03. februari - maart '15

  • View
    224

  • Download
    7

Embed Size (px)

DESCRIPTION

 

Text of 03. februari - maart '15

  • 1

    03 Charlie Hebdo, een getuigenis uit Parijs05 New York New York07 Opgepast breekbaar13 Gelauwerden in MIRY Concertzaal: Poppea en Revue Blanche15 De optimist Bregman19 Gay Sons of Lesbian Mothers21 De Slag en de Streel25 Oude Bomen en Nieuwe Wijn. Nieuws uit de Bibliotheek29 Greentrack31 Vijf jaar KIOSKVU: Wim De Temmerman, Jozef Kluyskensstraat 2, 9000 Gent

    03tweemaandelijks magazine februari maart 2015 jaargang 1, nr 3

  • 03

    2

    1 Foto: Bram CrevitsLink naar geluidsfragment: soundcloud.com/bcrevits/marche-republicaine-paris

    2 Foto: Bram Crevits

    3 Foto: Bram Crevits

    4 Foto: Bram Crevits

    5 Foto: Bram Crevits

  • 03

    3

    CHARLIE HEBDO EEN GETUIGENIS UIT PARIJS

    Er zijn zo van die gebeurtenissen die erin slagen om in een flits een heel tijdperk bij het nekvel te grijpen en voor de lens te sleuren. Ze leveren niet altijd een fraai portret op. Wel doen ze de stellige belofte nog lang in de toekomst het aangezicht van die tijd te zullen bepalen. De recente aanslagen in Parijs zijn daar een voorbeeld van. De beelden hiernaast leveren een ander portret.

    Het is een beeld dat maar weinig de media haalde. Geen subliem helikopterzicht op de massa die de Parijse binnen-stad overrompelt of een georchestreerd statieportret van een resem regeringsleiders aan de kop van de optocht, maar een beeld van in de buik van de menigte zelf.

    Het is misschien een waarachtiger beeld van de bijzonder beklijvende gebeurtenis waarbij anderhalf miljoen mensen samenkwamen op de Place de la Rpublique. Het is het weinig fotogenieke beeld van individun opgaand in de massa die ze zelf vormen. Het beeld van zij die instemmen met de slogan #JeSuisCharlie.

    Het is het beeld van datgene wat de media oversteeg. Het beeld van zij die beseffen dat het recht op vrije menigs uiting een persoonlijke verantwoordelijkheid inhoudt. Een verantwoordelijkheid die vandaag meer dan ooit de plicht betekent om zelf te denken. De plicht om nooit te conformeren, met geen enkel discours, in een enkele taal.

    Bram Crevits, docent en vakgroepvoorzitter Design en Vormgeving School of Arts

  • 03

    4

    6 Foto: Bram Crevits

    Links Digitaal magazine: www.icareifyoulisten.com Blog Matt Mendez: soundproofedblog.blogspot.be

    1 De oprichters van Bang on a Can: David Lang, Michael Gordon, Julia Wolfe. Peter Serling

    2 Bang on a Can plays Andriessen.

    3 Little Song for Michael G. Louis Andriessen. Juni 14, 2011. Amsterdam.

  • 03

    5

    NEW YORK NEW YORKDe New Yorkse scene is hot in het Gentse.

    Zowel GAME als de slagwerkklas spelen repertoire van over de grote plas.

    New York, New York zong Sinatra op het album Trilogy: Past Present Future. Vandaag zijn we in die Future en laat de Big Apple nog steeds van zich horen. Sterker nog, zoals Ol Blue Eyes het croonde: twee keer in n adem.

    Om te beginnen bundelt GAME (Ghent Advanced Master Ensemble) de krachten met SPECTRA, Ictus en Trio Mediaeval. Samen brengen ze het imposante multimedia-oratorium Shelter van de New Yorkse Bang-on-a-Can-componisten Julia Wolfe, David Lang en Michael Gordon. Werk van die laatste twee staat dan weer geprogrammeerd op het slagwerkklasconcert. Twee keer New York dus. Toeval? Verre van. Tussen The Five Boroughs en Gent loopt al dertig jaar een transatlantische, sonorische bloedlijn. Pardon?

    New York heeft van oudsher een sterke band met Nederland. Voor de Engelse invasie halverwege de zeventiende eeuw ging de stad niet toevallig een tijd lang als Nieuw Amsterdam door het leven. In de voorbije eeuw speelden beide steden dan ook een opmer-kelijk partijtje cultureel pingpong. De bakermat van het minimalisme wordt althans wat muziek betreft traditioneel in downtown New York gesitueerd. Namen als Steve Reich en Philip Glass hoeven geen toelichting meer. Aan de andere kant van de oceaan pikte Louis Andriessen (1939), afgelopen herfst nog te gast in het Conserva to-rium, deze muziek op en versmolt ze tot zijn eigen typerende stijl die het Nederlandse muzieklandschap tot op vandaag zou bepalen.

    Maar daarmee is de kous niet af. In de jaren tachtig stond Andriessen op zijn beurt aan de wieg van een nieuw New Yorks fenomeen: Bang on a Can. Het ensemble, befaamd om zijn marathonconcerten, werd opgericht door componisten Julia Wolfe, David Lang en Michael Gordon. De musicoloog Matt Mendez noemt het drietal in een recensie voor het digitaal nieuwe muziekmagazine I care if you listen niet minder dan Andriessens rechtstreekse nazaten.

  • 03

    6

    Links beta.vi.be/jussi beta.vi.be/gilman beta.vi.be/bearrun

    1 Gilman. Caroline De Meyer

  • 03

    7

    Overigens verscheen Mendez bijdrage naar aanleiding van een festival ter ere van Andriessens vijvenzeventigste verjaardag waar Bang on a Can vanzelfsprekend aan de eretafel zat.

    De sprong van Nederland naar het Gentse Conserva torium vervolgens is minder groot dan je zou denken. De passage van Andriessen medio jaren tachtig speelt daarin een aanzienlijke rol. Als gast van toenmalig hedendaagse muziek-cordinator Jan Rispens, leerling van Andriessen en later departementshoofd, maakten de componist en zijn viscerale muziek grote indruk op heel wat studenten. Zo bevond zich onder het enthousiaste publiek de jonge Filip Rath, de man die enkele jaren later SPECTRA op zou richten. Generatiegenoot van Rath en slagwerkdocent Wim Konink is als Nederlander eveneens gepokt en gemazeld in het minimalisme van boven de Moerdijk. Dat de New Yorkers van Bang on a Can op korte tijd twee keer op de affiche verschijnen laat zich vanuit Andriessens nalatenschap verklaren.

    Voor het groots opgezette Shelter sloegen Wolfe, Lang en Gordon de handen in elkaar. Het resultaat is een indrukwek-kende bezinning op het menselijke wooninstinct. Voor de lijvige bezet-ting worden de drie ensembles uit de master-na-master hedendaagse muziek in stelling gebracht. De studenten van GAME treden aan met hun coaches uit Ictus en SPECTRA. Dat de minimalistische traditie ook veel slagwerkersharten polymetrisch op hol doet slaan, is alge-meen bekend. In de klas van Wim Konink zijn Lang en Gordon vaste waarden. Twee van hun werken voor solopercussie, The Anvil Chorus en xy, zullen eens te meer de New Yorkse connectie levendig houden op een concert dat overigens The New York Scene is getiteld.

    New York, New York. Zo bezong Sinatra deze opmerkelijke muzikale bloedsomloop, al vergat de goede man een paar stations: New York Den Haag Gent New York. Maar ja, dat bekt zo slecht.

    RD

    23.03.15 Concert Shelter Muziekcentrum De Bijloke 20:00

    26.02.15 Concert Slagwerkklas MIRY Concertzaal20:00

    OPGEPAST BREEKBAAROp 9 februari vindt in de Minard Schouwburg

    een nieuwe editie van Breaking Sounds plaats. In de concertreeks georganiseerd door het Conservatorium krijgen bands van studenten Jazz, Pop en Muziekproductie de kans zich aan het publiek voor te stellen. In deze tweede uitgave maken Jussi, Gilman en Bear Run hun opwachting.

  • 03

    8

    3 De eerste EP van Jussi Camille Cluzan Cabaille

    4 Xavier De Clercq van Bear Run. Moomerfoto

    2 Jussi aan de gitaar. Inez Kockelberg

  • 03

    9

    Echt groen achter de oren zijn de drie groepen niet meer. Op concours als Jonge Wolven, De Nieuwe Lichting en Kunstbende maakte popminnend Vlaanderen al kennis met hen. Tijd voor een gesprek met frontmannen Jussi De Nys (Jussi), Sander Stuer (Gilman) en Xavier De Blercq (Bear Run).

    Heren, volgens het clich duurt de ideale popsong duurt zon drie minuten. Voor de sport: beschrijf jullie muziek eens in drie woorden.

    Jussi Verhalend, melodieus, sferisch.Xavier Onvoorspelbaar, laid back, eclectisch.Sander Altijd een moeilijke vraag, al denk ik dat filmisch, dynamisch

    en melancholisch de lading wel ongeveer dekt.

    Wat me bij een eerste luisterbeurt meteen opvalt, is een zekere dromerigheid, ja zelfs inderdaad een neiging tot melancholie.

    Jussi Dat klopt. Ik ben als luisteraar zelf ook meer gegrepen door muziek en teksten waar een zekere melancholie in schuilt. Dat wil niet zeggen dat ik geen vrolijke muziek beluister of nooit eens een vrolijke tekst schrijf, maar je gaat mij niet Happy van Pharell horen zingen.

    Sander Een euforisch up-tempo Gilman-nummer zal je niet snel horen. Al zitten er veel meer emoties verweven in de muziek dan enkel die melancholie. Ook positieve.

    Xavier Dat hangt bij ons sterk af van nummer tot nummer. In onze set zitten zeker ook meer uptempo nummers die qua tekst minder cryptisch en zwaarmoedig zijn. Melancholie is vaak aanwezig in onze muziek maar zeker geen doel op zich.

    Waaruit komt dat breekbare geluid voort? Zijn de tijden dan zo duister?

    Sander Het antwoord is vrij eenvoudig denk ik: Voor een buitenstaander zal mijn cd-verzameling voorbestemd lijken voor koude herfst- en winteravonden, maar ik hoor dat klankenpalet gewoon graag. In de tekst sluipt al eens een maatschappelijk thema, maar meestal komt dat pas opborrelen als de muziek de juiste richting en sfeer heeft.

    Xavier Het is voor ons heel belangrijk heel grote dynamische verschillen in onze set te integreren. De nummers kunnen qua sfeer en arrange-ment variren van zeer spaarzaam en breekbaar naar chaotisch en energiek. We willen zeker niet overkomen als zwartkijkers, we zijn stuk voor stuk blije mensen dus volgens mij komt onze muziek om n of andere reden donkerder over dan initieel bedoeld.

    Jullie komen alle drie uit de afdeling Muziek-productie. Welke invloed heeft die vertrouwdheid met de studio op het schrijven?

  • 03

    10

  • 03

    11

    Jussi Ik ben in de eerste plaats een songwriter. Wanneer de bouwstenen van de song er zijn en ik alles gewikt