက္မလဲ။ စိတ္ညစ္ေတာ့လဲ တူတူေပါ့၊ မဟုတ္ ဘူးလား” ပုလဲ ငိုင္ေတြ ေနသည္။ “တေန႕ေတာ့ ကိုလင္းသိလာမွာပါ၊ အဲဒီ အခ်ိန္ အထိ မေစာင့္ေပးႏိုင္ဘးလား” ူ “အိုေက၊ ကိုယ္ေစာင့္ေပးႏိုင္တယ္၊ အေရးၾကီးတာက ကိုယ္တို႕ အျမန္ဆံုး တူတူေနႏိုင္ဖို႕ ပဲ” “ခုလဲ ေနေနတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား” “ကိုယ္ေျပာခ်င္တာက တရား၀င္ေျပာတာ” “တရား၀င္တယ္ မ၀င္ဘူးဆိုတာ လူေတြသတ္မွတ္ခ်က္ပါကိုလင္းရာ၊ ကိုလင္း နဲ႕ ပုလဲ နား လည္ရင္ျပီးတာပဲ” “ဟုတ္ျပီေလ၊ ဒါျဖင့္လဲ ကိုယ္ဒီအိမ္က မျပန္ရံုရွိေတာ့တာေပါ့” “ဘယ္သူက ျပန္ခိုင္းေနလို႕လဲ၊ သူ႕ဟာသူ စိတ္ေကာက္ျပီးေတာ့ ျပန္မယ္လုပ္တာ၊ ဘာျဖစ္ လို႕ ျပန္၀င္လာတာလဲ” “ပုလဲ ပဲ ျပန္ခ်င္ျပန္ဆို” “ဒါကေတာ့၊ ကိုလင္း ကျပန္မယ္ ဆိုရင္ ပုလဲ တားလို႕ ဘယ္ေကာင္းမွာလဲ၊ ကဲ ပါ… ေအာက္ ကို ခ်ေပးေတာ့ ကြာ၊ သူ မေညာင္းဘူးလား” “ပုလဲ က ေအာက္မွာေနခ်င္တာလား” http://achittatkatho.net    Page 140  http://achittatkatho.net   “ဟာကြာ … ယုတ္မာတယ္၊ ကဲ …ကဲ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုဆိတ္ဆြဲသည္။ ထုရိုတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ မနာပါ။ ပုလဲ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာ သည့္ အတြက္ သာေက်နပ္မိပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ အခ်စ္ည တည ကို ထပ္မံဖန္ဆင္း ျဖစ္ ၾကသည္။ “မီးမပိတ္ခ်င္ဘူးကြာ၊ ကိုယ္ ပုလဲ ကိုၾကည့္ေနခ်င္တယ္၊ ကိုယ့္ကို ရွက္မေနပါနဲ႕ေတာ့ပုလဲ ရယ္” မ်က္စိမိွတ္ထားလ်က္ကေန ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ “ကိုယ္က ပုလဲ ကို ျမင္ေပမယ့္ ပုလဲက မ်က္စိမွိတ္ထားေတာ့ ကိုယ့္ကို ဘယ္ေတြ႕ေတာ့မွာလဲ” “ကိုလင္း မသိေအာင္ ခိုးၾကည့္မွာေပါ့ ကိုလင္းရဲ႕” ကၽြန္ေတာ္ေပးေသာ အခ်စ္ေတြကို ပုလဲ မက္မက္ေမာေမာ ခံယူသလို လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ တံု႕ ျပန္သည္။ ပုလဲဆံပင္ေတြက ေခါင္းအံုးေပၚတြင္ ဖြာဆန္က်ဲ ေနျပီး နဖူးေပၚက ဆံႏြယ္ေတြက ေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ ေခၽြးေတြ ႏွင့္ကပ္ေန၏။ ခိုးၾကည့္မည္ဟု ေျပာထားေသာ ပုလဲသည္ သူမ၏ ဒါဏ္ရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကလက္ျဖင့္ ဖြဖြပြတ္ေပးေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရည္လည္ ေန သည့္ မ်က္လံုးရြဲၾကီးေတြ ႏွင့္ စိုက္ၾကည့္သည္။ ပူေႏြးႏုရြေသာ ကိုယ္လံုးေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ၏လႈပ္ရွားမႈတိုင္း ႏွင့္ အတူလိုက္၍ အသက္၀င္ေန၏။ ဒီအခ်ိနေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေရာ ပုလဲ အတြက္ပါ ျပီးျပည့္စံုလြန္းေသာ ကာလတခု ျဖစ္ပါသည္။ ္ ဒီအခ်ိန္ေလးကို ေက်ာ္လြန္သြားလိုစိတ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိပါ။ ပုလဲ မွာလည္း ဒီ္လို ပဲ ထပ္တူျဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ျပီးဆံုးျခင္းတံခါး၀ သို႕ မ ေရာက္ရေလေအာင္ စိတ္ကိုၾကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္ထား၏။ သို႕ေသာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ထိန္းခ်ဳပ္ ထားႏိုင္စြမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့မွာ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚက ၾကြက္သားေတြက ကၽြန္ေတာ္ ေစတိုင္း မနာခံႏိုင္ၾကေတာ့။ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မွာ ပုလဲ ႏွင့္ အနီးဆံုးအထိ တိုးကပ္ျပီး မလြတ္ တမ္းအတင္းဖက္ထားမိသည္။ ပုလဲကလည္း တင္းတင္းေလး ျပန္ဖက္ထား၏။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘး တြင္ တိမ္ေတြ အလိပ္လိပ္ ျဖတ္ေျပးေနသည္ကို မ်က္စိ မွိတ္ထားေသာ္ လည္း စိတ္မွာျမင္သည္။ ဒီအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပုလဲျဖစ္ေနျပီး ပုလဲသည္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနသည္။ ထို႕နည္းတူပင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး မွာ တေယာက္ထဲျဖစ္ေနသည္။ မိန္းမူးဖြယ္ရသကို အျပည့္အ၀ ခံစားျပီးေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ေဘးသို႕ လွိမ္႕ဆင္းဖို႕ျပင္ ေသာ္လည္း ပုလဲက လႊတ္မေပး အတင္းဖက္ထားသည္။ ပုလဲ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ေနေပးလိုက္ပါသည္။ ေနာက္ထပ္နည္းနည္းၾကာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္နားနားကပ္ျပီး “ဆင္းေတာ့ ေလးလာျပီ” “ခုန မေလးဘူးလား” ရွက္ျပံဳးေလးႏွင့္ ေခါင္းကိုခါရင္း “ဟင့္အင္း” http://achittatkatho.net    Page 141  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ခ်စ္သူႏွင့္ ေခါင္းအံုးတလံုးထဲကို ႏွစ္ေယာက္အတူအံုးျပီး အိပ္ရျခင္းကို ဘယ္သူမွ စိတ္အ ေႏွာက္ အယွက္ ျဖစ္မည္ မထင္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ခ်စ္သူႏွင့္ ခ်စ္ျခင္း၏ အရသာကို အျပည့္ အ၀ ခံစားျပီးခါစ တြင္ဆိုလွ်င္ ပိုျပီးေတာင္ မထင္ဖို႕ေကာင္းေသးသည္။ “ျမန္ျမန္ လက္ထပ္ၾကမယ္ေနာ္၊” “ဒါပဲ ေျပာေနတာပဲ” “ကိုယ္က အသက္ၾကီးျပီ ပုလဲရဲ႕၊ ကေလးယူတာ ေနာက္က်လို႕ မျဖစ္ဘူး၊ ေတာ္ၾကာအိုမင္း မစြမ္းျဖစ္မွ ေက်ာင္းစရိတ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေနရဦးမယ္” “ျဖစ္လာမွာ ေပါ့ကိုလင္းရယ္” “ဒီတပတ္ ထဲျဖစ္မွာလား” “အဲ ဒီေလာက္နီးမယ္ မထင္ဘူး၊ တကထဲမွကြာ လူတကိုယ္လံုး သူ႕လက္ထဲေရာက္ေနမွပဲ၊ နည္းနည္း စိတ္ရွည္ေပါ့” ပုလဲ အေနႏွင့္ က်ေတာ့လည္း အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ ငယ္ေနေသးသလိုပင္။ အသက္ငယ္ေသာ္ ျငား ပုလဲမွာ ထိုက္တန္ေသာ ရင့္က်က္မႈ ရွိသင့္သေလာက္ရွိပါသည္။ ပုလဲ အခန္းေလး သည္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လို႕ေန၏။ တေယာက္ထဲ ေနသည့္ မိန္းမငယ္ေလး တေယာက္၏ အခန္းျဖစ္ ေသာ္လည္း ျဖစ္ကတတ္ဆန္း မရွိပါ။ မီးဖိုေခ်ာင္ မွာလည္း ေသေသသပ္သပ္ ရွိေၾကာင္း မေန႕ က အိမ္ေနာက္ဖက္သြားရင္း ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳ ခဲ႕မိသည္။ စည္းစနစ္တက် ေနတတ္ေသာ မိန္းကေလးတေယာက္ အတြက္ အိမ္ေထာင္တခု ကို ထိန္းသိမ္းရန္ အခက္အခဲ မရွိႏိုင္ပါ။ “ဘယ္သြားမလို႕လဲ” အိပ္ေနရာ မွ ပုလဲ ထလုိက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေမး လိုက္မိသည္။ “ဘယ္သြားသြားေပါ့ကြာ၊ သိပ္စပ္စုတာပဲ” အိပ္ယာေဘးမွာက်ေနေသာ ထမိန္ကို ေကာက္ယူမည္ျပဳ ျပီးမွ ပုလဲ ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္ မသိ ျပန္ခ်ျပီး ဒီတိုင္းထြက္သြားသည္။ အကြယ္အကာ ကင္းမဲ႕ေသာ ပုလဲ ကိုယ္လံုးေလးက ေဖြးေဖြးလြ ေနသည္။ အျဖဴေရာင္ ကိုယ္လံုးေလး တံခါး၀ မွာေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ အထိ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ေငးေနမိသည္။ ဒါကို ပုလဲ သာေတြ႕လွ်င္ ဘယ္လိုေျပာမည္ မသိဟု ေတြး မိေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးရ၏။ ခနေလာက္ၾကာေတာ့ ပုလဲျပန္ေရာက္လာသည္။ “ဘာလို႕ ဒီေလာက္ၾကည့္ေနတာလဲ” ကၽြန္ေတာ့္ အၾကည့္စူးစူးေၾကာင့္ ပုလဲ မ်က္ႏွာမွာ သာမက တကိုယ္လံုးပါ ပန္းေရာင္သန္း သြား သလိုရွိသည္။ “လွလုိ႕ေပါ႔” “မေမႏွင္း ဆိုရင္ ဒီ႔ထက္ပို လွမွာပဲေနာ္” “ဒါေတာ့ဘယ္သိမလဲ၊ ကိုယ္က ပုလဲလွလို႕ လွတယ္ေျပာတာ၊ မဆိုင္တာေတြ ဘာလို႕ ေလွ်ာက္ http://achittatkatho.net    Page 142  http://achittatkatho.net   ေျပာေနရတာလဲ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ေအာ္ …ေဟာ္ .. ပုလဲက ရိုးရိုးေျပာတာပါ၊ မေမႏွင္းက ပုလဲထက္လွတာ လူတိုင္းသိတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ မေမႏွင္း သာ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ လွမွာပဲ လို႕ေျပာတာ ဘာျဖစ္လဲ” “ပုလဲက ရိုးရိုးေျပာတာဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲ ရိုးရိုးေျပာရရင္၊ ဟုတ္တယ္၊ ေမနွင္းဦး က အ၀တ္အ စားနဲ႕ လဲလွတယ္၊ အ၀တ္မပါရင္ပိုေတာင္လွဦးမယ္” “ေဟာေတြ႕လား စိတ္ရင္းအမွန္ေတြေပၚလာျပီ” “ပုလဲ ေျပာလို႕ ကိုယ္ေျပာတာပါ” “ကဲပါ၊ ရွိပါေစေတာ့၊ တကယ္လို႕ ပုလဲ နဲ႕သာမေတြ႕ခဲ႕ရင္ ကိုလင္း ဘယ္သူ႕ကို လက္ထပ္ မလဲဲ ဟင္၊ မေမႏွင္း ကို မဟုတ္လား” “မဆိုင္တာက ပါလာျပန္ျပီ၊ ပုလဲ နဲ႕သာေတြ႕ျပီး မခ်စ္ခဲ႕ဘူးဆိုရင္ ဘုန္းၾကီး၀တ္ျဖစ္ မွာေသ ခ်ာတယ္” “တသက္လံုးလား” “တသက္လံုးေပါ့” “ဒါဆိုရင္ေတာ့ ပုလဲက သာသနာဖ်က္မ ျဖစ္ေနျပီေပါ့၊ ပုလဲေၾကာင့္ေတာ့ ကုသိုလ္ေရး မပ်က္ ပါေစနဲ႕ ကိုလင္းရယ္၊ ေကာင္းတာလုပ္တာပဲ လုပ္ပါ၊ ပစၥည္းေလးပါး အတြက္ ပုလဲပဲ ဒကာ မ လုပ္ပါရေစ” သူမႏွင့္ စကားႏိုင္ဆက္လုေန၍ ျပီးမည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ အနားေရာက္လာေသာ ပုလဲကို ဆြဲဖက္လိုက္ျပီး မွီေသာ ေနရာ မွန္သမွ် အကုန္လိုက္နမ္းပစ္လိုက္သည္။ “အား … ယားတယ္ ကိုလင္းရဲ႕၊ ရွက္ရမ္းရမ္း ျပီးေတာ့ သူမ်ားကိုလာဒုကၡ ေပးေနတယ္” အဖက္လုပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ပါ။ ပုလဲ ကိုယ္လံုးေလး ကိုခပ္တင္းတင္း ဖ်စ္ ညွစ္ ျပီး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး နမ္းေနမိသည္။ တကိုယ္လံုးကို လည္း စိတ္ရွိလက္ရွိလိုက္ျပီး ဆုပ္နယ္ ကိုင္တြယ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပုလဲ တြန္႕လိမ္ေနသည္။ ေျခာက္ေသြ႕ေနသည့္ ဒါဏ္ ရာေတြ ေပၚကို လက္ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ပုလဲ ေတာင့္ေတာင့္ေလး ျဖစ္သြားသည္။ စိတ္ အေႏွာက္ အယွက္ျဖစ္သြားမွာ စိုးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က “ေျခာက္ေနပါျပီ၊ ေနာက္ဆို ေပ်ာက္သြားေတာ့မယ္” “အမာရြတ္ေတြက ေတာ့ ေပ်ာက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ က်န္ေနမွာပဲ” ပုလဲ အသံက ခါးသီး ေအးစက္ေနသည္။ “ကိုယ့္ အတြက္ေတာ့ ဒါေတြက ဘာမွ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ပါဘူး” “ဒါေပမယ့္ သိေတာ့ သိခ်င္တယ္ မဟုတ္လား” ပုလဲ ေျပာတာမွန္ေနသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ ဒါဏ္ရာေတြကိုလည္း စိတ္ ၀င္တစားၾကည့္ေနမိသည္။ ခုတၾကိမ္မွာေတာ့ ပုလဲ မကန္႕ကြက္ပါ။ ဖံုးကာ ျခင္းလဲ မလုပ္ ေတာ့ဘဲ သူမ ႏွင့္ မဆိုင္သလို ေနေနသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ မွ ဆီးခံု တခုလံုး ေနရာ လပ္ ပင္မက်န္ေအာင္ http://achittatkatho.net    Page 143  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အမာရြတ္ေလးေတြ ျပည့္ႏွက္ေနသည္ ကိုေတြ႕ရသည္။ ျဖဴေသာ အသား ႏွင့္ေရာေနေသာေၾကာင့္ အနီးကပ္ၾကည့္မွ ျမင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါဏ္ရာ အသစ္ေတြ ထဲက တခ်ိဳ႕သည္ ေတာ္ေတာ္ေလး နက္၏။ “အရမ္းနာ မွာပဲ ေနာ္” မေနႏိုင္ ဘဲေျပာလိုက္ျပီးမွ ပုလဲကို ၾကည့္မိရာ မ်က္ရည္၀ဲေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ ေတာ့္ ကို တခုခုေျပာခ်င္သလို ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေန၏။ စကားလံုးေတြ ပါး စပ္က ထြက္မလာဘဲ မ်က္လံုးထဲက မ်က္ရည္ေတြသာ တေပါက္ေပါက္က်လာ၏။ “ကိုယ္ ပုလဲကို စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ မရည္ရြယ္ပါဘူး၊ ပုလဲရယ္၊ ေဆာရီးေနာ္” နားလည္ပါသည္ ဆိုေသာအေနျဖင့္ ပုလဲ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲ အတင္း တိုး၀င္ျပီးဖက္ထား၏။ ရိႈက္လိုက္တိုင္း တသိမ္႕သိမ္႕ တုန္ခါသြားတတ္ေသာ ပုလဲ ေက်ာျပင္ ကို ပုလဲ အငိုတိတ္ျပီး ျငိမ္သက္သြားသည္ အထိ ပြတ္ေပးေနမိပါသည္။ တေျဖးေျဖး ႏွင့္ ပု လဲ ျငိမ္သက္ သြား၍ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီလားဟု ၾကည့္လိုက္မိသည္။ “ဘာၾကည့္တာလဲ” “အိပ္ေပ်ာ္သြား ျပီလားလို႕” “ေပ်ာ္စရာလား” ယဲ႕ယဲ႕ အျပံဳး ႏွင့္ အတူ မ်က္ေစာင္းပါ ရလိုက္သည္။ “စိတ္မညစ္နဲ႕ေတာ့ေနာ္” “ညစ္ေနေတာ့လဲ ဘာထူးမွာလဲ” “ဟုတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လက္ထပ္ၾကရေအာင္လို႕ ေျပာေနတာ” “လိပ္ၾကီး၊ ေျပာလိုက္ရင္ ဒါပဲ” “ခ်စ္တာကိုး ပုလဲ ရဲ႕” ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာကို ဆိတ္သည္။ “သူမ်ားကေတာ့ မခ်စ္တာက်ေနတာပဲ၊ မိန္းမ ေစ်းလဲ တျပားမွ မက်န္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒါ ကိုလင္း ေၾကာင့္” “ဟင္ …ကိုယ္ ကဘာလုပ္လို႕လဲ” “ေတာ္ျပီေတာ္ျပီ၊ ပုလဲ ကို လႊတ္ေတာ့ အိပ္ခ်င္ျပီ၊ အိပ္ေတာ့မယ္” “မအိပ္ပါနဲ႕ ဦး၊ ပုလဲ မအိပ္ခ်င္ေသးဘူး မဟုတ္လား” “မအိပ္ခ်င္လဲ အိပ္မယ္၊ ကိုလင္းနဲ႕ ရန္ျဖစ္မေနေတာ့ဘူး” “ရန္ျဖစ္တယ္ေျပာရေအာင္ ဘယ္သူက ရန္လုပ္ေနလို႕လဲ” “သူပဲ လိုက္စေနျပီးေတာ့၊ အိပ္မယ္ ကြာ၊ ညနက္ျပီ” ပုလဲ အိပ္ခြင့္ မရလိုက္ပါ။ အခ်စ္နယ္ သို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေခၚသြားေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ “ကိုလင္း ကေတာ့ လြန္တယ္ကြာ” ျငဴျငဴစူစူေလး လုပ္ရင္း ႏွင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ အလိုအတိုင္း လိုက္ေလ်ာ ရွာပါသည္။ http://achittatkatho.net    Page 144  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “ဒီတိုင္းဆိုရင္ ေနာက္တလ ေတာင္ၾကာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ သူမ်ား ဗိုက္ၾကီးဖို႕ မ်ားေနျပီ” “ေကာင္းတာေပါ့ ပုလဲ ရဲ႕၊ ဒါဆို ျမန္ျမန္လက္ထပ္ျဖစ္တာေပါ့” “ဟင့္ အင္း၊ ကေလး အေမမလုပ္ခ်င္ေသးပါဘူး၊ ပုလဲက ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတာကို” မၾကိဳက္သလို ေျပာေနေသာ္လည္း ပုလဲ မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးေလး ကေတာ့ ခ်မ္းေျမ႕လြန္း လွသည္။ ပုလဲ မ်က္လံုးေလးေတြကလည္း တလက္လက္ေတာက္ေန၏။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx အိပ္ယာ၀င္ေနာက္က်ေတာ့ မနက္ႏိုးတာလည္း ခါတိုင္းထက္ေနာက္က်သည္။ ဒီေန႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ အရင္ႏိုး၏။ ညက နည္းနည္း ေအးသလိုရွိသျဖင့္ ေစာင္တထည္ကို ႏွစ္ေယာက္ျခံဳ ျပီး ပူးကပ္အိပ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးေနေသာ္လည္း ပုလဲ ႏိုးသြားမွာ စိုး၍ ကၽြန္ေတာ္ မလႈပ္ ဘဲ ဆက္ႏွပ္ေနလိုက္သည္။ ပုလဲ ႏိုးလာျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ မႏိုးေသး ဟုထင္ျပီးလႈပ္ႏိႈး၏။ “ကိုလင္း ထေတာ့၊ ေနျမင့္ေနျပီ” “မျမင့္ပါဘူး၊ အေစာၾကီးရွိေသးတယ္၊ ဘာမွလဲ လုပ္စရာ ရွိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႕” “လုပ္စရာ ရွိရွိ မရွိရွိ၊ မိုးလင္းရင္ ထရမွာေပါ့” “စဥ္းစားေနတာ” “ဘာစဥ္းစားေနတာလဲ” “ဒီေန႕ ဘယ္သြားရင္ ေကာင္းမလဲ၊ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတာ” “ကိုလင္း က သူေဌးလား၊ သြားလိုက္လာလိုက္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္ နဲ႕ ေငြေတြ ျဖဳန္း ေန ရေအာင္” “ေနာက္ပိုင္း သားနဲ႕ မယားနဲ႕ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ဆင္ျခင္ရမွာေပါ့” “ဟာ ..ဟ၊ မယားေတာင္ မဟုတ္ဘူး၊ သားေတာင္ပါလာျပီ၊ ကိုလင္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္ တတ္တာပဲ၊ ထင္ေတာင္မထင္ဘူး” “ပုလဲက တလ အတြင္း ဗိုက္ၾကီးသည္ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာကိုး၊ ထည့္စဥ္းစားရတာေပါ့” “ပုလဲ ေနာက္တာပါ” “ကိုယ္ကေတာ့ တကယ္ျဖစ္ေစခ်င္တယ္၊ ျဖစ္ေအာင္လည္းၾကိဳးစားမယ္၊ အခုသြားေနတဲ႕ ႏႈံး နဲ႕ ဆိုရင္ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္” ပုလဲ ရယ္ရလြန္း၍ မ်က္ရည္က်မတတ္ ေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ “သူ႕ဟာသူ ဟိုဒင္း ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ ေလွ်ာက္ျပီး အေၾကာင္းရွာေနတယ္” “ဟို ဒင္းဆိုတာ ဘာလဲ” “ကိုလင္း ကို ႏွာဗူးလို႕ ေျပာတာ၊ မွတ္ျပီလား” “ေယာက္်ားဆိုတာ ဂန္ဒူး နဲ႕ ႏွာဗူး ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္၊ ကိုယ္က ဂန္ဒူး မဟုတ္ဘူး” http://achittatkatho.net    Page 145  http://achittatkatho.net   “ဒါကေတာ့ ဘယ္သိႏိုင္မလဲ” “ဒါဆိုလဲ ဂန္ဒူး မဟုတ္ေၾကာင္းျပမယ္ေလ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ေဘးခ်င္းယွဥ္ အိပ္ေနရာမွ ပုလဲ ေပၚ ကၽြန္ေတာ္ လွိမ္႔တက္လိုက္သည္။ ပုလဲအလန္႕တၾကား တြန္းထုတ္၏။ “ကိုလင္း ေနာ္၊ ေစာေစာစီးစီး မယုတ္မာနဲ႕” ပုလဲကို စခ်င္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း အေလွ်ာ့မေပးပါ။ အိပ္ရာေပၚမွာ သူတျပန္ကိုယ္ တျပန္ လူးလွိမ္႔ေနၾကစဥ္ အလုိက္ကမ္းဆိုးမသိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ တယ္လီဖုန္းက ထျမည္ လာ၏။ “ေကာင္းတယ္၊ ၀မ္းသာတယ္” ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းထကိုင္စဥ္ လက္ညိဳးေလး ေကြးခ်ည္ဆန္႕ခ်ည္ ျဖင့္ သေရာ္ျပီး ပုလဲ ထြက္သြား သည္။ မေမွ်ာ္လင့္ပါဘဲ ဆက္သူက ေမႏွင္းဦးျဖစ္ေနသည္။ “ဆရာ ဘယ္မွာလဲ” “အိမ္ … အိမ္ မွာပါ” “ပဲခူးက ျပန္ေရာက္ျပီေပါ့” “ဟုတ္ကဲ႕” “အားနာေတာ့နာတယ္ ဆရာ၊ အေႏွာက္အယွက္ေပးရတာ” “ဗ်ာ” မလံုမလဲ စိတ္ျဖင့္ ကၽြနေတာ္ ႏႈတ္ဆြံ႕သြားရသည္။ ္ “ေမႏွင္း အခု အန္ကယ္လ္ ဦးျမင့္သိန္းရံုးကုိ သြားေနတယ္၊ ဆရာတို႕ ေဖာင္ေဒးရွင္း က အဖြဲ႕ ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီေန႕ဆံုဖို႕ရွိတယ္ဆရာ၊ အစဥ္းအေ၀းေပါ့၊ ဆရာ ၾကားလား မသ္ိဘူး” “ဟုတ္ကဲ႕ ၾကားပါတယ္” “အဲဒါ ဆရာလုပ္ေနတဲ႕ ေပပါနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ေဆြးေႏြးခ်င္တာေလးေတြ ရွိေနလို႕ ဆရာ လာ ေပးလို႕ ရမလားဆရာ၊ နားရက္ဆိုေတာ့ အားနာတယ္” ေမႏွင္းဦး အသံက တကယ္ အားတံု႕အားနာ ျဖစ္ေနမွန္းသိ္သာသည္။ “ရပါတယ္ မေမႏွင္း၊ အလုပ္ကိစၥပဲ ကၽြန္ေတာ္ လာခဲ႕ပါမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္လာရမလဲ” မေမႏွင္း ဆိုသည့္ အသံေၾကာင့္ အခန္းထဲျပန္၀င္လာေသာ ပုလဲ မ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အနားသို႕ ေလွ်ာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ကို ဖက္လိုက္သည္။ “ဆယ္နာရီေလာက္ ဆိုျဖစ္မလားဆရာ” ေဘးကေနျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ကလိထိုးသည္။ နမ္းသည္။ ဆံပင္ေတြကို လိုက္ဖြသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ ဖုန္းေျပာရအဆင္မေျပေအာင္ တမင္ကိုလုပ္ေန၏။ “ရ ..ရပါတယ္” “ဒါဆို ေမႏွင္းေစာင့္ေနမယ္ဆရာ၊ ဒါပဲေနာ္” http://achittatkatho.net    Page 146  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ေမႏွင္းဦး ျမန္ျမန္ဖုန္းခ်သြားလို႕သာေတာ္ေတာ့သည္။ ဖုန္းေျပာျပီးသြားသည္ ႏွင့္ လူခ်င္းခြာ လိုက္ျပီး “ဘာေတြေျပာေနတာလဲ” “ဦးျမင့္သိန္း က ကိုယ္နဲ႕ ေတြ႕ခ်င္လို႕တဲ႕” “တနဂၤေႏြ ေန႕ၾကီးကို” “သူတို႕ေဖာင္ေဒးရွင္း အစည္းအေ၀း ရွိတယ္တဲ႕၊ ကိုယ္က ကိုယ့္စာတမ္းနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ရွင္း ျပရမယ္ေလ” “ရႈပ္လိုက္တာ” “ေမႏွင္းဦးကေျပာေတာ့ သိပ္မၾကာပါဘူးတဲ႕” “ကိုလင္း က လည္းသိပ္သြားခ်င္တယ္ မဟုတ္လား” “အလုပ္ကိစၥ မို႕ပါကြာ၊ ဒီလိုလုပ္ ပုလဲပါလိုက္ခဲ႕” “ဘာလိုက္လုပ္မွာလဲ၊ ဒီကပဲ ေစာင္႕ေတာ့မယ္” ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္အစားလဲ ေနစဥ္ ပုလဲ စိတ္ကူးေျပာင္းသြားျပန္သည္။ “ပုလဲ လည္းေစ်း၀ယ္ စရာေလးေတြ ရွိတယ္၊ လမ္းသင့္တဲ႕ အထိကိုလင္းနဲ႕ လိုက္ခဲ႕မယ္ေလ၊ အျပန္ေတာ့ ပုလဲ ဖာသာပဲျပန္ခဲ႕မယ္၊ ျပန္ေရာက္ရင္ ကိုလင္းဆီ ဖုန္းလွမ္းဆက္ လိုက္မယ္” ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမျ္ ပန္ျပီး အ၀တ္လဲရန္ ႏွင့္ စာရြက္စာတမ္းတခ်ိဳ႕ ျပန္ယူရန္ ရွိေသးရာ ပုလဲ အၾကံ ကိုထပ္မတြန္႕ေတာ့ဘဲ လက္ခံလိုက္သည္။ ထြက္ခါနီး က်မွ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေသာ့ပါသည့္ ေသာ့တြဲ ေပ်ာက္ေနသည္ကို သိလိုက္ရသည္။ “ဟာကြာ” “ဘာလဲ ကိုလင္း” “ကိုယ့္ေသာ့တြဲ” “ေအာ္၊ ပုလဲ ဆီမွာေလ၊ မေန႕က ကားေပၚမွာ ကိုလင္းအိတ္ထဲက ထြက္က်လို႕ ပုလဲယူသိမ္း လိုက္တာ မမွတ္မိဘူးလား” “ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ္ေမ႔ေနတာ” လြယ္ထားသည့္ အိတ္ကိုဖြင့္ျပီးေသာ့တြဲကိုဆြဲ ထုတ္လိုက္သည္။ ေသာ့တြဲမွာ ျငိတြယ္ပါလာ ေသာ တစံုတရာကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာပုလဲပါ သတိမမူမိၾကပါ။ ပုလဲ လက္က ေသာ့တြဲကို ကၽြန္ ေတာ္ လွမ္းယူလိုက္စဥ္မွာ မွ တခုခု ျပဳတ္က်သြားေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး ငံု႕ၾကည့္ မိ ၾကသည္။ က်သြားသည့္ အရာကို ကုန္းေကာက္ေနသျဖင့္ ပုလဲ မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိမျပဳလိုက္ မိ။ “ဘာလဲ မသိဘူး” ပုလဲ မ်က္ႏွာက စကၠဴျဖဴ တရြက္ႏွယ္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္ ကုိင္ထားသည္ မွာ အပ္ၾကီး တေခ်ာင္း။ အ၀တ္ခ်ဳပ္သည့္ အပ္မဟုတ္၊ ဂံုနီအိတ္ေတြ ဖ်င္အိတ္ေတြ ခ်ဳပ္ရာတြင္သံုးသည့္ ေျခာက္လက္ မ ေလာက္ရွိမည့္ အၾကီးစား အပ္ျဖစ္သည္။ ခၽြန္ျမေသာ အဖ်ားက ျပားျပားေကာ့ေကာ့ ရွိျပီး နဖားေေပါက္ တြင္ ခရမ္းေရာင္ http://achittatkatho.net    Page 147  http://achittatkatho.net   ပလပ္စတစ္ၾကိဳးကြင္းေလးပါ၏။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ေခါင္းထဲမွာ တစံုတရာကို သိလိုက္သည့္ႏွယ္ အလင္းေရာင္ တခ်က္လက္သြားသည္။ ပုလဲက ေတာ့ ၾကက္ေသေသေနဆဲ ျဖစ္၏။ “သြားၾကမယ္ေလ” ပုလဲ လွမ္းမယူသည့္ အပ္ကို စားပြဲ ေလးေပၚ လွမ္းတင္လိုက္ျပီး ဘာမွ မျဖစ္သလို ေခၚလိုက္ သည္။ ပုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္က အရုပ္တရုပ္လိုပါလာ၏။ လမ္းထိပ္နားက လဘက္ရည္ ဆိုင္ မွာ မနက္စာစားၾကေတာ့လည္း ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါ ေလာက္ပဲ လုပ္သည္ စကားမေျပာ။ ကားေပၚတက္ ျပီးျပန္ထြက္လာသည္ အထိ ဒီအတိုင္းပင္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ သူ႕ အရွိန္ ႏွင့္ သူ လႊတ္ေပးထားလိုက္သည္။ သူမ စကားေျပာခ်င္သည့္ အခ်ိန္က်မွသာ ေဆြးေႏြးေတာ့ မည္ ဟု ဆံုးျဖတ္ထား၏။ “ဒီမွာပဲ ဆင္းေတာ့မယ္” ေစ်းတခု နားေရာက္ေတာ့မွ စကားသံထြက္လာ၏။ “ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေအာင္ဆက္ေနာ္” ေခါင္းကို ျပဳတ္က်လုမတ္ေအာင္ တဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပရင္း က်န္ခဲ႕သည္။ အိမ္ကိုျပန္၍ ယူစ ၇ာ ရွိတာယူ ကိုယ္လက္ အနည္းငယ္သန္႕စင္ျပီး အခ်ိန္မွီေအာင္ ခပ္သြက္သြက္ ေမာင္းသြား ရာ ဦးျမင့္သိန္း၏ ရံုးဆင္၀င္ေအာက္သို႕ ဆယ္နာရီ အတိအက် နီးပါးတြင္ ေရာက္သြားသည္။ ကားေပၚကဆင္း လိုက္သည္ ႏွင့္ အေပါက္၀မွာ ျပံဳးရႊင္စြာ ရပ္ေနေသာ ေမႏွင္းဦးကို ေတြ႕ လိုက္ ရသည္။ “Good morning ဆရာ” “ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မက်ပါဘူးေနာ္” “မက်ပါဘူး ဆရာရဲ႕၊ ဒါနဲ႕ ဘရိတ္ဖတ္စ္ စားျပီးျပီလား” “ျပီးခဲ႕ျပီ” ေကာ္လာပါသည့္ အျဖဴေရာင္ဘေလာက္စ္ လက္စက ႏွင့္ အနက္ေရာင္ စကပ္ရွည္ကို ၀တ္ ထားေသာ ေမႏွင္းဦး လွေနသည္ ဟုဆိုလွ်င္ အေရွ႕မွာ ေနထြက္သည္ဟု မထူးဆန္းသည့္ အေၾကာင္းအရာ တခုကို ေျပာသလိုသာ ျဖစ္လိမ္႔မည္။ ဆံပင္ေတြကို ေတာ့ အရင္တေန႕က လိုပင္ ျဖန္႕ခ်ထား၏။ စၾကၤ ံ လမ္းတလွ်ာက္ေမႏွင္းဦးက ဦးေဆာင္ေခၚသြားစဥ္ သံပုရာနံ႕လိုလို ရနံ႕ေမႊးေမႊးတခု ရသည္။ ေမႏွင္း ဦးဆံပင္ေတြ မွာလည္း အနည္းငယ္ စိုစြတ္ေနသလိုပင္။ “ေမႏွင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ ေနတုန္း အန္ကယ္လ္႔ ဆီက ဖုန္းလာတာေလ၊ အဲဒါနဲ႕ ကပ်ာကယာ ထြက္လာရတာ၊ ဆံပင္ေတာင္ ေရစင္ေအာင္ မသုတ္ခဲ႕ရဘူး” ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးကို သိေနသလို ရွင္းျပသည္။ ေမႏွင္းဦး ဆံပင္မွ ေရအနည္းငယ္က ေက်ာ ျပင္ကို က်ပ္ျပား၀ိုင္းသာသာ ေလာက္စိုကြက္ေနေစျပီး အနက္ေရာင္ၾကိဳးေလး တေခ်ာင္း ကို ထြင္းေဖါက္ ျမင္ေနရ၏။ “ဆရာလဲ စားျပီးတာနဲ႕ ဒီအေရာက္္ အျမန္ေမာင္းလာတာ မဟုတ္လား” http://achittatkatho.net    Page 148  http://achittatkatho.net   “မေမႏွင္း ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ” “စီးကရက္ နံ႕မရလို႕” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အျပံဳးတ၀က္ ႏွင့္ေျပာရင္း တံခါးတခ်ပ္ ကို တြန္းဖြင့္လိုက္သည္။ “ဒီ အခန္းဆရာ” အထဲမွာ လူစံုသေလာက္ျဖစ္ေနသည္။ ေမႏွင္း ဦးဆြဲယူေပးသည့္ ခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ ရင္း အနည္းငယ္ ေနာက္က်သည့္ အတြက္ေတာင္းပန္ လိုက္ေသာ အခါ အားလံုးက နားလည္ ေပးၾကပါသည္။ “ေနာက္မက်ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလဲ ဒီေန႕ မွ ေကာက္ခါငင္ခါ လူစံုတာနဲ႕ ဆရာ႔ကို ေခၚ လိုက္ရတာ၊ ကမန္းကတန္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ျပန္အားနာရမွာ” အစည္း အေ၀းက သိပ္ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြး မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ က ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ရွိထားသည္ မ်ား ႏွင့္ ယူဆခ်က္မ်ားကို ရွင္းျပသည္။ သူတို႕ေတြကလည္း လက္ရွိအေျခအေန နွင့္ ေနာင္ လာမည့္ စီမံကိန္းေတြ တိုင္ပင္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကိုလည္း ေမးၾက၏။ ေမႏွင္းဦး က ေတာ့ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ ႏွင့္ လိုအပ္တာေတြ လုပ္ေပးေနသည္။ သြက္သြက္လက္လက္ လႈပ္ရွားေနေသာ ေမႏွင္းဦးကို ၾကည့္ရင္းထူးျခားခ်က္ တခုကို သတိ ျပဳမိသည္။ အဲဒီလူက ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အရြယ္ မတိမ္းမယိမ္းေလာက္ျဖစ္မည္။ ၾကီးလွ်င္လည္း အသက္ ေလးဆယ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ ျဖစ္မည္။ ေမႏွင္းဦးကို ၾကည့္ေနေသာ သူ၏ မ်က္လံုးေတြ က မရိုးသားပါ။ အသားညိဳ သေယာင္ရွိသည္မွ အပ ရုပ္ရည္သန္႕ျပီး ဟန္ေကာင္းေသာ သူသည္ ေခသူေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ ဦးျမင့္သိန္းလို လူ ႏွင့္ တန္းတူ ယွဥ္ႏိုင္သည့္ အေနအထား မ်ိဳး ရွိသည္။ ေမႏွင္းဦးကို ဦးျမင့္သိန္း တူမ မွန္း မသိမဟုတ္သိကို သိရေပမည္။ ဒါေတာင္မွ သူ႕မ်က္လံုးက အခိုးအေငြ႕ေတြ ထြက္လြန္းသည္။ လိုအပ္၍ ေမႏွင္းဦးက သူ႕ေရွ႕ကို စာရြက္စာတမ္းေတြ သြားခ်ေပးသည့္ အခါမ်ိဳးဆိုလွ်င္ လူခ်င္း မထိထိေအာင္လုပ္သည္။ မ်က္လံုးေတြကလည္း ေမ ႏွင္းဦး ၏ ရင္ႏွင့္တင္ တ၀ိုက္ကေန မတက္ေတာ့။ ေဖာင္ေဒရွင္း၏ operation ကို အဓိက တာ၀န္ယူထားရသည့္ ဦးျမင့္သိန္းက အစည္းအေ၀း ကို လည္းဦးေဆာင္ေနရသျဖင့္ သတိထားမိဟန္မတူေပ။ အစည္းအေ၀း စျပီး တနာရီေလာက္ ၾကာေတာ့ ေမႏွင္းဦး အလုပ္ပါးသြား၍ ခံု အလြတ္တလံုးကို တြန္းယူလာျပီး ကၽြန္ေတာ့ေဘးမွာ လာထိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ျပန္႕က်ဲေနေသာ စာရြက္စာတမ္းေတြကို ကူညီစုစည္းေပးသည္။ ဘက္ထရီ အားကုန္ေတာ့မည့္ ကၽြန္ေတာ့္ note book ကို မီးလိုင္း ႏွင့္ ခ်ိတ္ ႏိုင္ေအာင္လုပ္ေပးသည္။ အျပင္ထြက္စရာရွိလွ်င္ထြက္သြားျပီး ျပန္၀င္လာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘး ကိုျပန္ေရာက္လာ၏။ ဒီလို နွင့္ အစည္းအေ၀း ျပီးေသာ အခါ ဦးျမင့္သိန္းက “ေမႏွင္းလဲ ျပန္ခ်င္ျပန္ေလ၊ ရျပီ၊ အင္း … ဒီေန႕ ထြန္းဦး နားေတာ့ အန္ကယ္လ္ ပဲျပန္ပို႕ ေပးမယ္” ထိုအခ်ိန္တြင္ ေမႏွင္းဦးကို ငမ္းေနသည့္ လူၾကီးလူေကာင္းက ကားေသာ့ကိုလက္မွာ ဆရင္း ေလွ်ာက္လာျပီး http://achittatkatho.net    Page 149  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တစံုတခုေျပာမည့္ ဟန္ျပင္သည္။ သူပါးစပ္ မဟခင္ ေမႏွင္းဦးက “ေမႏွင္း က ဆရာ နဲ႕ လမ္းၾကံဳတယ္အန္ကယ္၊ ဆရာနဲ႕ပဲ ျပန္လိုက္သြားလိုက္မယ္” ဦးျမင့္သိန္း က သေဘာတူေသာ္လည္း ဟိုလူကေတာ့ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရေပ။ အမွန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေမႏွင္းဦး လမ္းတည့္တည့္ၾကံဳသည္မဟုတ္ပါ။ ဟိုလူ ၀င္လာမည္ ကို မလို လား၍ ေမႏွင္းဦးေျပာတာ မွန္းရိပ္မိသည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ “လာ ဆရာ ေမႏွင္း အခန္းက ခနေစာင့္ေနာ္၊ မၾကာဘူး၊ လက္စေလး နည္းနည္း သိမးလိုက္ ဦးမယ္” ္ ေမႏွင္းဦးက သူမ ရံုးခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ထားျပီး ထြက္သြားသည္။ ခုနေတြ႕ခဲ႕သည့္ ေက်ာေပၚက ေရကြက္ကေလးေတာင္ေျခာက္သြားျပီ။ မျမင္ရေတာ့။ ပုလဲ ဆီကလည္း ဖုန္းမ လာေသးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအးေအး လူလူပင္ေစာင့္ ေန လိုက္ သည္။ ေျပာသည့္ အတိုင္း ေမႏွင္းဦး သိပ္မၾကာပါ။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ေစာင့္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေအာက္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ လင္ခရူဇာ ကားၾကီးေမာင္းထြက္သြားသည့္ ေစာေစာ က ပုဂၢိဳလ္ ကိုျမင္လိုက္ရသည္။ ေမႏွင္းဦး နွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္က ထြက္လိုက္လာ ခဲ႕သည္။ “မေမႏွင္း ကို ကၽြန္ေတာ့္ ကားနဲ႕တင္တိုင္း အားနာတယ္” “ဆရာကေတာ့ လုပ္ျပန္ျပီ” “အဟုတ္ေျပာတာ၊ မေမႏွင္း ရုပ္ရည္အဆင့္အတန္းနဲ႕က လင္ခရူဇာေလာက္ စီးမွ ျဖစ္မွာ” မ်က္ႏွာတခုလံုး ေဆးနီပက္လုိက္သလိုရဲတြတ္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းကို ေမႏွင္းဦး တအားရိုတ္ထည့္လိုက္သည္။ မဆင္မခ်င္ အမွတ္တမဲ႕ ေျပာလိုက္မိသည့္ စကားအတြက္ ေမ ႏွင္းဦး ဒီေလာက္ အထိျဖစ္သြားမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္ခဲ႔မိပါ။ လက္လည္း ေတာ္ေတာ္ နာ သြားသည္။ “ေဆာရီးဆရာ၊ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကန္ေတာ့ေနာ္ ဆရာ၊ ေမႏွင္း စိတ္လြတ္သြားတယ္၊ အရမ္းနာ သြားလား” ရုတ္တရက္ လုပ္လိုက္ျပီးမွ အားနာသြားေသာ ေမႏွင္းဦး ကၽြန္ေတာ့္ကို အတင္းေတာင္းပန္ သည္။ လက္ေမာင္းကို လည္း သူ႕လက္ကေလးေတြ ႏွင့္လာပြတ္ေပး၏။ “ရပါတယ္” “ေမႏွင္းသိပါတယ္၊နာမွာေပါ့၊ အားနာလိုက္တာ ဆရာရယ္” ေမႏွင္းဦး မ်က္စိမ်က္ႏွာ ေတာ္ေတာ္ ပ်က္ေနသည္။ “မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မစဥ္းမစားေျပာလိုက္တာကိုး၊ ဒါေပမယ့္ ဘာရည္ရြယ္ ခ်က္မွ မရွိပါဘူး၊ မေမနွင္း ကို ေနာက္ခ်င္တာသက္သက္ပါပဲ” “အလကားလူဆရာ၊ သူ႕မွာအိမ္ေထာင္လည္းရွိတယ္၊ အန္ကယ္လ့္မ်က္ႏွာေတာင္ မ ေထာက္ ဘဲ ရိသဲ့သဲ႔ လာလုပ္ေနတာၾကာျပီ၊ အန္ကယ္လ္ နဲ႕က မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြ ရွိေန လို႕ ေမႏွင္း သည္းခံေနတာ၊ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ စိတ္ရွိတိုင္းေျပာပစ္တာၾကာျပီ၊ အေၾကာင္းမရွိ http://achittatkatho.net    Page 150  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အေၾကာင္းရွာျပီးဖုန္းဆက္တာလည္း ခနခနပဲ၊ ေမနွင္းသူ႕ဖုန္းဆိုရင္ လံုး၀ကို မကိုင္ဘူး၊ အခုန အစည္းေ၀းခန္း ထဲမွာလဲ ဆရာေတြ႕တဲ႕ အတိုင္းပဲ” ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိေနသည္ကို ေမႏွင္းဦး ဘယ္လိုသိသည္မသိေပ။ “ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုရည္ရြယ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ကားအေကာင္းစားထဲက ေရြးေျပာ လိုက္တာ လင္ခရူဇာလို႕၊ ဒီလို မွန္းသိရင္ မာစီဒီး လို႕ေျပာပါတယ္” ေမႏွင္းဦး စိတ္ပ်က္ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းကိုရမ္းရင္း “မာစီဒီး နဲ႕တေယာက္လဲ ရွိေသးတယ္၊ အန္ကယ္လ့္ ထက္ငယ္ရင္ နည္းနည္းပဲ၊ စိတ္ပ်က္ ဖို႕ သိပ္ေကာင္းတယ္” “ေဟာဗ်ာ၊ ဒါဆို ဘာမွ မလြတ္ေတာ့ပါလား” “ကားအမ်ိဳးအစားက အေရးမၾကီးပါဘူးဆရာရယ္၊ အေရးၾကီးတာက ကားပိုင္ရွင္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ နဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားပဲ” ကၽြန္ေတာ္ ေမႏွင္းဦး ကိုလွည့္ၾကည့္မိသည္။ ၾကည္လင္ေသာ မ်က္၀န္းေတြ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္၏။ “ဆရာ အခ်ိန္ရလား” “ရပါတယ္၊ ဘယ္သြားခ်င္လို႕လဲ” “မနက္က ေမႏွင္း မုန္႕ေလးတခုပဲ စားခဲ႕ရတယ္၊တခုခု၀င္စားမလားလို႕၊ဆရာလဲ စားေလေန႕ လည္စာ ခ်ိန္ေတာင္နီးျပီ” “ကၽြန္ေတာ္ ေကၽြးမယ္ေနာ္၊ မေမႏွင္း ကခ်ည္းပဲ ေန႕လည္ဆိုေကၽြးေနတာ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကၽြးဖူးတယ္ ရွိေအာင္” “ေမႏွငးက တဖက္လွည့္နဲ႕ ေကၽြးခိုင္းသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား” ္ “မထင္ပါဘူးဗ်ာ၊ မေမႏွင္း အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိေနတာပဲ” ေမႏွင္းဦးက ၾကက္ေၾကာ္ စားခ်င္သည္ဆို၍ ၾကက္ေၾကာ္လိုက္ေကၽြးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားရင္း ေမႏွင္းဦး ကို စခ်င္သည္ ႏွင့္ “ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတာ တခုရွိတယ္၊ အခုေနာက္ပိုင္း အေမရိကန္သူ ေတြ ၀တဲ႕သူမ်ားလာ တာ ၾကက္ေၾကာ္ေတြ စားလို႕တဲ႕” “တခါတေလပဲ ဆရာရယ္၊ မေၾကာက္ပါဘူး၊ ဆရာမသိလို႕ ရံုးက မန္ေနဂ်ာေတြ ထဲမွာ ေမႏွင္း က အပိန္ဆံုး” ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသေလာက္ ေမႏွင္းတို႕ ရံုးက အမ်ိဳးသမီး မန္ေနဂ်ာေတြထဲမွာ ေမႏွင္း ဦး တေယာက္သာ အိမ္ေထာင္မရွိသူျဖစ္သည္။ က်န္တာေတြက ေမႏွင္းဦးထက္ အသက္ၾကီး သည့္ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ျဖစ္သည္။ “ဒါက သူတို႕ ကေလးအေမေတြကိုး” http://achittatkatho.net    Page 151  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “အင္းေနာ္ …ေမႏွင္း လဲ ခေလးအေမ ျဖစ္ရင္၀ခ်င္၀လာမွာ” လွပေက်ာ့ရွင္းသည့္ ေမႏွင္းဦး ကိုယ္လံုးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ေငးၾကည့္ မိသည္။ မဆီ မဆိုင္ မနက္က ပုလဲရည္ဆီမွာ ေတြ႕ခဲ႕သည့္ အပ္ခၽြန္ၾကီးကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ျပီး ေမ ႏွင္းဦး၏ မျမင္ရသည့္ေနရာေတြမွာေရာ ဒါဏ္ရာေတြရွိေလမလားဟု ေတြးမိသည္။ ျပီးေတာ့ မွ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္ရယ္ခ်င္မိ၏။ “ဆရာ ဘာျပံဳးတာလဲ” “ျပံဳးလို႕လား” “ျပံဳးတယ္ေလ၊ ေမႏွင္းဘာျဖစ္ေနလို႕လဲ ဆရာ” “ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “မသိဘူးေလ၊ ဆရာက ေမနွင္းကို ၾကည့္ရင္း ျပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားေတာ့ ေမႏွင္းမ်ားဘာ ျဖစ္ေနလို႕ လဲ ထင္တာေပါ့” “မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာရယ္စရာ တခုေတြးမိလို႕ပါ” “ေမႏွင္း ကိုေျပာလို႕ မရဘူးလား၊ ေမႏွင္းလဲရယ္ခ်င္လို႕” “ေျပာလို႕ မရဘူး” “ဟင္ .. ဆရာကလဲ” မေက်မနပ္ေျပာျပီးမွ ေမႏွင္းဦး ဘာအေတြးေပါက္သြားသည္ မသိ ရွက္ျပံဳးေလး ႏွင့္ေခါင္းငံု႕ သြားသည္။ စကားလည္း သိပ္မေျပာေတာ့။ တိတ္ဆိတ္စြာ စားေနေသာ ေမႏွင္းဦး ကိုၾကည့္ ရင္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးတခုရသြားသည္။ ေမႏွင္းဦးကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ တခါထဲ ၀ယ္ ေပးလိုက္ရန္ျဖစ္သည္။ ရံုးမွာ အမ်ားေရွ႕ေပးမည္ ဆိုလွ်င္ အဆင္မေျပႏိုင္။ မေရႊပုလဲ ၏ စိတ္ ကလည္း ေျပာလို႕ရတာ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရစ္ခ်င္ရစ္ေနမည္။ “မေမႏွင္း” “ရွင္” “အခ်ိန္ရတယ္ ဆိုရင္ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ တခါထဲ၀ယ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္” “အားနာစရာၾကီး၊ ၾကက္ေၾကာ္လဲ ေကၽြးရေသးတယ္၊ မယူေတာ့ပါဘူး ဆရာရယ္” “လက္ေဆာင္ကုိ မယူမွ ပိုအားနာဖို႕ေကာင္းတာ” “ဒီလိုက်ေတာ့ ဆရာက စကားတတ္သားပဲ၊ ဘာ၀ယ္ေပးမွာလဲ” “မစဥ္းစားရေသးဘူး၊ ဒီလုိလုပ္.. မေမႏွင္း ၾကိဳက္တာေျပာ ၀ယ္ေပးမယ္” “အဲလိုၾကီးက်ေတာ့ …ဆရာရယ္” “အားမနာနဲ႕၊ တခုေတာ့ရွိတယ္၊ လင္ခရူဆာ၊ တို႕မာစီဒီး ကားတို႕ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး ေပါ့ဗ်ာ” “ဆရာေနာ္၊ ေနာက္စရာ ရွားလို႕၊ ေနေပ႕ေစဦး ေစ်းၾကီးၾကီးကို ၀ယ္ခိုင္း ပစ္လိုက္ဦးမယ္” တကယ္တန္းက်ေတာ့ ေမႏွင္းဦး ဒီလို မဟုတ္ရွာပါ။ေစ်းၾကီးတာတခုခု ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ကိုင္ လိုက္သည္ႏွင့္ အတင္းညင္း၏။ မယူဘူးဆိုျပီးထြက္ခ်င္ထြက္သြား၏။တဆိုင္၀င္ တဆိုင္ထြက္ သြားေနၾကရင္း http://achittatkatho.net    Page 152  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ဆိုင္တဆိုင္က အေမႊးပြ ၀က္၀ံရုပ္ၾကီးတခု ကို ေမႏွင္းဦးတၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆိုင္ထဲ၀င္သြားျပီး အရုပ္ၾကီးနားရပ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေမႏွင္းဦး က “ခ်စ္စရာၾကီးေနာ္ ဆရာ” “ယူမလား” “ေစ်းအရင္ေမးၾကည့္မယ္ေလ” ေမႏွင္းဦး အရုပ္ၾကီးကိုသေဘာက် ေနေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္မိသျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ ေစ ၀ယ္ေပးလိုက္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ျပီး ဆိုင္က ကေလးမတေယာက္ကို လွမ္းေခၚ လိုက္သည္။ “ညီမေရ၊ ဒီေကာင္ၾကီးက ဘယ္ေလာက္လဲ” “ေျခာက္ေသာင္းခြဲပါ” ေမႏွင္းဦး ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို လာဆြဲသည္။ “မယူေတာ့ဘူး၊ သြားမယ္ဆရာ” ဒီတခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေလွ်ာ့မေပးပါ။ အိတ္ဖြင့္ျပီး ပိုက္ဆံထုတ္လိုက္သည္။ တေထာင္ တန္ အုပ္ထဲမွ သံုးဆယ့္ငါးရြက္ထုတ္ထားလိုက္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေရတြက္ေနစဥ္ ေမႏွင္းဦး ကၽြန္ ေတာ့္ကို ၾကည့္လိုက္၊ အရုပ္ကို ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ မရိုးမရြျဖစ္ေနသည္။ “အဲဒီေလာက္ အမ်ားၾကီးဆရာရယ္” “မေမႏွင္းၾကိဳက္တယ္ မဟုတ္လား” “ၾကိဳက္ေတာ့ၾကိဳက္တာေပါ့ ဆရာရယ္” “ဒါဆို ယူေပါ့၊ ဘာျဖစ္လဲ၊ လက္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုတာ ယူတဲ႕သူသေဘာက်မွ ျဖစ္တာ” ေမႏွင္းဦးထပ္တြန္႕မတက္ေတာ့ဘဲျငိမ္သြားသည္။ အရုပ္ကေတာ္ေတာ္ၾကီးသည္။ ထည့္ေပး လိုက္ဖို႕ သူႏွင့္ဆန္႕သည့္ အိတ္ေတာင္မွ ဆိုင္မွာ မရွိ။ ေမႏွင္းဦး ဒီအတိုင္းေပြ႕လာရသည္။ “မေမႏွင္း ႏိုင္ရဲ႕လား ကၽြန္ေတာ္ ယူခဲ႕မယ္ေလ” “ရတယ္ဆရာ၊ သိပ္မေလးပါဘူး” ကားဆီသို႕ျပန္သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ လူေတြက၀ိုင္းၾကည့္ၾက၏။ အရုပ္ၾကီးက ခ်စ္စရာ ေကာင္းသလို မႏိုင္မနင္း ေပြ႕ယူလာေသာ မိန္းကေလးကလည္း လွေနရာ လူတိုင္းမၾကည့္ဘဲ မေနႏိုင္ၾက။ အနည္းဆံုး တခါေတာ့ၾကည့္မိၾကသည္။ ေမႏွင္းဦး အေနခက္လာပံုရသည္။ “၀ိုင္းသယ္ေပးပါလားဆရာ” “အေစာၾကီးထဲက ေျပာသားပဲ” လက္ထဲက အိတ္ႏွင့္ကားေသာ့ကို ေမႏွင္းဦးလက္ သို႕အပ္လိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္မလာခဲ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္သယ္ေသာအခါ က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ မၾကည့္ၾကေတာ့။ http://achittatkatho.net    Page 153  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “ဟာ …ကၽြန္ေတာ့္ အလွည့္က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ မၾကည့္ၾကဘူး” ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႕ေျပာသည္ကို ေမႏွင္းဦး သေဘာက်ျပီး တခစ္ခစ္ရယ္သည္။ အရုပ္ကလည္း တကယ္ကိုၾကီးပါသည္။ ကားေနာက္ခန္း မွာအျပည့္ျဖစ္ေန၏။ “ေမႏွင္းေမာင္းမယ္ ဆရာ၊ ဆရာ့ကားကို ေမာင္းဖူးတယ္ရွိေအာင္လို႕” ကားေသာ့ျပန္မေပးဘဲ စတီရာရင္ေနာက္တြင္၀င္ထိုင္သည္။ ေျခတံရွည္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္း သည့္ ကားျဖစ္ရာ ခံုကေနာက္ကုိေတာ္ေတာ္ ဆုတ္ထားရ၏။ ေမႏွင္းဦးေမာင္း မည္ ဆိုေတာ့ ေရွ႕ျပန္တိုးေပးရသည္။ ေမႏွင္းဦးက တင္ပါး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးကို ၾကြေပးထားစဥ္ ကၽြန္ ေတာ္က ေမာင္းတံကို ဆြဲ၍ ခံုကိုေရွ႕သို႕တြန္းေပးရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရႈခန ရပ္ရ သည့္ကာလ ျဖစ္ပါ၏။ “Thank you ဆရာ” ေမႏွင္းဦးကားေမာင္းတာ မျမင္ဖူးေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကားစုတ္ကို ေကာင္းေကာင္းထိန္း ႏိုင္သျဖင့္ သူမ၏ ကၽြမ္းက်င္မႈကို အသိအမွတ္ျပဳမိသည္။ “ဆရာ အေပၚကို လိုက္ပို႕ဦးေနာ္” မတတ္သာေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္ အရုပ္ၾကီးမျပီး အေပၚအထိလိုက္သြားရသည္။ ဓါတ္ေလွခါးထဲ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိ၏။ “ေအာ္… ဟိုတေန႔ ဆရာလာတုန္းကဖုန္းထဲမွာ စကားျပတ္သြားတာ အခုမွသတိရတယ္” “မေမႏွင္း အမ်ိဳးသား ကိစၥလား” “ေမႏွင္း အမ်ိဳးသား မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ဆရာရယ္” “ဟုတ္ပါျပီ ေျပာပါဦး” “ဒီလို ဆရာ၊ သူနဲ႕ေတြ႕တဲ႕ ေန႕က သူငယ္ခ်င္းေတြလဲရွိတယ္၊ အားလံုးေရွ႕မွာ သူကေျပာ တယ္၊ အလုပ္ထြက္ဖို႕စဥ္းစားထားဦးတဲ႕၊ ေမႏွင္း ကသူနဲ႕ လိုက္ေနရမွာတဲ႕၊ အဲဒါနဲ႕ ေအး ေအးေဆးေဆး ေျပာရေအာင္ဆုျိ ပီး ၀ရန္တာကို ေခၚသြားလိုက္တယ္ …ေဟာ ေရာက္ျပီ ဆရာ၊ အျပင္မွာပဲ ေျပာျပမယ္ေနာ္၊ ေမေမက သူ႕ကို အရင္ထဲကသိပ္ၾကည္တာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ႔ အေၾကာင္း ေမေမ႕ေရွ႕မွာ မေျပာခ်င္လို႕” ဓါတ္ေလွခါးထဲက ထြက္ျပီးစၾကၤ ံ လမ္းထိပ္မွာ ရပ္မိၾကသည္။ “မေမႏွင္း အေမ က သူနဲ႕အေၾကာင္းေတြသိတယ္လား” “တိတိပပေတာ့ မသိဘူေပါ့ဆရာရယ္၊ ေျပာရရင္ ေမနွင္း အလုပ္မထြက္ႏိုင္ဘူး၊ ေမာင္ေလး ကလဲ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဆိုေတာ့ ေမေမ တေယာက္ထဲ မထားခဲ႕ႏိုင္ဘူးလို႕” “အင္း” “ဒီေတာ့ သူက ေမေမ႕ပါေခၚခဲ႕တဲ႕၊ သူ႕ကိုၾကည့္မရတဲ႕ ေမႏွင္းအေမ က လိုက္ျပီးသူ႕လုပ္ စာ စားမလားဆရာရဲ႕၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္လို႕ မရဘူး၊ သူတို႕ထံုးစံက မိန္းမ လိုက္ကို ေနရမယ္၊ မေနလို႕ မရဘူးတဲ႕၊ အဲဒါနဲ႕ ေမႏွင္း လဲ ဒါျဖင့္ နင္တို႕ ထံုးစံနဲ႕ ကိုက္တဲ႕ ေနာက္ တ ေယာက္သာ ရွာေတာ့ http://achittatkatho.net    Page 154  http://achittatkatho.net   ငါကေတာ့ ႏိုးပဲ လို႕ ေျပာပစ္လိုက္တယ္” “သူဘာေျပာလဲ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “အေစာၾကီးထဲက ထင္ပါတယ္တဲ႕၊ ဒါေၾကာင့္ ေမႏွင္း ကိုဆက္သြယ္ဖို႕ ၀န္ေလး ေနခဲ႔တာတဲ႕” “ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ သူတို႔မွာ ဒီလို ထံုးစံရွိတာေတာ့ အမွန္ပဲ” “ဆရာကေတာ့ ခက္ပါတယ္။ အျမဲတမ္းသူမ်ားေတြဖက္ကခ်ည္းပဲ နားလည္ျပီး လိုက္ေတြးေပး ေနတတ္တယ္၊ ေနရာတိုင္း မွာ ဒီလို လိုက္မေတြးနဲ႕ဆရာ၊ ကိုယ့္ဖက္က အနာခ်ည္းပဲ” စိတ္တိုသြားသလို ခပ္ဆတ္ဆတ္ အသံမ်ိဳးျဖင့္ ေမႏွင္းဦးေျပာလိုက္သည္။ “အဲဒီ အက်င့္ ကေဖ်ာက္ရခက္တယ္ မေမႏွင္းရဲ႕” ေမႏွင္းဦးက ကၽြန္ေတာ့္စကားကို မၾကားေယာင္ျပဳျပီး “ေမႏွင္း သိလိုက္တာ တခုရွိတယ္၊ ေမႏွင္း သူနဲ႕ ဇာတ္လမ္းျပတ္သြားလို႕ ဘယ္လိုမွ မခံစား ရဘူး၊ ေပ်ာ္ေတာင္ေပ်ာ္မိတယ္ သိလား၊ ေမႏွင္း သူ႕ကို တကယ္ မခ်စ္လို႕ ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္” “အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ မေမႏွင္း ကိုယ္ မေမႏွင္းေရာ ေသခ်ာလို႕လား” “ဆရာေနာ္၊ ေမႏွင္းကို တေန႕လံုးရန္စေနတယ္၊ အရုပ္မ်က္ႏွာ နဲ႕ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္” “ၾကက္ေၾကာ္ရွိေသးတယ္ေလ” “အင္းပါ၊ အင္းပါ၊ အထဲ၀င္ၾကရေအာင္ ဆရာလဲ အရုပ္ၾကီးနဲ႕ ေလးေနျပီ” ေမႏွင္း ဦး တို႕ အခန္းကေထာင့္စြန္း အခန္းျဖစ္သည္။ ေခါင္းေလာင္းတီးလိုက္ေတာ့ ေမႏွင္းဦး အေမ တံခါးလာဖြင့္ေပး၏။ ေမႏွင္းဦး နွင့္ခပ္ဆင္ဆင္တူျပီး အရပ္ေတာ့ ေမနွင္းဦးထက္ ပု၏။ “ေမေမ ဒါ ဆရာေလ” ေမႏွင္းဦး အေမ က ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းၾကားဖူးေနပံုရသည္။ ေဖၚေဖၚေရြေရြပင္ အိမ္ထဲ ဖိတ္ ေခၚျပီး ထိုင္ခိုငး၏။ ေမႏွင္းဦးကေတာ့ ခန ဆိုျပီး အတြင္းဖက္သို႕ အရုပ္ၾကီးပိုက္ျပီး၀င္သြား သည္။ ္ “သားထိုင္ဦးေနာ္၊ အန္တီ ေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္လုိက္ဦးမယ္၊ ေမႏွင္းကေတာ့ အ၀တ္အစားလဲ ေန တယ္ထင္တယ္” “ေနပါေစ အန္တီ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေအးေသာက္ခဲ႕ေသးတယ္” “ေကာ္ဖီ က အပူပဲ၊ ထပ္ေသာက္လို႕ရပါတယ္” ေျပာမရ ဆိုမရ ထြက္သြားရာ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ထဲ က်န္ခဲ႕သည္။ လွပ သပ္ရပ္ျပီး အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ခင္းက်င္းထားသည့္ ဧည့္ခန္းတခု ျဖစ္သည္။ နံရံႏွင့္ကပ္ေနသည့္ စာအုပ္စင္လို စင္တခု၏ အေပၚဆံုးတြင္ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသားတေယာက္၏ အျဖဴအ မည္း ပံုတပံုႏွင့္ အသားျဖဴျဖဴ လူငယ္တေယာက္၏ ပံုကိုေတြ႕ရသည္။ ကြယ္လြန္သြားသည့္ ေမႏွင္းဦး၏ ဖခင္ျဖစ္သူႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ေမာင္ငယ္တို႕ ျဖစ္လိမ္႔မည္ထင္သည္။ “အဲဒါေမာင္ေလးေလ” ဓါတ္ပံုေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ေနစဥ္ အနားကို ေရာက္လာေသာ ေမႏွင္း ဦးကေျပာ လိုက္သည္။ http://achittatkatho.net    Page 155  http://achittatkatho.net   “ေမေမ က ဆရာ့ကို တေယာက္ထဲ ထားခဲ႕တယ္လား” “ေကာ္ဖီတိုက္မလို႕တဲ႕၊ ေျပာလို႕လဲမရဘူး” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ေမေမ က ဒီလိုပဲ အိမ္လာတဲ႕ သူကို သူ႕လက္ရာေကာ္ဖီ တိုက္လိုက္ရမွ၊” အျပာႏုေရာင္ လက္ျပတ္အက်ၤ ီခပ္ပါးပါး ႏွင့္ အျဖဴ ႏွင့္ အျပာေရာင္အစင္းေလးေတြ ပါသည့္ ထမိန္၀တ္ထားေသာ ေမႏွင္းဦး၏ ဟန္က ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ေန၏။ ဆံပင္ေတြကို ေနာက္မွာ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေလး ျမင္းျမီးလို စည္းထားေသာ္လည္း အလွမပ်က္ပါ။ “ေမႏွင္း ေခ်ာဆြဲလာတာနဲ႕၊ ဆရာ သြားစရာေတြ မ်ားပ်က္ကုန္မလား” “သြားစရာက ဖုန္းဆက္မွ သြားရမွာ၊ ခုထိ ဖုန္းမ၀င္ေသးဘူး” “ဒါဆို ေအးေအး ေဆးေဆးေပါ့ဆရာရယ္၊ အျပင္မွာ ပူပါတယ္” ဧည့္ခန္းထဲမွာေတာ့ ေလ ေအးစက္ေၾကာင့္ ေအးစိမ္႕ေနသည္။ “သမီး အရုပ္ၾကီးကလည္း ၾကီးလိုက္တာ၊ ဘယ္နားထားမလဲ” ေကာ္ဖီခြက္လာခ်ရင္း ေမႏွင္းဦး၏ အေမ ကေမးသည္။ “အိပ္ယာေပၚတင္ထားတယ္၊ အရုပ္တင္လိုက္ေတာ့ သမီးအိပ္ဖို႕ ေနရာ တေတာင္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္” “ဖက္အိပ္ေပါ့” ဘာမွမသိဘဲ ေျပာလိုက္သည့္ ေမႏွင္းဦး အေမ၏ စကားေၾကာင့္ ေမႏွင္းဦးမ်က္ႏွာေလး နီ သြားသည္။ ဘာမွေတာ့ျပန္မေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ဆီကေန မ်က္ႏွာလႊဲျပီး ဆိုဖာကို လက္ သည္း ႏွင့္ ကုပ္ျခစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္မိလုပ္ရာ ေကာ္ဖီခြက္ကို ေကာက္ကိုင္ လိုက္၏။ “ပူေသးတယ္ ေနာ္” “ဟုတ္ကဲ႔ အန္တီ” ေလႏွင့္မႈတ္ျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္းေသာက္ၾကည့္ရာ အေတာ္လက္ရာ ေကာင္းသည့္ေကာ္ဖီ မွန္း သိ လိုက္ရသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေမႏွင္းဦး အေမက လာသည့္ဧည့္သည္ တိုင္းကို ဂုဏ္ယူစြာ တိုက္ျခင္း ျဖစ္မည္။ အဖြားၾကီး ကို ေကာ္ဖီေကာင္းေၾကာင္း ေျပာမည္ ဟု လက္ထဲကခြက္ကို ျပန္အခ်လိုက္တြင္ ဖုန္းသံၾကားလိုက္ရသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္း နံပါတ္တခု။ ပုလဲ မ်ားျဖစ္ေနမလားဟု ထူးလိုက္ရာ တကယ္ပင္ ပုလဲ ျဖစ္ေန သည္။ “ကိုလင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီလား” “မေရာက္ေသးဘူး” “အစည္းအေ၀း ဆိုတာေရာ ျပီးျပီလား” “ျပီးျပီ” “အိမ္ဘယ္ေတာ့ ျပန္မွာလဲ” “အခုျပန္မွာေလ” “ပုလဲ ဆီ မလာနဲ႕ေတာ့၊ ကိုလင္း အိမ္က ေနပဲျပန္ေစာင့္ေနေတာ့ ပုလဲ လာခဲ႕မယ္” http://achittatkatho.net    Page 156  http://achittatkatho.net   “ဘယ္ေတာ့လာမွာလဲ” “အခုထြက္လာေနျပီေလ” “အိုေက၊ အိမ္ကပဲ ေစာင့္ေတာ့မယ္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ပုလဲ ထြက္လာျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္ျမန္ျပန္မွ ျဖစ္မည္။ “သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကအိမ္ကိုလာမလို႕တဲ႕၊သြားလိုက္ဦးမယ္၊မေမႏွင္း၊ခြင့္ျပဳပါဦး အန္ တီ” ႏႈတ္ဆက္ျပီး မွေကာ္ဖီခြက္ ကို သတိရ၍ ေကာက္ယူျပီး တက်ိဳက္ထဲ ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ “ေကာ္ဖီ က အရမ္းေကာင္းတယ္ အန္တီ၊ ေက်းဇူးပဲ” “ၾကိဳက္ရင္ ေနာက္၀င္ခဲ႕ေပါ့၊ အန္တီ ေဖ်ာ္တိုက္မယ္” ပန္းႏုေရာင္သမ္း ေနဆဲ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ေမႏွင္း အခန္းတံခါးလိုက္ဖြင့္ေပးသည္။ “သြားမယ္ေနာ္” “ဟုတ္” ေျခလွမ္းေလးငါးလွမ္း လွမ္းျပီးမွေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ တံခါး၀မွာ ရပ္ေနဆဲ ေမႏွင္း ဦး ကိုေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လွည့္ၾကည့္တာ ျမင္ေတာ့မွ လက္ကေလးရမ္းျပျပီး တံခါး ပိတ္သြားသည္။ ေမႏွင္းဦးတို႕ အိမ္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ကို မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေမာင္းရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သည္ အထိပုလဲ မေရာက္ေသး၍ စိတ္ေအးသြားရသည္။ ပုလဲ တေယာက္ထဲ ကၽြန္ ေတာ့္ ကိုေစာင့္ မေနေစလိုပါ။ အခုထြက္လာျပီ ဆိုသည့္ ပုလဲက ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္ ေရာက္ မ လာ။ ပုလဲ ကိုေစာင့္ရင္း တမနက္လံုး မေသာက္ခဲ႕ရသည့္ စီးကရက္ကို အတိုးခ် ေသာက္ေန မိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ စီးကရက္ သံုးလိပ္ကုန္မွ တံခါးေခါက္သံၾကားရသည္။ “လာျပီ လာျပီ” တံခါး ပြင့္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္မွာ ခဲထားသည့္ ေလးလိပ္ေျမာက္စီးကရက္ ျပဳတ္က် သြားေအာင္ အံ႕ၾသသြားရသည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx အခန္း(၃) ကမ ၻာရဲ႕ ည အပိုင္း(က) http://achittatkatho.net    Page 157  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္မ အရင္ဆံုးသတိျပဳမိသည္မွာ ပိန္းပိတ္ေနသည့္ အေမွာင္ထုၾကီးတခု ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ၏ ခႏၶာကိုယ္မွာ ခံစားခ်က္မဲ႔ စြာျဖင့္ ထိုအေမွာင္ထုထဲမွာ ေမ်ာလြင့္လို႕ေန၏။ အေရွ႕အေနာက္၊ ေတာင္ႏွင့္ ေျမာက္ အရပ္မ်က္ႏွာတို႕ကုိလည္း မသိရ၊ ေမ်ာလြင့္ေနမႈတြင္ အထက္ ႏွင့္ေအာက္ သတ္မွတ္ခ်က္ကိုလည္း ကၽြန္မ ဂရုမျပဳ မိပါ။ ထိုအခ်ိန္မွာ အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တခုကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္မႏွင့္နီးသလား၊ ေ၀း သလား မေ၀ခြဲတတ္ေသာ္လည္း အလင္းေရာင္က ကၽြန္မဆီကို လာေနသည္။ သို႕မဟုတ္ကၽြန္မက အလင္းေရာင္ရွိရာဆီသို႕ ေရြ႕လ်ားလြင့္ေမ်ာေနသည္ ဆိုတာကလည္း မေသခ်ာပါ။ သို႕ေသာ္ အလင္းေရာင္က ကၽြန္မႏွင့္ ပို၍ပို၍ နီးကပ္လာသည္ကအမွန္ျဖစ္၏။ နီးလာသည္ ႏွင့္ အမွ်အလင္းေရာင္က ပိုျပီးလင္းလာသလို ကၽြန္မ၏ ခႏၶာကိုယ္လည္း ေပါ့ပါး မႈေတြ ေလ်ာ့ က်လာသည္။ ရုတ္တရက္ အလင္းေရာင္းက လွ်ပ္ျပက္လိုက္သလို စူးလက္ေတာက္ပသြားျပီးေနာက္ အလန္႔တၾကားမွိတ္ထားမိေသာ ကၽြန္မ၏ မ်က္လံုးေတြကို အသာဖြင့္ျပီးျပန္ၾကည့္မိသည္။ အစပိုင္းတြင္ေ၀၀ါးေနေသာ အျမင္ကတစထက္တစ ၾကည္လင္လာျပီးေနာက္တြင္ ပထမဆံုး သတိထားမိသည္က ညစ္ေထးေပါက္ျပဲေနေသာ သြပ္ျပားမ်ား နွင့္ ပင့္ကူအိမ္ေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနသည့္ သစ္သားတန္းမ်ား။ အိမ္အမိုးတခုဟု ကၽြန္မသိလိုက္သည္။ မာေက်ာေသာ အခင္း တခုေပၚတြင္ ကၽြန္မ ပက္လက္ရွိေနမွန္းလည္း သတိထားလိုက္မိပါသည္။ ဒီေနရာသည္ ကၽြန္ မ၏ အိမ္မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ၏ ဘယ္ဖက္တြင္ ဖုန္တက္ေနသည့္ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ၀ါးထရံတခ်ပ္ရွိေနျပီး ၀ါညစ္ညစ္ ႏွင့္ ပံုမပီေတာ့ေသာ wall sheet တရြက္က တ၀က္လန္က်ေနသည္။ ထိုထရံေဘး ကၽြန္မ၏ ေျခရင္းတြင္ မိန္းမတေယာက္ထိုင္ေနသည္။ ကၽြန္မကိုၾကည့္ေနေသာသူမ၏ မ်က္၀န္းေတြကေအးစက္စက္ႏိုင္လြန္း၏။ “မင္းႏိုးလာျပီကိုး” မ်က္၀န္းေတြလိုပင္ သူမ၏ အသံေတြကေအးစက္ကာ ခံစားခ်က္မဲ႕ေနသည္ဟုထင္သည္။ ကၽြန္မ ေၾကာင္ၾကည့္ေနဆဲမွာပင္သူမကထရပ္လိုက္သည္။ “ငါသြားေတာ့မယ္” “ရွင္” “မင္းႏိုးလာျပီဆိုေတာ့ ငါဆက္ေစာင့္ေပးစရာ မလိုေတာ့ဘူးေလ” “ကၽြန္မ …ကၽြန္မ … အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား” “ေခ်ာင္းစပ္က စိုက္ခင္းထဲမွာမင္း ကို ေတြ႕တုန္းကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပဲ” “ေခ်ာင္းစပ္” “ဟုတ္တယ္ေလ” http://achittatkatho.net    Page 158  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္မ အသိထဲတြင္ မီးပြင့္ေတြတဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္သြားသည္။ တကယ္ေတာ့ ေခ်ာင္းစပ္မဟုတ္၊ ျမစ္ကမ္းစပ္ျဖစ္ရမည္။ ကၽြန္မႏွင့္ မမသင္း မနက္ကကူးတို႔ေလွေပၚမွာ၊ ေနာက္ေတာ့ ေခ်ာင္း စြယ္တခုထဲက ထိုးထြက္လာေသာ စက္ေလွတစင္း၊ လံုးလံုးလ်ားလ်ားတိမ္းေမွာက္သြားေသာ ကၽြန္မတို႕ေလွ၊ မမသင္းႏွင့္ ကၽြန္မလူခ်င္းကြဲသြားသည္။ မမသင္းကေတာ့ ေရကူးအလြန္ကၽြမ္းက်င္လို႕ ဘာမွျဖစ္မွာမဟုတ္။ အိမ္ကိုျပန္မွ ျဖစ္မည္။ ခုေလာက္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မကို ျမစ္ထဲမွာ ရွာေနၾက ေလာက္ျပီ။ ကၽြန္မ လဲေလ်ာင္းေနရာက က်ံဳးထလိုက္သည္။ကၽြန္မ ကိုယ္ေပၚမွာလႊမ္းထားသည့္ ညိဳမဲမဲ အ၀တ္စေလွ်ာက်သြား ၏။ “အမယ္ေလး” ကၽြန္မ ကိုယ္ေပၚမွာ အ၀တ္အစားလံုး၀မရွိ ကိုယ္လံုးတီးျဖစ္ေနသည္။ အတြင္းခံေတာင္မရွိ ေတာ့ပါ။ ရွက္ရြံ႕စြာျဖင့္ အ၀တ္စႏွင့္ ျပန္ဖံုးလိုက္ခ်ိန္တြင္ လြင့္ပ်ံ႕ တက္လာေသာ အမႈန္ေတြ ေၾကာင့္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးရင္း ကၽြန္မကို ရပ္ၾကည့္ေနသည့္ မိန္းမ ကို အကူအညီ ေတာင္း မိ သည္။ “ကၽြန္မ အိမ္ျပန္ခ်င္လို႕ ကူညီပါအမရယ္” “အိမ္ကိုျပန္မယ္၊ ဘယ္အိမ္ကိုလဲ” “ကၽြန္မ အိမ္ကိုပါ၊ အခုေလာက္ဆို အေဖနဲ႕ အေမ အရမ္းစိတ္ပူေနၾကလိမ္႔မယ္၊ ကၽြန္မ ေသ ျပီဆိုျပီး အေလာင္းရွာေနၾကမွာပဲ” သူမ မ်က္ႏွာေပၚကေအးစက္မႈေတြ ေလ်ာ့က်သြားသလိုထင္ရသည္။ ကၽြန္မနားသို႕ ေလွ်ာက္ လာျပီး ငံု႔ၾကည့္သည္။ “ကူညီပါ အမရယ္ေနာ္” ကၽြန္မနားမွာ၀င္ထိုင္ရင္း သက္ျပင္းတခ်က္ခ်လိုက္တာကို ျမင္ရ၏။ “ငါကူညီခ်င္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ … ေအးေလ၊ ငါဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ ဆိုတာငါလဲ မသိဘူး” အၾကည့္ေတြကျပန္ေအးစက္သြားျပန္သည္။ အခုလိုအေျခအေန မ်ိဳးမွာမွ ထူးဆန္းေသာမိန္းမ တေယာက္ႏွင့္ အတူရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မငိုခ်င္လာမိ၏။ ငိုမခ်မိေအာင္စိတ္ကိုတင္းရင္း အလိုအပ္ဆံုးဟု ထင္ေသာ အကူအညီကိုေတာင္းရေတာ့သည္။ “ဒီအတိုင္းေတာ့၊ ကၽြန္မ အိမ္ကို ျပန္လို႕မျဖစ္ဘူးအမရယ္၊ အမမွာ အ၀တ္ပိုေလးတစံုေလာက္ ရွိရင္ခနငွားပါ၊ ဆက္ဆက္ျပန္ေပးပါမယ္၊ အ၀တ္အစားရတာနဲ႕ ကၽြန္မ အိမ္ကို ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္သြားလို႕ရပါတယ္” “ငါ့မွာလည္း ကိုယ္ေပၚ၀တ္ထားတာပဲရွိတယ္၊ မင္းသံသယ ကင္းေအာင္တခုေျပာမယ္၊ မင္းကို ငါေတြ႕ကထဲက အ၀တ္အစားမပါဘူး၊ ဒီကိုယူလာျပီးမွ ေဟာဟိုတံခါးက လိုက္ကာစနဲ႕ အုပ္ ထား ေပးတာ” အိမ္ထဲသို႕ ကၽြန္မမ်က္လံုးကစားၾကည့္မိသည္။ “ဘာမွမရွိဘူး၊ဒါလူမေနတဲ႕ အိမ္၊ ငါ့အိမ္လည္း မဟုတ္ဘူး” http://achittatkatho.net    Page 159  http://achittatkatho.net   “ရွင္” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  တင္းထားသည့္ စိတ္ေတြထိန္းလို႔မရသည့္ အဆံုးကၽြန္မရိႈက္ၾကီးတငင္ငို မိေတာ့သည္။ ဒီအ တိုင္းဆိုလွ်င္ ေဆြးရိျပီး ေပညစ္ေနသည့္ လိုက္ကာစ အေဟာင္းၾကီးပတ္၍ ကၽြန္မ အိမ္ကို ျပန္ ရမလိုျဖစ္ေနျပီ။ လိုက္ကာကလည္း လွဲေနစဥ္မွာပင္ လံုရုံေလးဖံုးႏိုင္၏။ ကၽြန္မတကိုယ္လံုး ကိုလံုေအာင္ဘယ္လိုမွကာကြယ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္။ ဒီထက္ပို အေရးၾကီးသည္က ကၽြန္မ ေရနစ္ျပီးအသက္မေသေသးေၾကာင္း အိမ္သားေတြသိဖို႕ ျဖစ္သည္။ ဒီမိန္းမကိုပဲ ေတာင္းပန္ျပီး အိမ္ကိုအေၾကာင္းၾကားေပးဖို႕ ေျပာရင္ေကာင္းမလား ကၽြန္မ စဥ္း စားေနစဥ္ “ကဲပါေလ၊ သိပ္၀မ္းနည္း မေနပါနဲ႕ ငါမင္းအတြက္အ၀တ္အစားရေအာင္ၾကိဳးစားေပးပါမယ္” “ေက်းဇူးမေမ႕ပါဘူး အမရယ္” ကၽြန္မကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးတခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီး အိမ္ေနာက္ဟုထင္ရေသာဖက္ကို ထြက္သြား သည္။ “ေရွ႕ကေသာ့ခတ္ထားတယ္ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဖက္ကပြင့္ေနလို႕ မင္းကို အထဲေခၚလာ လို႕ရတာ” ကၽြန္မအေတြးကို သိေနသလိုလွမ္းေျပာျပီး နံရံေနာက္ကြယ္သို႕၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြား ၏။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေဘးဖက္မွ ေျခသံတခုၾကားရျပီး တေျဖးေျဖးေ၀းသြားသည္။ ဒီေတာ့ မွ ကၽြန္မလည္း လိုက္ကာၾကီးကို ဖယ္ခ်ကာမတ္တပ္ရပ္လိုက္ျပီး ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ျပန္ၾကည့္ မိသည္။ ေျခသလံုး ႏွင့္တင္ပါး တဖက္တြင္ရႊံ႕ေတြေျခာက္ျပီးကပ္ေနသည္မွ အပ ဘာဒါဏ္ရာ ဒါဏ္ခ်က္မွ မေတြ႕ရပါ။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ႕သလဲျပန္စဥ္းစားၾကည့္သည့္ အခါ မမသင္းကို အတင္းဆြဲထားရင္း လက္ေတြ ျပဳတ္ထြက္သြား၏။ ေရထဲကိုနစ္ျမဳပ္သြားသည့္ အခ်ိန္တြင္လည္း ကၽြန္မ ေသြး ရူးေသြးတမ္း ျဖင့္ လက္လွမ္းမွီရာ အတင္းလိုက္ဆြဲေနသည္ကို မွတ္မိလာသည္။ ေရေတြမွအပ ကၽြန္မဘာကို မွာဖမ္းမဆုပ္မိပါ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ခပ္မာမာအရာတခုကိုကၽြန္မ ဆုပ္ကိုင္လိုက္မိသည္။ထို႕ ေနာက္ တြင္ေတာ့ ကၽြန္မဘာမွ မသိေတာ့။ ဟိုမိ္န္းမ က ကၽြန္မကို ေခ်ာင္းစပ္မွာေတြ႕သည္ဆိုသျဖင့္ကၽြန္မ ကိုဆယ္ယူသူမွာ သူမ မဟုတ္ ႏိုင္။ ကၽြန္မအ၀တ္အစားေတြကို ဆယ္သူကယူသြားတာျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္မေသေနျပီထင္ျပီးအတြင္းခံပါမက်န္ေအာင္ခၽြတ္ယူသြားတာျဖစ္ရမည္။ လက္စြပ္ႏွင့္ ဆြဲၾကိဳးလဲ မရွိေတာ့ တာက ပိုျပီးေသခ်ာေစ၏။ ေအးစက္စက္ မိန္းမသည္ စိတ္ထားေတာ့ ေကာင္းပံုရပါသည္။ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္သူမ ခႏၵာ ကိုယ္ ထက္ ပိုေလးသည့္ ကၽြန္မကို ဒီအိမ္ထဲ အေရာက္ယူလာျခင္းက သူမအတြက္ အေတာ္ ကိုခက္ခဲေပလိမ္႔မည္။ ကၽြန္မ သတိရလာသည္ႏွင့္ သြားေတာ့မည္ဟု မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္သေဘာ ေျပာသည္ ကိုေတာ့ ကၽြန္မနားမလည္ပါ။ ငုတ္တုတ္ကေလး ထိုင္၍ လိုက္ကာစႏွင့္ ကိုယ္ကို ပတ္ထားရင္း ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေအာင္ေနမိသည္။ ကၽြန္မမွာ နာရီမပါသည့္အျပင္ ဒီအိမ္ထဲမွာလည္းနာရီ မရွိသျဖင့္အခ်ိန္ http://achittatkatho.net    Page 160  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ဘယ္ေလာက္ရွိျပီ၊ ဟိုမိန္းမသြားသည္မွာ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီကို ကၽြန္မ မသိရပါ။ ထိုင္ေနရင္း ေညာင္းသလိုလို ျဖစ္လာမွ ထိုင္ရာကထလိုက္မိသည္။ လိုက္ကာစက ကၽြန္မ ကိုယ္အလယ္ ပိုင္း အေရးၾကီးသည့္ေနရာေတြကိုေတာ့ ကာကြယ္ႏိုင္ပါ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ ႏွင့္ တင္ ေတြ ကို လံုေအာင္ျပန္ပတ္လိုက္ျပီး လူမေနဟု ဟိုေအးစက္စက္ မိန္းမက ေျပာသြားေသာ အိမ္ထဲမွာ လိုက္ၾကည့္မိသည္။ အိမ္က သံုးပင္ႏွစ္ခန္းပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ျဖစ္သည္။ အတြင္းမွာ ၀ါးထရံျဖင့္ အခန္းကန္႕ထားျပီး အမိုး ကေတာ့သြပ္ျဖစ္၏။ ကၽြနမ ေရာက္ေနေသာ ေနရာက အိပ္ခန္းသေဘာမ်ိဳးကန္႕ထား ္ သည့္ အိမ္အတြင္းဖက္ျဖစ္သည္။ ေနာင္ဖက္တြင္ နိမ္႕ေနေသာ မီးဖိုခန္း ႏွင့္ ေရွ႕ဖက္မွာ အိမ္ ေရွ႕ဧည့္ခန္းျဖစ္ဟန္တူေသာေနရာကိုေတြ႕ရသည္။ အိမ္တံခါးေတြ အားလံုးပိတ္ထား၍ ေန႔ ခင္းျဖစ္သည့္တိုင္ ေမွာင္ရီရီ ျဖစ္ေနသည္။ ေျခရင္းဖက္မွ ျပတင္းေပါက္တခုတြင္ လက္ညိဳးလံုးေလာက္ အေပါက္ကေလးတခု ေတြ႕ရသ ျဖင့္ အျပင္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္မိသည္။ ငွက္ေပ်ာပင္တအုပ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကန္သင္းရိုး လို လို တခုေတြ႕ရျပီး ျမင္ကြင္းတလွ်ာက္မွာ ကိုင္းေတာႏွင့္ လတာျပင္ကိုသာျမင္ရသည္။ ေန ေရာင္ကစူးစူးလက္လက္ရွိသည္ကိုေထာက္လွ်င္ မြန္းတည့္ခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္မြန္းလြဲခ်ိန္ဟု ကၽြန္ မ မွန္းဆၾကည့္မိပါသည္။ “ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲ” ကၽြန္မေနာက္ဖက္တြင္ ဟိုမိန္းမ ဘယ္ကေနဘယ္လိုေရာက္လာသည္ မသိပါ။ လက္ထဲမွာ ကၽြပ္ကၽြပ္အိတၾ္ ကီးတလံုးဆြဲထားသည္။ ကၽြန္မ အတြက္အ၀တ္အစားေတြထင္ပါ၏။ “ကဲေရာ့၊ ငါလဲ အဆင္ေျပမယ္ ထင္တာေတြ၀ယ္ခ်လာတာပဲ” ကၽြပ္ကၽြပ္အိတ္ထဲမွာ စကၠဴအိတ္ငယ္မ်ားႏွင့္ အ၀တ္ေတြထည့္ထားသည္။ အ၀ါေရာင္ဆြဲသား အက်ၤ ီတထည္၊ အညိဳႏွင့္ အနက္ေရာထားေသာ ပါတိတ္ထမိန္တထည္၊ အတြင္းခံ ပါတ စံုပါ ၏။ ကတီၱပါ ေျခညွပ္ဖိနပ္ ေလးတရံပင္ပါေသး၏။တန္ဖိုးၾကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း အားလံုးအ သစ္စက္စက္ေတြ ျဖစ္သည္။ “ထမိန္ကခ်ဳပ္ျပီးသားေနာ္၊ ေဒါက္ထည့္ ၀တ္တတ္ရင္ေတာ့ မသိဘူး၊ ငါကေတာ့ ဒီတိုင္းပဲ ခ်ဳပ္ ခိုင္းခဲ႕တယ္” “ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ အမရယ္၊ ဘယ္ေလာက္က်ခဲ႕သလဲ အမ၊ ကၽြန္မအိမ္ေရာက္ ရင္ ျပန္ေပးပါမယ္” အမ်ိဳးသမီးမ်က္ႏွာ မွာ မခိုးမခန္႔ အျပံဳးတခုေပၚလာသည္။ သူမအမူအရာေတြကို ကၽြန္မနားမ လည္ပါ။ အသက္ကေတာ့ သံုးဆယ္ တ၀ိုက္လို႔ထင္ရသည္။ ေခ်ာသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္ လည္း ရုပ္ဆိုးသည္ဟုလည္း ေျပာမရသည့္ရုပ္ရည္မ်ိဳးပင္။ ကၽြန္မ အကဲခပ္ေနသည္ကို ျမင္ ေသာအခါ မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးေပ်ာက္သြားျပီး http://achittatkatho.net    Page 161  http://achittatkatho.net   “မလိုပါဘူးေအ၊ ငါလဲ ၾကံဳၾကိဳက္လို႕ ကူညီတာပါ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “ဒါေပမယ့္ အမရယ္၊ အမနဲ႕သာမေတြ႕ရင္ ကၽြန္မအရမ္းဒုကၡေရာက္ေတာ့မွာ” “ဒုကၡ နဲ႔ မလြတ္တဲ႕သူရွိလား၊ အနည္းနဲ႕ အမ်ားပဲကြာမယ္” “ညီမ နာမည္ ေဆြဇင္လတ္ပါ၊ အမနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္” “နာမည္က အေရးၾကီးလို႕လား၊ နင့္နာမည္ ေဆြဇင္လတ္ဆို ငါကလဲ ငါ့နာမည္ မို႕မို႔ ျမင့္ေအာင္ လို႕ ေျပာလဲရတာပဲ” “ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ကို သိထားခ်င္လို႔ပါ အမရယ္” “ငါ့ နာမည္ ျမတ္” “တလံုးထဲလား” “ဟုတ္တယ္ ေျပာရမွာေပါ့” “ဒါဆို မမျမတ္လို႕ေခၚမယ္ေနာ္” “ညည္းေခၚခ်င္သလို ေခၚလို႕ရတယ္၊ အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ၾကည့္ပါဦး ေတာ္ရဲ႕လားလို႕” အိမ္ထဲမွာ ဘယ္သူမွမရွိသည့္ အျပင္ မမျမတ္ ကလည္းမိန္းမသားခ်င္းျဖစ္ေန၍ ရွက္ မေန ေတာ့ ဘဲ ကိုယ္ေပၚက လိုက္ကာၾကီးကို ဖယ္ပစ္လိုက္ပါသည္။ ဟိုနားဒီနား ကပ္ေနသည့္ ဖုန္ ေတြ ႏွင့္ ရႊံ႕ ေျခာက္ေတြကို ခြာခ်လိုက္ျပီး အရင္ဆံုး ပင္တီအျဖဴေလးကို ၀တ္လိုက္သည္။ ကၽြန္မ ႏွင့္ အံကိုက္ပင္။ ဘရာစီယာ က်မွ အခက္ေတြ႕၏။ ခ်ိတ္ကို ေရွ႕သို႕ယူကာခ်ိတ္လိုက္ျပီး ျပန္လွည့္ကာ ရင္သားေတြကို ခြက္ထဲထည့္ေတာ့မွ က်ပ္ေန၏။ “မေတာ္ဘူးလား” “နည္းနည္းက်ပ္ေနတယ္” “ငါလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္ခဲ႔မိေတာ့ မွန္း၀ယ္လာတာ၊ နံပါတ္ေမးသြားရင္ေကာင္းသား၊ ခါတိုင္းဘယ္ေလာက္၀တ္လဲ” “၃၃” “ဒါ ၃၃ပဲ၊ ဆိုဒ္မမွန္လို႕လားမသိဘူး၊ ဒီနားလာဦး” ခ်ိတ္ကိုျပန္ျဖဳတ္လိုက္ျပီး ပုခံုးၾကိဳးေတြကို ေနရာတက်ျပန္လုပ္ေပးသည္။ “နင့္ ႏို႕ေတြခြက္ထဲထည့္လိုက္၊ ေနာက္ကျဖဳတ္ထားေတာ့ ရမွာပါ” မမျမတ္ေျပာသည့္ အတိုင္းလုပ္လိုက္သည္။ “အသက္ကို ၀ေအာင္ရႈ၊ ျပီးရင္ခပ္ျပင္းျပင္းျပန္ထုတ္လိုက္ အဆင္ေျပသြားလိမ္႕မယ္” မယံုမရဲျဖင့္ ေျပာသည့္အတိုင္း လုပ္လိုက္ရာ ေနာက္ဖက္ကတင္းကနဲ တခ်က္ျဖစ္သြားျပီး ေနာက္ ကိုယ္ေပၚမွာခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သြားသည္။ “ဘယ္လိုေနလဲ” “နဲနဲ ေတာ့က်ပ္ေသးတယ္ အမ၊ ခုနေလာက္ေတာ့ မဆိုးေတာ့ဘူး၊ အမ ရဲ႕ နည္းကေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတာပဲ၊ http://achittatkatho.net    Page 162  http://achittatkatho.net   မွတ္ထားရမယ္” “ညည္းမို႔လို႔ ရတာ၊ တျခားသူဆိုရမွာ မဟုတ္ဘူး” “ဘာျဖစ္လို႕လဲ” “ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အက်ၤ ီ၀တ္ၾကည့္ပါဦး” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အက်ၤ ီ ႏွင့္ ထမိန္က အခက္အခဲမရွိပါ၊ ဖိနပ္ကသာ ကၽြန္မေျခေထာက္ထက္ အနည္းငယ္ၾကီး ေန၏။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ “ညည္းက ဒီလိုက်ေတာ့ နဂိုအတိုင္း အေခ်ာေလးပဲ၊ အခု အိမ္ကိုသြားမွာလား” “ဟုတ္ကဲ႔၊ အမ အခ်ိန္ရရင္ လိုက္ခဲ႔ပါလား၊ အေမတို႕ အေဖတို႕နဲ႕ ညီမရဲ႕ေက်းဇူးရွင္ကို မိတ္ ဆက္ေပးခ်င္လို႕ပါ” မမျမတ္ ကၽြန္မ ကိုေတြေတြၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း စေတြ႔ခ်ိန္ကလို ေအးစက္မႈ ေတြမရွိေတာ့၊ မ်က္လံုးေတြက ညိဳမိႈင္းေနျပီး ၀မ္းနည္းေန သေယာင္ရွိသည္။ အတန္ၾကာမွ သက္ျပင္းတခ်က္ခ်ျပီး “ေအးေလ၊ ငါလိုက္ပို႕ပါမယ္၊ ညည္းတေယာက္ထဲ လႊတ္လိုက္လို႕လည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး” မမျမတ္လိုက္လာမည္ ဆို၍ ကၽြန္မလည္း ၀မ္းသာသြားသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ ကၽြန္မ တို႕ အရပ္ကလည္း ဟုတ္ပံုမရပါ။ ဧည့္သည္ ဆိုလွ်င္ အိမ္မွာပဲ တည္းခိုခိုင္းမည္ ဟု ကၽြန္မ စိတ္ကူးလိုက္၏။ “လာ အမ သြားရေအာင္” ျမဴးၾကြသြက္လက္စြာျဖင့္ အိမ္ေပၚကဆင္းလိုက္သည္။ မြန္းလြဲပိုင္းေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပတ္ ၀န္းက်င္က ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေန၏။ အိမ္ေျခကလည္း တခုႏွင့္ တခု ေတာ္ေတာ္ အလွမ္းကြာျပီး အိမ္ေနာက္ဖက္မွာ လွမ္းျမင္ေနရသည့္ ေခ်ာင္းစပ္ မွာနားေနၾကသည့္ ဗ်ိဳင္းျဖဴျဖဴ ေတြ ကလြဲလွ်င္ သက္ရွိတေယာက္မွ မေတြ႕ရပါ။ အိမ္ေရွ႕ဖက္ကို ပတ္ထြက္လုက္မွ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာလွမ္းျမင္ေနရသည့္ တာရိုးၾကီးေပၚတြင္ လူတ ေယာက္စ ိ ႏွစ္ေယာက္စ ေတြ႕ရသည္။ ဒီေနရာ ကိုမသိေသာ္လည္း အိမ္ကိုဘယ္လို သြားရမည္ ကို ကၽြန္မ သိသြားပါျပီ။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ရပ္ကြက္ထဲကို ေရာက္သည္ႏွင့္ တခုခုမွားယြင္းေနသည္ဟု စိတ္မွာခံစားရသည္။ လမ္းေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေစ်းဆိုင္ေတြ မနက္ကအတိုင္းပင္ မေျပာင္းလည္းပါ။ လူေတြကလည္း ျမင္ေန က်လူေတြပင္ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ကၽြန္မစိတ္တြင္ တမ်ိဳးတမည္ ခံစားေနရသည္က အမွန္ ပင္။ ကၽြန္မ၏ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မႈ http://achittatkatho.net    Page 163  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ လာေသာ ဆိုက္ကားတစီးကပိုျပီး တိုးလာေစ၏။ ဆိုက္ကားေပၚမွာ ထိုင္လာသူက ၾကီးၾကီးအံုးျဖစ္သည္။ ကၽြန္မႏွင့္ အတူေလွေမွာက္ရာတြင္ ပါ ခဲ႕ေသာ မမသင္း၏ အေမလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ၾကီးၾကီးအံုး အမူအရာက ထူးထူးျခားျခား မရွိ၍ မမသင္းေဘးကင္းလိမ႔္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳတင္ယူဆထားခ်က္မွန္သည္ ဟုအေတြးျဖင့္ ၀မ္းသာအားရ ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ျပင္လိုက္သည္။ ကၽြန္မ၏ အျပံဳး ကိုျမင္ေသာ္လည္း ၾကီးၾကီးအံုးက တခ်က္စိုက္ၾကည့္ျပီး ေရွ႕တူရူသို႕သာမ်က္ႏွာ ျပန္မူလိုက္၏။ ဒီေလာက္အကြာအေ၀းမွ လူကို ကၽြနမမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ၾကီးၾကီးအံုး ္ မ်က္စိမမႈန္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ မခ်င့္မရဲစိတ္ျဖင့္ၾကီးၾကီးအံုးကို ခ်န္ခဲ႕ျပီးေရွ႕ဆက္အလာတြင္ ေနာက္ကစက္ဘီး ေခါင္းေလာင္းသံၾကားလိုက္ရသည္။ ေခါင္းေလာင္းသံ ႏွင့္ အတူ မေက်မနပ္ေျပာလိုက္သံ ပါၾကားရသည္။ “ဘာလို႔လမ္းေပၚတက္ေလွ်ာက္ရတာလဲ၊ ေဘးမွာ အက်ယ္ၾကီး” လူမျမင္ခင္ကပင္ ဘယ္သူဆိုတာသလိုက္သည္။ ဖိုးေက်ာ္။ လမ္းထဲက မ်က္ႏွာရူးတေယာက္ ျဖစ္ျပီး မမသင္းကို ေၾကြေနသူျဖစ္သည္။ မမသင္းကို ေျပာေပးဖို႕ ကၽြန္မကို မုန္႕ခနခန ၀ယ္ ေကၽြးသူလည္း ျဖစ္၏။ ကၽြန္မ ႏွင့္ဖိုးေက်ာ္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမၾိ ကသည္။ သူၾကည့္ပံုက အသိအကၽြမ္းတေယာက္ကို ၾကည့္သည့္ အၾကည့္ မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ လမ္း မွာေတြ႔သည့္ မိန္းကေလးတ ေယာက္ကို မ်က္စိသရမ္းသည့္ အၾကည့္မ်ိဳး။ ကၽြန္မ တကိုယ္လံုးကို ထက္ေအာက္စုန္ဆန္ အားရေအာင္ ၾကည့္ျပီး မွ စက္ဘီးကိုဆက္နင္း သြားသည္။ ဖိုးေက်ာ္၏ အၾကည့္ေၾကာင့္ အေနခက္ရျခင္းထက္ တစံုတရာမွားယြင္းေနမႈ ကို ေသခ်ာသြား သည့္ စိတ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြတံု႕ဆိုင္းသြား၏။ မေသ မေပ်ာက္ျပန္ေရာက္လာေသာ ကၽြန္မကို ဖိုးေက်ာ္ အေနျဖင့္ႏႈတ္ဆက္သတင္းေမးသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ အသိလား” မမျမတ္က လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းကိုရပ္လိုက္ျပီးေမးသည္။ “ဟုတ္တယ္အမ၊ သူက ကၽြန္မကို အခုမွျမင္ဖူးသလိုလုပ္သြားတယ္” မမျမတ္ မ်က္ခံုးေတြျမင့္တက္သြားသည္။ “အခုန ဆိုက္ကားေပၚက ၾကီးၾကီးကလဲ အရမ္းခင္တာ၊အမ်ိဳးလိုပဲ၊ ၾကီးၾကီးအံုးကလည္း ကၽြန္မ ျပံဳးျပတာကို ခပ္တည္တည္နဲ႕” ကၽြန္မလက္ေမာင္းကို မမျမတ္တင္းတင္း ကိုင္လိုက္ရင္း “နင္ ဆက္သြားမွာလားစဥ္းစားပါဦး” “ဘာလို႕မသြားရမွာလဲ၊ သြားမွျဖစ္မွာကို” http://achittatkatho.net    Page 164  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မမျမတ္ မ်က္ႏွာတည္သြားသည္။ ကၽြန္မလက္ကို ပိုျပီးတင္းက်ပ္စြာဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ “ဒီထက္ဆိုးတာေတြ ေတြ႔လာႏိုင္တယ္ေနာ္” “အမ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” “အခုေတြ႔တဲ႕ သူေတြက ညည္္းကို မသိၾကသလို၊ ညည္းအိမ္က လူေတြကလည္း ညည္းကို မသိဘူးဆိုရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ရပ္ေနရင္း ေျမၾကီးထဲ ကၽြံ၀င္သြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ မမျမတ္ေျပာသလို မျဖစ္ႏိုင္ဟု ေတြးမိေသာ္လည္း ေၾကာက္စိတ္ကို မဖယ္ရွားႏိုင္။ ကၽြန္မလက္ေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ရီ လာ သည္။ “အိမ္ကို သြားခ်င္တယ္” “သြားခ်င္သြားလို႔ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘာမွစိတ္လိုက္မာန္ပါ မေျပာဘဲ မလုပ္ဘဲ ေနႏိုင္မွာလား” “ကၽြန္မ ..ကၽြန္မ ၾကိဳးစားပါမယ္” “ငါ့အရိပ္အျခည္ ကိုၾကည့္ပါ။ နင့္လက္ကို ငါဆြဲလိုက္ရင္ ဘာမွ မေျပာနဲ႕ေတာ့ဟုတ္လား” “ဟုတ္ကဲ႕” မမျမတ္ ကၽြန္မလက္ကို ဆြဲရန္မလိုပါ။ ကၽြန္မကသာ မမျမတ္လက္ကို ဆုပ္ကိုင္အားတင္း ျပီး အိမ္ဖက္ကို ဆက္တိုးလာခဲ႕သည္။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္မပိုျပီးေၾကကြဲရသည္။ အိမ္ေရွ႕ကြက္လပ္ကေလးတြင္ တိုင္ေထာင္ကာ ဖ်င္စေတြပင္ မိုးျပီးေနျပီ။ ခုံႏွင့္စားပြဲ ေတြလည္း ခ်ခင္းထား၏။ တကယ္ပင္ အသုဘ အိမ္တအိမ္၏ အျပင္အဆင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ မေသပါဘဲ ႏွင့္ အသုဘလုပ္ေနသည္ကို ျမင္ရသည့္အတြက္ရယ္စရာဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္မမွာ ရယ္ ခြင့္ရမရ မေသခ်ာေသးပါ။ “၀င္ၾကမယ္၊ စိတ္ကို ျငိမ္ျငိမ္ထားေနာ္” “ဟုတ္ကဲ႕” ေအးစက္တုန္ရီေနေသာ ကၽြန္မလက္ကို ဆြဲျပီး မမျမတ္က ျခံထဲကို ဦးေဆာင္၀င္သြားသည္။ အိမ္ေအာက္က ခံုေတြမွာ ရပ္ကြက္ထဲကလူတခ်ိဳ႕ထိုင္ေနသည္။ အိမ္ေပၚမွာလည္း လူေတြ ရွိ ေနတာေတြ႕ရ၏။ “ေဆြဇင္ေလး သူငယ္ခ်င္းေတြထင္တယ္၊ လာလာ အိမ္ေပၚတက္လာခဲ႕” ကၽြန္မရင္ထဲက ကလီစာေတြအားလံုးထက္ေအာက္ေျပာင္းျပန္ လန္သြားသလိုပင္။ ကၽြန္မ စိတ္ အလြန္လႈပ္ရွားသြားျခင္းကို ရိပ္မိပံုရေသာ မမျမတ္က လက္ကို ပိုတင္းတင္း ညွစ္ျပီးသတိေပး သည္။ ဆီးၾကိဳ ေခၚငင္ႏႈတ္ဆက္သူက မမေသာ္ျဖစ္သည္။ မမသင္း၏ အမ လည္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ကို လူမွားစရာ အေၾကာင္းလံုး၀ မရွိသူလည္းျဖစ္ပါ၏။ http://achittatkatho.net    Page 165  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မမျမတ္ က လက္ကို မလႊတ္ရံုမက မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲ ႏွင့္ပါသတိေပးျပီး ေနာက္အိမ္ေရွ႕ ခန္း အလယ္နားေလာက္က ဖ်ာေပၚမွာ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ အိမ္ေပၚမွာ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ႏွင့္ ရပ္ကြက္ထဲက အသိအကၽြမ္းေတြသာျမင္ရသည္။ ကၽြန္မတို႕ အိမ္သားေတြမေတြ႕ရပါ။ အေမ႔ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ေနၾက၍ အေမ အိမ္ထဲမွာ ရွိသည္ဟုေတြးမိသည္။ ကၽြန္မ အေျခအေနကို ၾကည့္ျပီးစိတ္ခ်လို႕ရသည္ဟု မမျမတ္ထင္ပံုရသည္။ ကၽြန္မ လက္ကို လႊတ္ေပးလိုက္၏။ “ထိုင္ၾကဦးေနာ္” ေရေႏြးဗန္းလာခ်ေပးရင္း မမေသာ္ ေျပာသည္။ သူမသိေသာ ေဆြဇင္လတ္၏ မိတ္ေဆြမ်ား ဟု ကၽြန္မတို႕ကို ထင္ေနပံုရသည္။ ကၽြန္မလက္ကို ျပန္ဆိတ္ၾကည့္သည္။ နာ၏။ ကၽြန္မ အိပ္မက္ မက္ေနတာ မဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ ကိုယ့္အိမ္ေပၚမွာ သူတစိမ္းတေယာက္လို ထိုင္ေနရသည့္ အ ျဖစ္ကဆိုးလြန္းသည္။ ေနာက္ျပီး အားလံုးထ လိုက္ၾကထိုင္လိုက္ၾက ဟိုသည္သြားလိုက္ၾကႏွင့္ အလုပ္မ်ားေနၾကသေယာင္ရွိေသာ္လည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ေနသူမွာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ သာရွိသည္။ မၾကာမွီပင္ ကၽြန္မ တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ကယ္တင္မည့္သူေရာက္လာ၏။ ကၽြန္မ ကို မမွတ္မိ ေသာ ၾကီးၾကီးအံုးပင္ျဖစ္သည္။ အိမ္၀ အထိဆိုက္ကား ႏွင့္၀င္လာျပီး ပစၥည္းေတြ လာယူဖို႕ အိမ္ထဲကို လွမ္းေခၚသည္။ တေယာက္တလက္ပစၥည္းေတြ ယူသြားၾကျပီးေနာက္ ၾကီးၾကီးအံုးကၽြန္မတို႕ ၀ိုင္းမွာ၀င္ထိုင္သည္။ “မိေသာ္ ဟိုေကာင္မ ဘယ္လိုေနေသးလဲ” “အိပ္ေဆး တိုက္ျပီးအိပ္ခိုင္းထားတယ္ အေမ” ေဆးေပါ့လိပ္ေတြထည့္ထားသည့္ ျခင္းကို အိမ္ေနာက္ဖက္သို႕ယူသြားရင္း မမေသာ္ေျဖ၏။ “ေစ်းထဲလဲ ၀င္မေနေတာ့ပါဘူး၊ အျပင္က တရုပ္ေလး ဆီကပဲ ၀ယ္လိုက္ေတာ့တယ္ေဟ႕” ေနာက္ဖက္သို႕ လွမ္းေအာ္လိုက္ျပီး ေရေႏြးၿကမ္းတခြက္ငွဲ႔ ေနသာၾကီးၾကီးအံုးကို ကၽြန္မ မေန ႏိုင္ဘဲ ေမးမိသည္။ “ဘယ္သူ႕ကို အိပ္ေဆးတိုက္တာလဲ ၾကီးၾကီး” “အိမ္က အငယ္မေပါ့၊ ေဆြဇင္ေလး ကို သူဆြဲထားတဲ႔ ၾကားထဲက လြတ္သြားတယ္၊ သူ႔အျပစ္ ဆိုျပီး တငိုထဲငိုေနတယ္၊ ဘာမွလဲ မစားဘူး ေရေတာင္အတင္းတိုက္ရတယ္” မမသင္း၏ ကၽြန္မအေပၚသံေယာဇဥ္ကို ကၽြန္မ သံသယ မရွိပါ။ သူမ အသက္ႏွင့္လဲ၍ ကယ္ ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ကၽြန္မ ကိုရေအာင္ကယ္မည့္သူျဖစ္သည္။ “ပီပါၾကီးတလံုးက ၀င္ေဆာင့္တာတဲ႕ လြတ္သြားျပီး သူလိုက္ရွာေတာ့ မရေတာ့ဘူးေလ” “ဒါနဲ႕ ဆံုးသြားတယ္ ဆိုတာေကာေသခ်ာလို႕လား” ကၽြနမ အသိခ်င္ဆံုးကို မမျမတ္၀င္ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ မမျမတ္ကို ေက်းဇူးတင္စြာ ၾကည့္ မိ၏။ ္ http://achittatkatho.net    Page 166  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    “တို႕မ်ားလဲ အဲဒီအတိုင္း ဆုေတာင္းၾကတာပဲကြယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေန႔ခင္းက အေလာင္းျပန္ရ တယ္ေလ” ကၽြန္မ တကိုယ္လံုးေအးစက္သြား၏။ အရိပ္အကဲ ကိုၾကည့္ေနေသာ မမျမတ္က ကၽြန္မလက္ ကိုလွမ္းကိုင္ထားလိုက္သည္။ တေပါက္ေပါက္က်လာေသာ မ်က္ရည္ေတြကိုေတာ့ မမျမတ္ တားဖို႕ မစြမ္းႏိုင္ခဲ႕ပါ။ “အေလာင္းက ေသခ်ာလို႕လား” မမျမတ္ ေမးေနျခင္းပင္။ “ေမာင္ခင္ေမာင္လတ္ သြားၾကည့္ျပီးျပီ၊ ေဆြဇင္ေလးပါပဲကြယ္၊ ေလွေပၚက အားလံုးအသက္ ရွင္တယ္၊ ဒီကေလးမ တေယာက္ပဲ အဖိတ္အစင္ ျဖစ္ရတာေလ” ၾကီးၾကီးအံုးေျပာသည့္ ေမာင္ခင္ေမာင္လတ္ မွာကၽြန္မ အေဖ ျဖစ္ပါသည္။ “ျမင့္ျမင့္ခင္ ကေတာ့ အထဲမွာ ဆရာ၀န္ေခၚျပီးေဆးသြင္းထားရတယ္” ကၽြန္မရင္ထဲ က်ဥ္တက္လာသည္။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလည္း ကၽြန္မ နားမလည္ပါ။ မမျမတ္ ကိုသာ အားကိုးတၾကီးၾကည့္မိ၏။ မမျမတ္ အမူအရာက တည္ျငိမ္လြန္းသည္။ ကၽြန္မ အတြက္ အေျဖတခု ကို ရေအာင္ရွာေပး ႏိုင္မည့္ေသြးေအးမႈ မ်ိဳးကို သူမ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေတြ႕ရသည့္ အတြက္ ၾကံဖန္ျပီးအားတက္မိ၏။ “အင္း … သံုးနာရီေတာင္ေက်ာ္ျပီပဲ ေမာင္ခင္ေမာင္လတ္ ၾကာလိုက္တာ” “ဘယ္ကို သြားတာလဲ” “ေဆးရံုကိုေလ၊ ေဆြဇင္ေလး အေလာင္း ဟုတ္တဲ႕အေၾကာင္း လာေျပာျပီး၊ အသုဘ ကိစၥစီ စဥ္ဖို႕ သူ႔တူ ေမာင္မ်ိဳး ကိုေခၚျပီးသြားေလရဲ႕” အိမ္အလည္မွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ တိုင္ကပ္နာရီၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရာ သံုးနာရီ ဆယ့္ငါး မိ နစ္ခန္႕ရွိေလျပီ။ ကၽြန္မတို႕ေဆးရံုကိုသြားျပီး ေဆြဇင္လတ္ ဆိုသည့္ အေလာင္းကို ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား ေတြးေနရင္း ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြက နာရီေအာက္ဖက္မွာ ရွိသည့္ ဘီရိုၾကီး ဆီေရာက္သြားသည္။ အေဖ႕မိဘေတြဖက္က အေမြျဖစ္သည့္ ဒီဘီရိုၾကီး၏ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ က ကိုယ္ လံုးေပၚမွန္ေတြ ျဖစ္သည္။ မွန္ထဲမွာ ၾကီးၾကီးအံုး၏ ေနာက္ေက်ာဖက္ႏွင့္ မမျမတ္ကို ျမင္ရ၏။ မမျမတ္ေဘးမွာ အက်ၤ ီ အ၀ါ ႏွင့္ မိန္းကေလးတေယာက္။ ကၽြန္မ မမျမတ္ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူမကလည္း မမျမတ္ ကိုလွည့္ၾကည့္သည္။ ကၽြန္မက သူမကိုၾကည့္ရာ သူမကလည္းကၽြန္မကို ခပ္စိမ္းစိမ္းျပန္ၾကည့္၏။ ကၽြန္မ ပ်ာယာခတ္ေနသည္ကို ျမင္သည့္မမျမတ္လည္း မွန္ကိုလွမ္း ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ေခါင္းညိတ္ျပ၏။ ကၽြန္မ မသိေသာမွန္ထဲက မိန္းကေလးသည္ ကၽြန္မျဖစ္ေနသည္။ ဒါအမွန္တရားဟု လက္မခံ ႏိုင္ပါ။ မွန္ထဲက မိန္းကေလးသည္ ကၽြန္မထက္မ်ားစြာ လွပေခ်ာေမာပါ၏။ http://achittatkatho.net    Page 167  http://achittatkatho.net   သို႔ေသာ္ ဒီအျဖစ္ကို ကၽြန္မ လက္မခံႏိုင္ပါ။ “ဟဲ႕မိသင္း၊ ဘာလာလုပ္တာလဲ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ၾကီးၾကီး အံုး ေအာ္သံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ အိမ္ေပၚတက္လာေသာ မမသင္းကိုျမင္ လိုက္ရသည္။ အ၀တ္အစားဖရိုဖရဲ၊ ဆံပင္ေတြကလည္း ဖရိုဖရဲ ႏွင့္ မ်က္ လံုးေတြက မို႔ေမာက္ နီရဲေနသည္။ “သင္း .. ေဆးရံုသြားျပီး အေလာင္းကိုၾကည့္ဦးမယ္၊ ေဆြဇင္ဟုတ္မဟုတ္ေသခ်ာေအာင္” “အပူမရွာခ်င္ပါနဲ႕ေအ၊ အေဖရင္း ကိုယ္တိုင္က သူ႕သမီးပါေျပာေနတာပဲ၊ အ၀တ္အစား ကလဲ ေဆြဇင္ မနက္ကအိမ္ကထြက္တုန္းက ၀တ္သြားတာေတြပဲတဲ႕” “ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားမယ္ ေမေမရာ၊ အိမ္ေသာ့ခတ္ခဲ႕တယ္၊ ေရာ့ေသာ့” ၾကီးၾကီးအံုးလက္ထဲ ေသာ့တြဲတခုထိုးထည့္ျပီး လွည့္ထြက္သြားသည္။ “ဟဲ႕ နင္တေယာက္ထဲမသြားနဲ႕ေလ” “ကၽြန္မတို႕လဲ လိုက္သြားမယ္ေလ” မမျမတ္ က ေျပာေျပာဆိုဆို ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲျပီးထရပ္လိုက္သည္။ မမသင္း ေျခလွမ္းတံု႕ သြားျပီး ကၽြန္မတို႕ကို အကဲခပ္သလိုၾကည့္၏။ “သျဂိဳလ္ တဲ႕ေန႔ မွာ လာႏိုင္ခ်င္မွ လာႏိူင္ေတာ့မွာေလ၊ ဒါေၾကာင့္” မမျမတ္လိုက္လာျခင္းက ကၽြန္မအတြက္ အလြန္အဖိုးတန္ပါသည္။ “ဒါဆိုလဲ လိုက္ခဲ႔ေလ” အိမ္ေရွ႕မွာ မမျမတ္စက္ဘီးေလး ရပ္ထား၏။ စက္ဘီးက တစီးထဲ၊ လူကသံုးေယာက္၊ ဘာ လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္း အိမ္ေဘးမွာ ကပ္ထိုးထားသည့္ ကၽြန္မ စီးေနက် စက္ဘီးေလးကို မ်က္စိေရာက္သြားသည္။ ေနာင္ကၽြန္မ စီးခြင့္ မရဖို႕ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ေန ေလျပီ။ “ကၽြန္မတို႕ ဆိုက္ကား နဲ႕ လိုက္ခဲ႔ပါမယ္” ေခါင္းညိတ္ျပျပီး မမသင္းစက္ဘီးနင္း ထြက္သြားသည္။ လမ္းထိပ္ထြက္ျပီး ဆို္က္ကား ငွားျပီး ေနာက္မွ လိုက္ေသာ ကၽြန္မတို႕ အရင္ မမသင္းက ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ အထဲ မ၀င္ေသးဘဲ ေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ၍ ေက်းဇူးတင္ရသည္။ ကၽြန္မတို႔ခ်ည္း သာဆိုလွ်င္ အေလာင္း ကိုၾကည့္ခြင့္ရခ်င္မွ ရမည္။ ရင္ခြဲရံုသြားေသာ လမ္းေဘးခံုတလံုးမွာ ကၽြန္မ အကို ၀မ္းကြဲ ကိုမ်ိဳးခိုင္ထိုင္ေနသည္။ “မိသင္း၊ သြားၾကည့္ မလို႕လား” “အင္း … ဦးေလး ေရာဘယ္မွာလဲ” “ဆရာ၀န္ဆီ သြားတယ္၊ နင္စိတ္ႏိုင္လို႕လား မိသင္း” “ရပါတယ္၊ သင္း ထိန္းၾကည့္မွာပါ၊ သူတို႕လဲ ပါတာပဲ” http://achittatkatho.net    Page 168  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကိုမ်ိဳးခိုင္က အလုပ္သမားတေယာက္ကိုေျပာလိုက္သျဖင့္ ကၽြန္မတို႕ရင္ခြဲရံုတြင္းသို႕၀င္ခြင့္ရလိုက္ပါသည္။ အလုပ္သမားက မ်က္ႏွာကိုအုပ္ထားေသာ အ၀တ္စကို ဖယ္ခ်လိုက္ခ်ိန္ တြင္ ကၽြန္မ မၾကည့္ရဲ၍ မ်က္လံုးမွိတ္ျပီး မမျမတ္ပုခံုး ေနာက္တြင္ကြယ္ေနမိ၏။မမျမတ္လက္ေမာင္း ကိုလည္း တင္းတင္းဆုပ္ထားမိသည္။ ကၽြန္မၾကည့္စရာ မလိုဟုထင္မိပါသည္။ ရိွဳက္ၾကီးတငင္ ငိုခ်လိုက္ေသာ မမသင္း၏ ငိုသံက အတည္ျပဳခ်က္ေပးလိုက္သလိုပင္။ “ဘာမွ မထူးေတာ့ဘူး၊ ညည္း စိတ္ရွင္းေအာင္ရဲရဲ သာၾကည့္လိုက္ပါ” မမျမတ္က တိုးတိုးေလး ကပ္ျပီးအားေပးသည္။ ကၽြန္မ စိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေအာင္ထိန္းျပီး မမ ျမတ္ ႏွင့္ကြယ္ျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္းေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ ေသြးမရွိဘဲ ျဖဴသလိုလုိ၊ ျပာသ လိုလို ႏွင့္ မ်က္စိကို တင္းတင္းပိတ္ထားသည့္ မ်က္ႏွာကို အရင္ကမွန္ၾကည့္တိုင္း ကၽြန္မျမင္ ခဲဖူး တာအေသအခ်ာပင္ျဖစ္ပါသည္။ မွန္ထဲမွာ ျမင္ ႔ ရတတ္သည့္ ပံုရိပ္က မ်က္စိဖြင့္ထားျပီးအခု ေက်ာက္ျပားစီ စားပြဲၾကီးေပၚက မ်က္ႏွာက မ်က္စိမွိတ္ထားျခင္းသာကြာပါ၏။ “ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား” မမျမတ္ အသံကနားထဲ သို႔ေရခဲေရေအးေအးၾကီးေလာင္းထည့္လိုက္သလို၀င္လာသည္။ “ငိုခ်င္ရင္ ငိုလိုက္ေလ” ကၽြန္မ အလြန္ငိုခ်င္ေနမွန္း ကၽြန္မဖာသာသိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ငိုလို႔လည္းလံုး၀ မရ။အိမ္မွာ တံုးက အေလာင္းရျပီ ဟုေျပာခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္က်ခဲ႕သည္။ အခု အေလာင္း ကို ကိုယ္ေတြ႔ မ်က္ျမင္ေတြ႕ခ်ိန္မွာမူ မ်က္ရည္က လံုး၀က်မလာပါ။ ရင္ထဲမွာေတာ့ တစ္ဆို႔ၾကပ္ခဲေနသည္။အနားမွာသာ ဘယ္သူမွ မရွိလွ်င္ ရင္ဘတ္ကို တ၀ုန္း၀ုန္း ထုရိုတ္ပစ္ လိုက္ခ်င္သည္။ “ျပန္ဖံုးလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္” ေဆးရံုအလုပ္သမား၏ စကားကို ဘယ္သူမွ အေလးအနက္ျပန္မေျဖႏိုင္ၾက။ မမသင္းကေတာ့ ငိုရႈိကရင္း ္ အျပင္ကိုေျပးထြက္သြားသည္။ “ရပါျပီ ရွင္” အားလံုးကိုယ္စား မမျမတ္က၀င္ေျဖလိုက္ျပီး ပိုက္ဆံေခါက္ေလးတေခါက္ အလုပ္သမား လက္ ထဲသို႕ထည့္ေပးလိုက္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲျပီး “သြားၾကရေအာင္ေလ” အ၀တ္ႏွင့္ျပန္ဖံုးထားျပီးျဖစ္ေသာ အေလာင္းကိုလွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္ လုပ္ရင္းကၽြန္မ အျပင္ကိုေရာက္လာသည္။ မမသင္းကိုေတာ့ မေတြ႕ေတာ့။ ကိုမ်ိဳးခိုင္သာ http://achittatkatho.net    Page 169  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    အခုနသူထိုင္ေနသည့္ ခံု တန္းလ်ားေလး မွာကြမ္းျမံဳ႕ရင္းထိုင္ေနသည္။ ထိုစဥ္ တဖက္မွ ေလွ်ာက္လာေသာ အေဖ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အေဖ႔မ်က္ႏွာ က ညိဳးငယ္ လြန္းသည္။ “အေဖေလ” မမျမတ္ကို တိုးတိုးကပ္ေျပာလိုက္ရာ “ေတြ႔မလား” “မေတြ႕ေတာ့ပါဘူး” စိတ္ထိခိုက္ေနမွန္းသိသာသည့္ အေဖ႔ကို ကၽြန္မ မျမင္ရက္ပါ။ ကၽြန္မ ေဆြဇင္လတ္ပါ ဟု အေဖ႕ကို ေျပာလွ်င္လည္း ကၽြန္မသာ အရူးျဖစ္ေတာ့မည္။ ရင္ခြဲ ရံုထဲက ေက်ာက္စင္ေပၚ က ေဆြဇင္လတ္ ကို သာ လူတိုင္းလက္ခံၾကမည္။ျပန္သြားျပီဟု ထင္ရေသာမမသင္း ကို ေဆးရံုေရွ႕မွာ စက္ဘီးေလး ႏွင့္ ေစာင့္ေနတာ ေတြ႔ရ သည္။ “ျပန္လိုက္မွာလားလို႕” “မလိုက္ေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္မတို႕လည္း အိမ္ျပန္ေတာ့မွာပါ” ကၽြန္မတို႕ ခင္မင္ခဲ႔ၾကသည့္ သံေယာဇဥ္၏ အေငြ႔အသက္ေၾကာင့္ထင္သည္။ သူမ ကို စကား ျပန္ေျပာသည္က မမျမတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မကိုသာ မမသင္း အၾကာၾကီး စိုက္ၾကည့္ေန၏။ျပီးေတာ့မွ ႏႈတ္ဆက္ျပီးထြက္သြား၏။ မမသင္း ေနာက္ေက်ာကိုၾကည့္ရင္း မမျမတ္ ကမွတ္ ခ်က္ ခ်သည္။ “သူ႕စိတ္ထဲမွာ လည္းတခုခုထူးဆန္းေနပံုပဲ” “ဘာျဖစ္လို႔လဲ မမ” “အဲဒါေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေလ၊ထားလိုက္ပါေတာ့၊အေရးၾကီးတာကညည္းအခုဘာလုပ္မလဲ” ကၽြနမ ဘာေျဖရမွန္း မသိေတာ့ေခ်။ မမျမတ္ကိုသာ အားကိုးတၾကီးၾကည့္မိသည္။ စေတြ႔စဥ္က ေအးစက္စြာျဖင့္ ္ နားမလည္ႏိုင္ဖြယ္ရာ ရွိသည့္ မမျမတ္သည္ အခုေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အဖိုး မျဖတ္ႏိုင္သည့္ အေဖၚေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ေနခဲ႕ေလျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ “ကၽြန္မ ကို မထားခဲ႔ပါနဲ႔မမျမတ္ရယ္” ကၽြန္မမွာ သြားစရာ အိမ္လည္းမရွိေတာ့။ ေဆြဇင္လတ္ဟု သတ္မွတ္လက္ခံမည့္ မိသားစု ႏွင့္ မိတ္ေဆြ အသိုက္အ၀န္းလည္း မရွိေတာ့ပါ။ ကၽြန္မနားတြင္ မမျမတ္တေယာက္ သာ ရွိေနပါ သည္။ “ငါလဲ ဆြမ္းခံရင္း ငွက္သင့္ေနျပီ၊ ေအးေလ ဒီအေျခအေနေရာက္မွ ေတာ့ နင့္ကိုထားသြားလို႕ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မွာလဲ၊ ငါကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္၊ ငါ႔တုန္းကဆိုရင္ ဒီထက္ေတာင္ အေျခအေန ဆိုး ခဲ႕ဖူးတယ္” “ရွင္” http://achittatkatho.net    Page 170  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    မမျမတ္၏ ေအးစက္မႈ မ်ားသည္ ေလာကဓံ၏ ဆိုး၀ါးေသာရိုတ္ပုတ္မႈေတြ၏ ေရာင္ျပန္လား ကၽြန္မ ေတြးမိ၏။ “ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တို႕ တခုခု စားၾကရေအာင္၊ ငါလဲဆာေနျပီ။ ညည္းလဲ မနက္ထဲက ဘာ မွ မစားရေသးဘူး မဟုတ္လား” ကၽြန္မ မဆာပါ။ ဆာေလာင္မႈ ဆိုသည္ကိုသိႏိုင္ေလာက္သည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးလည္း ကၽြန္မထံတြင္ မရွိေတာ့ပါ။ ကၽြန္မ အေသြးအသားႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္က ဘာကိုမွမခံ စားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။ “ကၽြန္မေတာ့ ေသလိုက္ခ်င္တာပဲသိတယ္” “ေသဖို႕လြယ္တယ္မ်ားထင္ေနလား၊ ေသခ်င္စိတ္မ်ားေလ ေသဖို႕ခက္ေလပဲ၊ အထူးသျဖင့္ နင့္ လို တခါေသဖူးတဲ႕သူေတြပိုခက္တယ္” မမျမတ္စကားေတြကို နားမလည္ပါ။ နားလည္ေအာင္စဥ္းစားဖို႕ကလည္း ကၽြန္မ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးခ်င္စိတ္လည္း မရွိသည့္ အတြက္နားေထာင္၍သာေနလိုက္သည္။ “ေလာေလာဆယ္ စါးစရာရွာရေအာင္၊ ငါ့မွာပိုက္ဆံပါပါတယ္” “စားျပီးရင္ေကာ” “တို႕ ဟို လူမရွိတဲ႕အိမ္ေလးကိုပဲျပန္ၾကတာေပါ့၊ ေနာက္မွ တိုင္ပင္ၾကမယ္ေလ” xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx အိမ္အျပင္ဖက္ကပိုးေကာင္ေလးေတြ တစီစီေအာ္သံေတြၾကားေနရ၏။ အလံုပိတ္ေနေသာ အိမ္ထဲမွာ အိုက္စပ္စပ္ရွိေသာ္လည္း ျပတင္းေပါက္ဖြင့္လို႔မျဖစ္ပါ။ နံရံေထာင့္နားမွာ ကပ္ခ် ထားသည့္ ဖေရာင္းတိုင္က ေလမတိုးလို႕တည္ျငိမ္စြာတည့္တည့္မတ္မတ္ေတာက္ေလာင္ေန၏။ ဖေရာင္းတိုင္နား မွာမမျမတ္ထိုင္ေန သည္။ မီးေတာက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ မမျမတ္ လည္းျငိမ္သက္ေန၏။ ကၽြန္မကေတာ့ တဖက္နံရံမွာထင္ေနသည့္ မမျမတ္၏ အရိပ္မဲမဲ ကို ၾကည့္ရင္း မမျမတ္ အေၾကာင္္းေတြးေနမိသည္။ မမျမတ္သည္ထူးဆန္းေသာ မိန္းမတေယာက္ျဖစ္သည္ဟုထင္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ ၾကံဳခဲ႕ေသာ အျဖစ္အပ်က္တို႕သည္ယံုႏိုင္ဖြယ္မရွိပါ။ အကယ္၍ ကၽြန္မေျပာ သည့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို မယံုၾကည္ပါလွ်င္ ကၽြန္မရူးေနသည္ဟုသာ မမျမတ္အေနႏွင့္ သတ္မွတ္ရေပမည္။ ယံုၾကည္ ဟု ဆိုျပန္လွ်င္လည္း မိန္းမသား တေယာက္အေနျဖင့္ အံ့ၾသထိတ္လန္႕ျခင္းျဖစ္ဖို႕ ေကာင္း၏။ အခုေတာ့ မမျမတ္က ကၽြန္မကို မယံုၾကည္ေသာ စကားလည္း မဆိုသလို အံ့ၾသထိတ္လန္႔ သည့္ အမူအရာလည္း မျပေပ။ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင့္ပင္ သူမ http://achittatkatho.net    Page 171  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကၽြန္မကို ကူညီေဖးမေပးေနသည္။ဘာမွစားခ်င္စိတ္မရွိေသာ ကၽြန္မကို ေဖ်ာင္းဖ်ျပီး ထမင္းစားျဖစ္ေအာင္တိုက္တြန္းသည္။ “မစားခ်င္လဲ ကိစၥမရွိပါဘူးေအ၊ ဒီမွာၾကည့္ ထမင္းကိုပါးစပ္ထဲ ထည့္ျပီး၀ါးလိုက္၊ ျပီးရင္ မ်ိဳခ် ပစ္လိုက္ ဘာမွစဥ္းစားမေနနဲ႕” သူမေၾကာင့္ ကၽြန္မ ထမင္းနည္းနည္းစားျဖစ္သြားသည္။ “နဲနဲ ေမွာင္မွ သြားၾကတာေပါ့၊အလင္းေရာင္ရွိေသးရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ဂရုစိုက္မိလိမ္႔မယ္” မမျမတ္ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဘယ္လိုေျပာေနသလဲ ဆိုတာေတာင္စဥ္းစားဖို႕ ကၽြန္မမွာ မစြမ္း ပါ။ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ အားငယ္စိတ္တို႕ျဖင့္လူတကိုယလံုးထံုေန ္ သည္။ ေနမေကာင္းလို႔ ဆရာ၀န္ ေခၚရသည္ဆိုေသာ အေမ သက္သာပါေစဟုလည္း က်ိတ္ျပီးဆုေတာင္းေနမိ၏။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ေအာင္ ျပဳစုေကၽြးေမြး ခဲ႔ရသည့္ သမီးၾကီးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရ၍ အေမႏွင့္ အေဖလည္း ရင္ကြဲမတတ္ခံစားရေပမည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ မိဘရင္ခြင္ကေန လြင့္စင္ထြက္ခဲ႔ရသည့္ ကၽြန္မ အတြက္အခုအခ်ိန္မွာ မမျမတ္ သည္သာ အားကိုးရာျဖစ္ေနသည္။ ခုခ်ိန္မွာ မမျမတ္လည္း ႏႈတ္ဆိတ္ျပီးျငိမ္သက္ေန၏။ ေစ႔ စပ္ေသခ်ာပံုရေသာ မမျမတ္အေနျဖင့္ ကၽြန္မအတြက္ အေျဖတခုခုရေအာင္ကူညီႏိုင္ပါေစ ဟု သာ ဆုေတာင္းရသည္။ အရာရာကို ၾကိဳတင္ေတြးတတ္ပံုရေသာ မမျမတ္သည္ ညအတြက္ေရသန္႔ပုလင္းေတြ ႏွင့္ ဖ ေရာင္းတိုင္ပါ၀ယ္လာခဲ႕သည္။မီးထြန္းေတာ့လည္း မီးေရာင္ အျပင္မထြက္ေစရန္ နံရံနားတြင္ ေထာင့္က်က်ထြန္းျပီး အျပင္ကျမင္မျမင္ေသခ်ာေစရန္ အျပင္ထြက္ၾကည့္လိုက္ေသး၏။ ကၽြန္မေၾကာင့္ သက္သက္အလုပ္ ပိုေနရသည့္ မမျမတ္ကို သနားစိတ္၀င္လာမိသည္။ အျပင္ပန္းအရ ေအးစက္စက္ႏိုင္ေသာ္လည္း မမျမတ္ စိတ္ထားအလြန္ေကာင္းေၾကာင္း တျဖည္းျဖည္း သိလာရသည္။ သူမကို ၾကည့္ရသည္မွာ အိမ္ေထာင္သည္ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူပါ။ “ငါက ရန္ကုန္ေျမာက္ဥကၠလာမွာ ေနတယ္၊ အိမ္မွာပဲ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ဖြင့္ထားတာ” ျငိမ္ေနရာမွ ကၽြန္မကို လွမ္းၾကည့္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။ “အိမ္နားက မိန္းမၾကီး တေယာက္ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတာ သူ႕သမီးကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ ဆိုလို႕ ဘယ္လိုမွလဲ ဆက္သြယ္လို႔ မရတာနဲ႕ လိုက္လာေျပာေပးတာ” “ေတြ႕လား” “ေတြ႕တယ္ေလ၊ ေကာင္မေလးက ရန္ကန္တက္သြားျပီ၊ ငါကေတာ့ ညည္းနဲ႕တိုးတာနဲ႕ က်န္ခဲ႕တာ” ု သူမ်ားကို ကူညီရင္း ေရာက္လာေသာမမျမတ္သည္ ကၽြန္မကို ဆက္ကူညီေနရျပန္သည္။ ေငြ ေၾကးေတာ့ ေျပလည္ပံုရ၏။ ပုလဲနားကပ္ေလးတရံမွအပ ကိုယ္ေပၚမွာ လက္၀တ္လက္စားမ ေတြ႕ေသာ္လည္း သူမ အိတ္ထဲမွာ ေငြေတြအျပည့္ရွိသည္ကို ညေနတုန္းက http://achittatkatho.net    Page 172  http://achittatkatho.net   ေစ်း၀ယ္စဥ္ ကၽြန္ မျမင္ခဲ႕ရသည္။ “မမျမတ္ ကိုအားနာလိုက္တာ” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  “မလိုပါဘူး၊ ငါက တေယာက္ထဲ သမားပါ၊ ငါ့အိမ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ျပန္ရတယ္၊ အပ္ထည္ ေတြေတာ့ တရက္ႏွစ္ရက္ ေနာက္က်မွာေပါ့” မမျမတ္ျပန္ျပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္မတေယာက္ထဲ ဘာဆက္လုပ္ရမည္နည္း။ မမျမတ္ကိုၾကည့္လုက္ ရာ ိ အိပ္ငိုက္ေနသည့္ အမူအရာကိုျမင္ရသည္။ အခုေလးတင္ ကည္ၾကည္လင္လင္စကား ေျပာေနရာ မွ ငိုက္ျမည္းသြားသည္ကို အံ့ၾသစြာၾကည့္ေနမိစဥ္ မမျမတ္ကသမ္းေ၀လိုက္ရင္း “ေဆြဇင္” “ရွင္” “ညည္းေၾကာက္တတ္လား” “မမျမတ္ဘာေျပာတာလဲ” မမျမတ္ကိုေျပာေနစဥ္ ကၽြန္မလည္း ငိုက္သလိုလိုျဖစ္လာသည္။ သမ္း လိုက္မသည္ဟုလည္း စိတ္ကထင္၏။ “ညည္းေၾကာက္စရာလန္႔စရာတခုခု ေတြ႕ရင္လည္း မေၾကာက္နဲ႕ သူ႔အလိုလိုျပီးသြားလိမ္႔မယ္၊ အင္းေလ ညည္းလဲ သတိထားမိခ်င္မွ သတိထားမိမွာပါ” မမျမတ္အသံက ေျပာေနရင္းႏွင့္ အာေလးလွ်ာေလးႏွင့္ ဗလံုးဗေထြးျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္မ လည္း ေက်ာထဲကေအးစိမ္႔သြား၏။ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ မမ၊ ကၽြန္မေၾကာက္တယ္” ေျပာေနရင္း ကၽြန္မ ထရပ္လိုက္မိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာကၽြန္မေခါင္းကို တစံုတခုႏွင့္ထုလိုက္သ လို ၀ုန္းကနဲျမည္သြားသည္။ လံုး၀မနာပါ။ သို႕ေသာ္ နားထဲမွာ တစီစီအသံေတြၾကားေနရ သည္။ မမျမတ္ကိုၾကည့္လိုက္ရာ ေခါင္းတခုလံုးသြက္သြက္ခါ ကာအေၾကာဆြဲျပီး ၾကမ္းျပင္ ေပၚလဲက်သြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ “မမျမတ္” ကၽြန္မစိုးရိမ္တၾကီးျဖင့္ အသံကုန္ေအာ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဘာသံမွထြက္မလာ၊ အသံ က လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ပဲ႕တင္ျပီးေပ်ာက္သြား၏။ မမျမတ္ကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တြန္႔လိန္ေကာက္ေကြးေနေပျပီ။ ပါးစပ္ကလည္း အျမဳပ္ေတြ တစီစီထြက္က်ေန၏။ ေျခလက္ေတြ အ ကုန္လံုးလည္း လိမ္ေကာက္ေန၏။ လူတေယာက္ဒီေလာက္အထိတြန္႕လိမ္ေကာက္ေကြးေန သည္ကို ကၽြန္မ တခါမွ မျမင္ဘူးပါ။ ၾကည့္ေနရင္းပင္ မမျမတ္ကိုယ္ေပၚက ထမိန္ကၽြတ္ထြက္ သြား၏။ ဆိုးရြားသည့္ ျမင္ကြင္းကိုေရွ႕မွာျမင္ေနရေသာ္လည္း ကၽြန္မလႈပ္ရွားဖို႕ေမ႔ေန၏။ ရင္ထဲမွာ လည္း http://achittatkatho.net    Page 173  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ဗေလာင္ဆူေနျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေရငတ္သလိုခံစားေနရသည္။ ကၽြန္မ တကိုယ္ လံုး တြင္ပိုးေကာင္ငယ္ကေလးေတြ တရြရြေလွ်ာက္ေျပးေနသလို ေနရခက္လွသည္။ ကၽြန္မ၏ ႏႈတ္ ခမ္းႏွင့္ နားရြက္ေတြလည္း ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ထူအမ္းလာသည္ဟုထင္မိ၏။ တဒိတ္ဒိတ္ ႏွလံုး ခုန္သံအခ်က္တိုင္းတြင္ ခႏၶာကိုယ္က လႈပ္ရမ္းယိမ္းထိုးေနသည္။ လဲက်ေတာ့မည္ ဟု ထင္မိေသာ္လည္းလဲက်မ သြားပါ။ မမျမတ္ကို ေျပးထူျပဳစုဖို႕ ေျခလွမ္းစလိုက္ခ်ိန္မွာပင္ ကၽြန္မ မိုက္ကနဲခံစားလိုက္ရျပီး အိပ္ေပ်ာ္သလိုျဖစ္သြားသည္။ ဘယ္လိုပံုႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိေသာ္လည္း အိပ္မက္ေတာ့မက္ ေနသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္မ အေမွာင္ထုတခုထဲကို လြင့္ေမ်ာတိုး၀င္ေနသည္။ နားထဲမွာ ၾကားေနရေသာ ပိုးေကာင္ေလးေတြ ေအာ္သလိုအသံ တစီစီ အစားေလတိုးသံေတြၾကားေနရသည္။ ကၽြန္မဆံပင္ေတြလည္း ေလႏွင့္အတူေမ်ာလြင့္ေနသလိုပင္။ အေမွာင္ထုထဲမွာ အလင္းစက္၀ါ၀ါေတြ ျဖဴျဖဴေတြျမင္ရသည္။ နီးကပ္လာေတာ့မွ မီးတိုင္ေတြ မွန္းသိလိုက္ရသည္။ ကၽြန္မ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေရြ႕လ်ားသြား လာေနသူေတြကို ျမင္ရ သည္။ တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ အခုကၽြန္မေရာက္ေနေသာ ေနရာသည္ေန႕လည္က မမျမတ္ႏွင့္ အတူသြားခဲ႔သည့္လမ္းေတြ ေပၚမွာဆိုသည္ကို သတိျပဳမိလာသည္။ ကၽြန္မသည္ လည္း ေလ ထဲမွာ လြင့္ေမ်ာေနျခင္း မဟုတ္ဘဲ ဖိနပ္မပါသည့္ေျခေထာက္ေတြျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္ လမ္း ေလွ်ာက္ေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ဖိနပ္ မပါေသာ္လည္း လမ္း၏ၾကမ္းတမ္းမႈ ကို မခံစားရပါ။ ကၽြန္မ ေျခေထာက္ေတြကေပါ့ပါးစြာ ေရြ႕လ်ားေနသည္။ ကၽြန္မ တစံုတရာကုိ ရွာေဖြေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာကိုရွာေဖြေနသည္ကို ေတာ့မသိပါ။ အခ်ိန္ ၾကာသည္ႏွင့္ အမွ်ေရငတ္သလိုေ၀ဒနာကလည္း တိုးတိုးလာသည္။ ကိုယ္ေပၚမွာတရြရြေျပး သလို ခံရခက္သည့္အျဖစ္ကလည္း ကၽြန္မကိုပိုျပီး ေသြးရူးေသြးတန္းႏိူင္ေစသည္။ “ေဟ႔ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ” လမ္းေကြ႔နားတြင္ လူတေယာက္ႏွင့္ ၀င္တိုက္မိသည္။ သူက ယိုင္ရံုေလးယိုင္သြားေသာ္လည္း ကၽြန္မကေတာ့ သူသာဆြဲမထားလွ်င္လဲက်သြားႏိုင္သည္။ သူကၽြန္မ လက္ကိုဆြဲထား၏။ သူ႕ လက္ကို ကၽြန္မ ျပန္ဆြဲထားမိသည္။ သူကကၽြန္မကို လႊတ္လိုက္သည့္ တိုင္ေအာင္ကၽြန္မက အတင္းဆြဲထားမိသည္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္မိ သည္ကို ကၽြန္မလည္း မသိပါ။ “မင္းဘာျဖစ္လာတာလဲ” သူ႔အေမးကို မေျဖဘဲ ကၽြန္မနားကိုေရာက္သည္အထိသူ႕ကိုဆဲြလိုက္သည္။ ႏွာေခါင္းထဲသို႕ အရက္နံ႕လိုလိုအနံ႕တခုတိုး၀င္လာေသာ္လည္း ကၽြန္မဂရုမစိုက္မိပါ။ http://achittatkatho.net    Page 174  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    သူ႕ထံမွာ ကၽြန္မလို ခ်င္ေသာ အရာတခုရွိသည္ ဆိုသည့္စိတ္က ကၽြန္မကိုဖံုးလႊမ္းထားသည္။ “ေအာ္ …မင္းက” ဘာသေဘာေပါက္သြားသည္မသိ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္လိုက္ရင္း “ငါ့မွာ ပိုက္ဆံသိပ္မပါဘူး၊ အလုပ္ျဖစ္ပါ့မလား” “ျဖစ္ပါတယ္” ကၽြန္မေျပာလိုက္တာလို႕မထင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ၏ အသံျဖစ္ေနသည္။ “မင္းမွာ ေနရာရွိလား” “ဟင့္အင္း” မမျမတ္ရွိသည့္ အိမ္ကေလးသို႕ျပန္သြားလို႕မျဖစ္ပါ။ “ဟိုဖက္လမ္း က ျခံလြတ္ထဲသြားမယ္ေလ” ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္သေဘာတူလိုက္ေတာ့ သူက ကၽြန္မလက္ကုိဆြဲျပီး ဦးေဆာင္ေခၚသြား၏။ ေမွာင္ရီရီ တြင္ျဖဴသလား မဲသလားေတာင္မသိသည့္ သူစိမ္းေယာက္်ားတေယာက္ေခၚရာ သို႕ စိတ္ပါလက္ပါလိုက္ပါသြားသည္ ဆိုသည့္အိပ္မက္က ထူးဆန္းလြန္းလွ သည္။ အိပ္မက္ထဲက ေန အိပ္မက္မက္ေနမွန္း သိေနရသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကိုလည္း ကၽြန္မ မၾကံဳဖူးပါ။ ယိုင္နဲ႕ေနေသာ ျခံတံခါတခုကို တြနးဖြင့္လိုက္ျပီး ကၽြန္မကိုေခၚသြားသည္။ ျခံထဲမွာ ္ အိမ္မရွိပါ။သစ္ပင္ျခံဳပင္ေတြ၏ အရိပ္မဲမဲေတြကိုသာေတြ႕ရသည္။ ဘယ္ညာႏွစ္ဖက္ရွိ အိမ္ေတြက အ လင္းေရာင္တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ျခံေနာက္နားဖက္က်က်မွာ ရွိသည့္ကြက္လပ္ေလးတခု ဆီသို႕ေရာက္ သြားႏိုင္ၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္မရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္းခုန္ျပီးစိတ္ကလည္း တစံုတ ရာအတြက္ တက္ၾကြေနသည္။ အေျခရွင္းေနသည့္ သစ္ပင္တပင္၏ ေအာက္တြင္ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲျပီးထိုင္လိုက္သည္။ ထိုင္ျပီးသည္ႏွင့္ ပုခံုးကိုဖက္ျပီး ကၽြန္မရင္သားေတြကို လာကိုင္ေတာ့၏။ ကၽြန္မကလည္း မရုန္းမဖယ္ပဲ အသာတၾကည္အကိုင္ခံပါသည္။ ကၽြန္မ တသက္တာတြင္ပထမဆံုးေယာက္်ားတေယာက္ ၏ အကိုင္အတြယ္ကိုခံရျခင္းျဖစ္သည္။ သူ၏ အကိုင္အတြယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မတကိုယ္လံုး တ ဆတ္ဆတ္တုန္ခါလာရျပီး ေရငတ္သလိုေ၀ဒနာလည္း ပိုတိုးလာသည္။ တကိုယ္လံုးရြစိေျပးေန သည့္ အေကာင္ေတြကလည္း ပိုျပီးျမန္ျမန္ေျပးၾက၏။ ကၽြန္မ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ တအင့္အင့္ျငီး မိသည္။ ကၽြန္မ၏ ျငီးသံေၾကာင့္သူကေျဖးေျဖးေလးကိုင္ေနရာမွဖိညွစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အက်ၤ ီ ကိုလွန္တင္လိုက္ျပီး စိမ္ေျပနေျပနယ္ေတာ့၏။ ဘရာစီယာကိုပင့္တင္ေသာ္ လည္း နဂိုက ပင္နည္းနည္းၾကပ္ေနလို႕ ပင့္တင္ရခက္ေနသည္။ “ဒါက သိပ္အေရးမၾကီးပါဘူး” http://achittatkatho.net    Page 175  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ခပ္တိုးတိုးရယ္လိုက္ျပီး ကၽြန္မကို သစ္ပင္ေျခရင္းသို႕တြန္းလွဲလိုက္သည္။ ေျမျပင္ႏွင့္ ျမက္ေတြ က နည္းနည္းစိုေနသည္။ သူကၽြန္မ ထမိန္ကိုဆြဲလွန္လိုက္၏။ ျပီးေတာ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို ခၽြတ္သည္။ သူ႔ပုဆိုးကိုေတာ့ ကြင္းသိုင္းလိုက္၏။ သူလုပ္သမွ်ျငိမ္ခံေနရင္း ကၽြန္မစိတ္ေတြလႈပ္ ရွားသထက္လႈပ္ရွားလာသည္။ ဘာဆက္ျဖစ္ လာမည္ကိုသိေနေသာ္လည္း စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူက ကၽြန္မေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို ျဖဲလိုက္ေသာအခါ ခါးကိုအတင္းေကာ့ေပးမိ၏။ ကၽြန္မ၏ မိန္းမကိုယ္၀ သို႕ပူေႏြးေသာအရာတခုေရာက္လာသည္။ ကၽြန္မ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ဆို႔နင့္နင့္ျဖစ္သြား၏။ သူက အရွိန္ယူသလိုေနာက္သို႕ဆုတ္လိုက္ျပီးမွ ခပ္ဆတ္ဆတ္ဖိခ်လိုက္ သည္။ “အား” မီးစႏွင့္ထိုးလိုက္သလို ပူသြားသည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။ ေနာက္ေတာ့နာသည္။ ေပါင္တံႏွင့္ ဗိုက္ေၾကာေတြ က်ဥ္တက္သြားေအာင္နာ၏။ သူကထုတ္လိုက္သြင္းလိုက္ ႏွင့္ တခ်က္ျပီးတ ခ်က္ေဆာင့္ေပးေနေသာ အခါထိုနာက်ဥ္မႈေတြက တကိုယ္လံုးထိပ်ံ႕ႏွံ႕တက္သြားသလိုခံစားရသည္။ “အား …အင္း ….အား” သူေဆာင့္ေဆာင့္ထိုးလိုက္တိုင္း ကၽြန္မ မေနႏိုင္ဘဲ ေအာ္ေနမိ၏။ အလြန္ကိုထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ျဖစ္ပါသည္။ ဒီလိုအိပ္မက္မ်ိဳး တခါမွမမက္ဘူးပါ။ ဗရုတ္ဗရက္အိပ္မက္ တို႔မည္သည္ ဟိုတပိုင္း ဒီတပိုင္းမက္တတ္ေသာ္လည္း ဒီအိပ္မက္ကေတာ့ စနစ္တက်ႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာရွိလြန္းသည္။ နာက်ဥ္မႈေတြႏွင့္ျငီးျငဴေအာ္ဟစ္ေနရင္း ကၽြန္မ ခံစားေနရသည့္ ေရငတ္သလို လို ေ၀ဒနာႏွင့္ ကိုယ္ေပၚမွာ တရြရြျဖစ္ေနသည့္ ခံစားရမႈေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ်ာ့ပါးလာ ေန သည္ကိုလည္း သတိျပဳ မိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ျဖင့္ သူေဆာင့္လိုက္တိုင္းေအာက္ကေနပင့္ပင့္တင္ေပးေနမိ သည္။ ကၽြန္မအျဖစ္က ဘာႏွင့္တူသလဲဆိုလွ်င္ အလြန္ယားယံေနေသာ ေနရာကို အယား ေပ်ာက္ေစဖို႕ ေသြးထြက္ခ်င္ထြက္ပါေစ အားကုန္ကုပ္ျခစ္ေနသူႏွင့္ တူေနသည္။ ကၽြန္မခံစား ေနရသည့္ေ၀ဒနာေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားဖို႕တခုကလြဲလွ်င္ဘာမွ မသိေတာ့ပါ။ “သိပ္မေအာ္နဲ႕ေလ၊ ေဘးက လူေတြၾကားကုန္မယ္” ကၽြန္မကိုဟန္႕တားလာသည့္သူ႔အသံကေမာဟိုက္သံပါေနသည္။ အသက္ရႈလည္းျပင္းလာ၏။ ကၽြန္မလည္းေမာေနပါသည္။ အက်င့္ရသြားျပီးသိပ္မနာေတာ့သည့္ ကၽြန္မလည္း ခပ္တိုးတိုး သာ ျငီးေနမိေတာ့၏။ မျငီးပဲလဲ မေနႏိုင္ပါ။ ကၽြန္မ၏ တိုးတိုးျငီးသံက ေနာက္ပိုင္း က်ေတာ့ ျပင္း သထက္ျပင္းလာေသာ သူ႕အသက္ရႈသံေအာက္တြင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။သူအသက္ရႈျပင္းလာသလို http://achittatkatho.net    Page 176  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ပိုျပီးေတာ့လည္းျမန္ျမန္ေဆာင့္၏။ ဆက္တိုက္ေလးငါး ဆယ္ခ်က္ ေဆာင့္ျပီးသြားေသာအခါ ခါးကိုတြန္႕လိမ္လိုက္ျပီးကၽြန္မေပၚသို႔ ေမွာက္ခ်လိုက္ပါသည္။ “ေကာင္းလိုက္တာကြာ၊ ထင္ေတာင္မထင္ဘူး” ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ ကၽြန္မနားမလည္ပါ။ “ေနာက္တေၾကာင္းရမလား၊ ငါ့မွာပါတာ အကုန္ေပးပါမယ္” သူေနာက္ထပ္လုပ္ခ်င္ေသးေၾကာင္းေျပာတာျဖစ္မည္။ “ရပါတယ္” သူႏွင့္ဆက္ဆံသည့္အတြက္ကၽြန္မ၏ ဘာမွန္းမသိသည့္ေ၀ဒနာေတြ ေလ်ာ့ပါးသြားသည္ ကို ေတြးလိုက္မိေသာ ကၽြန္မကလည္း သေဘာတူလိုက္ပါသည္။ သူကၽြန္မေဘးမွာ သစ္ပင္ကို မွီျပီးအေမာေျဖ၏။ ခနၾကာေတာ့ ကၽြန္မေပၚျပန္တက္လာပါသည္။ ဒီတၾကိမ္မွာ အခုနက ထက္ ပိုျပီးၾကာၾကာေလးလုပ္သည္ဟု ထင္မိသည္။ အစပိုင္းတံုးက သိပ္ မနာသလိုထင္ရေသာ္လည္းေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မပိုပိုနာလာသည္။ ကၽြန္မ၏ ေအာက္ပိုင္းတခုလံုးကိုက္ခဲလာသည္ အထိပင္ျဖစ္သည္။ ဒီအိပ္မက္သည္ အိပ္မက္ဆိုးတခု သက္သက္သာျဖစ္ပါ၏။ “ေတာ္ပါေတာ့၊ ေတာ္ပါေတာ့” သူ႔ရင္ဘတ္ကိုတြန္းရင္းကၽြန္မေအာ္မိသည္။ “ျပီးေတာ့မယ္၊ခနေလးပါ” ကၽြန္မရင္ဘတ္ကိုဖိထားျပီး မရပ္မနားဆက္လုပ္သည္။ ေျမျပင္ေပၚမွ ခဲလံုးေလးေတြက ကၽြန္ မေက်ာျပင္ကို နာက်ဥ္ေစ၏။ ျမက္ခင္း၏ စိုစြတ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္မဆံပင္ေတြလည္း စိုေနသည္ ကို သတိထားလိုက္မိသလို ရႊံ႕နံ႔လိုလို အနံ႔ေတြကိုလည္း ရလာသည့္ အျပင္သူ႕လက္ၾကီးႏွင့္ ကၽြန္မရင္ဘတ္ကို ဖိထားေသာေၾကာင့္ အသက္ရႈလို႔လည္းမ၀ပါ။ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ဒါအိပ္မက္ဟုတ္ရဲ႕လားဟု အေတြး၀င္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ သူ႕ကိစၥျပီးသြားဟန္ရွိ၏ ကၽြန္မ အေပၚအရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျပိဳလဲက်လာျပန္သည္။ ျပင္း ထန္ေသာထြက္သက္မွာ အရက္နံ႕ေတြမႊန္ေန၏။ အားစိုက္ျပီးတြန္းဖယ္လိုက္ ေသာအခါ သူေဘးသို႔လိမ္႔က် သြားသည္။ သူ႔ေအာက္ကလြတ္သည္ႏွင့္ ကၽြန္မထဖို႕ၾကိဳးစားသည္။ ထလို႕မရပါ။ တကိုယ္လံုးထံုက်ဥ္ေနသည္။ ရွိသမွ်ခြန္အားျဖင့္ လန္တက္ေနေသာ ထမိန္ကို ျပန္ဖုးျပီး ကၽြန္မ ံ အေမာေျဖေနစဥ္ သူ ထလာသည္။ “ေရာ့” စကၠဴလိုမာမာအလိပ္ေလးတခု လက္ထဲထည့္ေပးသည္။ ကၽြန္မက လက္ကိုခါလိုက္သည့္ အခါ “နည္းလို႕လား၊ ငါပိုက္ဆံသိပ္မပါဘူးေျပာသားပဲ၊ ဒါငါ့မွာရွိသမွ် အကုန္ေပးတာ၊ ယူပါ” ပိုက္ဆံ အလိပ္ေလးကို ဘရာစီယာၾကားထဲ ထိုးထည့္ေပးလိုကျ္ ပီး ေနာက္ပုဆိုးျပန္၀တ္ျပီး သူ ထြက္သြားသည္။ http://achittatkatho.net    Page 177  http://achittatkatho.net   ကၽြန္မသာေျမျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ကေလးက်န္ခဲ႕၏။ သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  ဒါအိပ္မက္ မဟုတ္ဆိုေသာ အသိေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာ လဲေနရာမွထဖို႕ခြန္အားလံုး၀မရွိေတာ့။ ၀မ္းနည္းစိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ ေတြ က်လာသည္ ကၽြန္မ ငိုေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္မမွာ ငိုရန္အတြက္ပင္အင္အားမရွိေတာ့။ အိပ္မက္သာတကယ္ျဖစ္ေစဖို႕ အရူးအမူးဆုေတာင္း ေန မိပါသည္။ ျဖစ္လာသမွ်အရာအားလံုးတို႕သည္ ကၽြန္မနားလည္လက္ခံ ႏိုင္သည့္ ေဘာင္အျပင္ ဖက္ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ားေက်ာ္ထြက္ေနျခင္းက၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတခုလို ကၽြန္မအေပၚသို႕ေလးလံစြာဖိထားသည္။ xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ကၽြန္မ ဒီအရြယ္ထိ တေယာက္ထဲညဖက္တြင္လမ္းမသြားဖူးပါ။အထူးသျဖင့္အခုလိုညနက္သန္း ေခါင္အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ျဖစ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္ကထဲက မိဘေမာင္ဖြားအေဖၚမပါဘဲ ညဖက္မထြက္ဖူး ခဲ႕ ၊ အရြယ္ေရာက္လာျပီးေနာက္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြႏွင့္ ညဖက္ပြဲလမ္းသဘင္သြားျခင္း မ်ိဳးရွိခဲ႔ေသာ္လည္း အေပါင္းအေဖၚေတြတေလွၾကီးႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ လူသူကင္းျပတ္ျပီးတိတ္ဆိတ္ေနသည့္ လမ္းေပၚမွာ ကၽြန္မတေယာက္ထဲရွိသည္။ ကၽြန္မမွာ ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္တစိုးတစိမွ မရွိပါ။ သန္းေခါင္အျပင္ညဥ့္မနက္ေတာ့ ဆိုသည့္ စကား လိုပင္ အရာရာထိခိုက္ပ်က္သုဥ္းျခင္းမ်ားဆက္တိုက္ၾကံဳခဲ႔ျပီးေနာက္တြင္ ဘာကိုမွမေၾကာက္ ေတာ့။ သန္းေခါင္ယံလမ္းေပၚတြင္တေယာက္ထဲ ဖိနပ္ပင္မပါဘဲ သြားေန သည့္ မိန္းကေလး တေယာက္ကို ျမင္သည့္သူေတြ စိတ္ထင္ရာေတြးျပီးကၽြန္မကိုသတ္မွတ္ႏိုင္ၾကပါသည္။ ကၽြန္ မ ဂရုစိုက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ထူးဆန္းတိုက္ဆိုင္လွစြာပင္ လမ္းမွာ လူသူတဦးတေယာက္မွ မ ေတြ႔ခဲ႔ပါ။ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ကၽြန္မအၾကာၾကီးလဲ ေလ်ာင္းေနခဲ႔သည္။ ေျမျပင္၏ အေအးဓါတ္က ကၽြန္မကို ထံုက်ဥ္ကိုက္ခဲေစသည့္တိုင္ေအာင္ေပေတျပီးေနခဲ႔သည္။ တကိုယ္လံုးတြန္႔ လိမ္ကာ အ ေၾကာဆြဲရင္း က်န္ေနခဲ႔သည့္ မမျမတ္ကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္လာေတာ့မွ လူးလဲ ထလာျပီး အျပန္လမ္းကို ရွာေဖြမိ၏။ ကိုယ့္ျမိဳ႕ကိုယ့္ရြာ၏ လမ္းေတြကပင္ကၽြန္မကို တစိမ္းဆန္ေနသည္။ ျပန္လမ္းမေတြ႕ဘဲတ၀ဲ၀ဲလည္ေနမိျပီးမွ မမျမတ္က်န္ရစ္ခဲ႕သည့္ အိမ္ေလးကိုျမင္ရသည့္ေနရာ သို႕ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္မျမင္ခဲ႔သည့္ မမျမတ္၏ အေျခအေနကိုေတြးရင္း အိမ္နားနီးလာသည္ႏွင့္ အမွ်ေျခလွမ္း ေတြသြက္လာသည္။ ျခံထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ေျမြမေၾကာက္ကင္းမေၾကာက္ အေမွာင္ထဲမွာ တိုး ျပီး အိမ္ေနာက္ေဖးတံခါးေပါက္ဆီလာခဲ႕၏။ တံခါးေစ႔ထားတာျမင္သည္ႏွင့္ http://achittatkatho.net    Page 178  http://achittatkatho.net   တြန္းဖြင့္လိုက္၏။ “ေဆြဇင္လတ္ လား” သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat  အိမ္ထဲက လွမ္းေမးေသာ မမျမတ္၏ အသံသည္ အားေဖ်ာ့ႏြမ္းနယ္ေနသည္။ “ဟုတ္ကဲ႔ မမ” မီးျခစ္ ျခစ္သံၾကားလိုက္ရျပီးေနာက္ မီးေရာင္လင္းလာသည္။ မမျမတ္ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး မျဖစ္မွန္း သိလိုက္ရ၍ ၀မ္းသာအားရအိမ္ထဲသို႔၀င္လုက္သည္။ အမွန္ကို၀န္ခံရလွ်င္ ိ ကၽြန္မၾကံဳခဲ႔သည့္ ဒုကၡေတြကိုေခတၱ ေမ႔ေလ်ာ့သြားသည္အထိ ၀မ္းသာသြားပါသည္။ “တံခါးျပန္ပိတ္လိုက္ေလ” သတိလက္လြတ္၀င္လာသည့္ ကၽြန္မကို မမျမတ္ကလွမ္းသတိေပးသည္။ တံခါးျပန္ပိတ္လိုက္ ျပီးေနာက္ မမျမတ္ရွိရာဆီ အေျပးသြားမိသည္။ “မမ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေနာ္” ဖေရာင္းတိုင္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ မမျမတ္ႏြမ္းနယ္စြာျပံဳးသည္။ “ျဖစ္ေနက်ပါေအ၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ျပီးသြားတာပါပဲ၊ ငါက ရိုးေနပါျပီ” အခ်ိန္မေရြးထျဖစ္ႏိုင္သည့္ ဒီလိုေရာဂါမ်ိဳးရွိလွ်က္ႏွင့္ သူမ်ားကို ကူညီဖို႕ခရီးေ၀းထြက္လာ ေသာ မမျမတ္ကို ကၽြန္မအံ့ၾသမိပါသည္။ “နင္ေရာ ဘယ္လိုေနသလဲ” မမျမတ္ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေမးလိုက္မွန္း မသိေသာ္လည္း ကၽြန္မၾကံဳခဲ႔တာေတြ စီကာစဥ္ကာ ေခါင္းထဲ၀င္လာေသာ အခါ ရင္ထဲမွာလိႈက္ကနဲဆို႕ျပီးမမျမတ္ အနားတြင္ပံု လဲက်သြားေတာ့ ၏။ ကၽြန္မ ရိႈက္ကာရိႈက္ကာငိုသည္။ နံရံကို မွီထားေသာ မမျမတ္ေရွ႕သို႔တိုးလာျပီး ကၽြန္မပုခံုးကိုဖက္ထားသည္။ ေက်ာျပင္ကို ပြတ္ျပီးေတာ့လည္း ႏွစ္သိမ္႔၏။ “ေရေတြစိုေနပါလား၊ လဲစရာလဲ မရွိဘူးဒုကၡပါပဲ” “ကိစၥမရွိပါဘူး မမရယ္၊ ကၽြန္မေလ …ကၽြန္မ…” ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာျပဖို႕ ကၽြန္မၾကိဳးစားပါသည္။ သို႕ေသာ္စကားတခြန္းမွ ဆက္ေျပာလို႕ မရေတာ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖင့္ ရိႈက္လို႕သာေနမိသည္။ “ငါနားလည္ပါတယ္ေဆြဇင္၊ နင္ဘာေတြၾကံဳလာတယ္ ဆိုတာ တိတိက်က်မသိေပမယ့္ ငါ့ကို ေျပာမထြက္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးတယ္ဆိုတာရိပ္မိပါတယ္၊ ၀ဋ္ေၾကြးဆိုတာ တားလို႔မရဘူး” မမျမတ္စကားကဆန္းပါသည္။ ကၽြန္မ ဆက္၍ငိုရႈိက္ဖို႕ပင္ေမ႔ေလ်ာ့သြားမိ၏။ “ကၽြန္မ မမျမတ္ကိုထားသြားမိတယ္” “အဲဒါနင့္ အျပစ္မွ မဟုတ္ဘဲ၊ နင္ထားခ်င္လို႕ထားခဲ႔တာမွ မဟုတ္တာ” “ဘယ္လို ဘယ္လို မမျမတ္” http://achittatkatho.net    Page 179  http://achittatkatho.net သံသာစက္၌ - By Jin_kaleat    ကၽြန္မ အေမးကို မေျဖေသးဘဲ မမျမတ္ေရပုလင္းဖြင့္ျပီးေသာက္သည္။ ကၽြန္မကိုလည္း လွမ္း ေပး ၏။ “ေရေသာက္လိုက္၊ ညည္းေမာလာတယ္ မဟုတ္လား” မမျမတ္ကိုကၽြန္မ နားမလည္ေတာ့ပါ။သို႕ေသာ္ေပးလာသည့္ေရကိုေတာ့ ေသာက္လိုက္ပါ သည္။ “ကၽြန္မ လူတေယာက္နဲ႕ အိပ္ခဲ႔တယ္” “ဘာရယ္” ဒီတခါေတာ့ မမျမတ္တကယ္လန္႔သြားပါသည္။ ပ်ာပ်ာသလဲ အမူအရာျဖင့္ “ေျပာစမ္း၊ ေျပာစမ္း၊ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ” ေျပာျဖစ္ေတာ့လည္း ကၽြန္မ ခရားေရသြန္သလိုေျပာျပမိေတာ့သည္။ “မမျမတ္ လဲေနတာကို ထူဖို႕လာတာပဲ၊ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကဘယ္လို လမ္းေပၚေရာက္သြား တယ္ မသိဘူး၊ ကၽြန္မ ကအိပ္မက္မက္ေနတယ္လို႔ထင္တာ” ကၽြန္မ ေျပာျပသမွ်ကိုနားေထာင္ရင္း မမျမတ္ မ်က္ႏွာ အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနသည္။ ကၽြန္မ အားလံုးေျပာျပျပီးေသာအခါ သက္ျပင္းခ်ရင္း “ေအာ္ …ဒါမ်ိဳးလဲ ရွိေသးတာကိုး” “ဘာျဖစ္လို႔လဲမမျမတ္” “ေလာကၾကီးက ဆန္းတယ္ေဆြဇင္၊ တခါတေလက်ရင္ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ဆန္းတယ္၊ နင့္ကို ငါဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိဘူး” “ကၽြန္မ ဘာလို႕ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ မမျမတ္၊ မနက္ကကၽြန္မ ေရနစ္တယ္၊ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မ မဟုတ္တဲ႕သူတေယာက္ျဖစ္ေနတယ္၊ ညေရာက္ေတာ့ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ႕ လူတ ေယာက္နဲ႕ …” ကၽြန္မဆက္ေျပာလို႔မရေတာ့ပါ။ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ထပ္၍ငိုမိျပန္သည္။ မမျမတ္ကလည္း ဘာေတြလာေျပာေနမွန္းမသိပါ။ သူမ၏ စကားေတြက ကၽြန္မသိခ်င္ေသာ အေျဖႏွင့္ လည္းမနီးစပ္သည့္ အရာေတြျဖစ္ေန၏။ “တို႕ ဒီမွာတရက္ဆက္ေနၾကတာေပါ့၊ ဒါဆိုရင္ အေျဖတခုခ