Catalin Dorian Florescu - Catalin Dorian Florescu Jacob besluit lief te hebben Vertaald door Herman

  • View
    2

  • Download
    0

Embed Size (px)

Text of Catalin Dorian Florescu - Catalin Dorian Florescu Jacob besluit lief te hebben Vertaald door Herman

  • Catalin Dorian Florescu

    Jacob besluit lief te hebben

    Vertaald door Herman Vinckers

    2012

    awb_sign_Jacob_besluit_140x215.indd 3 06-07-12 09:06

  • 7

    1

    In elke storm zit een duivel. In een kortstondige zomer-storm en in een die dagenlang het land teistert. Hij ver-stopt zich voor God. Hoe banger hij wordt, hoe meer hij de lucht en de aarde doet opwaaien. Maar daar heeft hij wei- nig aan. Als de storm huilend over de velden gaat, weten de mensen dat God de duivel heeft gevonden. Als hij geluk heeft, kan hij vluchten. Hij stapt uit de orkaan, de wind gaat liggen en de wolken lossen op alsof ze er nooit zijn geweest. Maar het is te vroeg om opgelucht adem te halen, want de opgejaagde heeft dringend een nieuwe vermomming nodig. Hij kruipt in de vacht van een kat of in de volle kroon van een beuk. Wie op zulke dagen naar buiten durft te gaan trekt zijn kleren dichter tegen zijn lichaam, zodat de duivel er niet onder kan glippen. In juli 1924 kwam mijn vader uit zo’n onweer tevoorschijn en hij weersprak het nooit als de mensen dachten dat hij een pact met de duivel had gesloten. Niet toen hij met mijn moeder trouw- de, niet toen ze mij kregen en ook niet toen hij alles weer verloor. Toen het wolkenfront vanuit het westen, nog voorbij de grens met Hongarije, onheilspellend oprukte, sprong de oude veldwachter op. Hij was wakker geworden van het gedonder en de hemel was zo zwart als pek. Marian zocht gehaast naar zijn hoorn en wilde het dorp waarschuwen, maar de drank had zijn mond drooggelegd. Hij nam weer een flinke teug en nu klonk zijn signaal door de stille, verlaten straten in de zon. Ondertussen sloeg heel in de verte de bliksem in het veld in en de regen begon in brede vlagen neer te dalen. Marian nam de hoorn onder zijn arm, stak zijn voeten in zijn klompen en

    awb_sign_Jacob_besluit_140x215.indd 7 06-07-12 09:06

  • 8

    liep naar het huis van de burchtwachter. Die werd zo ge- noemd, hoewel hier nergens een burcht was, maar misschien beschouwden de boeren het hele dorp als een burcht. Een dorp dat zo open in het land lag en zo kwetsbaar was dat het niet alleen was overgeleverd aan het weer, maar aan iedereen die hier doorheen wilde. Aan hele legers en lieden die in hun eentje rondzwierven, Habsburgers en Hongaren, aardse en soms ook bovenaardse wezens. Burchtwachter Strubert was al op de hoogte. Zijn vrouw had hem – hij leed aan dezelfde passie als de veldwachter – wakker geschud. Ze sleurde hem naar het raam; hij vloekte en wilde haar een pak slaag geven, omdat ze te lang had gewacht. Hij pakte de sleutel van de kerktoren, rende naar buiten en riep tegen de veldwachter, tegen wie hij bijna op gebotst was: ‘De stormklok!’ Hij kon nog niet vermoeden dat hij die dag de grote, zware klok meteen twee keer zou moeten luiden. De klok was al in 1773, een jaar nadat het dorp vanuit het niets was ontstaan, op instigatie van Frederick Obertin in Timişoara gegoten en op een ossenwagen hiernaartoe ge- bracht. Hij was met veel moeite de klokkentoren in getakeld en werd naast de kleine en de middelgrote klok gehangen. De grote klok was de belangrijkste. Hij werd geluid bij brand of andere gevaren. Hij galmde over de velden om de middagpauze aan te kondigen en maakte in de avondschemering een eind aan het geluid van de andere twee klokken, die de mensen van de velden terug naar huis riepen. Drie slagen, voor de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Hij klonk ook als eerste wanneer er een dode ten grave werd gedragen. De eerste dode had niet lang op zich laten wachten. De knecht Roland Manoeuvre was de klok aan het poetsen vlak voordat hij werd ingewijd, raakte verstrikt in de touwen en viel ondersteboven naar beneden. Hij kwam vlak voor de voe- ten van Frederick Obertin en de andere gasten neer. Mis- schien kwam het door de drank, misschien door iets anders, iets onverklaarbaars. In elk geval was dit het begin van een lange reeks ongelukken, moorden en zelfmoorden die het

    awb_sign_Jacob_besluit_140x215.indd 8 06-07-12 09:06

  • 9

    dorp zouden treffen. Het was allemaal land van God, maar met die andere dingen hield men ook rekening. Toen de burchtwachter in zijn handen spuugde en het touw pakte, hadden de meeste boeren op de velden, vaak vier of vijf kilometer verderop, het onweer al opgemerkt. Enkelen waren met hun handen in hun lendenen overeind gekomen, omdat ze zagen dat het licht veranderde. Een laatste, zwak schijnsel voordat de zon zou verdwijnen. En een eerste, lichte wind- stoot, als aankondiging van wat er allemaal zou komen. Eind juli was de oogsttijd. Overal op de velden stond tot schoven gebundeld graan en lag vaak nog gedroogd hooi. Maar er was niets aan te doen; ze konden pas later gaan kijken wat er nog te redden viel. Ze laadden hun werktuigen en proviand op hun wagens en vertrokken. Door niemand opgemerkt verscheen Jakob op de smalle grindweg, die op enige afstand langs het dorp liep en Timişoara verbond met de Hongaarse grens. Het was een warme dag geweest, waarop de kleren aan het lichaam plakten en het stof in ogen en neus kroop. Ook Jakob had gezien dat de grond baadde in een felgeel licht dat snel donkerder werd, tot het in grijs veranderde. Hij bleef staan, hief zijn hoofd op, schoof zijn beduimelde, vormeloze pet naar achteren en keek omhoog naar de lucht. Hij haalde diep adem – het rook naar regen. De wolken waren nauwelijks nog een kilometer verwijderd, de wind werd sterker en schudde de paar moerbeien en popu- lieren die langs de weg stonden hevig heen en weer. Hoog boven zijn hoofd cirkelden, krijsend en onrustig, grote zwer- men kraaien, en toen vlogen ze in de richting van de stad. Ze zouden neerstrijken op leegstaande fabrieksterreinen en in parken, op binnenplaatsen en langs de oevers van de Bega, en daar beschutting zoeken. Jakob zag in de verte de laatste boeren tussen de huizen ver- dwijnen. Hij trok zijn schoenen uit, bond ze met de veters aan elkaar en gooide ze over zijn schouder. Er was geen tijd te verliezen: de storm was gearriveerd, de horizon was nog maar een paar honderd meter ver. Hij sprong het veld op en begon te rennen.

    awb_sign_Jacob_besluit_140x215.indd 9 06-07-12 09:06

  • 10

    Hij wist dat het een slecht idee was, hoewel God bij alle men- sen die door de bliksem werden getroffen hun zonden teniet- deed. Dat geloofden de Roemenen, en hij had lang genoeg in hun midden gewoond om dat zelf voor mogelijk te houden. Toen hij de eerste boerderijen naderde, stortregende het al, en de wind zette zich schrap, alsof hij hem wilde tegenhouden. Maar de wind had slechtere kaarten; Jakob liet zich hooguit maar heel even afremmen. Maar soms sloegen de windvlagen zo wild in zijn gezicht dat hij drie, vier passen vooruit- en net zoveel weer achteruitging. Hij, een grote man met verwilderd haar, een speelbal van de natuur of van de duivels, die hem optilden en hem uit woede dat God achter hén en niet achter de mensen aan zat op de grond wilden smijten. Het enige wat de storm van hem kon afpakken was zijn pet. Die rolde over het veld, werd de lucht in geblazen en bleef in een struik hangen. Ook zijn jas, met in een van de zakken het kran- tenartikel dat hem hier had gebracht, bolde op als een zeil en trok hem naar achteren. Maar Jakob was taai, daar zou het niet aan liggen. Hij was nog maar een paar passen verwijderd van een stal toen er iets vlak langs hem vloog – een stuk schoorsteen of afvoerpijp. Met moeite opende hij een deur aan de achterkant van de stal, glipte naar binnen en liet zich in het hooi vallen. De dieren vonden het prima. In de buurt van de warme, tril- lende lichamen van de koeien en paarden voelde Jakob zich op zijn gemak. De geur van mest en hooi, drek en dierenhuiden had hem altijd al gekalmeerd. Leven in het ritme van de die- ren, ze drogen, borstelen en toedekken, hun hoeven met zalf insmeren en dicht bij ze gaan zitten wanneer het in de herfst kouder werd. Jakob kroop voorzichtig naar een van de lig- gende koeien toe. Hij streelde haar om haar te kalmeren, pakte een tepel en dronk gulzig. De koe liet het zich welgeval- len; voor haar was hij gewoon een ander soort kalf. Hij ging liggen en sloot zijn ogen, maar deed ze niet lang daarna weer wijd open. Hij zocht geagiteerd in zijn zakken naar zijn gouden horloge, en toen hij het uiteindelijk in zijn hand hield, glimlachte hij tevreden. Toen viel hij in slaap bij

    awb_sign_Jacob_besluit_140x215.indd 10 06-07-12 09:06

  • 11

    het geluid van de kletterende regen, de donder en de wind. Het was inmiddels donker geworden en door de kieren en spleten lichtten de slapende man en de luisterende dieren op in de bliksemflitsen. Tot amper een kwartier later een andere man met een ge- weer in zijn hand de grote deur aan de voorkant opengooide en in het licht van de bliksem de vreemdeling probeerde te vinden. Toen hij hem ontdekte, liep hij voorzichtig op hem af en stootte de geweerkolf in zijn maag. Jakob sprong op; zijn hele lichaam leek wel een pantser. ‘Ik dacht dat je een paardendief was. Sommige mensen zien bij zulk weer hun kans schoon. Maar een paardendief gaat niet liggen slapen. Ben je Zwaab of Roemeen?’ vroeg de man. ‘Zwaab,’ antwoordde Jakob. Alex Neper draaide zich om en ging zijn huis weer in. Toen Jakob dacht dat de man hem was vergeten of had opgegeven en zich afvroeg of hij het zou riskeren om gewoon te blijven – want de storm was nog lang niet voorbij –, hoorde hij van de andere kant van het erf een stem: ‘Kom binnen! Ik heb maïs- pap.’ Jakob liep met grote passen door de regen naar het huis. Ze stonden tegenover elkaar in het vale licht van de keuken. Neper reikte hem een bord maïspap en een stuk worst aan